Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-03-07 18:07

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 18-03-07 18:07

MarLottie: Dankje

domiekje: Gauw maar niet vandaag, heb wel al een klein stukje af, maar dat mag niet dus ik denk morgen of overmorgen (het was/is vandaag erg druk en ben zo ook weer weg Lachen

)

beauty_fan: Dankje en idd Tong uitsteken

Je denkt maar wat je zelf fijn vind Vork

mirriejj: Dankjewel! Leuk om te horen Haha!

**Geplaatst**: 20-03-07 20:36

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 20-03-07 20:36

Super leuke stukken weer, ik was het verhaal helemaal vergeten Bloos!

nu heb ik weer even verder gelezen, Je moet maar snel verder schrijven!

**Geplaatst**: 20-03-07 21:21

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 20-03-07 21:21

is er al een nieuw stuk?

**Geplaatst**: 21-03-07 15:25

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 21-03-07 15:25

treasure27 schreef:
is er al een nieuw stuk?

Zie jij hem? Nee dus.. Knipoog

(sorry heel flauw, kon het niet laten Vork

)

Gewoon even afwachten.. Komt vanzelf neem ik aan!

**Geplaatst**: 21-03-07 22:02

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 21-03-07 22:02

A_lette schreef:
treasure27 schreef:
is er al een nieuw stuk?

Zie jij hem? Nee dus..
(sorry heel flauw, kon het niet laten )

Gewoon even afwachten.. Komt vanzelf neem ik aan!

Kan zijn dat ze hem al af heeft, maar nog niet heeft geplaatst Blond

**Geplaatst**: 24-03-07 10:51

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 24-03-07 10:51

Heeeel mooi stuk Haha!

**Geplaatst**: 24-03-07 13:44

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 24-03-07 13:44

na heel veel bijlezen omdat ik het effe niet gevolgt had ben ik nu weer helemaal op de hoogte en het is nogsteeds een super verhaal Knipoog

..ga zo door Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-03-07 16:23

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 24-03-07 16:23

ik wou donderdag al een nieuw stuk plaatsten, maar had geen tijd.. Maar dit weekend weer een groot nieuw stuk Lachen

!

**Geplaatst**: 24-03-07 16:31

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 24-03-07 16:31

Mooie stukjes! Lachen

Ben benieuwd naar 't volgende.

**Geplaatst**: 25-03-07 16:55

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 25-03-07 16:55

heb t net in ene keer gelezen Haha!

goed verhaal hoor....kan nie wachten op het volgende stukje Tong uitsteken

**Geplaatst**: 25-03-07 18:07

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst: 25-03-07 18:07

heejj:)
weekend is al bijna afgelopen... whaha
dat je niet gek word van iedereed die aan je kop zeurd
k hoop dat je en vanavond nog plaatst!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-03-07 18:24

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 25-03-07 18:24

Haha, valt wel mee hoor.
Ik kwam alleen even niet verder, Had net een stuk af en heb het naar Jeltien opgestuurd. Sowieso komt hij er vanavond op te staan, maar hoop dat Jeltien het eigenlijk wel even eerst leest Knipoog

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-03-07 19:41

Re: [VERHAAL] alles en niets...

Geplaatst door de TopicStarter : 25-03-07 19:41

Jeltien heeft het nog niet gelezen, dus er kunnen foutjes in zitten.
Verder hoop ik dat jullie het een boeiend stuk vinden!

We kwamen dichter in de buurt van de stad en mijn hart begon te kloppen. Eindelijk, maar dan ook eindelijk kwam er een eind aan. Eindelijk zou ik naar huis kunnen, naar Nederland! Ik ging naast Denise lopen die verdacht stil was. “What is wrong?” vroeg ik aan haar. “Nothing.” Nog steeds keek ik haar vragend aan, maar ze wou echt niets zeggen, dus uiteindelijk liet ik haar maar en ging weer naast Jason lopen.
Totdat er opeens een vrouw aankwam en voor me ging staan. Ze zei wat en pakte me mij mijn arm om me mee te trekken. Geschrokken trok ik me los en duwde haar van me weg. “Blijf van me af!” Schreeuwde ik in het Nederlands. De vrouw keek me met gefronste wenkbrauwen aan en riep nog wat kwaads, toen liep ze plotseling weer weg. Dit gebeurde allemaal zo snel, zodat Jason mij niet kon helpen en het alleen maar met een verbaasd blik kon volgen. “Gaat het?” Vroeg hij rustig. “Ja.” Mompelde ik. “Was alleen bang dat het een van hen was.” “Ik ook.” Mompelde Jason en deed zijn armen even om mij heen en trok mij tegen zich aan. Ik glimlachte en gaf hem een kus. Denise had het op een afstandje gevolgd, eerst geschokt, daarna treurig. Ik had het gezien uit mijn ooghoeken en vroeg me af wat haar nou dwars zat. Terwijl we doorliepen bleef het door mijn hoofd spoken. Wat wou die vrouw van me? Waarom deed Denise zo raar? Wat was er allemaal aan de hand?! Jason had duidelijk door waaraan ik zat te denken, maar zei niets. Blijkbaar vroeg hij het zich ook af. Hij keek mij even met een glimlach aan en ik glimlachte terug. We kwamen er vast nog wel achter. Hopelijk snel!
Door die voorval met de vrouw, lette we nog meer op de mensen om ons heen. Sommige lette helemaal niet op ons, maar anderen. Anderen keken ons zo raar aan, dat we bang werden dat wij allemaal het gevoel kregen of we buitenaards waren of zo. In de verte hoorde we sirenes en niet alleen eentje. Het waren er een heleboel! Zwijgend keken we elkaar aan. Er was iets aan de hand, maar wat? De sirenes werden harder en het duurde niet lang, voordat ze de hoek omkwamen. Met gierende remmen stonden ze stil voor ons. Zenuwachtig kneep ik in Jasons hand en Denise bleef dicht bij mij staan. Een deel van de politiemannen stapten uit en zeiden wat tegen ons, wat wij natuurlijk niet konden verstaan. Ik probeerde het in het engels. “What’s wrong?!” Vroeg ik aarzelend. Het enige antwoordt wat we kregen was.”Not now and not here!” Wij werden in de auto geduwd, gelukkig niet hardhandig, en nog geen minuut later reden we weg.
Mijn hart ging als een razende tekeer en ik keek angstig Jason aan. Denise hield ik vast, niet erg zachtjes, maar blijkbaar had ze daar geen problemen mee.
Ik vroeg me af of Denise misschien had gehoord wat ze precies zeiden, maar ik had geen tijd om het te vragen. Voor we het wisten moesten we uitstappen en liepen we een groot gebouw binnen, duidelijk van de politie.
Binnen werden we naar een kleine kamer gebracht. “I want to know, what is wrong!” Boos keek ik iemand aan. Jason legde zijn hand op mijn schouder en kneep even zachtjes. Als teken dat ik rustig moest blijven, wat me moeizaam lukte. Ik zuchtte even diep. Zouden we weer in narigheid zitten of zouden we eindelijk het geluk aan onze kant hebben...?
Het duurde niet lang voor we erachter kwamen. Ze haalde een man erbij die Nederlands kon, waar ik zeer dankbaar voor was.
De man ging voor ons zitten en gespannen keken Jason en ik hem aan. “Jullie vragen je natuurlijk af, wat je hier doet. Nou als eerste zijn we blij dat we je hebben gevonden Liesbeth. Ja, kijk maar niet zo raar. Je wordt gezocht, al maanden. Ik zal maar bij het begin beginnen.” Terwijl hij goed ging zitten, kreeg ik het vermoeden waar het over ging.

“ Een paar maanden geleden kwam er een melding binnen, dat er een meisje uit Nederland was ontvoerd. Niet zomaar iemand, het was de dochter van een belangrijk man. Alle sporen leidde hierheen, dit was uit onderzoek gebleken. We hebben je maanden lang gezocht, maar nooit gevonden. Totdat we meldingen binnen kregen, dat mensen een meisje hadden gezien die erg op je leek. Het bleek jij dus ook te zijn. Waarschijnlijk was het je al opgevallen dat mensen erg naar je keken, dit kwam omdat het volop in het nieuws was gekomen. Toen we dit hoorden zijn we je meteen gaan zoeken en ja de rest weet je.” Ik knikte, al kon ik het nog niet geloven. Eindelijk, eindelijk kwam het einde in zicht en kon ik naar huis. Hier had ik dagen, weken van gedroomd. “Wanneer kan ik naar huis?” Hoopvol keek ik hem aan.
“Je blijft vannacht hier slapen, boven zijn er bedden. Morgen wordt je op het vliegveld naar huis gebracht. Daar zal je nog een lange weg komen te staan. Je moet verklaringen afleggen, de pers onder ogen komen enzovoort. Je hele verhaal zal je moeten vertellen, waarschijnlijk wel meerdere keren. Je vrienden gaan mee, we kijken in Nederland verder over hoe het allemaal verder zal gaan en of ze terug moeten. Aangezien ze hier vandaan komen.” Ik knikte en liet alles even zinken. “Ik kom uit Nederland.” Zei Jason. “Alleen Denise komt hier vandaan.” Voegde ik eraan toe. De man keek Jason even raar aan, maar knikte toen. “Ik ga er niet over, in Nederland moet alles maar uitgezocht worden. Jullie kunnen beter maar eens goed rusten, want er komt een drukke tijd voor de boeg, het is nog lang niet afgelopen. Maar blij dat we je gevonden hebben.” Hij knikte even vriendelijk en draaide zich toen om naar een vrouw. Hij zei wat tegen haar en ze knikte gehoorzaam. “Loop maar met haar mee en morgen horen jullie verder over hoe of wat.” Denise, Jason en ik stonden op en liepen de vrouw achterna naar boven, waar we een paar kamers toegewezen kregen. Het was niet op zijn best, maar het kon er mee door. Toen ik nog geen half uur later in bed lag, ging ik bedenken wat er allemaal komen zou, over hoe het verder moest! Opeens voelde ik me eenzaam, alleen op een kamer. Het liefst ging ik even naar Jason of Denise, maar iets hield me tegen. Uiteindelijk stond ik toch op en ging naar de kamer van Jason, waar ik even voor de deur bleef staan.

Zou ik naar binnen gaan of niet? Eigenlijk vond ik het maar dom van me, misschien moest ik maar terug naar mijn bed gaan. Toen ik op het punt stond om om te draaien, ging de deur langzaam open. “Ik dacht al dat ik iets hoorde, is alles goed?” Vragend keek Jason me aan. Ik haalde mijn schouders op. “Nou, ik, uh, ik voelde me opeens zo alleen.” Een beetje schamend keek ik hem aan. Hij glimlachte en deed zijn deur open. “Kom maar.” Ik glimlachte en liep toch maar naar binnen naar zijn bed, waar ik in kroop. Jason ging naast me liggen en deed zijn arm om mij heen en ik kroop dicht tegen hem aan. “Ik hou van je.” Zei ik zachtjes. Jason gaf me een kus in mijn haar. “Ik hou ook van jou.” Toen deed ik mijn ogen dicht en nog geen tien minuten viel ik in slaap.

Een paar uur later werd ik opeens wakker van een geluid, Jason sliep nog. Het kwam duidelijk vanachter de deur vandaan. Langzaam stond ik op en liep naar de deur. Ook al wist ik hier politie was, toch was ik bang dat het een van de ontvoerders was. Ik keek even om mij heen en zag een kapotte paraplu in de prullenmand liggen. Ik pakte hem eruit en liep naar de deur. Met een kloppend hart deed ik de deur op een kier en keek om het hoekje. Daar zag ik Denise staan met tranen in haar ogen. Snel gooide ik de paraplu aan de kant en deed de deur wijd open. “What is wrong?” Vragend keek ik haar aan. “You weren’t on your room, I was scared.” Met medelijden keek ik haar aan. Wat een schat ook! Ik deed mijn armen om haar heen en knuffelde even. “I’m sorry. Do you also want to sleep here?” Verlegen knikte ze. Ik glimlachte en samen gingen we haar matras ophalen. Toen we terug kwamen keek Jason ons raar aan. Hij was duidelijk wakker geworden van het lawaai dat we hadden gemaakt. Toen hij het matras zag wist hij wat er aan de hand was en hield ons snel even mee. We legde de matras naast het bed, en Denise gooide het kussen en de deken erop. Na een klein kwartiertje lagen we alle drie weer in ons bed, nog even praatte we over koetjes en kalfjes, toen hervatte we onze slaap.