Bokt.nl

**Geplaatst**: 25-07-08 17:07

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 25-07-08 17:07

wow gewoon prachtig weer gedaan hoor.
hoop op een mooi volgend stuk als je weer terug bent van vankantie.

**Geplaatst**: 27-07-08 15:59

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-07-08 15:59

Iik ga morgen op vakantie en was druk met inpakken, maar toen ik aan jou verhaal begomn heb ik alles in 1 x uitgelezen, at een talent!

*gaat snel weer inpakken*

Jij een fijne vakantie!

**Geplaatst**: 27-07-08 16:23

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-07-08 16:23

weer mega stukje.. OK dan!

ben heel erg benieuwd hoe het verder gaat...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-07-08 22:07

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 27-07-08 22:07

Ik ben terug!
Wat leuk dat ik zelfs tot vandaag aan toe nog reacties heb gehad!
Ik heb een hele fijne vermoeiende vakantie gehad maar ga morgen beginnen aan een nieuw hoofdstuk!

**Geplaatst**: 28-07-08 14:30

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 28-07-08 14:30

jahhh!!!!! leuk he vakantie Haha!

goed verhaal hoor!

**Geplaatst**: 28-07-08 14:33

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 28-07-08 14:33

das is dus vandaag Vork

ik blijf het topic in de gaten houden! Lachen

**Geplaatst**: 29-07-08 12:18

Geplaatst: 29-07-08 12:18

.

Laatst bijgewerkt door kitty_gomez op 08-03-24 19:26, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 29-07-08 16:51

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-07-08 16:51

ja ik ook! Haha!

**Geplaatst**: 29-07-08 16:52

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-07-08 16:52

Kijk ernaar uit!

**Geplaatst**: 29-07-08 17:36

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-07-08 17:36

Ooo ik ben zo benieuwd!

afwachtend op een lieflijk einde met job..

groetjes mij Haha!

haha

**Geplaatst**: 30-07-08 00:15

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-07-08 00:15

Ik heb je verhaal ook gelezen, erg leuk en realistisch

.
Ben benieuwd hoe het verder gaat!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-08-08 15:05

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 01-08-08 15:05

Finally!

Het duurde wat langer dan gepland maar hier dan Hoofdstuk zesentwintig!
Het allerlaatste hoofdstuk, helaas. Misschien maak ik nog een nieuw verhaal bij intresse Knipoog

Enjoy!

Hoofdstuk zesentwintig

De maar al te bekende grijns sierde zijn olijke gezicht toen hij zijn fiets tegen de mijne zette en op me toe liep.
‘Jou heb ik lang niet gezien! Hoe gaat het?’ Zei hij opgewekt.
‘Goed.’ Antwoordde ik.
‘Ik hoorde dat je in het buitenland hebt gezeten? In een sloppenwijk of zoiets dergelijks?’
Ik knikte en maakte een instemmend geluidje.
‘Mag ik naast je komen zitten?’
Ik knikte weer en schoof een stukje opzij zodat er ruimte vrij kwam op de drempel. Hij zakte door zijn knieën en ging naast me zitten.
‘Hoe is het met jou?’ Vroeg ik na een kort durende stilte, min of meer als verplichting.
‘Goed.’ Antwoordde hij enthousiast.
Het viel me op dat hij een zwaardere stem had gekregen dan voorheen en zijn kin werd licht aangezet door een paar stoppeltjes. Maar zijn ogen straalde nog als van ouds. Hij begon een jongeman te worden. Hij was niet langer een jongetje. Spoedig zou hij zijn puberteit achter zich laten. Ik realiseerde me dat verleden jaar voorbij was gevlogen en dat niet alleen ik ouder en wijzer was geworden maar ook hij en al mijn andere oud-klasgenootjes.
‘Fijn.’ Fluisterde ik zacht.
Hij leunde iets naar achter en nam me peilend in zich op.
‘Je bent veranderd.’ Zei hij tenslotte.
‘Positief of negatief?’ Vroeg ik, een tikje uitdagend.
‘Wat gebeurt er als ik negatief zeg?’ Antwoordde hij met een brutale glans in zijn ogen.
‘Dat zeg ik natuurlijk niet anders zou ik je antwoord kunnen beïnvloeden en misschien zelfs wel veranderen.’ Antwoordde ik met een knipoog.
Hij grijnsde nog breder dan voorheen.
‘Nou?’ Drong ik aan.
‘Positief.’ Zei hij tenslotte nadat hij even over zijn kin had gewreven alsof hij diep moest nadenken.
‘Jij bent ook veranderd.’ Zei ik zacht.
‘Positief of negatief?’ Vroeg hij plagend en stak zijn tong uit.
‘Positief.’ Antwoordde ik en voegde er een welgemeend glimlachje bij.
Een zwarte poes schoot langs mijn benen heen. Nieuwsgierig keek ik het beestje na dat verdween in rozenstruik aan de linkerkant van de voordeur. Zachtjes maakte ik een lokkend geluidje. Van onder de takken gluurde haar kattenogen me argwanend aan. Uiteindelijk kwam ze heel voorzichtig naar me toe geslopen. Ik boog iets voorover, hield mijn hand laag en streelde enigszins terughoudend haar kopje. Voorzichtig gleed mijn hand naar beneden en streken mijn vingers over haar dunne pels.
‘Pas maar op! Zwarte katten brengen ongeluk.’ Spotte Job en gaf me met zijn elleboog een zacht porretje.
‘Zeggen ze.’ Mompelde ik sarcastisch en legde de klemtoon op de e.
Hij maakte een instemmend geluidje. Voorzichtig tilde ik de poes op en zette hem op mijn knieën. Zodra het dier zich op mijn schoot genesteld had begon het zachtjes te spinnen. Het was een fragiel jong poesje. Een jaar of twee hooguit.
‘Doe je dit jaar het verleden jaar over?’ Vroeg hij na een korte, overpeinsde stilte.
‘Ik zal wel moeten.’ Antwoordde ik al knikkend.
‘Vind je het vervelend?’
‘Hm, vervelend is een groot woord.’
Na een lange, ietwat ongemakkelijke stilte stond hij op.
‘Ik moest maar eens gaan.’ Mompelde hij.
‘Oké.’ Zei ik zachtjes.
Hij kwam met een zucht overeind en klopte vluchtig zijn bovenbenen af. Terwijl ik keek naar zijn silhouet toen hij richting zijn fiets liep het tuinpaadje af gleed er een rilling door me heen. Als ik niets deed glipte deze kans ook weer door mijn vingers, besefte ik me. Mijn hele leven was ik al te laat geweest. Oké, Job gaf me dan wel niet het gevoel dat Stanley me gaf alleen al door in mijn buurt te zijn maar wie weet zou dat nog komen? Als er iets was dat ik de afgelopen tijd wel geleerd had was dat wel dat je alles een kans moet geven om te groeien en zich te vormen. Wie weet gold dat voor mijn gevoelens jegens Job ook wel. Als ik nu niets deed zou ik voor de zoveelste keer weer te laat zijn en dat kon ik niet over mijn kant laten gaan. Ik sprong overeind (waarbij de zwarte poes ontstemd van mijn schoot vloog) en liep achter hem aan. Hij had zijn sleutel al in het slot en zwaaide zijn been over het zadel.
‘Job?’ Vroeg ik voorzichtig.
‘Ja?’
Zijn ogen schitterde vrolijk terwijl hij me verwachtingsvol aankeek.
Ik haalde diep adem, sloot even kort mijn ogen en deed een stap naar voren terwijl ik zijn verbaasde blik probeerde te ontwijken. En daar pal voor wat ooit mijn thuis moest voorstellen zoende ik hem..

---

Ik speel met de zilveren ring om mijn ringvinger. Het steentje dat schittert in de zon en de dunne ring net iets extra’s geeft pronkt in het midden. Als ik toen had geweten wat die ene zoen allemaal te weeg had gebracht.. Toch heb ik er geen moment spijt van gehad, tot op de dag van vandaag niet. In tegendeel zelfs! Het was de beste beslissing die ik ooit gemaakt heb. ‘Je bent er niet bij met je gedachten hé?’
Hoewel zijn stem vervaarlijk kraakt en hij inmiddels al jaren in een rolstoel zit is ook mijn vader nog niets veranderd. Tot op heden maakt hij het prima. Zijn ogen glimmen uitdagend terwijl hij een slok koffie neemt. Ik lach en maak een ontkennende opmerking. Mijn blik glijdt naar links, naar de kinderwagen. De kinderwagen met mijn prachtige dochtertje erin. Bodien, het mooiste wat me ooit is overkomen. Een miniatuur variant van Job. Haar oren, haar neus, haar oogopslag.. Alles klopt. Als ik haar uit haar wagen til kraait ze van plezier. Mijn vader straalt, dit zijn voor hem de momenten waar hij zijn geluk uit haalt. De laatste momenten en die wil ik graag met hem delen samen met zijn enige kleinkind.
‘Ach kind, ik hoop dat ik je nog mag weggeven.’ Zegt hij zacht en hij glimlacht vertederd terwijl hij naar Bodien kijkt die een verwoedde poging doet van mijn schoot af te komen.
‘Ik weet het.’ Beadem ik.
‘Maak dan voort en prik een datum.’
Ik lach en maak een instemmend geluidje.
‘Zodra Job terug is..’
Voor ik mijn zin kan afmaken valt hij me al in de rede.
‘Dat zeggen jullie al maanden!’
Ik streel Bodiens haartjes terwijl ik zwijg. Het heeft toch geen zin om tegen hem in te gaan. Sinds Job me ten huwelijk vroeg en we officieel verloofd zijn vraagt mijn vader telkens wanneer hij nou een uitnodiging in de bus kan verwachten en wanneer ik hem dan antwoord dat we ermee bezig zijn begint hij zijn maar-ik-nader-het-eind-verhaaltje. Ik houdt Bodien nog maar net overeind wanneer ze plotseling voorover kukelt. Bodien is verassend ondernemend. Ze maait met haar armpjes door de lucht wanneer een vlindertje voorbij komt. De ober vraagt of alles naar wens is. Ik knik. Mijn vader besteld nog een koffie.
‘Nu maakt het toch niets meer uit.’ Zegt hij met een knipoog.
Ik glimlach. Hij zal nooit veranderen. Hij kan absoluut geen mate houden. Van zijn alcoholverslaving is hij in de afkickkliniek volledig afgestapt waarmee zijn agressiviteit ook verschrikkelijk afnam maar sindsdien gaat hij voor de cafeïne. Ach dat kan in ieder geval minder kwaad.
‘Zullen we vanmiddag nog even naar de begraafplaats gaan?’
’Ja.’
Ik knik. Mijn moeder bezoek ik nog steeds trouw maar inmiddels breng ik ook regelmatig bezoekjes aan het graf een paar plaatsen verderop. Het graf van Elsa dat alweer een flink aantal jaren oud is. Vlak nadat ik afstudeerde aan de universiteit moest ik afscheid van mijn reddende engel nemen. Een hersentumor. Niemand wist ergens van behalve Erin en haar notaris. Ze liet me een deel van haar vermogen na. Een klein deel weliswaar maar toch, het was voor mij van immense betekenis. Als reden voor het verzwijgen van haar ziekte was dat ze mij niet meer wilde belasten. Achteraf gezien misschien maar beter ook, dan had ik me alleen maar zorgen gemaakt en hadden we niet zo kunnen ge nieten van de laatste dagen met elkaar. Bodien strekt haar handjes uit naar de knuffel die in de kinderwagen ligt. Ik til de teddybeer op en leg hem in haar uitgestoken handjes. Ze drukt hem stevig tegen zich aan en bezaaid zijn hoofd met kusjes. Zijn ogen zijn ongelijk. De ene is groter dan de ander. De ene is afkomstig van een andere teddybeer. Een teddybeer uit de sloppenwijken..

Mijn mobieltje trilt en speelt een vrolijk riedeltje af. Ik geef Bodien aan mijn vader en haal hem uit mijn zak tevoorschijn. Een sms. Een sms van Stanley. Of we vanavond nog wat gaan doen. Ik glimlach in mezelf en stuur terug dat, dat goed is. Vanavond heb ik een oppas geregeld voor Bodien. Als mijn vader vraagt wie het is zeg ik dat het Job is. Niemand hoeft te weten dat ik en Stanley zo af en toe nog afspreken. Binnenkort ga ik trouwen met Job en dat zou ik absoluut niet met niemand anders willen doen maar als hij zoals nu op zakenreis is voor enkele weken vind ik dat ik best af en toe naar Stanley mag. Want hoewel Stanley inmiddels al vader is van twee zonen en gelukkig getrouwd met zijn tweede vrouw heeft hij zijn charme niet verloren. En ach, zeg nou zelf wat niet weet wat niet deert, toch?

**Geplaatst**: 01-08-08 15:36

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-08-08 15:36

prachtig, vind het een mooi einde

jammergenoeg ging de toekomst wel in grote sprongen vooruit, maarja, veel kan er ook niet meer gebeuren om in je verhaal te vertellen.

**Geplaatst**: 01-08-08 15:39

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-08-08 15:39

heel goed geschreven! Jammer dat het het einde is, maar het is een mooi einde en alle vragen zijn beantwoord, dus het klopt gewoon.

Bedankt voor het schrijven, en ik ben wle benieuwd naar een nieuw verhaal! Pm je me als het zover ooit komt? Knipoog

**Geplaatst**: 01-08-08 15:42

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-08-08 15:42

ja, je mag mij trouwens ook wel pmen als je een nieuw verhaal begint! Haha!

**Geplaatst**: 01-08-08 15:44

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-08-08 15:44

jammer dat het de einde is. Ga je het nog opsturen? Zou ik wel doen.

**Geplaatst**: 01-08-08 16:00

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-08-08 16:00

het was een super verhaal. Echt mooi geschreven

**Geplaatst**: 01-08-08 16:12

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-08-08 16:12

het was echt een heel erg leuk verhaal.. heel jammer dat het afgelopen is..
en echt waar ga ermee naar een uitgever.. dit is echt boek boek waardig... ik ben ook heen benieuwd als je een nieuw verhaal gaat maken...