Mijn opa heeft een hersentumor, is een jaar geleden opgegeven.
Had het er erg moeilijk mee, maar heb nu gelukkig vrede ermee!]
"Jaa", zeg ik ongeduldig. Wat willen ze hiermee bereiken?!
"Weet je nog waar dat mee begon? ", vraagt mama serieus.
"Jaaa", zeg ik nog ongeduldiger. "Met koppijn en misselijkheid en nekpijn en.. OH!"
...
Verschrikt kijk ik om de beurt mam en pap aan.
"Het enige wat ik wil zeggen is dat je er rekening mee moet houden.
Maar de ouders van Simone en wij hebben grote vermoedens..", zegt mama op een rustige toon.
Verbijsterd kijk ik ze weer aan.Ik gil: "NEE!!"
Dan ren ik naar boven.
De muziek keihard aan en de tranen stromen over mijn wangen.
Ik huil het eruit. Niks is meer belangrijk, Jeroen niet, school niet, leven niet..
Simone, mijn beste vriendinnetje.
Wij waren toch niet te breken?
4ever together?
De telefoon gaat.
Door mijn snikken heen hoor ik niks, maar even later klopt mijn moeder op de deur.
"Sam? Simoon is aan de lijn".
Verbaasd kijk ik op. Mijn moeder legt haar hand op haar lippen.
"Met Samantha", zeg ik.
"Hoi met Simone", klinkt een zwak stemmetje.
"Ga je morgen mee naar het ziekenhuis?"
Oei.. "Uh... jaa hoor, is goed, zal ik om 8 uur naar jou toe komen?", besluit ik de stap te wagen.
"Is goed, doeg.."
Met een zucht plof ik op bed neer.