Bokt.nl

Citaat:

Met een knal valt de deur achter me dicht. Meteen hoor ik gestommel vanuit de keuken. ‘Ben je daar nou eindelijk? In vervolgens opschieten.’ Snel geef ik mijn vader de krat en de fles jenever. ‘Nadia! Luister je wel?’ Ik knik kort. Vervolgens loop ik zwijgend bij hem langs de keuken in. Even schrik ik als ik deze binnenloop. Wat ik daar aantref is onvoorstelbaar. Buiten het feit om dat de hele keuken eruit ziet alsof er een bom is gevallen, zie ik alleen mijn moeder op de grond zitten als een klein hoopje ellende. Voorzichtig loop ik naar haar toe. Als ik eindelijk bij haar ben haal ik diep adem en slik een brok in mijn keel weg. Bang om te weten hoe zij er nu uit ziet. Als ik naast haar neerhurk kijkt ze verschrikt op. Haar blik wordt zachter als ze ziet dat ik het ben. Even glijd mijn blik over haar heen. Op haar lip begint een zwelling. Dan begint er een lichtje bij mij te branden. Hij slaat haar. Mijn vader slaat mijn moeder. Woede borrelt er in me op. Ik krijg de neiging om te gaan schreeuwen, vloeken en weet ik veel wat al niet meer. Maar wat ik vooral wil, is naar mijn vader gaan en hem de ogen uitkrabben. Ik weet dat ik dan geen haar beter ben dan hem. Maar ík heb een goede reden om dat te doen. En hij niet. Tenzij je alcohol een goede reden kan noemen. Dan bedenk ik me dat ik het beste alle alcohol het huis uit kan gaan gooien. Ik loop naar de keukenkast waar al het drinken in staat. Daar pak ik alle alcoholische dranken die ik kan vinden en draai vervolgens alle doppen van de flessen af. Mijn moeder kijkt me met grote ogen aan. ‘Nadia! Niet doen! Alsjeblieft! Als je dat doet dan krijgen we nog veel meer problemen!’ Even draai ik me om. ‘Alsof we dat nu nog niet hebben mam,’ zeg ik met ingehouden woede. ‘Maar als je dat doet, dan is straks het huis te klein!’ Ik schud mijn hoofd, met moeite dat wel, mijn moeder is mij ondertussen met een smekende blik aan gaan kijken. Even slik ik. Dan ren ik de keuken uit. Uit mijn jas haal ik het doosje met de slaappillen. Ik druk ze allemaal één voor één uit. Daarna loop ik door naar de werkkamer van mijn vader.

Met een zucht loop ik de trap af. Klaar om het verhaal over mijn nichtje te horen. Toen ze zo’n 2 maand geleden thuis kwam was dat met een hoop gedoe en geregel over een rechtzaak. En nog steeds geloof ik er helemaal niks van. Kom op, Rogier. Hij een verkrachter? Kom op zeg. Dat is echt een schat van een jongen. ‘Hey! daar hebben we Sabine eindelijk!’ zegt mijn vader als ik de kamer binnenloop. In de kamer zelf is het drukker dan dat ik had verwacht. Natuurlijk had ik kunnen weten dat mijn vader, moeder en broer in de kamer zaten. Maar dat mijn oom, tante, nichtje en een jongen die ik niet ken er ook zouden zitten. Dat had ik niet verwacht. Ergens had ik waarschijnlijk ook wel gehoopt dat ze hadden gebelt. Echt een band met mijn nichtje heb ik niet. Ze is totaal anders dan mij. Muziekaal, actief, sportief en altijd bezig. En haar kleding dan ook. Heeft ze zo’n mooi figuur en dan loopt ze het liefst de hele dag in een sportbroek rond. Maar goed, ik dwaal af. Mijn ogen glijden naar de onbekende jongen. Hij ziet er goed uit. Té goed bedenk ik me. Twee felblauwe ogen kijken me aan. Een beetje spottend misschien. Het valt me op dat hij er niet helemaal Nederlands uitziet. Eerder een beetje Zuid-Europees. ‘Hallo allemaal.’ Steek ik maar van wal. Die blikken die me nu al een tijdje aankijken bevallen me niet zo. Ik besluit me toch maar voor te gaan stellen aan de jongen en loop zo rustig mogelijk naar me toe. ‘Sabine,’ zeg ik kort. ‘Stefan,’ het valt me op dat er een klein beetje een Frans accent klinkt. Vragend kijk ik hem aan. Even kijkt hij naar mijn nichtje, Aniek. Ik volg zijn blik. ‘Stefan is mijn Franse vriend.’ Verduidelijkt ze me.

( kon het niet laten: dropt aniek in het verhaal )
Sabine kijkt mij verbaast aan. Zij weet niet beter dan dat Stefan en ik geen contact meer met elkaar hebben. Eigenlijk was dat een klein leugentje. Ook omdat ik toen niet zeker wist of Stefan op vrije voeten zal blijven. Maar gelukkig voor ons is de hele drugshandel een paar week geleden afgehandeld. James is veroordeeld tot een paar jaar gevangenisstraf. Verder zijn een aantal medeplichtigen ook veroordeeld. Jammer genoeg kan ik niet zeggen dat ik helemaal niet aan Stefan heb getwijfeld. Hij weet dat ook. Maar hij geeft me wel gelijk dat ik aan hem twijfelde. Bovendien kenden we elkaar nog maar een paar week op dat moment. Even kijk ik hem aan. Ik voel dat zijn hand de mijne pakt. Even knijpt hij erin. Dan kijkt hij mij bemoedigend aan. Juist op het moment dat ik wil gaan vertellen over de rechtzaak van vandaag gaat de deurbel. Sabine, die nog niet helemaal hersteld was van de schrik dat er opeens een vreemdeling in de kamer zat, springt op van de stoel. ‘Ik ga wel!’ zegt ze snel en rent de deur uit.
Een paar seconden is het stil in de kamer. Dan schrapt mijn vader zijn keel. ‘Aniek, wordt het niet eens tijd om te gaan vertellen hoe het vandaag ging in de rechtbank?’ Even kijk ik mijn vader aan. In de afgelopen twee maand is er veel tussen mijn vader en mij veranderd. Hij is bezorgder om mij. Vooral omdat Stefan niet altijd bij mij kan zijn. Hij woont op dit moment namelijk zo’n 40 km bij mij vandaan. Bij zijn Nederlandse opa en oma. Maar in vergelijking met Gap, wat ongeveer 2000 km ver weg was, vallen die 40 km behoorlijk mee. Ik zucht even. Mijn hand glijdt naar het kettinkje die ik om mijn nek heb hangen. Het kettinkje dat ik van Stefan heb gekregen. In mijn ooghoek zie ik dat Stefan me bemoedigend aankijkt. Natuurlijk heeft hij ook wel gezien dat ik het kettinkje vast heb gepakt. Voordat ik begin te vertellen gaat de bel nog een keer. Gevolgd door een gehaast ‘Ja, ik kom al!’ Verbaast kijk ik op. Zover is de voordeur toch niet? Waardoor duurde het een tijdje dat Sabine de deur kon openen? Ik bedenk me dat ik zou gaan vertellen over de rechtzaak. Ik haal een keer diep adem en begin te vertellen.

Gered door de bel, bedenk ik mezelf opgelucht. Even ga ik met mijn rug tegen de muur aanstaan. De vriend van Aniek dus. Een vriend die ze dus heeft opgedaan in Frankrijk. En het is nog een verdomd leuke jongen ook. Hoe kan zij in vredesnaam zo’n leuke jongen krijgen? Even denk ik aan de fel blauwe ogen die mij zonet spottend aankeken. Wát een jongen. Maar die pak ik wel van haar af. Verzeker ik mijzelf. Een zucht ontsnapt over mijn lippen. Dan klinkt de deurbel nog een keer. Ik schrik op. ‘Ja! Ik kom al!’ In de kamer hoor ik dat Aniek begint te praten over de rechtzaak. Eigenlijk boeit het mij niet echt. Aniek boeit mij niet en die stomme rechtzaak al helemaal niet. Als ik de deur heb geopend zie ik Tijs staan. Ik zie aan hem dat hij geen leuk nieuws gehad heeft. ‘Hey!’ groet ik hem enthousiast. ‘Hey! Sorry dat ik er nu al ben. Maar ik dacht ik kom wat eerder. Hoop dat je het niet erg vind?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Nee hoor! Juist gezellig!’ zeg ik op mijn gemak. ‘Tijs, is er wat met je?’ ‘Ja, nee, ja, uh… een beetje…’ hakkelt hij. ‘Vertel maar hoor,’ dring ik voorzichtig aan. Geloof mij, uitgaat met een gezellig persoon is leuker dan met één met een probleem. Hij kijkt me door dringend aan. ‘Ik weet niet hoe ik dit allemaal moet gaan vertellen hoor.’ ‘Waarom niet?’ ‘Het is een heel verhaal.’ ‘Ik heb alle tijd.’ ‘Hoezo?’ ‘Gewoon, ik heb echt alle tijd. En bovendien, je kan je hart beter nu luchten dan zo meteen in de huiskamer. Geloof mij maar.’ Hij knikt kort. ‘Ik zal je een hele korte samenvatting geven, goed?’ Bemoedigend knik ik naar hem. ‘Ongeveer drie maand terug is een vriend van mij, of liever gezegd een vage bekende, we zijn geen vrienden meer, gedumpt door zijn vriendin. Voor mij is de reden nog altijd onduidelijk, maar hij zegt dat het iets met mij te maken had. Maar die vriend van mij heeft vandaag een rechtzaak gehad. Hij heeft deze, helaas voor hem, verloren.’ Verteld hij me, met een zachte gedempte stem. Bij het woord rechtzaak denk ik even aan het groepje mensen aan de andere kant van de muur. Die hebben het ook over een rechtzaak die vandaag was. Het zou toch niet dat… Nee toch?