Bokt.nl

Citaat:

Met een briefje van de conciërge in haar hand liep Sandra naar haar Frans lokaal. Een beetje bang was ze wel, want Mevr. de Weert was niet bepaald aardig. En ze had ook geen goede reden zoals een lekke band; ze had zich gewoon verslapen. Nog één trap op en dan was ze er. Die trappen waren wel vermoeiend, hoor. Misschien moest ze toch maar eens wat aan haar conditie doen, want ze was nu al uitgeput. Daar was de deur. Nu moest ze op de deur kloppen, een preek aan horen en gaan zitten. Ze vond het eng. Dat was toch niet goed? Ze moest toch niet bang zijn voor haar lerares? Maar ze was het wel. En ze wilde ook echt niet aankloppen, bang voor de reactie van haar Frans lerares. De les duurde nog maar dertig minuten, die kon ze toch wel overslaan? Ze kon toch gewoon heel lang naar de wc gaan? Nee, ze dat kon niet. Ze moest gewoon aankloppen en naar binnen gaan. Mevr. de Weert ging haar niet opeten hoor. Alhoewel... Sandra raapte toch al haar moed bijeen en klopte aan. ‘Wat?’ klonk het boos vanuit het lokaal. Sandra opende het lokaal waarin haar klasgenoten stil zaten te luisteren naar wat Mevr. de Weert ze toesnauwde. Meteen draaide ze hun hoofden naar haar toe. ‘Waar kijken jullie naar?’ gromde Mevr. de Weert, ‘is dit de eerste keer dat jullie een stomme leerling zien die te laat komt?’ Verschrikt draaide iedereen z’n hoofd weer terug. Sandra stond een beetje verbaasd te kijken. Wat was ze toch ook een tiran. ‘Heb je een briefje?’ gilde Mevr. de Weert tegen haar. Sandra was nog aan het nadenken over hoeveel Mevr. de Weert haar aan een pad deed denken en reageerde daarom niet. Mevr. de Weert stond op en liep boos naar haar toe. ‘Ik vroeg of je een briefje had! Als je me nog een keer zo negeert gooi ik je er uit en hoef je nooit meer terug te komen!’ riep ze. Sandra schrok. Van dichtbij was ze nog lelijker en beangstigender. Met moeite bracht ze ‘alstublieft’ uit en gaf ze het briefje. ‘En waarom ben je te laat? Kon je je hersens soms niet vinden?’ zei Mevr. de Weert, terwijl ze naar de klas keek met een blik in haar ogen die de klas gebood te lachen. Een voorzichtig lachje volgde. ‘Ik had me verslapen’ mompelde Sandra zachtjes. ‘Spreek luider!’ Sandra durfde het niet nog eens te zeggen. In een opwelling zei ze: ‘Mijn moeder had een auto ongeluk.’ Ze zag de schrik in Mevr. de Weerts ogen. Dat antwoord had ze niet verwacht. ‘O, o,’ zei ze, ‘ga dan maar zitten.’ Sandra was verbaasd de menselijke kant van Mevr. de Weert te ontmoeten, maar tegelijkertijd ook teleurgesteld in haarzelf. Ze had haar moeders ongeluk gebruikt, voor zoiets stoms. Dat was niet eerlijk tegen Mevr. de Weert, die ze aan het schrikken had gemaakt. Bovendien was het niet eerlijk tegen over haar moeder. En eigenlijk was het ook een leugen. Of toch niet? Haar moeder hád een ongeluk gehad. En dat was eigenlijk óok de reden dat ze te laat was, want daardoor kon haar moeder niet op tijd opstaan, om haar te wekken. Maar waarom voelde ze zich dan toch zo schuldig?

Citaat:

’s Middags voelde Sandra zich weer wat beter en begon vrolijk te MSN’en. Lekker een beetje tegen mensen aanzeuren, zeggen hoe ze baalde van haar huiswerk, dat soort dingen. Chris was online! Ze wist nog steeds niet waarom hij zo tegen haar deed. Durfde ze nog tegen hem te praten? Hoezo, durfde ze nog tegen hem te praten? Hij was haar vriendje! Ze besloot dus gewoon tegen hem te praten:

*SANDRA*: Heeeey
CHRIS: Hoi

Hij antwoordde meteen! Nu durfde ze wel een gesprek te beginnen.

*SANDRA*: Hoe is ’t ?
CHRIS: Goed... met jou?
*SANDRA*: Ja ook goed
*SANDRA*: Ben je (nog) boos?
CHRIS: Nee...

Hij was niet boos! Sandra was heel blij. Ze kreeg meteen een lach op haar gezicht en het leek alsof er een energiebubbel in haar knapte. Ze begon half te dansen op haar stoel van geluk. Maar waarom had hij dan zo gedaan? Net toen ze dat wilde vragen reageerde Chris:

CHRIS: Maar ik ben bezig. Ik spreek je later...

Hij was weer bezig? Waar was hij in vredesnaam zoveel mee bezig? Had hij een andere vriendin ofzo? Ze begon tegen Kevin te klagen.

*SANDRA*: Ik voel me rot.
K€V!N: O. Wat is er?
*SANDRA*: Ach... Chris doet stom.
K€V!N: Hmmz... Tja. Uitmaken dan maar?

Uitmaken dan maar? Hoe kon hij dat zeggen? Ze kon het toch niet uitmaken, omdat Chris één keer niet aardig deed? Nou ja, eigenlijk drie keer. Dat was eigenlijk best veel. Eigenlijk had hij al bijna een week niet meer leuk tegen haar gedaan. Maar wat deed hij dan? Eigenlijk deed hij niks. Hij was gewoon bezig. Dat kon toch? Ja, natuurlijk kon dat! Tuurlijk ging ze het daar niet om uitmaken. Wat zeurde ze eigenlijk?

*SANDRA*: Natuurlijk niet!
K€V!N: O, dan niet.
K€V!N: Even een vraagje: heb je een idee voor een opstel wat ik moet schrijven?

Wat vreemd van Kevin. Eerst zei hij zomaar dat ze het uit moest maken, en vervolgens ging hij ineens op een ander onderwerp over. Een beetje teleurgesteld leek het zelfs wel.

*SANDRA*: Wat is de opdracht?
K€V!N: Ik moet ergens mijn mening over schrijven, en die dan proberen over te dragen op de lezer.
*SANDRA*: o
*SANDRA*: Gewoon iets zoeken dat je haat of heel leuk vindt dan!
K€V!N: Ja, maar wat haat ik dan?

Sandra dacht na. Wist zij veel. Aangezien ze geen serieus idee had, wilde ze iets grappigs zeggen. Ze dacht even na.

*SANDRA*: Mij!

Kevin was even stil.

*SANDRA*: Leef je nog?
K€V!N: Ja, maar ik was aan het nadenken over argumenten.
*SANDRA*: En, wat heb je zoal bedacht?
K€V!N: Van alles, maar niks dat bewezen is.

Sandra was verontwaardigd. Hoe kon hij dat zeggen? Dat was zo gemeen. Ze besloot serieus te reageren, in plaats van kwaad te worden.

*SANDRA*: Oh... zoals wat dan?
K€V!N: Nou je zeurt altijd en je hebt altijd commentaar op leraren.

Kevins woorden raakten Sandra diep. Hoe kon hij zo gemeen zijn? Hoe kon hij dat tegen haar zeggen?

*SANDRA*: O.
K€V!N: Ach joh, ik zit je maar te plagen! Ik meen het allemaal niet.

Sandra las Kevins woorden zonder ze te kunnen geloven. Hij had gelijk! Eigenlijk was ze maar een verwend nest. Ze liep altijd maar te zeuren. En ze had altijd commentaar op leraren en ze was altijd bezig ze te irriteren. Dat vond ze leuk. Maar leraren waren ook maar mensen. Wat was ze eigenlijk een irritant kind. Waarom gingen mensen eigenlijk met haar om? Wat was het eigenlijk logisch dat haar vriendje stom tegen haar deed.

K€V!N: Hallo?
*SANDRA*: Ik moet gaan
*SANDRA*: Doeg

Sandra drukte de schakelaar van haar computer om, en plofte neer op haar bed. Ze begon na te denken. Hoe kon ze zo over het hoofd gezien hebben hoe irritant ze wel niet was? Hoe kon het haar gebeuren dat ze niet doorhad hoe 'n stom kind ze was, totdat iemand het recht in haar gezicht zei? Hoe kon het dat ze dat zelf totaal niet had opgemerkt. Ze begreep het niet. Sandra kon niks anders meer doen dan op haar bed liggen en nadenken over hoe stom ze was, hoe ze kon veranderen en hoe het kon dat ze er zelf niks van had gemerkt.

Citaat:

Na het eten was Sandra weer naar boven gegaan. Na een mislukte poging haar huiswerk te maken, was ze weer denkend op haar bed terechtgekomen. Daar was Sandra uiteindelijk in slaap gevallen. Toen ze de volgende ochtend wakker werd, voelde ze zich veel beter. Wat gaf het eigenlijk dat ze stom deed tegen leraren? Dat hoorde toch zo? Leraren verwachtten toch dat leerlingen irritant zouden zijn? Daar werden ze voor opgeleid! En het andere probleem, het teveel klagen, dat was toch simpel op te lossen? Daar kon ze toch gewoon mee op houden! Met een heerlijk gevoel stond ze op en ging douchen. Ze trok leuke kleren aan en maakte zich op. Ze kreeg een soort lentegevoel. Het voelde alsof ze een nieuwe start ging maken, en ze had echt weer een goed gevoel over zich zelf! Toen ze helemaal tevreden was over hoe ze er uit zag ging ze naar beneden en begon te eten. Daarna zei ze haar moeder vrolijk gedag en vertrok op de fiets. Het feit dat het regende paste niet helemaal bij haar lentegevoel, maar het kon haar niks schelen. Nat of niet nat, ze voelde zich goed. Bij school aangekomen zette ze haar fiets neer en liep naar binnen. Haar haar was erg nat, maar daar ging ze natuurlijk niet over klagen. Want vanaf nu ging ze nóóit meer klagen! Vrolijk zei ze ‘hallo’ tegen iedereen die ze tegen kwam en haar humeur verbeterde nog meer toen ze Chris zag staan. Wat had ze toch een knap vriendje. ‘Hoi Chris!’ riep ze blij. Chris draaide zich om, glimlachte en omhelsde haar. ‘Ha meissie, wat zie je er leuk uit vandaag.’ zei hij. Sandra werd nog blijer! Chris deed aardig tegen haar en gaf haar zelfs een complimentje! ‘Zal ik in de grote pauze hier komen zitten?’ vroeg ze. Chris’ lach verdween. ‘Eh, ik denk dat ik ergens anders ga eten vandaag.’ zei hij. Sandra wilde vragen waar dan wel, maar zag aan zijn gezichtsuitdrukking dat hij gewoon niet wilde dat ze bij hem kwam zitten. ‘Oke.’ antwoordde ze daarom, en ze probeerde haar lach te behouden. Wat ze nu normaal zou doen, en ook wìlde doen was naar Floor lopen en gaan klagen over Chris, maar het gesprek dat ze gisteren met Kevin had gehad hield haar tegen. Ze moest gewoon blijven lachen en vrolijk bij haar vriendinnen gaan zitten. Hun verhalen waren toch heel interessant? Sandra kon dit zichzelf maar moeilijk wijsmaken. Toch liep ze er heen en probeerde het vriendelijke, lieve meisje te zijn. Na een romantisch verhaal over het afspraakje van een vriendin en haar vriendje was Sandra’s vrolijke humeur echter helemaal verwaterd. Ze wilde ook een leuk vriendje! Waarom deed die van haar zo rot? En nog liever wilde ze daar over klagen. Waarom mocht dat niet? Net toen ze het niet klagen op wilde geven gingen Kevin en zijn vrienden op de bankjes naast hen zitten. ‘Hoi’ zei hij, glimlachend. Sandra zette meteen weer een lach op haar gezicht en zei: ‘Hallo. Mooi weertje is het vandaag, hè?’, terwijl ze naar de toiletten vertrok. Kevin keek haar een beetje verbaasd na. ‘Die moet medicijnen hebben.’ zei één van zijn vrienden lachend.

Citaat:

Daar stond ze dan weer; Weer in de WC, weer met een rotgevoel. Ze keek naar haarzelf in de spiegel en dacht na. Ze wilde helemaal geen rotgevoel. Ze wilde gewoon van haar leven genieten. Ze wilde constant het gevoel hebben dat ze die morgen gehad had. Sandra kreeg weer een lach op haar gezicht. Dat kon toch gewoon? Ze had toch een goed leven? Die lach hoorde er toch te zijn? Ze ging die lach gewoon maken! Ze ging haar dag niet meer laten bederven door anderen. Als ze niet aardig waren, ging ze wel bij andere mensen zitten. Ze begon opnieuw met een lach en een positief gevoel. Na een laatste blik in de spiegel verliet ze de toiletten en ging ze weer bij haar vrienden zitten. Hoewel hun interesses enigszins veranderd waren hoorde ze toch echt bij deze mensen. En ze waardeerde ze toch wel. Ze waren allemaal anders, maar ze waren allemaal aardig. Vooral als je alleen met ze was, want als je met een grote groep was, gedroeg iedereen zich altijd anders. Dan moest je namelijk zorgen dat je er bijhoorde. Eigenlijk was het best stom dat iedereen er altijd bij wilde horen. Mensen gingen zich anders gedragen, zodat andere mensen ze aardig vonden. Maar wat schoot je er mee op? Voelde je je prettiger als je je anders voordeed dan je was? Was het niet veel beter als mensen je echt aardig vonden, om wie je echt was? Dat was eigenlijk algemeen bekend. Toch wilden mensen het niet. Het was net alsof ze allemaal in een doos wilden zitten. Een grote doos waarin alle stoere mensen zaten. En als je niet meer stoer deed, dan trapten ze je er uit. En dan stond je buiten de doos. Daar was je alleen. Daar kon je jezelf zijn, maar je was wel alleen, want niemand anders was zichzelf. En je wilde niet alleen zijn, want dat was niet stoer. Dus ging je als een gek proberen weer in de doos te springen. Dat was best makkelijk. Je moest gewoon overdreven aardig tegen mensen doen, en vooral over anderen gaan praten. Dan werd je zo weer binnengelaten. En een andere eerlijke persoon werd er weer uitgeschopt. In haar gedachten zag ze mensen in en uit de doos gaan en ze vroeg zich af waarom mensen eigenlijk zo graag in de doos wilden. Het was er vol, en niemand had tijd voor elkaar. Iedereen vroeg wel steeds hoe het met anderen ging, maar het kon ze eigenlijk niks schelen. Het enige wat ze belangrijk vonden was in de doos te blijven. Maar waarom dan toch? ‘... Sandra? Sandra?’ riep Marijke. ‘O,’ zei Sandra, ‘sorry.’ ‘Waar was jij nou met je gedachten?’ ‘Ehm, in een doos’ stamelde Sandra, waarna iedereen begon te lachen.