Geplaatst 
@ sienalover: Bedankt.
@ Colt: Ja grappig is dat he? Als je iemand kent met dezelfde naam. Ik ken zelf geen Kevin of Sandra (behalve mijn Engels lerares). Ik ken wel een Floor en vagelijk een Marijke.
@ Jennyzz: Nu!
@ suusje26: Ja, ik wilde ook al eerder stoppen, maar dat mocht niet.
Dus het past toch nog wel bij elkaar? Want ik doe er nu al best lang over, en weet niet meer precies waar het allemaal over gaat, zeg maar.@ theelichtje: Bedankt. En hier is weer een nieuw stukje.
Citaat:Langzaam werd Sandra de volgende morgen wakker. Ze had eerst haar gewoonlijke, positieve gevoel en kwam vrij gelukkig uit bed. Toen ze echter haar tv zag staan dacht ze weer aan de vorige avond en de leegte die gevuld moest worden door een vriendin. Maar daar wilde ze niet aan denken. Ze probeerde de gedachte als het ware terug te duwen. Als ik die tv niet gezien had, had ik er ook niet aangedacht, dacht ze. Ze probeerde de gedachte te negeren. Je denkt helemaal niet aan die leegte, die ben je allang weer vergeten, vertelde ze zichzelf. Het hielp allemaal niet. Ze voelde de leegte weer. De pijn was weer terug. He bah, dacht Sandra. Begin ik nu weer opnieuw? Ga ik nu weer een of andere stomme theorie bedenken, mezelf helemaal gek maken en dan uiteindelijk iets raars doen? Want dat had ze eigenlijk gedaan. Het gebeurde niet elke dag dat een populair meisje zomaar bij de minst populaire meiden ging zitten en zich vervolgens zelf uit de populaire kring gooide. Kwam daar nu ook weer een gevoel van twijfel naar boven? Sandra zuchtte. Ergens hoopte ze dat ze een auto-ongeluk zou krijgen waardoor ze niet meer kon denken, maar ze wist dat ze dit zichzelf niet toe mocht wensen. Ze wist dat ze dankbaar moest zijn dat ze enigszins intelligent was en dat ze niet gehandicapt was, maar mensen die niet konden nadenken wisten niet wat ze misten. Ze wisten niet dat kunnen nadenken eigenlijk een grote last was. Of kon zijn. In ieder geval werd zij er niet blij van. Sandra was op het bed gaan zitten en probeerde nu moed te verzamelen om op te staan en zich aan te gaan kleden. Was dit nu weer zo’n ochtend zoals ze die vroeger had? Zo eentje waarbij het moeilijk was op te staan, omdat ze nog doodmoe was, omdat ze niet zo goed had geslapen? Maar dat wilde ze helemaal niet. Sandra stond snel op met de bedoeling haarzelf weer om te toveren in een vrolijk meisje, maar moest meteen weer gaan zitten omdat het zwart voor haar ogen werd. Tjonge, zelfs m’n lichaam werkt niet mee, dacht ze. Uiteindelijk kreeg Sandra het toch voor elkaar om zich klaar te maken voor school en op weg te gaan, maar een erg goed humeur had ze niet.
