Bokt.nl

Citaat:

Sandra was tijdens de lessen steeds een beetje afwezig. Haar behoefte om te leren en haar stimulans om haar best te doen waren die dag niet aanwezig. De leraren zagen het, maar lieten haar maar even zo zijn. Ze waren al lang blij dat ze nu normaliter zoveel beter haar best deed en zoveel hogere cijfers haalde.
In de pauze liep Sandra op de automatische piloot naar de bankjes waar Chris en zijn vrienden altijd zaten. Ze ging zitten zonder “hallo” te zeggen, en zonder op te merken dat Chris er niet was. Ze leek niet echt op te letten, en behoorlijk in gedachten verzonken te zijn. “Sandra?” vroeg één van Chris’ vrienden, maar Sandra reageerde niet. “Sandra?” vroeg hij weer. “He, wat?” zei ze. “Ehm, gaat alles wel goed?” zei hij, niet wetend hoe hij moest kijken. “Eh, ja hoor. Hoezo?” vroeg Sandra niet doorhebbend dat ze er uit zag alsof ze aan het slaapwandelen was. “Nou, je... je zit hier zo... zo.... eh... nou ja, laat maar.” zei de jongen. “Oke, laat dan maar.” zei Sandra. De jongens hielden hun mond verder maar, en probeerden het niet al te raar te vinden dat Sandra er zo bij zat. Sandra staarde in de verte. Ze keek naar haar oude groep vriendinnen. Dat had ze al een week niet gedaan. Ze had ook beloofd aan zichzelf het niet meer te doen. En ze had zich veel fijner gevoeld toen ze het niet meer deed. Maar ze wilde zo graag even terugkijken. Ze wilde even bewijs halen dat het daar niet leuk was, hoewel ze wist dat ze dat niet zou krijgen. Ze wist dat het er aantrekkelijk uitzag, maar het niet was. Maar waarom, als ze dat zo goed wist, wilde ze dan toch terug?
Sandra’s gedachten stopten even. Haar laatste gedachte had haar even stopgezet. Had ze dat nou echt gedacht? Was haar wens van zojuist echt geweest terug te keren? Maar dat kon toch niet? Ze wilde dat diep van binnen toch niet echt? Ze had de laatste twee weken toch echt gemerkt dat ze dit echt wilde? Sandra zuchtte en trok haar benen op tegen haar lichaam. Ze leek wel een egel. Ze voelde zich onprettig, bijna bang, en rolde zich op tot een bolletje. Ze vond haar gedachte wel grappig. Had ze dan ook stekels? Als je keek naar hoe ze haar vriendinnen had afgestoten zou je bijna kunnen zeggen van wel. Sandra lachte. De jongens draaiden hun hoofden naar haar toe, wachtend op uitleg. “Wat is er zo grappig?” vroeg één van hen. “Nou,” begon Sandra, “ik bedacht net dat ik eigenlijk net ...” Sandra stopte. Dit kon ze toch niet tegen hen zeggen? Tegen een vriendin misschien, maar tegen een jongen? Nee. “Laat maar.” zei ze, ineens weer terug in haar verdrietige bui. De jongens haalden hun schouders op. Wat er met haar aan de hand was?
Sandra voelde de leegte weer. Die leegte was weer terug om haar te irriteren. Hoe kon iets dat leeg was zo’n pijn doen? Sandra wilde een vriendin. Iemand om haar geheimen tegen te vertellen, iemand om haar teennagels mee te lakken, iemand om uren mee te gaan winkelen. Sandra draaide haar hoofd weer naar haar vriendengroep. Ze zag ze lachen en kon van die afstand niet meer zien dat die lach geen echte lach was. Ze kon van die afstand niet meer zijn welke pijn er in deze mensen bevond en hoe graag ze eigenlijk haar plaats in wilden nemen. Ze kon niet zien hoe graag die andere meisjes wilden dat ze op konden staan en weg konden lopen, maar dat ze niet wisten hoe. Je kon alleen maar een groepje prachtige, lachende meiden zien, die Sandra ineens ontzettend miste.
Sandra wilde er wel heen rennen en er bij gaan zitten. Ze wilde “Sorry!” gillen en hopen dat alles weer goed was. Alles opgeven en zich niet meer laten treiteren door haar gedachten. Maar ze wist dat het niet kon. En ze had toch ergens het gevoel dat het niet mocht. Dat deze bui misschien over zou gaan en ze dan spijt zou krijgen. “Chris?” vroeg Sandra. Ze had een arm om zich heen nodig. De jongens keken elkaar weer aan. Was ze nou serieus gek geworden? leken ze zich af te vragen. “Sandra!” zei Chris’ beste vriend. “Kijk me eens aan.” Sandra keek hem aan met een blik vol onbegrip. “Sandra, luister eens. Chris is er vandaag niet, oke?” zei hij langzaam, alsof hij tegen een bejaarde sprak. “Chris is ziek.” zei hij op dezelfde toon. “O,” zei Sandra, “oliebol.”

Jettie schreef:

Citaat:

Je kon alleen maar een groepje prachtige, lachende meiden zien, die Sandra ineens ontzettend miste.

Spellingsfoutje, die = dat. (Het groepje = verwijswoord 'dat')

Verder een mooi stukje!