Bokt.nl

Citaat:

hoofdstuk6

Ik zag Mark niet zoveel de week die daarop volgde. Ik probeerde hem te ontlopen en hoopte dat hij dit niet door had.
Op MSN sprak ik hem die Vrijdag weer, in mijn beeldscherm stonden de woorden waar ik zo'n ontzettende hekel aan had gekregen:
"Yo mop! Hoe is het met you?"
Ik hoopte alleen maar vurig dat zijn MSN hem er weer uit zou smijten, maar dit gebeurde niet. "Wel oke" Schreef ik daarom maar kortaf, ik had er geen behoefte aan te vragen hoe het met hem ging.
"Zullen we vanavond naar de disco gaan?" Alweer zo'n dwingende vraag waar maar één antwoord op was. "Mij best, hoe laat?" Eerst had ik misschien alleen maar ja gezegd om hem niet teleur te stellen, nu zei ik alleen maar ja omdat ik te bang was om nee te zeggen, wie weet wat hij zou doen.
"9 uur op de straathoek, zie je dan!" En hij ging weer offline. Ik was bang, maar verbood het mezelf, het was immers mijn eigen schuld, hoe vaak had Joyce wel niet gezegd dat ik hem niet terug moest nemen? Er konden alleen maar problemen van komen, nou ze had gelijk. Ik had alleen niet geluisterd, dus was het allemaal mijn eigen schuld.
Ik moest alle emoties die ik voelde kwijt, ik wou dat ik gewoon even superhard kon gillen ofzo. Maar nee dat kon niet. Angst, pijn, woede, ik voelde het allemaal, en weer reageerde ik het af op mezelf.
Om 9 uur stond ik op de straathoek, voor de eerste keer was ik eens eerder dan Mark. Na een kwartier hoorde ik een scooter aankomen, het was Mark.
'Yo chick!' riep hij. "Ja doe maar onschuldig" dacht ik, ik voelde alleen woede.
In de disco kon ik ook nergens van genieten terwijl ik dansen normaal geweldig vond. Ik was erg blij toen we om half 12 alweer weggingen en ik een half uurtje later voor de huisdeur stond, mijn ouders waren thuis en dat was ook alweer een opluchting.
Het leek alsof Mark veranderd was, veranderd in zijn doen, hij was nu attent en aardig. Hij hield rekening met me. Ik herkende hem niet meer terug. Deze "nieuwe" Mark vergaf ik al snel, misschien maakt liefde gewoon echt blind.
Ik begreep mezelf niet meer, het was net alsof ik alles in een keer vergeten was. Ik wou hem niet meer kwijt, nee wacht, ik wou de "nieuwe" Mark niet meer kwijt.
Het was donderdag avond, ik zat achter de computer te MSN'en, ik was alleen thuis, mijn ouders waren waarschijnlijk om een uur of 12 pas weer thuis.
Ik keek even verbaasd op als Roxy toen om 9 uur de deurbel ging, normaal kwam er niemand meer langs op dit tijdstip. Ik rende naar beneden, op de voet gevolgd door Roxy. Toen ik de deur open deed keek ik recht in het gezicht van Mark!
Hij keek me aan en vroeg 'mag ik binnenkomen?' Ik knikte een beetje overdonderd. Hij wees naar de hond, hij was allergisch voor honden, tenminste, dat beweerde hij. Ik liet hem binnen en deed Roxy in haar bench op de gang en ging terug naar de kamer. 'Waarom kom je nog zo laat langs?'
'Ik wou gewoon even langskomen' antwoordde hij vaag. 'Zo laat nog?' dramde ik door, ik wist dat hij iets achterhield, dat voelde ik gewoon. 'He Lisan, zeur niet zo wil je?' Ik hield snel mijn mond.
'Iets drinken?' vroeg ik om maar snel van onderwerp over te springen. 'Heb je bier?' vroeg hij 'Vast wel want je vader drinkt het ook toch?' Toen kon ik geen nee meer zeggen. Ik liep naar de keuken en pakte een biertje voor Mark en voor mezelf een cola.
We zaten een tijdje op de bank tv te kijken, totdat meneer zich begon te vervelen. 'Dit is saai' mopperde hij. 'Valt wel mee toch?' vroeg ik. Hij schudde zijn hoofd en zei 'als jij tv wilt kijken dan kijk ik mee'
Ik moest lachen en kroop weer tegen hem aan. Hoe het er zo van kwam weet ik niet precies meer, maar van het ene op het andere moment lag hij bovenop me. 'Deze keer wel' fluisterde hij in mijn oor en hij probeerde met één hand mijn T-shirt uit te trekken.
Ik probeerde te gillen, een klap in mijn gezicht waardoor ik even als verdoofd bleef liggen was het gevolg. Blijkbaar werkte mijn T-shirt niet echt mee want hij werd nóg hardhandiger.
Ik probeerde hem op alle mogelijke manieren te raken, slaan, schoppen, het werkte niet. Er scheurde
iets, mijn T-shirt. Allerlei gedachtes schoten door mijn hoofd, waarom was ik zo dom geweest hem te vertrouwen, waarom was ik zo dom geweest te denken dat hij veranderd was?
In de gang ging Roxy tekeer in haar bench, alsof ze het voelde. Mark probeerde mijn broek los te krijgen. Hij ging me verkrachten en ik voelde me machteloos, niks hielp, niemand was hier om mij te helpen.
Ik zette mijn nagels in zijn armen, weer een klap, ik voelde bloed, mijn neus bloedde. 'Vuile slët! Dit keer ga je naar me luisteren!'
Hoe hij mijn broek los kreeg was mij een raadsel gezien het feit dat ik nou niet bepaald stil lag.
'Help!' kon ik roepen, alsof iemand me kan horen, dacht ik. Nóg een klap, een stomp in mijn maag waardoor ik dubbelklapte van pijn.
Rox leek de tent af te breken op de gang. Mark zijn aandacht verslapte hierdoor even, en deze kans greep ik aan.
Ik verzamelde al mijn kracht en duwde, gaf hem een flinke schop na. Binnen twee seconden stond ik al op de gang, ik hoorde zijn voetstappen, zijn harde stem die mij uitschold voor alles dat lelijk was. 'Küthöer! Tëringwijf! Kom hier!' Mijn hart klopte in mijn keel toen ik met trillende vingers de bench van Roxy open peuterde. Toen die open was vloog ik de trap op, nog nooit had ik zo hard gerend.
Boven, op mijn kamer toen Roxy en ik allebei binnen waren gooide ik de deur dicht, deed hem op slot en zocht naar alle mogelijke dingen die de deur konden blokkeren.
Stil ging ik in een hoekje zitten, ik durfde niet te bewegen, ik durfde geen geluid te maken, ik durfde niet te huilen. Ik kon alleen maar trillend in dat hoekje zitten.
Er werd op mijn deur gebonkt, ik dacht dat hij er dwars doorheen zou gaan. 'Gödverdomme slët! Doe die deur open!' Roxy blafte, ik begon te huilen. 'Je bent waardeloos!' Zo ging het nog wel even door.
Tranen rolden over mijn wangen, ik wist niet hoe lang ik daar zat, huilend. Ik hoorde een scooter wegrijden maar durfte niet op te staan. Ik was bang, zo bang dat hij terug kwam.
Zo bleef ik zitten, nog een uur, toen durfde ik eindelijk op te staan en uit het raam te kijken. Ik was bang, bang om te zien dat ik het fout had, dat zijn scooter er nog stond en hij nog in míjn huis was.
Maar zijn scooter was weg. Toen drong het pas tot me door, hij had me bijna verkracht! Toen pas drong het door hoe op het nippertje ik ontsnapt was. Het was mijn eigen schuld, ik was waardeloos.
Ik liep naar de andere kant van mijn kamer en pakte mijn schaar, ik zette de schaar tegen mijn arm en sneed "DYING" in mijn arm. Waarom dying? Omdat dat was wat ik wou op het moment, het enige wat ik wilde was dood zijn, niet meer leven.
Druppels bloed vielen op de vloer, het boeide me niet. Ik sneed nog een laatste uitroepteken, "DYING!" stond er nu.
Ik legde de schaar weg. Met de druppels bloed die op de vloer terecht kwamen uit mijn arm, leek ook de pijn mee te komen.
Mijn leven was fücked up, ik wilde niet meer, ik wilde dood..

hoofdstuk 7

Een stem die mij uitschold, ik zat achter een deur, de deur was gesloten. Voetstappen, steeds dichterbij, gebonk, een hoop geschreeuw. Nog één bonk en de deur vloog open..
Ik schrok wakker, ik rilde van top tot teen. Mijn wekker gaf aan dat het 5 uur was, nog geen tijd om op te staan, te weinig tijd om weer in slaap te vallen.
Ik bleef liggen en staarde naar het plafond, nadenkend, over de vorige avond. Langzaam viel ik weer in slaap. Dezelfde droom, de stem, de deur, de voetstappen.
Ik schrok weer wakker, dit keer door mijn wekker. Ik ramde een keer hard op het piepende ding naast mijn hoofd. Half 8 alweer, dit betekende dat ik over een uurtje alweer naar school moest, ik wilde niet, op school waren teveel mensen.
Langzaam kleedde ik mezelf aan, ik was in een soort trance, niks boeide me meer. Mijn moeder had het eten al klaar gemaakt, dat deed ze altijd voordat ze naar haar werk ging. Vandaag hadden we croissantjes. Vond ik normaal altijd super lekker, maar nu had ik geen honger, ik gooide ze in de prullenbak. Kon toch geen hap door mijn keel krijgen.
Op weg naar school werd ik bijna geschept door een vrachtwagen en fietste ik nog nét onder de
spoorbomen door, toeterende auto's en vloekende automobilisten als gevolg.
Op school hoorde ik al een schreeuw van Joyce: 'Lis!' Ik moest lachen, een gemaakte lach, maar
effectief. 'Hoe is het?' vroeg Joyce. 'Goed hoor, met jou?'
'Met mij ook goed...' En het verhaal ging weer over Joyce, dat vond ik niet erg, want ik wou niet over mezelf praten, ik wou geen medelijden.
De bel ging, we hadden wiskunde, een toets waarvoor ik helemaal niet geleerd had. 'Goed!' riep meneer de Groot, onze wiskundeleraar, door de klas. 'De toets over de stelling van Pythagoras! Ik hoop dat jullie allemaal goed geleerd hebben, want hij is niet makkelijk!' zijn stem galde door de klas. "Geweldig" dacht ik, "dat net nu ik niet goed geleerd heb"
De toets was niet makkelijk, ik wist van mezelf dat ik hem ronduit slecht gemaakt had.
Mijn mobiel ging af, een sms'je, ik was benieuwd van wie, hoewel het angstige gevoel dat ik had mij dat al wel vertelde. Ik opende de sms:
"Yo mop, zin om vanavond naar de disco te gaan? Mark."
Tranen schoten in mijn ogen, ik was bang, ik had nog steeds flashbacks en dan kwam hij hier mee aan?! Ik schudde mijn hoofd, hier moest een einde aan komen!
Een hand werd op mijn schouder gelegd, een rilling ging over mijn rug, ik versteef van angst en schrik en hapte naar adem. 'Jee wat is er met jou?' Ik keek om en zag Joyce haar verbaasde gezicht. 'Ik schrok' zei ik droog. Joyce moest lachen. 'Ja dat merkte ik, nou ja zo eng ben ik niet hoor' En ze stak haar tong uit. Ik was blij dat het eindigde als een grapje, ik had geen zin om Joyce over Mark te vertellen. Ik voelde me er stom over, het was mijn eigen schuld en de rest van de wereld dacht daar echt niet anders over.
De laatste 2 uur hadden we gym, ik haatte gym. Ik stootte Joyce aan tijdens nederlands, 'psst' fluisterde ik, ik besefte me dat dit nogal stom klonk. 'Wat?' vroeg Joyce. 'Ik heb geen zin om te gymmen, als Waal vraagt waar ik ben, zeg dan maar dat ik ziek ben oke?'
'Waarom?' protesteerde ze. 'Omdat ik geen zin heb!' 24 paar ogen waren vragend op me gericht, ik keek even woest terug en vervolgde toen mijn verhaal, iets zachter deze keer. 'Ik ben moe, heb slecht geslapen vannacht, alsjeblieft?' Ik keek mijn beste vriendin smekend aan. 'Oke dan, maar dan wil ik vanavond mee naar Callanta' Ik lachte. 'Mij best'
En zo ging ik na nederlands naar huis, normaal gymde ik altijd met een vestje aan, maar ik was mijn vest vergeten, daar kwam ik tijdens nederlands achter, vandaar dat ik besloot niet te gymmen.
Ik herinnerde me het sms'je van Mark dat ik in de pauze had gekregen, ik had nog niet beantwoord. Dat was ik eigenlijk ook niet van plan. Niet na gisteren! Ik besloot het uit te maken, de eerstvolgende keer dat ik hem sprak, maar niet face to face. Ik wist immers niet hoe hij zou reageren.
Thuis besloot ik maar aan mijn huiswerk te gaan, mijn computer was weereens gecrashed dus dat werd niks.
Ik schrok uit mijn concentratie toen de deurbel ging, Roxy begon te blaffen, ik wíst dat het niet goed was. Ik liep naar beneden en deed de deur op een kier open, mijn vermoeden werd bevestigd, Mark..
'Ga weg' zei ik kortaf en ik wou de deur dichtdoen. Hij zette zijn voet ertussen 'wacht nou even Lisanne'
'Wat valt er nog te zeggen?' vroeg ik boos. 'Het spijt me!' zijn stem klonk bijna smekend, maar ik trapte er niet meer in. 'Al spijt het je en kwam je hier aanzetten met 1000 bossen rozen, dan nóg zou ik het je niet vergeven! Het is gewoon uit!' Alle woede die ik voelde kwam er in een keer uitzetten, ik was blij dat de halfopen deur ertussen zat en Roxy naast mijn voeten zat, haar bovenlip opgetrokken en alert genoeg om bij het minste al op te springen en Mark aan te vliegen.
Mark keek alsof ik hem net in zijn gezicht had geslagen, daarna keek hij alsof hij van plan was mij in mijn gezicht te slaan. 'Dus dit is wat je wilt?' vroeg hij. 'Anders zou ik het niet zeggen!' beet ik hem toe. 'Ik vind het goed, maar je komt nooit van me af, als je dat maar weet, als ik jou niet kan hebben, dan niemand' Rillingen gingen over mijn rug toen hij dit zei, niet wetend wat hij bedoelde, maar ik was bang.
'Whatever, rot nou maar op!' Ik vond mezelf opeens erg dapper. Hij zette zijn voet weer tussen de deur toen ik die dicht probeerde te doen, Roxy sprong op en gromde nog iets harder. Duidelijk was Mark wat minder dapper want hij draaide zich om en liep weg.
Verdoofd deed ik de deur dicht, het was uit, maar was het over? Zou hij het niet plotseling in zijn domme kop krijgen en mij wat aandoen? Of zichzelf en mij? Of whatever?
Mijn mobiel ging weer, even was ik bang dat het Mark was, maar ik zag dat het Joyce was.
"He meiss, hoe is het nu? Voel je je wat minder moe? Ik zie je vanavond, kus Joy"
Ik liep weer naar boven en boog me weer over mijn huiswerk, ik kon me niet concentreren, mijn
gedachten waren niet hier.
Voor de derde keer vandaag ging mijn mobiel, deze keer was het wel Mark:
"I'm wachting you, je komt niet van me af, als ik onder moet gaan dan jij ook"
Ik schrok, watching me? Waar dan? Ik probeerde rustig te blijven, sprong op en deed mijn gordijnen dicht. Toen liet ik me op mijn bed vallen en barstte in tranen uit, ik kon niet meer, ik wist dat hij vol zou houden. Wat was er nodig om hem te laten stoppen?
Ik wist het niet meer. Ik was op, gewoon opgebrand, ik kon niet meer. Ik was moe, moe van het leven, moe van de pijn.
Ik liep naar beneden naar de keuken, daar pakte ik het scherpste mes dat ik kon vinden, "Ik kan niet meer" dacht ik. En ik legde het mes op mijn pols, ik drukte door totdat ik bloed zag, toen kwam ik weer bij zinnen. Wat was ik aan het doen? Was het dit waard?
Mijn leven was toch al naar de klöte, dit was de enige uitweg. Het was een rommeltje in mijn hoofd, het leek alsof er duizenden mensen door elkaar heen schreeuwden.
Ik kon het niet meer aan, het was te veel..

Citaat:

hoofstuk 8

Het moest iedereen zijn opgevallen dat ik anders was geworden. Anders, eerst praatte ik altijd veel, nu deed ik alleen mijn mond open als het echt nodig was.
Ik schrok snel, en als ik schrok kon ik nogal agressief reageren, wat de nodig vragen uitlokte natuurlijk.
Mijn armen zagen er niet meer uit en in mijn hoofd was het een zootje, een zootje en ik begon de controle te verliezen. Misschien was ik die ook allang verloren.
En dan was wat mensen nu van me zagen nog een aardig sterk masker..
Het was woensdag, het vierde uur, we hadden biologie. Joyce zat naast mij druk over zichzelf te praten, voor de verandering. Af en toe werd er door de lerares een strenge blik onze kant op geworpen als Joyce haar stem weer eens te luid werd.
Ik probeerde na te denken, niet over de opgave voor mijn neus, waarvan ik nouwelijks wist waar het over ging, maar over gym. Wat ging ik deze keer voor smoes bedenken om niet mee te hoeven doen? Ik piekerde me suf, de "ik ben ziek" smoes had ik nu al zo vaak gebruikt, evenals de smoes van het maandelijks probleempje.
'Lisanne! Let je wel op?!' Hoorde ik mijn naam door de klas heen. 'Ja mevrouw, doe ik toch?'
'Wat vroeg ik dan?' "Busted" Dacht ik. 'Geen idee mevrouw' besloot ik maar eerlijk te antwoorden. 'Ga je maar melden!' Klonk het. Ik mopperde, zou nog eens eerlijk zijn. Ik smeet mijn tas op tafel en deed mijn boeken erin, liep de klas uit en sloeg de deur dicht.
Toen ik bij de kamer van de rector kwam zag ik naar mijn verwachtng al dat er niemand was, dan ging ik me ook niet melden, ze zochten het maar uit!
Ik liep weg, weg van school en die stomme leraren, ik pakte mijn fiets en reed weg. Niet wetend waar ik heen ging.
Ik stopte pas bij Callanta, 'Hé meiss' zei ik zacht. Callanta leek het te begrijpen, ze bleef rustig staan toen ik in tranen uitbarstte.

Die avond had ik geen zin om van mijn kamer af te komen. 'Lisan?!' Hoorde ik van onderaan de trap, 'Kom je eten?'
'Nee! Ik voel me niet zo goed!' Voetstappen op de trap, hoewel ik wist dat het mijn moeder was ging er toch een schok door me heen. Toen mijn kamerdeur open ging zat ik uit reflex in een klap rechtop.
'Lisanne, je moet wel wat eten hoor' zei mijn moeder bezorgd. 'Nee, ik voel me niet goed, misselijk, buikpijn' loog ik, waarop mijn moeder mijn voorhoofd voelde. 'Je hebt geen koorts, maar probeer wat te slapen en als je honger krijgt kom je maar naar beneden' Ik knikte alleen maar.
Toen mijn moeder mijn kamer weer uit was liet ik me achterover weer op mijn bed vallen, gered.
Op dat moment ging mijn mobiel, ik hoefde de sms eigenlijk niet te openen om te weten van wie hij was en wat erin stond. Er schoot een rilling over mijn rug toen ik het las.
"Ik wil je, ik weet waar je woont, i'm wachting you"
De inhoud van de SMS maakte me niet zo heel bang, wat me bang maakte was dat hij dit soort dingen wel degelijk meende.
Het was moeilijk te zeggen wat ik meer voelde, angs of haat. Angst, omdat ik wist dat hij ertoe in staat zou zijn rare dingen te doen, of die haat, omdat hij dit deed.
Het zou de angst wel geweest zijn want anders had ik hem allang aangegeven of iets dergelijks.
Ik gooide mijn mobiel door de kamer, het ding kwam aan de andere kant met zo'n klap tegen de
verwarming dat je zou zweren dat hij wel stuk móest zijn. "Ach jammer dan!" Dacht ik.
Ik dacht na, het was hopeloos, ik leek wel steeds verder in de shït vast te zitten dan dat ik er nu uitkwam!
Ik zette mijn computer aan, ik had een email van Joyce.
"Heey! Waar was je na bio? Cker weggegaan? Je hebt niks gemist hoowr, piepjestest, bah! Hoe is het voor de rest? Kusz Joy"
Gym, oja! Door alles was ik zomaar vergeten dat we dat hadden vandaag! Ik had het tenminste gemist. Ik wist dat ik eigenlijk de mail zou moeten antwoorden, maar daar had ik nu geen zin in. Ik kroop in mijn bed, moest proberen te slapen, misschien werd ik dan wat rustiger.

Diezelfde avond rond een uur of 11 werd ik badend in het zweet wakker, dezelfde droom als altijd weer.
Ik zat rechtop in mijn bed en probeerde weer normaal adem te halen. Ik ging weer liggen en probeerde verder te slapen, een ietwat mislukte poging, want ik was klaarwakker en nog geen 1000 slaapmiddelen zouden daartegen helpen.

Hoe ik toch in slaap was gevallen was me een raadsel, maar het was me blijkbaar toch gelukt, want pas donderdagochtend om half 10 werd ik wakker.
Mijn moeder had mijn wekker uitgezet om me te laten slapen en me ziek gemeld, dit bleek uit een briefje op de keukentafel.
Ik was blij dat ik niet naar school hoefde, al die vrolijke mensen zien deed me pijn. Bovendien haatte ik vragen als; "Hoe gaat het nu met je?" en "Je ziet er slecht uit, wat is er?"
Ik ging op de bank zitten en zette de TV aan, er was niks interessants op, bijna allemaal belspelletjes. Ik keek hoe de presentatrice op het moment nogal overdreven mensen aanzette tot bellen en grinnikte, 'Als je zoiets moet gaan presenteren ben je wel heel wanhopig' zei ik hardop, en ik zette de TV uit.
Ik liep naar boven, de computer aan, ik moest die mail van Joyce nog beantwoorden.
Toen ik MSN opstartte zag ik het alweer; 6 nieuwe emails! Oke het kon meer, maar ze moesten niet allemaal gaan verwachten dat ik ze terugmailde. Dit bleek achteraf ook niet nodig.
Ik zag de afzenders en had de schrik weer flink te pakken, ze waren alle 6 van Mark! Ik opende er een, waarom? Nieuwschierigheid, misschien angst, wie weet. Ik wist het in elk geval niet.
"Zow mop, ff een mail van je grootste n8merrie still watching youw! Je bent best schattig als je slaapt weet je? Je komt niet van me af! Mark"
Ik schrok weer, mijn hart leek over te slaan. Wat nu? De rest van de emails wilde ik niet eens lezen. Ik deed de computer maar weer uit en stortte me op mijn bed. Ik wilde dit niet meer! De enige uitweg kwam weer in me op, ik was kapot, gebroken, op.
Ik pakte mijn schaar, met een paar flinke krassen was het woord DYING weer open. Alle emoties
moesten eruit. Het enige waar ik nog controle over had. Ik moest bloed zien, de pijn voelen.
Bloed welde op, het was niet genoeg. Ik zette de schaar in mijn arm en drukte door, druppels rood bloed vielen op de grond.
Het was meer, meer bloed dan anders. Ik legde de schaar weg en ging weer op mijn bed liggen, de tranen stroomden over mijn wangen. Het was allemaal teveel, alles dat ik niet meer aankon.
Beneden ging de telefoon, maar het geluid ging langs me heen. Het was net alsof ik van bovenaf op mezelf neerkeek, geen controle hebbend over mijn lichaam.
Pas toen de telefoon voor de derde keer in 10 minuten ging kon ik mezelf tot bewegen aanzetten. Ik liep naar beneden en nam de telefoon op;
'Met Lisanne?' Zei ik vragend, eigenlijk meer bedoeld om degene aan de andere kant af te schrikken zodat dit niet een lang gesprek werd.
'Lisanne! Was je ver van de telefoon vandaan ofzo?' De stem van mijn nogal overbezorgde moeder.
'Ik ehh, hoorde hem niet overgaan'
'Oh, zou jij tegen je vader willen zeggen als hij thuiskomt dat ik laat thuis ben?' Tuurlijk, zoals altijd.. 'Ja is goed' Mompelde ik. 'Oke gedraag je lieverd, tot vanavond!'
Ik zei niks terug maar hing de telefoon op. Niet erg aardig maar ik was niet echt in een goede bui, op zijn zachtst uitgedrukt.
Ik was alles zat, heel het leven. Voor de zoveelste keer vandaag plofte ik op mijn bed neer. Moe als ik was, viel ik al snel in slaap.