Bokt.nl

Citaat:

Sandra had een poosje nagedacht en had toen besloten om maar gewoon vriendelijk te reageren. Ze zou het buiten-de-doos-leven wel een beetje aanprijzen, maar niet teveel, aangezien ze nog steeds vond dat men zèlf uit de doos moest stappen. Ze vond dat iedereen zelf de beslissing moest maken, zelf moest gaan twijfelen, zelf moest worstelen, om uiteindelijk heel sterk te staan en het echt eens te zijn met de beslissing. Een beetje hulp wilde Sandra wel geven, maar toch moest diegene het zelf doen. Sandra vroeg zich even af of ze dat ook niet vond, omdat zij het zo moeilijk had gehad, en ze het niet eerlijk vond dat een ander dat niet hoefde te hebben. Maar ze besloot dat ook al vond ze dat eigenlijk wel, dat niet de echte reden was, en het haar anders niet kon schelen.
Sandra begon maar gewoon wat te typen.

Hallo,

Ik kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt te beschrijven wat je voelt en denkt. Zeker in het begin kan het heel lastig zijn om buiten de doos te leven. Als er vragen in je opkomen mag je die altijd stellen en je kunt je verhaal ook altijd bij me kwijt. Ik kan je ook vertellen dat ik ook ontzettend in de knoop heb gezeten, maar dat ik er nu uit ben en blij ben met mijn beslissing. Het spijt me, maar ik weet verder ook niet wat ik je nu moet vertellen.

Liefs, Sandra.

Sandra las wat ze getypt had en maakte een paar kleine wijzigingen. Moest ze toch niet vragen wie het was? Ze wilde het wel graag weten. Maar blijkbaar wilde diegene graag anoniem blijven, en misschien moest ze dat maar respecteren. Sandra besloot het nu zo te laten. Ze vond wel dat de laatste regel wat depressief en hopeloos klonk. Maar ach, ze was tenslotte ook geen schrijver... Ze drukte op verzenden en sloot vervolgens de computer af. Ze besloot maar eens vroeg naar bed te gaan en op bed nog even te gaan lezen. Lezen werd alleen een beetje moeilijk aangezien ze zich steeds maar afvroeg van wie het mailtje was. Pffft, dacht ze, ik gedraag me alsof ik een mailtje van een geheime aanbidder heb gekregen!

Citaat:

Midden in de nacht was Sandra in eens klaar wakker. Ze wist niet of ze uberhaupt wel geslapen had, of dat ze daar gewoon had liggen denken. Ineens was er een gedachte geweest waarvan ze geschrokken was: Wat geloof ik nou eigenlijk? had ze gedacht. En slaat het eigenlijk wel ergens op. Moet ik niet eerst goed nadenken, voordat ik nog iemand uit ‘de doos’ trek? Sandra schrok. Waar was ze eigenlijk mee bezig? Had ze wel enig idee of ze gelijk had? En als ze dan gelijk had dat het allemaal zo nep was, sloeg haar relatie met Chris dan wel ergens op? Die was dan wel niet ‘voor de show’, maar toch. En trouwens, misschien was hij wel alleen niet ‘voor de show’ vanaf haar kant. Misschien schepte Chris er wel over op... Was ze dan opschep-waardig?
Oke, oke, kalmeerde Sandra zichzelf. Even diep ademhalen. Dit is zeker weer zo’n aanval van twijfel. Het komt goed. Wow hé, dacht Sandra, ga ik nu ookal tegen mezelf praten? Ik word écht gek! Misschien moest ze echt maar eens contact opnemen met een psycholoog. Een paar keer per week tegen een of ander iemand aan kletsen en haar hoofd legen leek haar niet zo’n gek idee.
Weer schrok ze van haar gedachten. Naar een psycholoog? Wat? Misschien moest ze maar gaan slapen. Want normaal nadenken kon ze blijkbaar niet. Maar stoppen met nadenken lukte natuurlijk ook weer niet. Gek werd ze vanzichzelf. Vanalles kwam er in haar op. Ze stond op een gegeven moment zelfs op het punt ‘de doosbewoner’ een mailtje te sturen dat ze echt níet moest veranderen. Dat het níet goed was. Alleen was ze het daar toen weer niet mee eens. Want het was wel goed. Ze had er lang en veel overnagedacht. En ze had gelijk. Ze moest het alleen niet gaan overdrijven. Haar relatie met Chris was echt en goed. En ze zou vanzelf wel weer een vriendin vinden die wel echt, of echt genoeg, was. En anders kon ze zich goed op school concentreren en dat was ook goed. Eigenlijk is dit nadenken, bedacht Sandra. Dit was namelijk geen twijfel, maar gewoon even filosoferen. Of probeerde ze het nu een mooie naam te geven?
Nou ja, dacht Sandra, ik ga maar slapen. Wat ben ik toch een raar wezen.

Citaat:

Sandra was met moeite door de schooldag heen gekomen, omdat er maar gedachten in haar hoofd rondbleven springen. Ze vroeg zich af wat ze die persoon moest vertellen. Was het al te laat voor haar om nog in de doos te blijven? Zo’n leven was misschien niet echt betekenisvol, maar misschien wel fijner voor haar.
Tijdens al haar gedachten had ze ook een gedicht geschreven. Het was vrij spontaan op komen zetten, maar ze vond zelf dat het wel goed klonk.

Zoveel dingen die ik heb,
zoveel dingen die ik wil.
Zoveel dingen die ik weet,
zoveel die ik niet begrijp.
Zoveel mensen die ik ken,
zoveel waardeloze relaties die ik heb.
Zoveel liefde die ik ontvang,
zo weinig betekenis heeft het voor mij.

Nou ja, ze vond niet écht dat het goed klonk, maar het had gewoon toch wel betekenis voor haar. Ze had het ook wel leuk gevonden om te dichten, hoewel dat haar gedachten alleen maar meer naar de doos, de doosbewoner, en dat soort dingen bracht. Sandra had beseft dat haar leven nog steeds niet echt was. Sandra had door dat dat ook niet kon. De mensen op aarde waren gewoon niet echt. Ze hadden niet door dat ze geobsedeerd waren door dingen die onbelangrijk waren. Ze wisten niet wat echt betekenis had. Wist Sandra dat dan wel? Nee, maar ze wist wel dat het níet echt van belang was wie er nu met wie verkering had. Ze wist wel dat er mensen waren met grote problemen. Ze wist wel dat er over twintig jaar geen haan meer naar zou kraaien wie er op dat moment wel of geen make-up droeg. Maar dat hadden die mensen blijkbaar niet door. Sandra ergerde zich er ook aan hoe het er op bijvoorbeeld op een begrafenis soms aan toe ging. Natuurlijk hoefde je niet de hele dag te zitten huilen. Maar was het nou goed om lachend familieherinneringen op te halen? En dat was maar een voorbeeld. Alles was zo oppervlakkig. Mensen deden of ze ergens om gaven, maar gaven van binnen alleen om zichzelf. Sandra wist heus wel dat ze dat niet kon veranderen, maar zij kon er nu even niet meer tegen. Ze voelde zich op de een of andere manier heel rot, maar toch ook best goed. Ze vond de wereld en alle mensen maar raar en onbegrijpelijk, maar wist heel goed dat zij er toch nog deel uit maakte. En dat kon ook nooit veranderd worden. Nou ja, Sandra zou op zich een kluizenaar kunnen worden en op zich zelf kunnen wonen en zelf aardappels kunnen telen en dergelijke. Sandra had bij de gedachte gelachen, midden in de wiskundeles. Het was net stil, dus de hele klas draaide zich naar haar om. Sandra had maar gewoon vriendelijk gelachen en even gedaan of ze wiskunde aan het doen was. Want iets aan deze mensen uitleggen was al helemaal onmogelijk. Alles was zo onecht, maar hoe kon ze dat ooit aan iemand duidelijk maken? Chris begreep het wel ongeveer, maar leek het niet meer te interesseren. Hij was heel lief en ze vond dat haar relatie met hem ook wel enigszins echt was. Toen ze er meer over na had gedacht was ze tot de conclusie gekomen dat hij toch echt wel van haar moest houden. Of in ieder geval het echt serieus meende. Zo bleven er gedachten door haar hoofd gaan. Ze sprong van het ene onderwerp naar het andere, en ookal zaten er wel enigszins logische connecties tussen, toch raakte ze in de war. Het was alsof ze nog niet klaar was met denken over één ding en al weer over het volgende moest nadenken. Na een tijdje had ze eindelijk een beetje rust gevonden, maar ze wist nog steeds niet wat ze nu aan ‘de doosbewoner’ moest vertellen. Ze wilde geen fout maken. Ze wilde de persoon niet terug de doos in sturen, maar ook niet als een gek uit de doos trekken. Want ze moest eerlijk toegeven, soms leek het gewoon zo gemakkelijk om weer een onbelangrijk leven te leven. Het leek gewoon zo fijn om gewoon te doen of het wel boeiend was wie er met wie verkering had en welke kleur blauw haar oogschaduw was. Het leek zo vredevol en fijn. Sandra wist dat zij dat nooit meer zou kunnen en had er ook niet echt spijt van. Het was soms wel eens moeilijk, en er waren nog een heleboel dingen die ze niet begreep, maar ze vond het ergens toch fijn om meer náást de oppervlakkige mensheid te leven. Sandra vond het wel grappig hoe haar gedachten elke dag, of misschien wel elk uur, weer veranderden over dit onderwerp. Ergens vond ze dat ook heel vervelend en verwarrend, maar op dat moment zag ze de humor er wel van in.

Citaat:

Sandra opende haar mailbox en verwachtte een mailtje van ‘de doosbewoner’. Ze was enigszins teleurgesteld toen dit er niet was. Eigenlijk sloeg dat nergens op, want ze had het mailtje gisteravond pas gestuurd en aangezien ‘de doosbewoner’ waarschijnlijk ook op school zat, had hij of zij dus eigenlijk geen tijd gehad om iets terug te sturen. Ze liet de computer aanstaan en begon haar wiskunde maar te doen. Verbazingwekkend genoeg kon ze zich best goed concentreren en had ze tien minuten serieus gewerkt toen haar computer een geluid maakte. Ze had een mailtje! Sandra sprong op in de hoop nu een reactie van ‘de doosbewoner’ te hebben. Maar helaas, het was slechts reclame. Nee, ik hoef geen wasmachine, dacht Sandra, en probeerde weer verder te gaan met haar wiskunde. Ze kon zich nu iets minder goed concentreren, maar kreeg haar werk toch nog bijna af voordat haar computer weer een geluid maakte. Wat willen ze me nu weer aansmeren? dacht Sandra. Een magnetron? Sandra stond toch op in de hoop dat het misschien deze keer wel een mailtje van ‘de doosbewoner’ was. En het was nog zo ook. ‘De doosbewoner’ schreef:

Lieve Sandra,
Ik heb momenteel niet echt vragen, maar ik weet gewoon even niet wat ik met mezelf aan moet. Ik wil veranderen en heb het gevoel zo onbelangrijk te zijn, maar aan de andere kant denk ik dat ik gek ben. Waar ben ik eigenlijk mee bezig? vraag ik me dan af. Misschien heb jij wel nooit getwijfeld en ben jij er meteen voor gegaan, maar ik kan dat gewoon niet. Sorry. Ik weet eigenlijk ook niet waarom ik je dit vertel. Jij kan er verder ook niets aan doen. Sorry. Sorry. Sorry.
Ik zal je niet meer lastig vallen.
De doosbewoner...

Sandra kreeg een gevoel van moederschap over zich heen. Ze wilde deze tiener in haar armen nemen, omhelzen, en vertellen dat het wel goed kwam. Aangezien dat niet kon, zou ze hem of haar een lange brief schrijven. Een brief waardoor die persoon zich goed zou voelen. Ze zou proberen hem of haar alles uit te leggen. Sandra zuchtte en haalde vervolgens diep adem. ‘Kom op, Sandra. Je kan het!’ zei ze om zichzelf aan te sporen.

Citaat:

Sandra staarde naar de toetsen. Ze was nu al tien minuten aan het nadenken. Eigenlijk moest ze maar gewoon beginnen. Ze kon het altijd weer weghalen.

Hallo lieve doosbewoner,
Hoe gaat het met je? Zit je erg in de knoop? Ik ga maar gewoon proberen eerlijk te vertellen wat ik allemaal meegemaakt heb met betrekking tot de doos, wat ik denk en dergelijken. Ik kan je wel vertellen dat ik het ook niet allemaal weet. Ik denk nog elke dag na over dit onderwerp en begrijp er ook niet veel van.
Op een gegeven moment had ik gewoon het gevoel dat de wereld zo onecht was. Dat men dingen deed om aardig gevonden te worden of om gewaardeerd te worden, maar niet voor de juiste redenen. Dat men zo geobsedeerd is door onbelangrijke dingen. Dat men zichzelf zo ontzettend belangrijk vindt. Bijvoorbeeld als je een foto ziet. Waar keek je dan het eerste naar? Jezelf? Dat dacht ik al. Iedereen doet het. En ookal staat iedereen er leuk op, als jij er niet leuk op staat keur je de foto toch af. Terwijl als jij er leuk op staat en iemand anders niet, dan vind je de foto geweldig. Jij staat er namelijk goed op, en dat wordt nog eens extra benadrukt door de persoon naast jou die er niet goed op staat. Maar niet erg sociaal toch? En ik ga geen namen noemen hoor. Ik weet nl. niet eens wie je bent. Straks zeg ik iets vervelends over jou... Maar goed, er zijn dus nogal wat mensen die compleet op gaan in make-up, jongens, etc. Het begint een beetje cliché voor me te worden.. Maar dat is toch eigenlijk geheel onbelangrijk? Sowieso het hele verkering-hebben-tijdens-de-middelbare-school slaat al nergens op. Nou ja. In 90% van de gevallen dan. Want wie meent het nou echt serieus? Weet je hoeveel mensen er gewoon gezoend willen hebben en een vriendje willen hebben om ‘cool’ te zijn. Het ‘lijkt ze leuk’.. Waar slaat dat nou op? Ik draai een beetje door hier. En ik heb trouwens zelf ook een vriendje. Maar dat is toch echter. We vinden elkaar echt helemaal geweldig en menen het echt serieus. We kunnen over dingen praten, etc. Kijk, zo hoort het dus te zijn. Niet, ‘o jee, hij komt er aan! Ik moet snel nieuwe make-up op doen!’ Als hij echt van je houdt maakt dat toch niet uit? Sorry dat ik maar doorratel hoor, maar ik ben eigenlijk wel blij dat ik nu tegen iemand kan praten. Op zich geeft het ook niet zo dat ik niet weet wie je bent. Ik wil het natuurlijk wel weten, want zo nieuwsgierig ben ik wel.. maar je hoeft het niet te vertellen. Nou ja goed. Op een gegeven moment had ik dus de dozen-theorie ontwikkeld. Maar die kende je al toch? En toen ben ik op een gegeven moment echt uit de doos gestapt. Dat was echt moeilijk! Ik ga er niet over liegen. Ik bleef maar nadenken en ik voelde me rot en ik twijfelde en ik wilde terug en weet ik veel wat allemaal. Ik heb toen ook een tijdje met de ‘domme’ kinderen rondgehangen, maar dat was niet bepaald aangenaam. Nou ja. En toen heeft Chris me geholpen. En toen ging het beter. En het gaat nu ook wel goed. Alleen zou ik graag een vriendin willen die het met me eens is. Waarmee ik er over kan praten. Ik heb nu helemaal geen vriendinnen meer, en soms geeft dat me zo’n leeg gevoel. Het zou zo fijn zijn om ook over meiden-dingen te kunnen praten. Gewoon omdat ja... het toch heel anders is om met een meisje te praten dan met een jongen, toch? Wow. Ik ratel echt maar door. Maar ik probeer eigenlijk gewoon te zeggen dat ik dus het gevoel heb dat mensen nogal dom bezig zijn en zich ontzettend focussen op dingen die eigenlijk niet van belang zijn. En ik wil dus niet zo zijn. Ik wil me bezighouden met belangrijkere dingen. En daarom ben ik dus zo veranderd. Ik weet niet of je hier iets aan hebt. Ik ga deze brief denk ik zelf even uitprinten en nog een paar keer lezen.

Knuffel,
Sandra.

Vervolgens las Sandra de brief nog een keer en nog een keer. Het was wel een rommelige brief, maar Sandra vond niet dat dat gaf. Ze stuurde hem weg en printte hem vervolgens. Misschien zou hij nog eens handig zijn als ze weer eens goed in de war was.