Bokt.nl

Ik krijg een hele harde stomp in mijn maag, maar ik wil niet opgeven ik begin om me heen een trappen en slaan tot ik een klap op mijn hoofd voel en alles zwart word voor mijn ogen. Als ik wakker word lig ik onder de douche, met een ijskoude kraan aan, snel spring ik op en doe de deur van de douche open en stap gauw op het matje dat naast de douche ligt. Dan bedenk ik me plots dat ik helemaal niet thuis ben en langzaam komen de herinneringen van de afgelopen tijd weer boven, ik begin te heel zachtjes te huilen tot ik me ineens bedenk dat de deur nog open moet zijn, zo snel als ik kan doe ik hem op slot, kunnen die eikels tenminste niet zomaar binnenlopen. Ineens bedenk ik me dat ik mijn kleren nog aan heb en langzaam begin ik me uit te kleden en zet de douche warmer. De straal van de douche loopt heerlijk over mijn lichaam, ik geniet er zelfs een beetje van, eindelijk ook een beetje privacy. Langzaam sluit ik mijn ogen en denk aan vroeger toen ik nog thuis was, ik denk aan mijn ouders die me af en toe gestolen kunnen worden, maar die ik nu verschrikkelijk mis. Ik geniet heerlijk van dit moment, tot er ineens keihard op de deur gebonkt word, ik schrik op. “Wat is er?” vraag ik zachtjes met een bibberstem. De jongen heeft me blijkbaar niet gehoord, want begint nog harder te bonken op de deur, en schreeuwt: “Schiet is een beetje op”. Ik sta aan de grond genageld, zal ik me omgaan kleden en de deur dan open doen of zal ik hier gewoon blijven zitten en de deur lekker op slot houden zodat ze niet bij me kunnen komen? Dan bedenk ik dat ik maar beter kan opschieten en doen wat ze zeggen anders rammen ze die deur wel in. Dus roep ik maar: “Ik kom eraan” al was mijn stem erg zacht de jongen heeft me toch gehoord, want ik hoor hem weglopen. Gauw kom ik onder de douche vandaan. Als ik me wil omkleden zie ik dat ze verschrikkelijk korte kleren hebben neer gelegd een mini rokje, en een topje dat veel te klein is.Wat moet ik doen zal ik die kleren maar gewoon aantrekken, ik zie geen andere keus en dus trek ik langzaam mijn kleren weer aan. Als ik de deur van het slot doe word die meteen open geslingerd door de jongen, hij begint heel hard te schreeuwen, dat ik moest opschieten. Daar sta ik dan in een mini rokje en een veel te kort rokje tegenover een schreeuwende jongen. Ik weet niet wat ik moet doen dus laat ik hem helemaal uitschreeuwen, tot hij Ramon roept om me weer naar mijn kamer te brengen. Ik laat me rustig leiden door Ramon, tot we bij mijn kamer uit komen. Daar word ik op de grond gesmeten en de deur word met een knal dicht geslagen. Ik begin heel zachtjes te snikken tot ik me zo moe voel dat ik in onrustige droom val.Ik droomde over mijn ouders, over alles wat ik samen met ze deed. Maar steeds wanneer het een leuke droom begon te worden, zag ik het lachende, gemene gezicht van de jongen. Toen begon de jongen zomaar te praten en zei: “Je zult je ouders nooit meer zien, ze zijn je volgens mij allang vergeten.” Ik schrik wakker uit mijn droom en mijn hele voorhoofd is bezweet. Wat moet ik doen, ik hoef niet te verwachten dat de jongen me zomaar vrijlaat en mijn ouders zullen me hier ook nooit vinden. Nee, ik moet dit helemaal zelf oplossen. Uren zit ik daar te bedenken hoe ik hier ooit uit zou komen, maar ik kan niks verzinnen. Het beste plan dat me te binnen schiet is om alles hier heel goed in de gaten te houden en misschien dat ik ergens een ontsnappings mogelijkheid zie, maar tot die tijd zal ik het hier moet uithouden. De tranen lopen alweer over mijn wangen, want hoe hou ik het hier in vredesnaam uit, en hoelang hou ik dit nog vol. Na een poosje kalmeer ik een beetje en stop met huilen. Ik ga tegen de muur aan zitten en staar een beetje voor me uit, na een poosje word er op de deur geklopt en de jongen komt naar binnen. Gauw ga ik staan, omdat ik bang ben dat hij me gaat trappen of slaan en als ik sta kan ik tenminste wat terug doen. De jongen laat zijn ogen langzaam over mij heen glijden, ik voel me verschrikkelijk in deze korte kleren, die ik vroeger helemaal vroeger helemaal geweldig had gevonden, voel ik me naakt. De jongen knikt even goed keurend en kijkt me dan recht in de ogen aan en zegt: “Vanavond moet je aan het werk bereid je er maar vast op voor, het word dus laat vanavond zorg dat je uitgerust bent”. Dan loopt die naar me toe, een rilling van angst gaat door mijn hele lichaam, vlak voor me staat hij stil. Dan stopt hij een papiertje in mijn handen en zegt: “Lees dit maar een goed door, dan weet je precies wat je moet weten voor vanavond en de keren die komen”, hij kijkt mij streng aan en zegt: “Als ik erachter kom dat je dit niet helemaal uit je hoofd hebt geleerd, zwaait er wat”. Dan draait hij zich om en gaat weg. Ik sta aan de grond genageld, waarom nu al ik ben hier toch nog maar net, ik kan het niet. Maar net kan ik mijn tranen tegenhouden, die helpen me ook niet verder. Met trillende vingers open ik het papiertje dat ik van de jongen in mijn handen gestopt heb gekregen en begin te lezen. Als in mijn gezicht geslagen kijk ik naar het blaadje in mijn hand. Ik begin helemaal te trillen. Nog eens lees ik het, ik word bang, barvrouw spelen gaat wel, maar dit. Ineens word het me allemaal te veel en zak ik zomaar op de grond en blijf doodstil liggen. Ik word wakker van gestommel in de hal, de jongen stapt naar binnen zonder ook maar te kloppen. Ik kijk hem verschrikt aan, achter hem komt Ramon binnen. Hij heeft met zijn ijzeren handen een meisje vast, ik schat haar een jaar of 16, ze bruin, lang krullen haar en is ook hartstikke knap. Dan word ze de kamer in gesmeten en lopen de jongen en Ramon weer weg. Daar ligt het meisje onbewegelijk op de grond. Ik blijf zitten en beweeg me niet ik kijk alleen, ik kijk alleen naar het meisje dat daar ligt en de tranen springen in me ogen. Dan schiet door mijn gedachten dat zij ook een slachtoffer moet zijn van de jongens. Langzaam komt het meisje overeind en kijkt me vragend aan. “Hoe heet jij?” vraag ik haar. “Ik heet Claudia” antwoord het meisje. Ik kijk er nog eens onderzoekend aan, dan schiet me te binnen dat ik me nog helemaal niet heb voorgesteld, snel zeg ik: “Kate”, terwijl ik ondertussen mijn hand uitsteek langzaam schudden we elkaar de hand. Er valt een stilte, we kijken elkaar zwijgend aan allebei zoeken naar de juiste woorden. Dan verbreekt Claudia plots de stilte en zegt: “Wat doen jullie met me, waarom moeten jullie mij hebben, bitch. Zijn jullie wel niet goed snik wat willen jullie nu gaan doen me verkrachten, losgeld vragen, me vermoorden?”, het komt er schreeuwerig paniekerig uit en ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, langzaam komt er bij mij woede boven borrelen hoe kan ze denken dat ik hier iets mee te maken heb. Dan schreeuw ik het er ineens allemaal uit: “Hoe kom je op zo’n achterlijk idee dat ik er iets mee te maken zou hebben, denk je dat ik hier voor de lol op deze kamer zit,” dan begin ik zomaar te huilen en begin weer helemaal te trillen, voor de tweede keer deze dag zak ik in een klap in elkaar, dan word alles zwart voor mijn ogen.
Als ik langzaam weer bij kom zie ik eerst heel wazig een gezicht langzaam word het scherper, het is het meisje ze zit met een geschrokken gezicht en grote ogen me aan te kijken. Dan begint ze weer te praten: “Het spijt me, sorry, ik dacht dat jij bij hen hoorde.” Langzaam met een bibberstem zeg ik: “Het maakt niet uit jij kon het ook niet weten” “Weet je wel wat ze met ons van plan zijn”, vraagt Claudia een beetje onzeker aan. Dan ga ik rustig met mijn rug tegen de muur zitten en Claudia komt naast me zitten. Dan begin ik haar zomaar alles te vertellen wat ze met ons gaan doen, hoe ik hier kom, hoe erg ik het vind, gewoon alles. De tranen lopen ondertussen over mijn wangen. Plots word ik uit mijn verhaal gehaald, omdat de jongen zomaar onverwachts de deur open gooit. Gevolgd door Ramon loopt hij de kamer binnen. Vlak voor ons staat hij stil en zegt: “Jullie gaan allebei met mij mee om je op te tutten voor vanavond, stribbel niet tegen, dan zwaait er wat.” Zomaar begin ik tegen hem te schreeuwen en te schelden dat Claudia er nog, maar net is en dat ze nog helemaal niks weet, ik krijg een keiharde stomp in mijn maag. Dan vervolgt de jongen: “Claudia gaat ook meehelpen jij helpt haar maar.” Dan worden we de kamer uitgesleurd ik ben doodsbang, wat zou er allemaal gaan gebeuren…

Kus Nujaro

**Geplaatst**: 18-12-05 18:50

Re:

Geplaatst: 18-12-05 18:50

jeej!! weer een stukje!
Vind het heel goed geschreven, ben geen spelfout tegen gekomen!
Leuke draai geef je eraan door dat nieuwe meisje er ook bij te betrekken!

Leuk!!!