Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-07-08 21:24

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 14-07-08 21:24

Ik heb het gisteravond helemaal gelezen van pagina 1 tot pagina 16. Vind het een erg mooi verhaal!

Jij komt er wel als schrijfster en ik wacht af tot je weer een nieuw hoofdstuk heb geschreven!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-07-08 22:23

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 15-07-08 22:23

Opnieuw bedankt voor alle lieve reacties! Wow!

Morgen ga ik op vakantie maar ik heb nog snel even hoofdstuk vijfentwintig voor jullie in elkaar geflanst!
Veel leesplezier! Ik hoop dat jullie het over tien dagen nog niet vergeten (als ik terugkom) Knipoog

Hoofdstuk vijfentwintig

‘Amber?’
Ondersteund door zacht gepiep ging de deur van mijn slaapkamer open op een kier. Slaperig ging iets overeind zitten en keek me dichtgeknepen ogen naar Elsa die haar hoofd om de hoek had gestoken.
‘Goedemorgen.’ Begroette ze me liefjes.
‘Goedemorgen.’ Antwoordde ik schor.
Ik onderdrukte een geeuw en hield mijn hoofd vragend iets schuin. Ik wist niet hoe laat het was maar de zon stond al hoog aan de hemel aangezien de hele kamer ondanks de gordijnen baden in het licht.
‘Er is iemand voor je aan de deur.’
‘Wie?’
‘Stanley.’ Antwoordde ze voorzichtig.
‘Wie?’ Herhaalde ik luid, mijn ogen groot van ontzetting.
‘Stanley.’ Herhaalde Elsa rustig.
‘Ik kom eraan!’ Riep ik en gooide mijn benen over de bedrand.
‘Oké.’ Antwoordde Elsa en trok verbaasd haar wenkbrauwen op waarna ze de deur weer dicht deed.
Ik stormde door de kamer heen en rukte het ene na het andere kledingstuk uit de kast. Uiteindelijk stelde ik mezelf tevreden met een kort turkooizen jurkje en een grijze panty. Toen ik in de badkamer voor de spiegel stond en een vlugge borstel door mijn haar haalde klopte mijn hart in mijn keel. Wat bezielde me? Ik sloot mijn ogen voor een seconde of tien en haalde diep adem terwijl ik mezelf gebood rustig te worden. Zonder enig resultaat. Ik poetste razend snel mijn tanden en bracht een dun laagje mascara aan op mijn wimpers. Goed, ik zag er niet op mijn best uit maar dan moest hij maar niet op zo’n belachelijk uur langskomen. Pas toen ik over de overloop liep zag ik dat het al half twaalf was. Ik slikte en liep op mijn tenen de trap af. Niet omdat ik weer van plan was ze af te luisteren maar omdat ik niet direct naar binnen wilde lopen. Ik moest eerst moed verzamelen. Toen ik voor de deur naar de woonkamer stond haalde ik nog een keer mijn hand door mijn haar, verzamelde mijn moed bijeen en drukte de deurklink naar beneden. Langzaam duwde ik de deur open. Stanley zat aan tafel terwijl hij door een tijdschrift bladerde. Elsa neuriede zachtjes terwijl ik haar in de keukenkastjes hoorde rommelen in de keuken. Ze had een heerlijke klank in haar stem en het was een genot om haar te horen neuriën, fluiten en zingen. Zodra Stanley de deur hoorde opengaan draaide hij zich een kwartslag naar me toe en toverde een grijns op zijn gezicht. Ik slikte terwijl mijn maag zich omdraaide. Ik kon niet tegen die grijns, die absoluut onweerstaanbare grijns van hem.
‘Hoi.’ Begroette ik hem zacht.
‘Dag schone slaapster! Lekker geslapen?’ Begroette hij me weder, uitgelaten en opgewekt.
Ik knikte, mompelde iets instemmends en glimlachte naar hem.
‘Erin vertelde dat je terug was van je grote avontuur dus ik dacht laat ik mijn gezicht maar eens zien.’ Zei hij vrolijk.
Nog een aantrekkelijk trekje van hem, hij sprak zijn moeder nooit aan met mama of mijn moeder, nee altijd met Erin. Haar voornaam. Ik kon er niet omheen. Mijn hart bonsde als een bezetene terwijl ik voorzichtig op de stoel tegenover hem ging zitten.
‘Gezellig.’ Zei ik, ongemeend maar goed bedoeld.
Voor hij iets kon zeggen kwam Elsa de kamer in. Ze had een dienblad in haar handen met twee koppen thee erop en een broodje honing.
‘Voor jullie.’ Zei ze en zette het dienblad tussen ons in op tafel. ‘Ik ga nu boodschappen doen. Ik ben met een uurtje terug, goed?’
Ik knikte en liep met haar mee naar de voordeur. Toen ze over de drempel was gestapt draaide ze zich nog eens om en keek me aan. Ze zag er zoals gewoonlijk weer bewonderenswaardig knap uit, zeker voor haar leeftijd. Maar nu keek ze serieus, bloedserieus zelfs. In haar ogen stond een tikje nerveuze blik.
‘Lieverd?’
’Ja?’
‘Ik wil je niet kwetsen maar ik moet je waarschuwen. Stanley is een lieve jongen en hij heeft heus het beste met iedereen voor maar hij heeft al heel wat meisjesharten gebroken. Ik weet dat hij een aantrekkelijke partij is maar pas op asjeblieft.’
Haar stem was gedempt en ze had haar in handschoenen gestoken handen diep in haar jaszakken weggestoken. Ze zag er vertederend uit te meer omdat ze het duidelijk naar vond om me dit te zeggen. Waarschijnlijk had ze er tegen op gezien dit te zeggen. Het oneerlijke hiervan was dat ik allang wist wat ze me vertelde. Even stond ik op het punt te vertellen dat ik wist dat hij ‘slechts vrienden wilde zijn’ maar ik kon mijn woorden nog net inslikken.
‘Ik wilde gewoon dat je het wist.’ Zei ze voorzichtig toen ik besluitloos zweeg.
‘Dank je.’ Fluisterde ik zacht, tussen neus en lippen door.
Ze glimlachte onhandig, zei me gedag en vertrok. Toen ik de voordeur dicht deed hoorde ik het portier van haar auto openklikken. Toen ik terug liep naar de woonkamer en tegenover Stanley ging zitten dacht ik in een flits aan de hele rits meisjes die hij al had voorzien van een gebroken hart. Hij was zich natuurlijk van geen kwaad bewust en grijnsde nog even opgewekt als even daarvoor.
‘Ik dacht dat je nooit meer terugkwam. Dat broodje ligt al de hele tijd naar me te lonken.’
Hoewel mijn maag knorde was ik er van overtuigd dat ik toch geen hap door mijn keel kreeg. Ik schoof het bord naar hem toe.
‘Eet maar op.’ Zei ik zacht.
‘Echt?’ Vroeg hij verbaasd en trok verbaasd zijn wenkbrauwen op.
Ik knikte bevestigend en keek hoe hij broodje hap voor hap naar binnenwerkte. Ongelukkig nipte ik aan mijn thee.
‘Heb je een fijne tijd gehad?’ Vroeg hij toen hij de laatste hap brood had weggeslikt.
‘Hm.. Ja.’ Antwoordde ik terwijl ik iedere handeling van zijn kant nauwkeurig registreerde.
‘Mooi daar ging je tenslotte voor!’
Ik knikte weeral.
‘En ben je blij dat je terug bent?’
‘Dat spreekt voor zich, niet?’
‘Hm.. Ik heb je best een beetje gemist weet je dat?’
Ja natuurlijk, ik had Julia ook gemist. Gewone vrienden mis je ook. Ik slikte en hield mijn hoofd schuin.
‘O ja?’ Vroeg ik vriendelijk.
‘Maar natuurlijk! Je bent toch een beetje mijn maatje geworden, niet?’
En vanaf dat moment wist ik officieel hoe het was vernederd te worden. Dieper dan dit kon ik niet gaan. Ik was niet langer een goede vriendin, inmiddels was ik gedegradeerd tot maatje. Of moet ik gepromoveerd zeggen? Het ergste was nog dat hij het onbewust deed. Volkomen onbewust..
‘Misschien is het beter dat je gaat.’ Zei ik zacht en met een strak gelaat duwde ik mijn stoel naar achter.

De engeltjes huilde. De engeltjes met in hun kleine knuistjes gouden harpjes waarmee ze normaal gesproken vrolijke deuntjes speelde. Nu lagen de harpjes werkeloos naast ze op hun wolkjes terwijl ze tranen met tuiten huilde. De duiveltjes grepen hun kans en drukte hun grijze wolkjes naar voren waarna ze op hun trommeltjes begonnen te slaan alsof hun leven ervan afhing. En daar op aarde waren wij de dupe van. Zwijgend liep ik over de begraafplaats. Af en toe bleef ik stilstaan en bekeek een grafsteen, net zoals ik gedaan had op de dag van mijn moeders begrafenis. Ik huilde maar door de regen die met bakken uit de hemel kwam was dat niet te zien. Tranen konden net zo goed regendruppels zijn en regendruppels net zo goed tranen. Ik was mama’s graf al honderd keer gepasseerd. Af en toe bleef ik stilstaan en sprak haar fluisterend toe. Hoe lang ik daar al ronddolde was me een raadsel toen ik uiteindelijk op een houten bankje aan de linkerzijde van de begraafplaats neerzakte en de kraag van mijn jas tot over mijn kin trok. Soms had ik periodes dat ik dacht dat ik gek werd. Dan zag ik mama ineens overal. Als ik in de rij voor de kassa stond, als ik in Elsa’s tuin aan het werk was en soms zelfs als ik alleen maar in een kop koffie staarde. Soms dacht ik zelfs dat het allemaal maar een nachtmerrie was en dat mama gewoon nog thuis op me wachtte. In de krottenwijken had ik dit soort momenten heel vaak gehad. Uiteindelijk was de paniek langzaam wegebt zodra ik me meer en meer thuis voelde maar af toe had ik een bevlieging. Dan geloofde ik echt dat ik haar zag of hoorde. Nu ik weer in de gelegenheid was om naar haar graf te gaan deed ik dat dan ook veelvuldig. Hoe moeilijk het ook was ik werd wel meteen met mijn neus op de feiten gedrukt. Zie je wel Amber, ze is echt dood zei ik dan tegen mezelf. Waarna ik gerustgesteld naar huis ging. Ditmaal werd ik echter niet gerustgesteld. Ik kon niet weggaan. Iedere keer wilde ik weer terug om te kijken of het inderdaad echt waar was. Na dik tien minuten besloot dat ik echt weg moest. Traag stond ik op en begon te lopen, tergend langzaam en de tegenzin groeiend bij elke stap. Toen ik de bocht om liep viel mijn oog op een voorover gebogen man voor het graf van mama. Langzaam deed ik een stap dichterbij en bestudeerde het gelaat en het postuur van de man. Het was papa. Hij stond daar als een oude man met zijn rug gebogen en zijn handen diep weggestopt in zijn zakken. Ik had papa na die bewuste Dinsdag al een aantal keer gezien. Hij zou weldra naar de afkickkliniek gaan. Ik slikte, draaide me met een ruk om en snelde me ongezien van de begraafplaats af. Toen ik terug naar het dorp fietste voelde ik er niets voor direct terug te gaan naar Elsa. Dus fietste ik eerst langs ons oude huis. Het huis waar al het kwaad was geschied. Het was een paar maanden geleden verkocht maar stond nog steeds leeg. Ik zette mijn fiets tegen een lantaarnpaal en ging op het opstapje naar de voordeur zitten. Ik legde mijn kin in mijn handen en steunde met mijn ellebogen op mijn knie. Zo bleef ik zitten en langzaam werd ik rustig. Stijf en blauwbekkend van de kou.
‘Amber?’
Ik schrok op toen ik mijn naam hoorde, keek naar links en zag daar tot mijn verbazing Job om de hoek komen..

**Geplaatst**: 15-07-08 22:32

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-07-08 22:32

Wauw super!
Een fijne vakantie, en ik wacht weer op het vervolg.
Echt super hoe je er iedere keer weer een andere wending aan geeft!

**Geplaatst**: 15-07-08 22:33

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-07-08 22:33

jesss, nog een stuk.
ik ga zaterdag drie weken weg *LOL*

dus schrijf maar lkkr veel kan ik daarna ff bijlezen Haha!

enne een fijne vakantie hea *LOL*

**Geplaatst**: 15-07-08 22:47

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-07-08 22:47

Weer een goed deel!

**Geplaatst**: 15-07-08 23:29

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-07-08 23:29

super stuk weer! geweldig! ik zit er écht helemaal in! je hebt écht talent Lachen

**Geplaatst**: 16-07-08 08:15

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-07-08 08:15

Ik vind ook echt dat je talent hebt en je moet het zeker naar een uitgever sturen, wie niet waagt wie niet wint!

**Geplaatst**: 16-07-08 08:16

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-07-08 08:16

Goed stuk! Lachen

Leuk!!

**Geplaatst**: 16-07-08 08:44

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-07-08 08:44

Zo ik heb al een tijdje niet gereageerd, wel gelezen natuurlijk. Wat een geweldig einde weer, echt! Ik hoop zooo dat het wat wordt met die job Bloos

. Fijne vakantie en tot snel!

**Geplaatst**: 16-07-08 13:02

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-07-08 13:02

Ik vind dit stuk veeel beter dan het vorige stuk Lachen

Mooi meis!!

**Geplaatst**: 16-07-08 13:15

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-07-08 13:15

ben het met Didoo eens, wat een geweldig stuk ! I love it Haha!

kan niet wachten op het volgende deel Nagelbijten / Gniffelen

fijne vakantie trouwens! Knipoog

**Geplaatst**: 16-07-08 13:51

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-07-08 13:51

Echt een geweldig stuk! Haha!

**Geplaatst**: 16-07-08 14:25

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-07-08 14:25

pff meid, je schrijft de hoofdstuken echt geweldig!!
blijf het steeds verbazingwekkend hoe 't me mee sleurt in het hele verhaal Knipoog

zoiets moet ook, dat je zelf 't idee hebt er zelf in te zitten Knipoog

**Geplaatst**: 16-07-08 16:30

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 16-07-08 16:30

Wooow

Wat leuk om te lezen!
ik heb de hele middag al zo beetje gelezen, nu ben ik bij 10, maar omdat ik moet eten dacht ik: laat ik even een berichtje zetten, staat het meteen bij mijn eigenberichten...

Je leest echt aan een stuk door!!
Ga zo door!