Bokt.nl

Na een tijdje liep ik maar weg van het raam en ging op een matras zitten. Ik was eigenlijk ontzettend moe, maar slapen durfde ik eigenlijk ook niet. Even uitrusten was toch niet erg? Dan ging ik gewoon niet slapen en kon er ook niets gebeuren. Nog steeds deed mijn rug verschrikkelijk pijn, ik ging op mijn zij liggen en zuchtte even diep. Ik dacht na over vandaag, over Jason en waarom hij hier ooit kon zijn, terwijl hij het eigenlijk niet wou. Langzaam vielen mijn ogen dicht en viel ik in slaap.

Toen ik eindelijk los was rende ik weg, ver weg. Ze zouden me nooit inhalen dat wist ik zeker. Opeens stonden ze met de auto voor me, hoe kon dat? Ze kwamen net nog achter mij aan. Ze pakten mij vast en schudde mij door elkaar. “Je gaat eraan, helemaal weg en niemand zal je missen! Ze zijn je allang vergeten!” ze lachten gemeen. Ik gilde “Nee dat is niet zoo! Ze zijn me niet vergeten!” Ik begon te huilen.

“Liesbeth, Liesbeth. Je droomt, wordt eens wakker! Kom op, er is niets aan de hand. Wakker worden!” Langzaam werd ik wakker, naast mij zat Jason op zijn knieën. “Eindelijk, je bent wakker!” Toen ik ging zitten, kreunde ik even. “Au, mijn rug.” mompelde ik. “Ik weet het, ik heb wat voor je mee gebracht, voor je rug.” Ik keek hem verbaasd aan. Waarom gaf hij dat me zomaar? Zou er wat mee zijn? “Je kijkt zo moeilijk, als je het niet wil neem ik het weer mee hoor.” Zei Jason een beetje geïrriteerd. “Nee, nee!” zei ik snel. Hij gaf het aan me en ik keek hem even dankbaar aan. Opeens dacht ik na over mijn nachtmerrie en over wat Jason zei toen hij me wakker maakte. Wat nou er is niets aan de hand? Er is hartstikke veel aan de hand, ze hebben me ontvoerd. Hij durft te zeggen dat er niets aan de hand is?! Toch zei ik niets, normaal zou ik het gedaan hebben. Ik wist niet waarom, maar ik wou nooit tegen Jason in gaan. Jason pakte de andere matras en legde hem in de andere hoek neer Daarna pakte hij een deken en een kussen, toen ging hij liggen. Ik keek er verbaasd naar. Dus er was niets aan de hand? Jason sliep hier alleen, omdat ik anders misschien weg ging? Ik had me dus druk gemaakt om niets! Eindelijk was ik wat meer gerust gesteld, zo durfde ik wel weer te slapen. Maar eerst smeerde ik mijn rug in. Al ging het een beetje moeilijk en deed het zeer, ik wou het niet door iemand anders het laten doen. Hierna ging ik weer op mijn zij liggen en trok de deken over mij heen.

De week ging snel, nog steeds had ik niets gehoord over mijn ouders. Al snel kwam de dag voordat ik aan het werk kwam in zicht. Ik dacht er nog steeds aan, want ik wou toch echt niet werken! Toch durfde ik er niets tegenin te brengen, bang voor wat de reactie zou zijn. Ik was een stuk voorzichtiger geworden nadat ik een pak slaag had gekregen. Mijn rug was gelukkig al een stuk beter, het deed geen zeer meer. Alleen als ik zware dingen deed kreeg ik last. In de week heb ik veel de omgeving verkend, natuurlijk moest er wel iemand mee. Bijna altijd was die iemand Jason. Hij vond het niet erg om mee te gaan, hij hield van wandelen had hij me verteld.

We liepen langs de huisjes en de velden. Ik keek naar de velden en dacht na over de volgende dag. Waarschijnlijk zou ik op een van deze velden moeten werken, maar wat moest ik doen? Toen ik even naar Jason keek zag ik dat hij snel de andere kant op keek, over mij heen naar de velden. Toch wist ik zeker dat hij net aan het kijken was. Het was een tijdje stil, toen ik uiteindelijk vroeg: “Wat moet ik morgen doen?” Vragend keek ik Jason aan. Hij keek mij aan en gaf al snel antwoord: “Je gaat met mij mee, je gaat sinasappels plukken.” Ik knikte even en keek weer naar de velden. “Werk jij daar ook dan?” “Ik moet op jou passen en je gaat mee naar mijn werk. Je moet goed doorwerken, als ze merken dat je niet goed doorwerkt zwaait er wat! Vooral voor jou, want ze weten waar je vandaan komt en Micheal had gezegd dat ze je goed moesten aanpakken.” Ik merkte dat Jason me weer aankeek. Weer werd ik bang. Straks deed ik goed mijn best en sloegen ze me alsnog! Net of Jason gedachten kon lezen antwoordde hij weer. “Ze zijn wel rechtvaardig hoor. Die man is niet aardig, maar zijn broer en vrouw wel. Die man is er waarschijnlijk toch niet.” Ik was een klein beetje gerustgesteld maar toch zag ik het niet zitten. Nog nooit van mijn hele leven had ik gewerkt. Achttien jaar lang geen vinger uitgestoken, opeens besefte ik me dat ik het altijd maar goed had gehad. Veel mensen moesten hard werken voor hun geld en nog kregen ze niet veel! Ik stond stil en keek naar de mensen, ze werkte zo ontzettend hard. Voor waarschijnlijk maar heel weinig geld! Ik wou dat ik ze kon helpen, dacht ik verdrietig. Altijd heb ik zo ontzettend dom gedaan tegen iedereen en vond mezelf altijd beter. Terwijl zij veel beter waren dan mij. Ze keken naar elkaar om, vaak lachte ik mijn klasgenootjes uit als ze andere hielpen. Terwijl ik anders nooit huilde liepen de tranen weer over mijn wangen, niet omdat ik mezelf zielig vond. Maar eerder om hoe ik tegen mensen had gereageerd. Ik wou naar huis, zo ontzettend graag, maar dan om alles anders te doen. Huis, ik wou zo ontzettend graag naar huis! Jason had het niet door, hij was doorgelopen. Snel veegde ik mijn tranen weg en slikte de brok in mijn keel weg. Daarna liep ik Jason snel achterna.

De volgende dag werd ik al vroeg gewekt door Jason. “Vandaag ga je mee werken. Je gaat vijf dagen werken en 2 dagen heb je vrij, omdat ik dan ook vrij heb.” Ik knikte en toen Jason even weg was kleedde ik me snel aan. Toen ik klaar was keek ik snel even om het hoekje om te kijken waar Jason was. Jason wenkte me aan tafel en ik ging zitten, het was me in het begin erg opgevallen dat ik goed te eten kreeg. Gelukkig maar! Toen we klaar met eten waren gingen we naar buiten. We hoefden niet ver te lopen en al snel waren we op de plek van bestemming. Ik keek naar de velden, het was hier zo ontzettend groot! Je zou hier heel goed kunnen verdwalen. Jason glimlachte even bemoedigend, ik glimlachte een beetje zenuwachtig terug. We gingen naar de mensen die duidelijk de leiding hadden, daar praatte Jason even met ze. Ik kreeg een mand in mijn handen geduwd en Jason nam me mee. “Je moet sinasappels plukken. Als je mand vol zit sleep je hem mee naar die bak daar en gooi je hem leeg. Dit doe je tot 2 uur, daarna is het te warm.” “Oké, dat moet lukken.” Ik ging maar aan het werk, al had ik er geen zin in. Er tegen in gaan had toch geen zin. Hard ging ik aan het werk, het was saai en makkelijk werk. Je hoefde er in ieder geval niet voor na te denken! Jason was een tijdje aan het werk geweest, maar zat nu op een kratje te kijken hoe ik bezig was. Het liefst had ik hem even verteld dat hij ook iets mocht doen, maar ik deed dat maar niet. Want hij was toch mijn ontvoerder en ik hoorde het werk te doen. Ik vroeg me af wanneer het pauze was, want ik was toch al wel een paar uur bezig. Na nog een half uur hoorde ik eindelijk Jason zeggen “Je kan nu een kwartier pauzeren. Hierna nog een paar uurtjes werken en dan stoppen we.” Daar was ik blij mee, want het was erg zwaar werk!
De rest van de dag ging snel voorbij. S’ avonds ging ik vroeg naar bed, ik was helemaal kapot!

Zo gingen er een paar weken voorbij. In mijn vrije tijd ging ik wandelen met Jason, al probeerde ik niet meer aan thuis te denken toch miste ik ze soms. Meestal dacht ik er niet na, maar op sommige momenten werd het gewoon te veel. Jaap en Micheal letten nog wel erg op, maar ik kon nog best veel doen.
Ik was er nu al 4 weken en ik begon me sterk af te vragen of ik nou eindelijk terug kon gaan. Verveeld keek ik om mij heen, het was een vrije dag maar ik had nergens zin in! Opeens zag ik Jaap en Micheal aankomen, snel verstopte ik me achter het schuurtje. Ik mocht er misschien wel komen, maar ik had liever niet dat ze me zagen. Duidelijk waren ze druk in gesprek en toen ze dichterbij kwamen hoorde ik ze ook praten. “We hebben het geld gekregen, alles! Maar wat doen we nu met dat kind?” hoorde ik Jaap zeggen. “Die krijgen ze nooit meer te zien, we hebben het geld toch al dus haar hebben we niet meer nodig!” Ik hoorde Micheal even gemeen lachen. “We krijgen er wel last mee met Jason, maar hij komt er wel overheen. Dat zal wel moeten!” zei Jaap weer. “Oh en anders ruimen we hem ook op. Zoveel doet hij toch niet, al is hij wel handig voor klusjes. We vinden dan wel weer een nieuwe!” Geschrokken keek ik ze na, meer had ik niet nodig. Ik wist precies waar ze het over hadden, duidelijker hoefde niet!

**Geplaatst**: 22-10-06 14:10

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-10-06 14:10

hier en daar vergeet je een komma, van die hele simpele dingene, maar geen grove fouten Knipoog

leuk stukje ben benieuwd naar meer

**Geplaatst**: 22-10-06 15:11

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-10-06 15:11

Leuk verhaal;)

**Geplaatst**: 22-10-06 16:49

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-10-06 16:49

Spannend en zoals ik al eerder zei niks op aan te merken het lees lekker weg!! Succes verder, ga de rest ook zeker lezen!!

**Geplaatst**: 22-10-06 16:53

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-10-06 16:53

Spannend! Goed stukje weer Lachen

**Geplaatst**: 22-10-06 17:15

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-10-06 17:15

spannend weer! Vorige stuk vind ik wel leuker Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-10-06 17:24

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 22-10-06 17:24

oja? de vorige ging naar mijn idee juist minder Tong uitsteken

.. maar het is wel zo dat er nu wat is over geslagen. maar anders werd dat saai! Lachen

**Geplaatst**: 22-10-06 18:37

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-10-06 18:37

Hee daan!
Ik heb het eerste stuk gelezen maar vind het erg kinderachtig overkomen... sorry. Leuk voor je dat andere mensen het wel aanspreekt Lachen

**Geplaatst**: 22-10-06 18:44

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-10-06 18:44

Leuk verhaal weer:)
Ik vindt het iig geen kinderachtig verhaal! Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-10-06 18:46

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 22-10-06 18:46

Toad schreef:
Hee daan!
Ik heb het eerste stuk gelezen maar vind het erg kinderachtig overkomen... sorry. Leuk voor je dat andere mensen het wel aanspreekt

het eerste stuk is dat kind ook kinderachtig. dat is de bedoeling.. dat het een dom verwend kind is Tong uitsteken

.. maar je moet het zelf weten! Lachen

**Geplaatst**: 22-10-06 19:57

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 22-10-06 19:57

aah leuk verhaal hoor!
ga zo door!

**Geplaatst**: 23-10-06 18:23

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 23-10-06 18:23

Toad schreef:
Hee daan!
Ik heb het eerste stuk gelezen maar vind het erg kinderachtig overkomen... sorry. Leuk voor je dat andere mensen het wel aanspreekt

vind het niet kinderachtig 9soms wel, bijvoorbeeld een meisje van 18 dat dan af en toe beetje kinderachtig denkt) maar wel super hoor Clown

**Geplaatst**: 23-10-06 22:49

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 23-10-06 22:49

Leuk verhaal hoor!
Ben benieuwd naar het vervolg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-10-06 09:31

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 24-10-06 09:31

haha idd.. in het begin is ze dat ook idd! maar je moet wel bedenken aan mensen die rijk zijn.. en mensen van mijn leeftijd zie ik ook zoo over elkaar roddelen enzoo.. dus aan de andere kant Tong uitsteken

.......