“Ja graag.” Marja werd ineens hyperactief, en wou het liefst nu gaan dansen. Ze keek naar de slangentjes die haar in bed hielden. “Mogen die er ook uit straks?” Vroeg Marja. Maar ze zag al dat de verpleegster weg was gegaan. Ze ging weer in haar bed liggen, en probeerde te slapen.
Aron viel bijna in slaap, op de stoel waar hij op zat. Hij staarde voor zich uit, en keek op de klok. ‘Half acht pas? Jemig moet ik nog ander half uur wachten.’ Dacht Aron in zich zelf. Hij besloot maar een rondje door het ziekenhuis te lopen.
“Marja?”
“Marja? Je mag verhuizen naar de andere kamer.”
Marja draaide zich langzaam om. “Heh? Wat zei je?” Marja keek voorzichtig naar de deur, waar de verpleegster stond. “Kom! Je mag naar de andere kamer.” Zei de verpleegster. Marja ging recht opzitten, en wreef in haar ogen. Ze moest gapen. “Nou kom, waar wachten we nog op?” Marja had er ineens zin in. De verpleegster haalde de slangentjes uit Marja’s armen, en Marja was bevrijd van de slangentjes. Nou kleed je maar om, dan breng ik je zo naar je nieuwe kamer.
Aron liep inmiddels op de vierde verdieping, en keek elke kamer binnen. Zo te zien, sliepen nog veel mensen. Hij zuchtte, en liep langzaam verder. “620... Slaapt....”
Zei Aron zachtjes. “621.... Daar ligt niemand...” Hij slofde verder, en kwam bij de toiletten. Hij liep naar binnen, en maakte snel zn gezicht nat, en droogde het af.
Marja was klaar met omkleden, en de verpleegster kwam al binnen om haar op te halen. “Ben je klaar?” Vroeg ze. Marja knikte hevig met haar hoofd, en liep achter de verpleegster aan. “Ik heb er echt zin in joh!” Zei Marja. De verpleegster moest lachen. Nou kom, we gaan naar kamer 611, daar liggen de andere op je te wachten.
Marja huppelde bijna de kamer uit, en liep daarna al snel, verlegen achter de verpleegster aan.
Aron liep de toilet uit, en keek naar links en rechts. Hij zag een aantal verpleegsters lopen aan de linker kant. Aan de rechter kant, zag hij een verpleegster met iemand achter zich aan. Hij schonk er geen aandacht aan, en liep richting kamer 622.
Marja wou naast de verpleegster lopen, maar ze durfde het niet. Ze keek de verpleegster aan, en besloot het maar wel te doen. Ze keek naarde grond, en liep wat sneller om naast de verpleegster te kunnen lopen. Zonder Marja het zag, knalde ze tegen iemand op. “Sorry” Zei Marja, en ze keek tegen wie ze opknalde. “Aron?” Marja haar ogen werden groter, en liep snel verder. Aron kon ook zijn ogen niet geloven. Ze liepen allebei snel verder, en keken vaak om....
geen bericht!