Bokt.nl

Citaat:

Sandra had de rest van de pauze op het bankje gezeten zonder iets te zeggen. Achteraf gezien had ze er waarschijnlijk als een debiel uitgezien, maar dat was even nodig. Die mensen moesten zelf maar eens proberen om al deze gedachten te denken en niet gek te worden!
Sandra probeerde alles op een rijtje te zetten. Maar waar moest ze beginnen? Bij het begin had ze altijd gezegd, maar wat was het begin van dit alles? Ze wist het niet meer. Ze had echt geen flauw idee. Ongeveer een maand geleden was de definitieve breuk met haar vriendinnen gekomen. Was dat het begin? Nee, het was al veel eerder. Iets meer dan een maand geleden had ze besloten haar vriendinnen uit te leggen dat ze volgens haar niet goed bezig waren geweest. Was dat dan het begin? Sandra kon dat ook niet echt het begin noemen. Misschien was het allemaal wel begonnen toen ze voor het eerst over de doos had nagedacht. Maar hoorden de gedachten daarvoor er dan ook niet bij, aangezien die tot de dozentheorie hadden geleid? Sandra zuchtte. Dit hielp niet. Dit hielp helemaal niet. Misschien moest ze zich ook niet afvragen hoe dit alles begonnen was. Wat maakte het ook eigenlijk uit. Ze wilde gewoon even stoppen met denken. Even rust. En ze wilde een beslissing maken. Een beslissing waarna ze niet meteen weer zou gaan twijfelen. Ze had nu al heel vaak besloten dat ze tevreden was met haar nieuwe leven. En ze was ook een tijdje gelukkig geweest. Maar toch verlangde ze weer naar haar oude leven. Het was alsof het met een draadje aan haar vast zat. Het draadje leek maar klein en onbelangrijk. Maar het was niet kapot te krijgen. Soms merkte ze niet eens dat het er zat. Maar toch zat het er. En toch liet het niet los. Iedere keer probeerde ze het weer los te trekken, maar het ging niet. Iedere keer riep het weer nieuwe irritatie op, maar het wilde haar maar niet laten gaan.
Was er maar iemand, een meisje, dat net zo als zij dacht. Waarmee ze dit alles kon delen. Chris was heel lief voor haar, maar ze wilde hem niet vervelen met nog meer van deze dingen. Ze hield van hem en was nog steeds ontzettend verliefd. Ze kon hem alles vertellen, maar toch was ze bang dat hij haar irritant zou gaan vinden. En ze wilde gewoon ook eens met een ander praten. Ja, hij zou haar wel begrijpen, maar alleen hem was toch niet genoeg voor Sandra. Was dat een verwende gedachte? Wat dat egoïstisch? Moest ze gewoon blij en gelukkig zijn met één geweldige vriend? Ookal moest het, Sandra kon het niet. Ze miste haar vriendinnen.

Citaat:

Sandra wist niet hoe ze de dag doorgekomen was en alles gedaan had wat ze moest doen, maar ze lag weer in bed. Ze keek naar het plafond en probeerde zich te concentreren op hoe wit dat was. Ze probeerde alleen daaraan te denken, maar haar gedachten kwamen weer terug om haar te treiteren. Ze had helemaal geen moeilijk leven. Ze had geen verslaving, was nooit verkracht, had een lieve vriend, had geen enge ziekte... Waarom was haar leven dan toch zo moeilijk? Sandra dacht aan haar moeders ongeluk. Wat leek dat een tijd geleden. Dat was wel iets moeilijks. Iets waardoor iemand het “recht” had zichzelf zielig te vinden en pijn te voelen. Maar dat was háár niet overkomen. Misschien was dat trouwens wel het begin van alles. Was ze toen gaan nadenken over hoe onbelangrijk alles wat ze deed was? Bah, dacht Sandra, en drukte haar gedachten snel weg, omdat ze met zichzelf had afgesproken niet meer te proberen te bedenken wat het begin was. Sandra zuchtte en keek weer naar het plafond. Wit, wit. Plafond, plafond. Wit plafond. Hoewel ze nog wel aan het plafond dacht, dacht ze stiekem ook weer aan alle andere dingen waar ze eigenlijk niet aan wilde denken. Het was alsof ze wit plafond zei, maar intussen aan een heleboel andere dingen dacht. Maar als ze steeds aan die dingen dacht, wilde ze daar dan toch niet gewoon aan denken? Als haar hoofd dat automatisch deed, was dat dan niet gewoon goed? Sandra zuchtte. Wist zij veel. Waarom probeerde ze ook alles te begrijpen? Ze wist toch dat dat niet kon.
Opeens sprong er een nieuwe gedachte in haar hoofd. Eigenlijk had ze het al wel geweten, maar ze had het nog nooit beseft. Ze wilde terug naar haar oude leven, omdat haar gedachten haar toen nog niet kwelden. Het was veel moeilijker om met de grijze massa in haar hoofd te leven, dan om deel te zijn van de grijze massa die uit haar oude vriendinnen bestond. Ineens besefte Sandra ook dat door terug in de doos te stappen ze haar leven niet makkelijker zou maken. De grijze massa in haar hoofd zou blijven en zou haar alleen maar meer kwellen. Terug gaan was dus niet de oplossing, ook al leek het soms zo aantrekkelijk. Maar was verlost zijn van haar gedachten haar enige wens? Sandra wilde toch ook meisjesdingen met een vriendin kunnen delen? Of was dat een smoesje? Sandra dacht aan toen ze haar gedachten over de doos met Floor had gedeeld. Ze had gedacht dat Floor het zou begrijpen. Van al die mensen vertrouwde ze Floor het meest. Floor was anders dan de rest. Of dacht ze dat maar? Floor had haar eigenlijk toch verraden.

Citaat:

In de kleine pauze keek Sandra weer naar het groepje meisjes. Ze waren niks veranderd. Sandra kon niet verstaan wat ze zeiden, maar het leek alsof ze het over een nieuwe haarspray hadden. Wat een boeiend onderwerp, dacht Sandra, en vroeg zich af hoe ze ooit geboeid kon zijn geweest door zulke gesprekken.
Sandra had er plezier in naar het groepje te kijken, maar wilde er niet meer bijhoren. Ze wilde wel een vriendin, maar die moest dan uit dat groepje stappen en zoals zij worden. Of eigenlijk niet zoals zij, maar met diegenes echte persoonlijkheid. Ze wilde een vriendin die haar eigen mening durfde te uiten en die echt zichzelf durfde te zijn. Die zelf haar kleding koos in plaats van te kijken wat er precies in de mode was. Iemand die zich er niks van aantrok wat anderen van haar dachten of hoeveel vriendinnen ze had. Sandra was zelf ook nog niet helemaal zo, maar zo gauw ze haar leerde kennen zou dat voor haar ook veel makkelijker worden. Als die persoon nou ook nog eens buiten haar fantasie leefde...
Sandra dacht weer aan Floor. Zíj zou die persoon kunnen worden. Floor had wel eens geprobeerd iets te zeggen wat niet helemaal “cool” was. Zij had wel eens voorgesteld om vrijwilligerswerk te doen om daklozen te helpen, hoewel de rest van de groep dat natuurlijk een slecht idee vond. Sandra zag dat Floor was gaan zitten, terwijl de rest van de groep nog in een rondje stond te roddelen. Ze zag er ongelukkig uit. Ze zag er uit of ze weg wou bij die mensen. Maar zou dat kunnen? Zou het kunnen dat Floor had nagedacht over wat Sandra had gezegd, en tot de conclusie was gekomen dat ze gelijk had? Sandra werd opgewonden en blij. Zou dat echt waar zijn? Sandra wilde met Floor gaan praten, maar kon er nu niet zomaar heen lopen. Ze kon haar natuurlijk vanavond even bellen, maar dat voelde zo alsof ze Floor probeerde te beïnvloeden, terwijl het haar beter leek dat ze helemaal zelf tot haar besluit kwam. Als ze Floor naar zich toe zou trekken, zou ze eigenlijk hetzelfde doen als de mensen uit haar oude groepje. Dat zou egoïstisch zijn. Het ging er juist om dat Floor zou doen wat zij zelf wilde. En eens zelf iets zou beslissen. Bovendien wist Sandra niet eens zeker of dat wel echt was wat Floor dacht. Voor het zelfde geld voelde ze zich gewoon niet zo lekker. Sandra’s opgewondenheid zakte en de bel ging. Geschiedenis. Daar zou ze wel even de tijd hebben om na te denken. Gewenst nadenken deze keer.

Citaat:

Tijdens geschiedenis had Sandra ook niet echt kunnen nadenken, want ze hadden een onverwacht SO gehad. Dat had ze trouwens best goed gemaakt, dus daar hoefde ze zich in ieder geval geen zorgen om te maken. Daarna was ze nog even met Chris mee naar huis geweest en dat was ook heel gezellig. Hoewel ze eigenlijk had willen nadenken, was deze middag van rust ook wel heel fijn! Sandra voelde zich op een goede manier leeg; alsof ze opnieuw kon beginnen. Ze zette haar computer aan en wachtte geduldig tot deze opgestart was. Ze moest even een verslagje voor scheikunde uittypen en daarna kon ze nog wel even internetten.
Na het verslagje uitgetypt te hebben opende Sandra haar inbox. Verbaasd zag ze dat ze een mailtje had. Hoewel Sandra elke dag keek of ze mail had, had ze dit bijna nooit. Nog verbaasder was ze toen ze de afzender zag: “Een doosbewoner”. Sandra opende het mailtje.

Hallo,

Ik weet niet goed hoe ik moet zeggen wat ik bedoel. Ik heb gehoord van je theorie over de doos en vind eigenlijk dat er wel wat in zit. Ik begrijp het soms alleen niet. En ik weet niet hoe ik buiten de doos moet leven. Ik zit muurvast in de doos en durf er niet uit. Maar binnen in mij wil ik er toch wel uit. Denk ik. Soms weet ik het gewoon niet meer. Ik...
Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik probeer maar te typen wat ik denk en ik weet niet eens of ik dit wel moet versturen. Het is een zootje in mijn hoofd en het helpt om het op te schrijven en ik hoop dat ik het bij jou kwijt kan. Ik weet eigenlijk niet eens waarom, maar iets zegt me dat dat kan.
Het spijt me dat ik je hiermee lastig val en ik weet het verder ook even niet hoor.

Een Doosbewoner...

Sandra was verbaasd. Natuurlijk vroeg ze zich meteen af van wie het was. Haar eerste gedachte was Floor, maar ze bedacht al snel dat dat ook wel kon zijn omdat ze graag wilde dat die uit de doos stapte. Het kon natuurlijk elk willekeurig meisje uit haar groepje zijn. Het ‘ik heb gehoord van je theorie over de doos’ pleitte zelfs voor iemand die ze niet eens kende, maar die gewoon via via over haar ideeen had gehoord. Sandra vond het wel een leuk mysterie. Het meisje was zo te horen behoorlijk in de war. Sandra had het gevoel gevonden te hebben wat ze zocht. Ze vond het fijn te horen dat er nog iemand was die zo in de knoop zat met deze gedachten. Sandra wist niet precies waarom, want ze wilde eigenlijk niemand die marteling toewensen, maar vermoedde dat het er mee te maken had dat ze dus toch nog enigszins gewoon was. Onbewust was ze zichzelf toch wel erg raar gaan vinden. Sandra haalde eens diep adem. Wat moest ze terug mailen?