Bokt.nl

**Geplaatst**: 26-08-06 20:57

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 20:57

Maar misschien is het wel een beetje logish

**Geplaatst**: 26-08-06 20:58

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 20:58

FreiaLover schreef:
Ja nujaro, jij bent ook heel lief hoor!

@Kim4Bibi: Bedoel je daarmee dat ik niet echt goed schrijf, maar dt het toch leuk is alleen maar omdat het over PotC gaat?

Jeuh

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-06 20:58

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-06 20:58

Whaha!

**Geplaatst**: 26-08-06 20:59

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 20:59

nujaro: Je bent super aardig! Wie heeft dat ooit gezegt van niet.. Bloos!

**Geplaatst**: 26-08-06 20:59

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 20:59

**Geplaatst**: 26-08-06 21:01

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:01

**Geplaatst**: 26-08-06 21:03

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:03

KellYY1992 schreef:
nujaro: Je bent super aardig! Wie heeft dat ooit gezegt van niet..

whaha, volgens mij niemand Tong uitsteken

maar omdat ik zo zat te zeuren over dat verhaal Tong uitsteken

dat ik dood was enz. Tong uitsteken

jullie moeten geen verkeerd beeld van me hebben Haha!

ik moet gewoon wat te vertellen hebbe Clown

vrolijkt me op Haha!

**Geplaatst**: 26-08-06 21:03

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:03

HAhahaha okee! *LOL*

**Geplaatst**: 26-08-06 21:05

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:05

KellYY1992 schreef:
HAhahaha okee!

volgens mij kun jij ook flink praten Tong uitsteken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-06 21:11

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-06 21:11

Kelly is gewoon liiiieeeef, he Kelly? Haha!

**Geplaatst**: 26-08-06 21:12

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:12

Hahaha!

**Geplaatst**: 26-08-06 21:13

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:13

even een berichtje om te laten weten dat ik er ook nog ben Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-08-06 21:15

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 26-08-06 21:15

Ik moet gaan! Scheve mond

Tot overmorgen! KUSSSSS HouFanJullie! Haha!

**Geplaatst**: 26-08-06 21:15

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:15

doeii

**Geplaatst**: 26-08-06 21:16

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:16

Dooeeg!

**Geplaatst**: 26-08-06 21:21

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:21

ik heb even een vraag..
ik zit nou bij het einde van het verhaal alleen mis volgens mij best wel een groot stuk...
want ik las nou het stuk dat kelly overboord hing alleen toen bij de volgende pagina (ik heb het ff amaal in word gezet mogt tog wel? Lachen

) las ik deze zin: De meiden waren er niet bij dat Merel overboord werd gegooid, en toen ze het hoorden, waren ze dan ook redelijk overstuur.
maar welk deel hoort er dan tussen? Bloos!

want ik wil het zo graag lezen Haha!

**Geplaatst**: 26-08-06 21:22

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:22

er zit er volgensmij geen tussen Knipoog

**Geplaatst**: 26-08-06 21:22

Geplaatst: 26-08-06 21:22

Hier het hele verhaal om in 1 keer door te lezen

`I will leave Vanessa for you, if you say you love me.` Oh Johnny I do, I really do love you!` fluister ik. Hij neemt me in zijn armen en zoent me hartstochtelijk. Maar opeens doet Johnny een stap achteruit en zegt:`Lui varken!` Ik wil me net gaan verbazen over het feit dat Johnny Nederlands kan praten, als ik wakker wordt, en Marieke voor het bed zie staan. `We zouden gaan winkelen vandaag, en het is al 11 uur! Je wilt toch een mooie jurk voor volgende week?` Ik stap uit bed en spring in mijn kleren. Automatisch smeer ik een boterham voor mezelf, werk hem naar binnen en poets mijn tanden. `Klaar`, zeg ik tien minuten later. We nemen de bus naar het centrum. Sinds we die VIP kaarten hebben gewonnen voor de première van Pirates of the Carribean 3, hebben we het nergens anders meer over. `Ooohhh die wil ik hebben!` roept Marieke als ze een zwart satijnen jurkje ziet hangen met een laag uitgesneden rug. `Ja, maar moet je eens naar dat prijskaartje kijken!` zeg ik. Marieke kijkt en zucht diep. ` 300 dollar is inderdaad niet echt weinig, maar ik wil hem perse! Ik neem wel een tweede baantje!` `Okee, nu nog iets voor mij, waar Johnny niet omheen kan!` zeg ik als Marieke stralend de winkel uit komt lopen. Drie uur later heb ik nog steeds niets geschikts gevonden, en ik stel teleurgesteld voor om naar huis te gaan. `De winkels gaan over een kwartiertje dicht.` `Ohhh!` roept Marieke opgewonden. `Is dat niet iets voor jou?` Als ik de richting opkijk waar haar vinger naartoe wijst, zie ik in een klein boetiekje de mooiste jurk hangen die ik ooit heb gezien! Ik ga sneller lopen als ik iemand in de winkel het bordje OPEN omdraait, en de sleutel in het slot steekt. `Please, let me in! I have to have that dress in the window! Please?` roep ik. De vrouw kijkt me onderzoekend aan, en doet dan de deur weer open, waarna ze ons zwijgend binnenlaat. `Thank you so much!` zeg ik dankbaar. Ze zegt helemaal niets, haalt alleen de jurk uit de etalage en geeft hem aan mij. Dan wijst ze naar het pashokje. Ik werp Marieke een hoopvolle blik toe, en ga het pashokje in. Tot mijn grote verbazing past de jurk precies, alsof hij voor mij gemaakt is! Het is een witte jurk met een wijde rok en een diepe hals. Als ik de paskamer uitkom, staart Marieke mij met grote ogen aan, en zegt de vrouw: `Exactly what I thought.` It perfectly fits` zeg ik blij. `Eigenlijk moet ik hier nog een mooie ketting bij hebben` zeg ik tegen Marieke terwijl ik mezelf tevreden in de spiegel bekijk. Alsof ze mijn gedachten kon lezen, zegt de vrouw: ` I have just the perfect thing for you!`, en loopt naar achter. Ze komt terug met een luxe doos, en als ze hem opent, valt mijn mond open! Een ketting, armband en oorbelletjes die precies bij de jurk passen! `Oh my God` stamel ik, terwijl ik met mijn vingers over de ketting glijd. `I don`t think I can afford this` zeg ik geschrokken. `Oh I think you do` zegt de vrouw met een geheimzinnig glimlachje. `I have waited for years for someone to who I would want to sell my daughters dress` gaat ze verder. `Your,…your daughters dress?` vraag ik.
Marieke kijkt de vrouw nieuwsgierig aan. `Yes, my daughter`, bevestigd de vrouw. Ze zucht en gaat zitten. `She died 6 years ago. I made this dress for her, for her first school-dance.` Er verschijnen tranen in haar ogen. `One week before the dance she had an accident.` Het is een tijdje stil. De vrouw start voor zich uit, en ik bedenk dat ze de afschuwelijke gebeurtenissen voor zich ziet. `I am so sorry. I…I don`t think I can wear this dress` zeg ik teleurgesteld. De vrouw kijkt verschrokken op. `Please, please buy it! You don`t have to pay much! You have no idea how long I have waited for someone like you.` Ik kijk Marieke aan, die bemoedigend knikt, en zeg:` Allright then. How much do you want for the dress, the neckless, the bracelet and the earrings? They are at least about 100 dollars worth!` `Well, then a 100 dollars it will be` zegt de vrouw.

`Schiet op, schiet op!` roept Marieke gehaast. Ik kijk op de klok en zie dat de limousine pas over een half uur komt. `Het is nog lang geen tijd` roep ik terug, en doe een laagje lipgloss op. `Misschien komen ze wel wat vroeger` zegt Marieke. Ik lach, leg mijn handen op haar schouders en zeg:`Tel even tot 10…rustig aan, de limo komt heus geen half uur te vroeg. Doe anders die nieuwe oogschaduw van je op, die staat je geweldig!` Terwijl Marieke haar nieuwe oogschaduw opdoet, poets ik mijn tanden, trek mijn jurk in de plooi en ga voor de spiegel staan. Ik ben tevreden over hoe ik er nu uitzie, maar of het Johnny ook op zal vallen? Ik heb vannacht bijna niet kunnen slapen, en Marieke volgens mij ook niet. Ze ging vannacht om het kwartier naar de wc, volgens mij is zij nog zenuwachtiger als ik. `En, zou Orlando dit kunnen weerstaan?` vraagt ze met een glimlach. Ik moet toegeven, dat jurkje maakt haar erg slank, terwijl ze al slanker is als ik. `Nooit!` antwoord ik, en we barsten allebei in lachen uit. Na heel wat laagjes oogschaduw, lipgloss en geijsbeer, stopt dan eindelijk een zwarte limousine voor de deur. `Ja, we gaan!` roept Marieke blij, en ze sleurt me mee naar de deur. `Nu heel rustig naar buiten lopen, alsof je niet anders gewend bent.` Ik grijp mijn tasje van de tafel en we lopen naar buiten. Eenmaal in de limo zeggen we weinig, en ik ben bang dat Marieke straks geen nagels meer overhoudt, zo zit ze erop te bijten. Het is een rit van bijna een half uur naar de gigantische zaal waar de première van Pirates of the Carribean zal gaan plaatsvinden. Als we afgezet worden voor de rode loper, voelen we ons echte sterren. `Wen er maar aan,` zeg ik zachtjes tegen Marieke als we ons laten fotograveren door de weinig fotograven die belangstelling voor ons hebben.` Als je straks Orli hebt, zul je wel vaker op de foto worden gezet.` Marieke glimlacht en ik zie dat ze geniet. We lopen na de paar foto`s snel door naar binnen, de fotograven hebben meer interesse voor de echte sterren dan voor twee meisjes die toevallig een prijs hebben gewonnen. Binnen kijken we onze ogen uit. We zien Eva Lonoria, Tom Hanks, Nicole Kidman, Jennifer Lopez, Jack Nickelson, Matthew Perry, Kate Hudson en veel meer andere sterren.` Ik vrees dat we niet veel zullen opvangen van Johnny en Orlando, want die hebben het natuurlijk superdruk!` zegt Marieke teleurgesteld tegen me. `Wij krijgen onze kans nog wel!` zeg ik terug. Een beetje onwennig gaan we wat te drinken pakken en ergens staan. Als een half uur later iedereen de zaal instroomt, wandelen wij er uitkijkend naar Johnny of Orlando achteraan. We krijgen goede plaatsen, en nemen onszelf voor nu gewoon naar de film te gaan kijken, zonder de zaal in te kijken of we `hun` ook zien. De film is echt fantastisch, en we liggen dan ook erg vaak in een deuk. Tegen het einde van de film is onze mascara uitgelopen en hebben we pijn in onze buik. Bij de aftiteling zegt Marieke:`En nu gaan we echt hard op zoek naar ze, want daarvoor ben ik helemaal hierheen gekomen!` Ik knik en we worden in de mensenmassa meegevoerd. Alweer pakken we wat te drinken en staan nog even op de uitkijk. Als we na een tijd zien dat sommige sterren al weggaan, zeg ik: `Ik ga vragen waar ze zijn!` De eerste die ik zie is Jim Carrey. `Excuse me, do you have any idea where Johnny Depp and Orlando Bloom are?` Hij kijkt me bedenkelijk aan, en ik moet mijn best doen om niet in de lach te schieten. ` I know they must be very busy, but..` ` Johnny Depp?` onderbreekt hij me. `Yes, and Orlando Bloom,` zeg ik weifelachtig. I don`t know a Johnny Depp or an Orlando Bloom!` `What?` vraag ik ongelovig. `They are the main characters in this movie!` Hij kijkt me aan alsof ik gek ben. `The main characters in this movie are Jack Sparrow, Will Turner and Elisabeth Swann!` zegt hij. `Ik heb nu geen zin in grapjes` denk ik, en loop de zaal door, op zoek naar een serieus iemand! Als ik per ongeluk tegen Teri Hatcher aanloop, zeg ik:`Oh, I am sorry.` `Doesn`t matter!` zegt ze vriendelijk. `Do you know where Johnny Depp and Orlando Bloom are?` Ze kijkt me vragend aan, en zegt:`I don`t know a Johnny Depp or an uh..` `Orlando Bloom` vul ik aan. `Yeah, Orlando Bloom. Sorry` zegt ze, en loopt weg. Verward loop ik terug naar Marieke, die met Brad Pitt staat te praten. `En?` vraagt ze. `Niets` zeg ik. `Ze kennen ze niet eens!` Marieke kijkt me ongelovig aan. `Waar slaat dat nou weer..` begint ze, tot ze grote ogen opzet en haar mond openvalt. `Wat is er?` vraag ik. Ze wijst naar een poster die aan de muur hangt van Pirates of the Carribean, deel 3. `Nou en?` vraag ik geërgerd. `Kijk dan! Naar die namen!` zegt ze geschrokken. Ik kijk om en loop naar de poster. Pirates of the Carribean: The heart of Davey Jones, with Jack Sparrow, Will Turner and Elisabeth Swann. Ik laat mijn glas uit mijn handen vallen en deins achteruit. `Laten we gaan` fluister ik, en sleur Marieke aan haar arm mee naar buiten. `Ik geloof…begint Marieke als we op de limousine staan te wachten.` `Dat Pirates of the Carribean helemaal niet gespeeld is!` maak ik af. `Dus om `Johnny` of `Orlando` te ontmoeten, moeten we naar…` Marieke kijkt me met grote ogen aan. `Tortuga!` roepen we tegelijk.
We stappen meteen op het vliegtuig naar Venezuela. `Nu moeten we naar de kust, aan de Noordkant van Venezuela` zegt Marieke terwijl ze de kaart bestudeert. `Dan gaan we eerst met de bus naar Caracas, en nemen we vandaar uit de boot naar Tortuga.` Dus daar reden we dan…door het bloedhete Venezuela. De bus was behoorlijk gammel, en als de wegen dan nog goed waren! Maar de wegen waren er zo mogelijk nog slechter aan toe als de bus! We moesten 5½ uur reizen voor we in Caracas aankwamen. Toen we langs de kust liepen, en met behulp van een woordenboekje in gebrekkig Portugees vroegen waar we de boot konden vinden die naar het eiland Tortuga ging, liep men hard weg of lachte ons hard uit. `Por que você ri se nós lhe perguntarmos se lá também um barco a Tortuga for?` (Waarom lacht u als we u vragen of er ook een boot naar Tortuga gaat ? vroeg Marieke aan een man. `Porque todas as centenas dos anos alguém mais que o console foi! Dizem que assombra lá` zei de man serieus. (Omdat er honderden jaren niemand meer op dat eiland is geweest! Ze zeggen dat het er spookt!) Marieke en ik keken bedenkelijk en liepen weg. `En nu?` vroeg Marieke wanhopig. `Je gaat me toch niet zeggen dat we voor niets naar Amerika, en nu ook nog naar Venezuela zijn gekomen?` `Nee,..zeker niet…Kijk eens op de kaart, hoe ver ligt Tortuga van Venezuela af?` vroeg ik. `Hmm even kijken, niet zo ver…ongeveer 15 km.` zegt ze. `Hoezo?` Ik dacht na, keek even rond, en toen Marieke me samenzweerderig naar een houten bootje op het strand zag kijken, zei ze:`Dat was je toch niet echt van plan he?` Ik keek rond, en zag dat er weinig mensen waren op het strand. Het liep dan ook al tegen de avond… Marieke zag dat ik keek hoeveel mensen er waren, en zei:`Je gaat toch niet s`nachts varen? Je bent gek! Het is al erg dom om zomaar op zoek te gaan naar dat eiland zonder dat je weet waar je heen moet!` `Ik weet wel waar ik heen moet!` zei ik beledigd terug. `Kijk, daar in de verte zie je Tortuga al. Jij wil dit toch ook graag?` Ik zag dat Marieke aarzelde.. `Zo ver is het niet, probeerde ik haar te overtuigen, en het is nog tot 11 uur licht. Dat redden we heus wel!` Marieke zuchtte, en zei:` Okee kapitein, maar hoe gaan we dat bootje jatten?`

`Ey, onde você que passa afastado com meu barco?` (Ey, waar gaan jullie heen met mijn boot ?) riep de oude man die visnetten zat te repareren op het strand. `Alleen even lenen!` riep ik hem lachend toe, terwijl Marieke en ik met de boot op onze handen lachend de zee in renden. `Ik heb me in jaren niet meer zo vrij gevoeld!` lachte Marieke. Gelukkig was het bootje niet zwaar, want onze handen werden slap van al dat lachen. De oude man rende het ondiepe water in, maar intussen waren wij al in de boot gesprongen, en hadden wij 10 meter voorsprong. De oude man riep nog wat, en gaf het toen mokkend op. `Ik heb eigenlijk wel medelijden met hem` gaf Marieke toe, terwijl ze de boze man hulpeloos op het strand zag staan. `Niet aan denken, gewoon roeien` zei ik. Na ongeveer 20 minuten geroeid te hebben, hielden we een korte pauze. Ik moest toegeven dat het eiland nog verder was dan ik gedacht had. Het leek zo dichtbij vanaf het strand van Venezuela, maar nu lijkt het maar niet dichterbij te komen. `Zullen we verder roeien? Zo komen we er nooit vrees ik..` zei Marieke. Ik knikte, en we roeiden verder. Na ongeveer een uur achter elkaar zwijgzaam geroeid te hebben, hadden we het allebei niet meer, en Marieke zei:`Ik kan echt niet meer! Mijn armen vallen eraf als ik doorga!` Ik grinnikte bij de gedachte, en zei:` Ik weet het, we kunnen beter nog even pauze nemen.` `Ik ben bang dat we het dan niet redden voor zonsondergang..` zei Marieke ongerust. Ik dacht na. Het werd al een beetje schemerig, en het eiland was wel wat dichterbij gekomen, maar niet veel. Waarschijnlijk hadden we door de stroming een behoorlijke omweg gemaakt, en ik dacht niet dat we het nog zouden redden, maar dat durfde ik niet tegen Marieke te zeggen. Ik had haar tenslotte meegesleept in mijn domme acties. `Ik roei wel een tijdje, alleen` zei ik schuldbewust. Marieke wilde dat eerst niet, maar toen ik met een lach zei dat ik mezelf nog wel 50 keer kon opdrukken, knikte ze. Ik begon te roeien, maar na een tijdje begon het te schemeren. Ook kwam er damp van het water af, en werd al snel een dikke, grijze mist. Marieke, en zelfs ik raakte in paniek, ook al zou ik dat niet toegeven tegenover Marieke. Marieke zat bang voor zich uit te staren, en ik zat een plan te bedenken totdat ik opeens een gigantische zwarte vlek zag. Marieke zag het ook! Het was…het was…een schip! En het was hoogstens 20 meter van ons af! We begonnen meteen allebei heel hard te gillen, en ik roeide alsof mijn leven ervan af hing! (Dat hing het ook) Tot we opeens een bekende stem hoorden roepen: `What is that sound?` `Captain, two girls in a little boat right in front of us!` En meteen daarachteraan `To starboard, rapidly!` `Aye Captain!` Marieke en ik keken elkaar aan, en vroegen ons af wat dat verschrikkelijke geluid was, tot we erachter kwamen dat het uit onze monden kwam… We stopten met gillen en ik fluisterde naar haar:`Hoorde jij wat ik horde?` `Ja!`zei ze geschokt. `Dat was de stem van Jack Sparrow!

k ging staan. `We moeten springen, anders redden we het niet!` Het schip ging scherp naar stuurboord, maar nog kon het ons niet ontwijken. `Wat zeg je?` gilde Marieke angstig. Ik pakte haar hand en schreeuwde:`Springen!` Toen we even later boven water kwamen zagen we het schip, en slechts nog een paar plankjes die over waren van ons bootje. `Nu mag je medelijden hebben met die oude man, zijn bootje is eraan` zei ik. `Dit is niet de tijd voor grapjes, we moeten ze duidelijk maken dat we nog leven, en hier in het water liggen` zei Marieke streng. `Wat moeten we doen dan?` vroeg ik, toen ik tot de conclusie kwam dat gillen misschien het beste was. Dus we pakten allebei een stuk hout, en zwommen richting het schip, dat vaart minderde. We hoorden de bemanning schreeuwen, maar we konden niet verstaan wat ze zeiden. `Help!` gilden we, `help us!` Na ongeveer 5 minuten gillen, zagen we dat ze een sloep in het water lieten zakken. `Yes! Ze hebben ons gezien!` riep Marieke opgewonden. `Weet je eigenlijk wel waar we mee bezig zijn?` vroeg ik. `We zijn bezig om gered te worden!` zei Marieke blij. `Ja, door de bemanning van the Black Pearl!` gilde ik in haar oor, en de lach verdween van haar gezicht. `Wat is daar erg aan?` `Ja, want het is logisch toch, dat je gered wordt door de bemanning van een schip dat alleen in films bestaat?` zei ik sarcastisch, `wie weet komt Will Turner je wel redden!` Marieke staarde me ongelovig aan. De reddingssloep kwam steeds dichterbij. `Je hebt gelijk!` zei Marieke. ` Dit is te bizar! Als the Black Pearl bestaat, dan bestaat Davey Jones vast ook!` Ik trok een vies gezicht, en keek daarna Marieke serieus aan. `We kunnen het beste gewoon de waarheid vertellen, denk ik.` Dat we fans van ze zijn, en graag willen meevaren tot ze ons kunnen droppen in een of ander land waar ze langs komen.` `Ja, en dan?` zei Marieke ` We zijn al onze spullen kwijt! We hebben geen geld meer, geen paspoort, geen papieren!` Ik zuchtte. Ik wist dat ze gelijk had. De reddingssloep kwam steeds dichterbij. `Are ya allright, mates?` vroeg een kerel. Ik herkende hem niet, maar degene die naast hem zat wel! Het was mr. Gibbs! Ze hielpen ons in de boot, en we gingen zwijgend zitten, terwijl we langzaam weer terugvoeren naar the Pearl. `Loose ya tongue, aye?` asked mr. Gibbs. `No sir.` antwoordde Marieke. We komen steeds dichterbij het schip, en ik keek vol verbazing omhoog. Wat was het groot! Eenmaal bij het schip klommen we omhoog via de touwen aan de zijkant. Toen ik over de reling stommelde, en om me heen keek, kon ik mijn ogen niet geloven. `Welcome to the Pearl, me hearties!` Ik keek Marieke aan die ook met grote ogen stond te kijken naar Jack, die vlak voor ons stond. `Captain Jack Sparrow`, `Martine`, `Marieke` stelden we elkaar met een handdruk voor. `What brings you here?` vroeg hij. Marieke en ik keken elkaar even aan, en deden toen ons verhaal, achterwege latend dat we kwamen om ze te versieren, terwijl hij ons meenam naar binnen, en ons op stoelen zette. `So,` zei hij toen we klaar waren met ons verhaal, `you were looking for us.` `Yes, antwoordde Marieke stamelend.` `And what do you want from us?` vroeg hij. `Nothing,` zei ik. `I..I mean, we want gladly sail too, if that is possible.` Hij dacht even na en friemelde met zijn baardje. Toen zei hij: `If you could work on this ship, we will take you with us. If not, we`ll just have to through ya overboard!` zei hij er lachend achteraan. `We will work!` zei Marieke haastig. Toen kwam hij opens wat dichterbij, en zei zachtjes:`You should know, that we are after Davey Jones.` `We know` zei ik zelfverzekerd.
`Well, I`ll send Kelly` zei hij toen hij opstond, `she`ll have some dry clothes for you.` Marieke en ik keken elkaar aan. `Kelly?` Toch niet uh..die Kelly? `Do you need dry clothes, than come with me!` hoorden we vanuit de deuropening. `Kelly!` riepen we toen we omkeken. Ze keek alsof ze een spook zag, en zei aarzelend:`Marieke en Martine?` en daarna met een lach op haar gezicht:` Wat doen jullie hier?` Terwijl we opstonden en met haar meeliepen naar haar hut, waar ze nog wat passende piratenkleren voor ons had, vertelden we hoe we op the Pearl gekomen waren. Toen we daarna vroegen wat ZIJ op the Pearl deed, zei ze:`Tsja, dat is een heel ander verhaal` en glimlachte verlegen. Ze vertelde hoe ze op vakantie was met haar ouders, in Venezuela, toen ze met haar rubberbootje de zee op ging. Toen ze in slaap viel is ze waarschijnlijk nog verder afgedreven. Toen ze wakker werd, zag ze een groot schip, en riep om hulp. Toen het schip op haar af kwam varen, dacht ze het al te herkennen, maar het was te laat. Ze werd aan boord gehaald door de bemanning van Davey Jones! Ze werd naar een klein kamertje gesleept, en daar vastgebonden. Na daar een dag zonder water of voedsel gezeten te hebben, had ze zich weten los te wurmen van de touwen. Maar ze kon nergens de kamer uit! Tot ze opeens de bemanning hoorde schreeuwen, en kanonnen hoorde vuren. Toen er opeens een gat geschoten werd in de kamer waar zij zat, besloot ze een teken te geven aan het schip dat hun beschoot. Ze ging half door het gat hangen, en zag toen the Pearl! Ze gilde en schreeuwde, maar ze waren te druk bezig. Tot ze opeens niet kon geloven wat ze zag! Ze zag 2 Jack Sparrows op the Pearl! De ene was wat kleiner als de ander, maar vanaf deze afstand kon ze verder geen verschil zien! Tot haar grote verbazing gooide èèn van de Jacks een touw, dat ze na 10 minuten te pakken had. Ze maakte het vast, en begon te klimmen. Toen ze halverwege het touw was, had 1 van de bemanningsleden van Davey Jones het door, en ging naar `het kamertje`, en sneed het touw door. Toen hing ze daar, 6 meter boven zee, aan the Black Pearl aan een touw. `Hang on!` riep iemand op het schip, en ze werd langzaam omhoog getrokken. `Dat was dus John, het neefje van Jack` zei Kelly blij. `En sindsdien zijn we onafscheidelijk!` `Het kan niet gekker worden!` zei Marieke. `Oh, maar dat kan helaas wel!` zei Kelly opeens droevig. `Will is vermist, waarschijnlijk dood, en Elisabeth…` ze zuchtte. `Wat is er met Elisabeth?` vroeg ik. `Kom maar mee,` zei Kelly. We liepen achter haar aan naar een kamertje helemaal achterin het schip. Toen ze het opendeed, zagen we een afschuwelijk oud vrouwtje zitten, met zoveel rimpels, dat je haar gezicht moeilijk kon onderscheiden. Ze zat ineengezakt op de stoel, en staarde naar de muur. Kelly deed de deur weer dicht, en zei:`Elisabeth is vervloekt.`

`Vervloekt?` vroeg ik geschrokken, `door wie?` `Door wie weten we niet` zei Kelly `we vonden haar vorige week zo, op het dek! Sindsdien heeft ze nog niet gepraat. Maar het is al laat, ik zal jullie naar jullie bedden wijzen.` We lopen achter Kelly aan het schip door. Ze wijst ons in een klein kamertje, waar 2 hangmatten hangen, met een dekentje erin. `Slaapze!` zegt ze, en doet de deur dicht. Marieke en ik kleden ons uit, houden allebei alleen een te groot shirt aan, want we hebben geen pyjama`s bij ons. We hangen onze natte kleding over een balk, bij een klein raampje, in de hoop dat het morgenochtend droog is. Hoewel, die piratenkleding is ook wel gaaf! Dan horen we er echt bij! We gaan in onze hangmat liggen, die verbazend comfortabel ligt. `Als ik er maar niet uitrol vannacht!` giechelt Marieke. Ik schiet in de lach, en zeg daarna serieus:`Ja, want dan kan Will je niet komen helpen` Marieke kijkt bezorgd. `Zou hij echt dood zijn?` `Ik weet het niet,` zucht ik. `Laten we nu eerst maar gaan slapen…` Midden in de nacht wordt ik wakker. Ik weet niet waarom, maar er bekruipt me een onveilig gevoel. Ik hoor niets, behalve het klotsen van de zee en het wapperen van de zeilen. Ik probeer weer te gaan slapen, maar na een half uur lig ik nog te woelen. `Marieke?` probeer ik fluisterend…`Marieke, ben je wakker?` Geen antwoord. `Nee dus` zeg ik iets harder, en stap voorzichtig uit bed. Dat onveilige gevoel is nog steeds niet weg, en ik wil even frisse lucht inademen, dus ik besluit naar het dek te gaan. Ik open zachtjes de deur, en kijk de gang in. Gelukkig branden daar wat olielampjes. De weg naar het dek is niet moeilijk gelukkig, anders zou ik nog verdwalen. Ik loop het trapje op naar het dek, en adem de zoute zeelucht in. Ik loop door naar de voorkant van het schip, maar opeens zie ik Jack staan. Hij staat in de verte te staren, leunend op de reling. Ik loop zachtjes naar hem toe, maar net als ik `Hey` wil zeggen, trekt hij zijn zwaard en roept:`Who are you?` Ik spring achteruit, en als hij ziet dat ik het ben, bergt hij zijn zwaard weer op. `I`m sorry, I didn`t mean to scare you..` zeg ik stamelend. `Scare me?` zegt hij glimlachend. `You need a hell of a lot more than this to scare me! I was just…` `Alert!` maakte ik af. `Aye, alert` herhaalde hij, en plaatste zijn handen weer op de reling. Het was een tijdje stil, toen ik aarzelend vroeg:`Can you teach me how to handle a sword?` Hij keek me bedenkelijk aan. `Please?` voegde ik eraan toe. `Allright then` antwoordde hij. `The first lesson begins tomorrownight, at 10 AM` zei hij terwijl hij terugliep naar achter. `Thank you` zei ik dankbaar, toen ik achter hem aanliep. `Goodnight miss ******` zei hij voordat hij zijn hut binnenging. `Goodnight mr. Sparrow,` zei ik zachtjes, en liep terug naar mijn bed.

Toen ik weer in mijn bed lag, dacht ik aan Jack. Ik voelde me heel vrolijk! Misschien…misschien was ik wel verliefd! Ik draaide me om en dacht aan hoe hij `Goodnight miss ******` had gezegd. Ik betrapte mezelf erop dat ik lag te glimlachen in bed. Ik probeerde ergens anders aan te denken, maar dat lukte niet. Steeds hoorde ik weer `goodnight` weerklinken, en ik viel dan ook met een brede glimlach op mijn gezicht in slaap. `Waarom lacht ze? Kelly, kom eens!` hoor ik ergens ver weg. `Wat is er?` hoor ik Kelly`s stem. `Kijk dan!` hoor ik Marieke fluisteren. Daarna gegiechel, en dan doe ik mijn ogen langzaam open. `Wat is er?` vraag ik slaperig. `Waarom had je zo`n big smile op je gezicht?` vraagt Kelly giechelend. Ik denk na. Oow! Gisteravond! `Ik heb een leuke droom gehad` lieg ik. Lachend vertrekt Kelly, en Marieke en ik kleden ons aan, en gaan achter Kelly aan naar de eetzaal. Daar krijgen we een vaag breitje voorgeschoteld, dat ons ontbijt wordt genoemd. Als Jack onze gezichten ziet, geeft hij ons een knipoog, en zegt:`It is not as bad as it looks!` Dus we beginnen met eten. Hij heeft gelijk, het smaakt zo slecht nog niet. Als we klaar zijn met eten gaan we aan het werk. Marieke en ik doen wat schoonmaakwerk, omdat we niet sterk genoeg zijn om op het dek te werken. Terwijl ik bezig ben met schoonmaken, hoor ik Jack en mr. Gibbs praten in Jack`s hut. `So, what is the plan now?` klinkt de stem van mr. Gibbs. `Well, we can`t just assume that Will is dead, so we must look for him first.` hoor ik Jack zeggen. `But we must keep to the Code!` zegt Gibbs opgewonden. `Will didn`t stay behind, he was captured! That are two very different things mr. Gibbs.` Ik ga snel 2 meter verderop staan poetsen als ik voetstappen naar de deur toe hoor lopen. Mr. Gibbs sluit de deur, werpt mij vlug een blik toe en loopt dan richting dek. `Dus, we gaan Will zoeken` zeg ik in mezelf. Na een dag hard werken lopen we s`avonds weer richting eetzaal. Tegen Marieke fluister ik gauw:`Ik heb wat opgevangen van een gesprek tussen Gibbs en Jack!` `Wat dan?` fluistert ze opgewonden terug. `Vertel ik vanavond wel!` Onder het eten voel ik dat Jack naar me kijkt. Ik durf niet terug te kijken, maar als ik dat toch een keer doe, kijkt hij gauw weg. Na het eten gaan Marieke, Kelly en ik even uitwaaien op het dek. `Stel je ons niet even voor aan je geliefde?` vraagt Marieke glimlachend aan Kelly. `Oh, ja! Hoe kan ik dat nou vergeten!` roept Kelly verontschuldigend. We hebben John al een paar keer gezien bij het eten, en hij lijkt inderdaad verdacht veel op Jack, alleen dan in de jongere versie! `John!` roept ze naar beneden `come here for a minute, I want to introduce you!` `Aye, my love, I`ll be there in a second!` klinkt het antwoord van beneden. `Wat is hij toch lief he!` zegt Kelly glimlachend. `John, Martine` `Martine, John` zegt Kelly terwijl ik John de hand schud. `Marieke, John` John, Marieke` klinkt het daarna. `Hello` zegt John daarna. `If you`ll excuse me, I have things to do down-deck` `Bye!` roepen we hem na terwijl hij weer naar beneden gaat. `Leuke jongen zeg!` zegt Marieke, `maar iets te jong voor mij…` `Perfect voor mij!` roept Kelly blij. We hangen die avond nog een beetje rond en doen wat spelletjes, tot we rond kwart over 9 naar bed gaan. `Morgen er weer om 6 uur uit` zegt Marieke. `Welterusten!` roept Kelly als ze haar eigen hut ingaat. Als we in bed liggen, vraagt Marieke:`Maar uh, je had toch wat opgevangen? Vertel!` `Ja,` begin ik..` Ik was dus aan het schoonmaken bij de hut van Jack, en toen hoorde ik Jack zeggen dat we op zoek gingen naar Will, want hij is gevangengenomen!` `Ohhh!` weet Marieke uit te brengen, `door wie dan?` `Geen idee` antwoord ik. Als Marieke een half uur later ligt te slapen, klim ik zachtjes uit mijn hangmat, trek wat kleren aan en sluip de deur uit. Op het dek wacht ik op Jack, op mijn eerste les zwaardvechten. Ik vraag me af waarom ik eigenlijk aan hem gevraagd heb om me te leren zwaardvechten. `Om mezelf te kunnen verdedigen natuurlijk, als we in de moeilijkheden komen!` hoor ik mezelf denken. Maar verderop klinkt een stemmetje in mijn hoofd:`Nee, je wilde gewoon samenzijn met Jack!` Terwijl ik aan het worstelen ben met waarom ik dit nou eigenlijk wou, hoor ik achter me:`Why do you want to learn how to handle a sword in the first place?` Ik draai me om, en zie Jack staan. Mijn hart is het er niet mee eens, als ik antwoord:`So I can defend myself against enemies.`
Dus, ik krijg elke avond om 10 uur zwaardvecht-les van Jack, en alles gaat zo z`n gangetje. Elke dag dezelfde brei, kapotte knieën van het schoonmaken, elka dag lachen met Marieke en Kelly, en mijn verliefdheid wordt steeds erger. Al moet ik toegeven dat ik Jack ook vaak zie kijken, of ik verbeeld het me natuurlijk! Op een dag, die begon als alle anderen, als Marieke en ik wat kleren van de bemanning aan het wassen zijn, horen we opeens vanuit de mast: `Land! Dry land in sight!` Jack komt aangelopen. `Portside!` horen we roepen. Jack pakt zijn verrekijker en kijkt of hij iets ziet. Het is een tijdje stil, en vol afwachting kijken we de Captain aan. `56 degrees to Portside!` roept Jack, gaat voorop het schip staan en geeft opdrachten. Marieke en ik kijken elkaar verwachtingsvol aan, en gaan verder met wassen. `Wat zou dat voor land zijn?` vraag ik aan Marieke. `Geen idee,` krijg ik als antwoord, `de kaart zit nog in mijn koffer met mijn kleren en mijn mooie dure jurk!` Ik zucht. `Ja, ik denk niet dat die mevrouw blij zou zijn dat haar dochters jurk nu in een koffer ronddobbert in de oceaan.` Toch schieten we bij het idee in de lach. Opeens horen we èèn van de bemanningsleden roepen:`Captain, I see a man in the ocean!` Jack loopt naar de man toe, en zegt:`Take him in!` Hij kijkt nog eens beter. `That..that looks like...` zegt Jack stamelend. `WILL TURNER!` roept Marieke opeens als ze over de reling naar de man kijkt. Ze halen hem binnen, en leggen hem op het dek. Jack voelt aan zijn hals, en zegt opeens:`He is still alive! Carry him to my cabine!` Een paar mannen dragen hem naar Jack`s hut, en de rest gaat weer door met werken. De bemanning is stil, je kunt merken dat ze zich allemaal aan het afvragen zijn wat er met Will zou zijn gebeurd. Ongeveer een uur later is er een bespreking in de eetzaal. Marieke en ik lopen achter de bemanning aan, die allemaal op een stoel gaan zitten, maar net als wij willen gaan zitten zegt èèn van de bemanningsleden:`What are they doing here?` `They are a part of the crew now` zegt Jack vastbesloten. Dus gaan we rustig zitten, en luisteren naar Jack. `Will is doing allright,` begon hij. `I spoke to him already. He said Davey Jones kidnapped him, to lure me to their ship, so that he could capture and kill me. He said he escaped, and swam for several hours, until he grabbed a peace of wood and floated along. He didn`t remember what happened after. He woke up in my cabine and that`s all he knows.` Het was even stil. `So, what do we do now?` vroeg een van de bemanningsleden. Jack zuchtte en zei:`I guess Davey Jones is coming after us. I`ll have to deal with him sooner or later. For now we will head back to Tortuga, to see if there are more men who want to become one of my crew. Who want to become a pirate! So, now, back to work you scurfy dogs!` voegde hij er weinig liefdevol aan toe. `Aye captain!` klonk het door de eetzaal, en iedereen stond op, en ging snel weer aan het werk. Toen ook Marieke en ik de eetzaal uit wilden lopen, riep Jack:`You!` Marieke en ik keken om. Hij wees naar Marieke. `Aye, sir?` vroeg ze onzeker. `You will take care of mr. Turner for as long as needed, savvy?` `Aye captain!` zei ze, en we liepen weg. `Dat zul je wel verschrikkelijk vinden!` fluisterde ik haar sarcastisch toe, toen we ons werk weer oppakte. Ze giechelde, en ging schoon water halen.
Een week later ging het al heel wat beter met Will. Of dat nu kwam door de goede zorg van Marieke, of door Marieke zelf, wist ik niet. Hij kwam zelfs al uit bed, en hielp wat op het dek.
Ook met mijn zwaardvechten ging het goed. Ik kon al een redelijk normaal gevecht aangaan, maar als Jack zijn best ging doen, verloor ik het. Na de dagen verstreken merkte ik dat Will en Marieke steeds meer naar elkaar toe gingen trekken. Will keek elke keer onze kant op, en Marieke kon haar ogen ook niet meer van hem afhouden. Bij mij en Jack ging dat iets subtieler, maar er was wel ìèts. Het leek wel of hij mij, als we zwaar werk moesten doen, steeds gemakkelijke klusjes gaf. Ook voelde ik dat hij naar mij keek, ookal betrapte ik hem daar weinig op. Met zwaardvechten bleef hij serieus bij de les, maar ik merkte dat hij het leuk vond. Op een dag was ik met Marieke de vloer aan het schrobben, toen hij me vroeg of ik zijn wapens wou schoonmaken. Toen ik net met zijn zwaard begon, en uit het raampje keek, zag ik iets drijven. Ik legde het zwaard neer, liep naar buiten, en ging over de reling hangen om het beter te zien. Ik kon mijn ogen niet geloven! `Marieke!` riep ik. `Marieke! Onze koffers!` Marieke kwam aanrennen, en nog wat bemanningsleden, die mij niet verstonden, maar nieuwsgierig waren wat er in het water lag. Toen Marieke onze koffers zag, begon ze hard te lachen, en riep:`Ja! Eindelijk mijn dure jurk terug!` Ik lachte ook en riep:`Please, our suitcases, take them in!` Jack kwam eraan gelopen, zag de koffers en zei:` Well, what are you waiting for? Give the ladies their suitcases!` Ik keek hem glimlachend aan en zei:`Thank you.` `Zag ik hem nou blozen?` dacht ik. Mijn gedachten gingen heel ergens anders heen toen ik zag dat onze koffers waren binnengehaald. We deden ze open, en zagen dat onze jurken er nog helemaal goed uitzagen! Blij liepen we naar onze hut, en zetten onze koffers weg. Daarna gingen we weer aan het werk. Toen ik Jack`s zwaard aan het poetsen was, bedacht ik me dat Will niet eens naar die arme Elisabeth gevraagd heeft, terwijl ze toch verloofd waren? Terwijl ik hard aan het denken was, kwam Jack binnen. `Why doesn`t Will ask for Elisabeth? They were ingaged!` vroeg ik aan Jack. Jack zuchtte en ging zitten. `A few days before Will was kidnapped, Will caught Elisabeth with a man from my crew, making out. He threw that man overboard and broke with Elisabeth.` Ik keek meelevend door het raampje naar Will, die aan het werk was. `It seems he is almost over Elisabeth,` zei ik glimlachend, `I think he likes Marieke a lot!` Jack ging naast me staan en keek ook naar Will, die je af en toe een blik zag werpen op Marieke. Toen keek hij mij aan, en ik keek terug. We werden naar elkaar toe getrokken, maar het was alsof er een muur tussen ons in stond. `I…begon hij…` Ik ging weer terug naar het zwaard en begon weer met poetsen. `Ehrm..Will asked me if I would invite you and Marieke to have a diner, here in my cabine.` Hij keek onzeker. Ik keek om, en zei met een glimlach:`I would love to, and I know for sure Marieke would too!` Hij schraapte zijn keel en zei:`Very well than. Tonight, at 8 AM.` Toen vertrok hij weer. Ik merkte dat mijn vingers trilden, en die glimlach van daarnet niet van mijn gezicht kon halen. Ik kon niet wachten om het aan Marieke te vertellen! Toen ik klaar was met het schoonmaken van de wapens, sloop ik naar Marieke, pakte haar arm en trok haar mee in een hoekje. `Wat..` begon ze. `Sssst!` fluisterde ik. Marieke keek me vragend aan. `Jack en Will nodigen ons uit voor een dineetje in Jack`s hut, om 8 uur vanavond!` Marieke zette grote ogen op, en begon zachtjes te lachen. `Dan kunnen we onze mooie jurken aan!` fluisterde ze opgewonden. Ik knikte, en Marieke liep weer terug naar haar emmer, om verder te gaan met de vloer. `Ik ga wel even verder,` zei ik `ga jij maar even pauze houden!` `Dankje,` zei ze, en liep weg. Diep in gedachten was ik toen ik de bel hoorde die aangaf dat we gingen eten. `Wat nu?` fluisterde Marieke, die ik tegenkwam in de gang. `Mag de rest van de bemanning het wel weten?` `We eten gewoon hèèl weinig` gaf ik als antwoord. `Dan kunnen we straks ook nog wel wat op!` Toen we klaar waren met eten, gingen Marieke en ik meteen naar onze hut. `Zo, en nu gaan we ons optrutten` zei Marieke opgewonden. `Marieke, Martine?` klonkt het achter de deur. `Wat doen jullie daar?` `Kom binnen Kelly` zei ik terwijl ik mijn haar tijdelijk in een staart deed. `Wat zijn jullie aan het doen?` vroeg Kelly nieuwsgierig toen ze onze kleren zag liggen. `We gaan dineren met Captain Jack Sparrow en Will Turner!` zei Marieke blij. Kelly haar mond viel open en zei zei:` Ik wist het! Jullie kijken ook altijd zo naar elkaar! Het wordt wel wat he?!` zei ze, terwijl ze Marieke en mij aanporde. `Niet zeggen tegen de rest!` zei ik. `Nee nee, ik zeg niets, als jullie mij morgen een uitgebreid verslag doen!` zei Kelly dwingend. `Jaja, laat ons nu maar omkleden!` zei Marieke lachend, en Kelly ging giechelend weg. Tot onze grote blijdschap zat er ook nog wat make-up in de koffers, dat hadden we al weken niet gebruikt! `Ja!` riep ik. `Eindelijk weer een laagje lipgloss opdoen! Net als die avond dat we naar de premiere gingen he, Marieke?` Marieke giechelde en trok haar jurkje strak. Toen we eindelijk tevreden over onszelf waren, zagen we er dan ook oogverblindend uit, en was het al 2 minuten voor 8! We keken om het hoekje van de deur de gang in of er niemand was, en slopen zachtjes naar de hut van Jack…

Toen we nieuwsgierig wat we aan zouden treffen de deur opendeden van Jack`s hut, en onze hoofden naar binnen staken, zagen we Jack en Will zitten, met een keurig gedekte tafel, compleet met kaarsjes en 5-gangen bestek. We liepen door, en ik zag dat er zelfs naamkaartjes gemaakt waren, die op de borden stonden. Jack en Will keken op, en gingen staan. Ze bogen zich als echte heren, terwijl Will tegen Marieke zei:`You look beautiful!` Hij had alleen maar oog voor haar, terwijl Jack alleen maar naar mij stond te staren. `You too!` zei Jack tegen mij er haastig achteraan, toen ik hem verontwaardigd aankeek. Ze schoven als echte heren onze stoelen aan, en ik bekeek hoe ze de plaatsen verdeeld hadden. Ik zat tegenover Jack en naast Will. `Want some wine?` vroeg Jack aan ons. `Yes please,` antwoordden wij allebei. `So, what`s for dinner?` vroeg Marieke belangstellend toen Jack de wijn inschonk. Ik grinnikte in mezelf bij de gedachte dat we dat smerig uitziende breitje dat we elke dag kregen op deze luxe borden voorgeschoteld zouden krijgen. `Fish` antwoordde Will. Marieke en ik keken elkaar aan. `Zozo, die hebben alles uit de kast gehaald!` dacht ik vermaakt. Ik kon zien aan Marieke dat die ongeveer hetzelfde dacht, ze kreeg een beetje lachrimpeltjes om haar mond. Eerst was het een beetje onwennig, maar na een paar glazen wijn kwamen de verhalen uit de kast, en kletsten we ronduit. De vis smaakte prima, en de wijn was ook lekker. We maakten grapjes, en hadden het niet over dingen als Davey Jones, Will of Elisabeth. Toen we genoeg gehad hadden liet Will een luide boer waarna we allemaal in lachen uitbarstten. Jack probeerde hem te verbeteren, en zei `Savvy?` erachteraan. Toen Jack aan mij voorstelde om nog even een frisse neus te gaan halen, voelde ik me warm worden. Ik keek Marieke ontdeugend aan terwijl ik aan Jack`s hand de deur uitliep. Ze tuitte haar lipjes, en maakte toen een gebaar naar Will. Ik lachte, en liep met Jack mee het dek op. We liepen helemaal naar voren, en onwillekeurig moest ik aan de Titanic denken, zoals Jack en Rose daar stonden, met hun armen gespreid. Ik lachte. `What`s so funny?` vroeg Jack glimlachend. `Nothing` antwoordde ik brutaal..`just thinking of something.` We stonden daar een tijdje hand in hand zwijgend naar zee te kijken, toen Jack zonder verder ook maar een beweging te maken zei:`I guess you`ve noticed I like you..` toen keek hij me aan..`a lot.` Ik voelde mijn hoofd rood worden, maar wist dat Jack het niet kon zien omdat het donker was. `I like you a lot too` zei ik, terwijl ik zijn ogen niet losliet. `But..I have a crew and a ship to look after. I can`t loose my head!` zei hij zachtjes. `Loose your head?` herhaalde ik. `Since when is falling in love a negative thing?` Hij aarzelde en streelde mijn wang. `You know what happened to Davey Jones when he lost his heart for a girl` zei hij glimlachend. Ik maakte een beweging alsof ik zijn hart pakte en het stevig tegen me aandrukte toen ik haast fluisterend zei: `I will take good care of it.` Toen glimlachte hij, en kwam steeds dichterbij. Het voelde alsof mijn hart eruit sprong toen zijn lippen de mijne raakten. Zachtjes en teder kuste hij me, terwijl hij met zijn handen langs mijn gezicht en door mijn haren ging. Ik stond er eerst nog wat onhandig bij, maar legde toen mijn handen in zijn nek. Het zoenen werd steeds wilder, en onze handen verplaatsten zich naar andere plaatsen, toen we onderbroken werden door:`Honey, I love you too!` Het was de stem van Kelly. We doken achter een mast en gingen daar lachend verder. Toen Jack me in mijn nek kuste, keek ik voorzichtig om een hoekje, en zag daar Kelly en John hevig staan zoenen. Ik stootte Jack voorzichtig aan, en zei:`Look, your little nephew can do well too !` `But not as well as his uncle ` zei hij toen, en trok me voorzichtig terug in zijn armen. We keken elkaar een ogenblik liefdevol aan toen ik zei:`We should go back, Marieke and Will don`t know why this takes so long!` `Oh bugger` zei hij, en gaf me nog èèn passionele zoen. We slopen hand in hand zo zachtjes mogelijk terug naar de hut van Jack, toen Jack door het raampje keek en zei:`Look, the love is apparently in the air!` Ik keek door het raampje, en zag Will en Marieke het erg naar hun zin hebben. Ik giechelde, en Jack nam me weer in zijn armen. `Can not resist, love` zegt hij glimlachend, en zoent me weer vol op de mond. Daarna gaat hij over tot mijn kaak, oor en mijn schouder. Mijn hart klopt als een bezetene, en ik wou dat we onzichtbaar waren, als we opeens worden onderbroken door Will en Marieke, die hun keel schrapen. `Oh bugger,` zegt Jack, en ik veeg de lipgloss van zijn mond. `Well, we saw you two busy, and then we..` begon ik, toen ik een stoot kreeg van Marieke.

Zonder dat wij het wisten, lag een kilometer verder op zee nog een schip. Een schip met een bemanning en kapitein die gevreesd werd door de hele oceaan. Davey Jones en zijn bemanning. `So,…` zegt Davey Jones tegen zijn bemanning. `You know what you have to do! Bring me that two girls! Finally, the day is close that I will beat Jack Sparrow!` `Whahahahahaha!`

`Goodnight miss ******` zegt Jack met een ontdeugende blik in zijn ogen. `Goodnight mr. Sparrow` antwoord ik, en werp hem mijn verleidelijkste blik toe. Ik wil weglopen, maar hij vraagt:`Won`t I get a goodnight kiss?` Ik loop naar hem toe, en geef hem een zachte kus op zijn mond. Ik loop weg, kijk nog een keer om en krijg een knipoog. Als ik onze hut binnenstap kan ik wel gillen! Marieke draait zich om, en ik zie dat ze een big smile op haar gezicht heeft staan, net als ik. We pakken elkaars handen, en gillen geluidloos. Daarna kleden we ons lachend uit, en gaan met een stralend gezicht in onze hangmat liggen. Ik vertel mijn verhaal, hoe Jack mij gezoend heeft, en dat we een hele tijd achter een mast hebben gestaan. `We hebben jullie niet gemist hoor!` zegt ze giechelend. `Will en ik hebben eigenlijk niets gezegd toen jullie weg waren..we keken elkaar aan en toen: BOEM! Zaten we te zoenen!` `Whahah!` lachte ik. Ik keek op mijn horloge, die ik gelukkig ook weer in de koffer had gevonden.` 2 uur al!` schrok ik `en over 4 uurtjes alweer uit bed!`
`Welterusten dan` fluisterde Marieke. `Welterusten.`

`Martine…Martine!` wordt wakker!` hoorde ik de stem van Marieke. `Het is al 10 uur!` `Wat?` schrok ik wakker `10 uur al? Dan hebben ze ons vast expres laten slapen!` `Wat lief!` glimlachte Marieke. Ik klom uit bed, sprong in mijn kleren en gooide een plens water in mijn gezicht. Opeens hoorden we gigantisch veel lawaai, en daarna geschreeuw. Het schip schudde, en ik keek Marieke bang aan.`Wat was dat?` vroeg ik angstig. `Kom, we gaan kijken!` zei Marieke, en ze sleurde me mee de gang in. Op het dek zagen we de bemanning heen en weer rennen, veel gingen benedendeks. Ik zag dat mr Gibbs ook naar beneden wilde gaan en vroeg:`What`s wrong?` Hij keek verschrikt en zei:`Davey Jones, that`s what`s wrong!` Ik voelde me opeens misselijk worden, maar Marieke bleef nadenken en zei:`Kom, we gaan kijken of we wat kunnen doen!` Op het dek was het overal chaos. We zagen het schip, en de kanonnen die op ons afvlogen. Rook, vuur en geschreeuw. Toen Jack ons zag, kwam hij snel naar ons toelopen en zei streng: `Hide in my cabine, and do not come out untill I say so!` Ik keek hem angstig aan, en hij zei liefdevol:`We will beat them honey, savvy?` Marieke trok me mee naar de hut van Jack, en we gingen zitten. Ik keek uit het raampje, en huiverde bij de gedachte dat ik ooit op dat schip terecht zou komen. De kanonnen bleven maar schieten, en ik werd erg ongerust, in tegenstelling tot Marieke, die zo rustig leek. Ik liep heen en weer en kauwde op mijn nagels. Tot ik gewoon rustig ging zitten aan Jack`s bureau. Ik zag een papiertje liggen, pakte een pen en begon hartjes te tekenen. Nadat ik alle soorten hartjes had getekend begon ik met het schrijven van `I love you` in alle soorten lettertypes. Het schip van Davey Jones kwam steeds dichterbij, en ik nam mezelf voor om niet meer te kijken. Even later hoorden we een hoop gestommel vlakbij het raampje. `Wat was dat?` vroeg ik bang, toen opeens een `ding de ruit doorsloeg, en naar binnen klom. Intuïtief wist ik dat dit een van de bemanningsleden van Davey Jones was, en we begonnen keihard te gillen. Ik keek om me heen, en zag een kapstokje staan. Ik pakte het, en probeerde mijn zwaarvecht-kunsten van pas te laten komen. Maar hij kwam naar ons toelopen, greep de kapstok uit mijn handen en nam ons allebei op de schouder, alsof we pakjes suiker waren. Hij klom weer door het raampje, maar omdat dat niet groot genoeg was, haalde ik mezelf flink open aan de scherven die er nog uitstaken. Marieke en ik huilden en gilden, maar konden hem niet loslaten als hij over het touw naar het schip van Davey Jones klom, anders zouden we tussen de twee schepen in vallen. Toen hij eenmaal op het schip geklommen was, pakte hij ons weer stevig vast en zei tegen iemand:`We can leave now, I have what we came for!` De ander grinnikte en gaf een paar bevelen. Op the Pearl verbaasden ze zich over het feit dat Davey Jones het opgaf, en zomaar wegvoer. `This can`t be right` zei Will tegen Jack. `This is nothing for Davey Jones, he don`t just gives up!` `Well, this time he does..` zegt Jack met een glimlach. `Check how many damage is done to my ship and fix it!` riep hij naar de bemanning. Ondertussen warden Marieke en ik in een donker hok gegooid, we zagen werkelijk niets! `Hallo?` hoorden we opeens zwakjes uit een hoekje komen. Marieke en ik kropen tegen elkaar aan, en Marieke zei:`Hallo? Is er nog iemand?` `Ja, klonk het weer zwak, er zijn er nog 4 om precies te zijn.` Ik schrok. Wat deden ze met deze meisjes? `Wie zijn jullie?` vroeg ik. `Ik ben Astrid` klonk het `en hiernaast mij zitten Merel, Jeltien, Amanda en Marloes.` `Waarom antwoordden zij niet gewoon?` vroeg ik bezorgd. `Misschien slapen ze, of zijn ze dood` zei ze. `Wat?` zei Marieke. `Ja echt,…ik heb ze niet meer gezien sinds we hier zitten, sinds ongeveer een week.` `Ik heb gister nog met Jeltien gesproken, maar de rest hoor ik al dagen niet meer.` Terwijl wij steeds verder wegvoeren van the Pearl, waren zij te druk bezig om op te merken dat wij er niet waren. `I`ll go check on the girls` zei Will tegen Jack, die bezig was de schade te bekijken. Maar toen Will de deur van Jack`s hut opendeed, zag hij niemand. Toen hij de gebroken ruit zag, riep hij geschrokken:`Jack!` `What is it now?` vroeg Jack geïrriteerd terwijl hij aan kwam lopen. `Everyone calls me, and…` hij stopte toen hij naar binnen keek en het gebroken ruitje zag. `Damn it!` riep hij. Hij liep naar het ruitje en zag wat van mijn bloed eraan zitten. Hij wou teruglopen, om aan de bemanning te zeggen dat ze achter Davey Jones aangingen, maar zag toen een briefje op zijn bureau liggen:
I love you
I love you
I love you
I love you
I love you
I love you

`Maar, wie zijn jullie, en hoe zijn julliee hier terechtgekomen?` vroeg Marieke. `We zijn vriendinnen van elkaar, waren op vakantie op Isla de Margharita, tot we met een duiktrip meegingen. We waren met ons vijfen en èèn instructeur. Toen we onder water waren, ging alles goed, en we vonden het hartstikke leuk. Tot de instructeur opeens rare seintjes begon te maken, waar wij niets van snapten. Hoe dan ook, hij zat in de problemen! Hij probeerde snel naar boven te zwemmen, maar onderweg raakte hij bewusteloos. Toen wij hem eindelijk in de boot hadden getrokken, was hij gestopt met ademen, en we probeerden hem nog te reanimeren. Dat hebben we wel een kwartier geprobeerd, tot het tot ons doordrong dat het zinloos was na een kwartier. We waren helemaal overstuur, en hadden er geen idee van hoe de boot werkte. We waren in paniek toen we opeens een schip aan zagen komen. We probeerden ze duidelijk te maken dat we hulp nodig hadden, en we gingen ervan uit dat ze hulp kwamen verlenen, toen ze naar ons toekwamen.` We hoorden zachtjes gekreun in een andere hoek van het kamertje. `Merel?` vroeg Astrid `Merel, ben jij dat?` `Ja` klonk het. `Ik heb zo`n dorst, en het doet zo`n pijn!` `Ik weet het, maar hou vol!` zei Astrid dapper. Toen begon ze weer verder te vertellen.`We werden aan boord gehaald door Davey Jones en zijn bemanning. We dachten eerst dat het een grap was, maar hij zag er zo echt uit, dat de lol er na een tijdje af was! We werden in dit donkere hok gegooid, en krijgen af en toe een beetje restjes en water. We hebben èèn ontsnappingspoging gedaan, maar toen hebben we allemaal 10 zweepslagen gekregen` Ze barstte in huilen uit, en ik zocht haar op de tast op en sloeg mijn arm om haar heen. `Ik wil gewoon naar huis…` snikte ze. Ikzelf kreeg hierdoor ook de tranen in mijn ogen, en wist niet wat ik moest zeggen. `Ik zal je eens wat zeggen!` zei Marieke bemoedigend `Jack Sparrow en Will Turner, en de bemanning van the Black Pearl komen ons bevrijden!` `Wat?` snikte Astrid `Bestaan die ook?` en in een adem erachter aan:`Ja, natuurlijk bestaan die ook..Davey Jones en zijn bemanning bestaan ook.`
`Misschien moest je maar even wat gaan slapen..` zei ik `dan kom je misschien weer wat op krachten.`
Ondertussen op the Black Pearl, vroeg Will aan Jack:`Well, what are you waiting for? We must go after Davey Jones!` Jack keek bedenkelijk en zei:`I don`t think we can beat them, our ship has worse damage than theirs. Besides, we can use 20 more men.` Will zuchtte en zei:`Your right! Then we must go to Tortuga as fast as we can!` Jack liep de hut uit en schreeuwde:`Turn this ship around!` De bemanning keek hem verbaast aan. `We are going to Tortuga!` riep hij erachter aan. Meteen begon de bemanning met het keren van het schip, en deed zo veel mogelijk om zo snel mogelijk in Tortuga te zijn. Ondertussen op Davey Jones` schip, werden Marieke en ik bij de kapitein geroepen. We werden uit het donkere hok gesleurd, en in de hut van Davey Jones gegooid. Hij zag er tot onze afschuw nog gruwelijker uit in het echt als in de film. `Sit down` zei hij streng, en we gingen rustig zitten. We probeerden allebei zo trots mogelijk te lijken, niets van onze angst te laten merken. `So, what did you do on the Black Pearl?` vraagt hij. Na een ogenblik stilte, antwoordde ik:`We were lost on sea with our boat, and they picked us up, and would drop us on dry land. You are the Flying Dutchman, right?` vroeg ik er brutal achteraan. Hij lachte, en toen Marieke en ik de lucht roken die uit zijn mond kwam, hielden we onze adem in. `Yes, they call me the Flying Dutchman sometimes…` zei hij. `But our little party is over, I just wanted to know what you did on the Black Pearl.` Hij gaf een sein aan 1 van zijn bemanningsleden, en we warden weer meegesleurd. `Kunt u dan ook Nederlands praten?` riep Marieke. `Ik hoorde dat u een grote liefde had!` riep ik. Hij gaf een seintje, dat de man met de haaienkop ons los moest laten. `Op beide vragen is het antwoord ja` zei hij nors. Ik wist dat ik hem aan de praat moest houden, praten over die geliefde zou wel eens een gevoelig punt kunnen zijn, en als deze `man` nog een greintje gevoel zou hebben, zouden we misschien zijn sympathie nog kunnen winnen! `Wanneer was dat?` vroeg ik haastig `Was u vroeger een gewone man?` Opeens werd hij gigantisch kwaad, en schreeuwde:`Haal ze uit mijn zicht!` We werden ruw meegesleurd, en weer in het donkere hok gegooid. In het hok stortten we in, en ik had nog weinig hoop. Huilend tegen elkaar aanzittend vielen we in slaap.
Het duurde ongeveer anderhalve week om meer bemanning van Tortuga te halen, alles te repareren, nieuwe kogels en wapens in te slaan en weer achter Davey Jones aan te gaan. Jack en Will probeerden sterk te blijven, niet te laten merken hoe ongerust ze zich maakten, maar Jack ging steeds meer rum drinken, en Will ging steeds harder werken. Op een dag wou Jack net een fles rum pakken, toen de man in de mast riep:`Ik zie ze! Ik zie het schip van Davey Jones!` Jack gooide de fles rum neer, en pakte zijn verrekijker. `Maak alles klaar voor het gevecht!` riep hij toen hij het schip in het vizier kreeg.
We werden wakker van al dat geschreeuw en gestommel boven ons. `Waar zijn ze mee bezig?` vroeg Marieke. Amanda, Jeltien, Merel en Marloes leefden gelukkig nog, we hadden hun ons brood en water gegeven, omdat wij in de beste conditie waren. `Zo klonk het ook voordat ze dat gevecht hadden, en jullie gevangen namen.` hoorden we Amanda zeggen. Ik schrok. `Zou het the Black Pearl zijn?` vroeg ik `Zouden Jack en Will ons komen redden?` `Waar hebben ze dan zo lang over gedaan?` vroeg Marieke. `Als ze ons maar niet raken met hun kanonnen, wij zitten helemaal aan de rand van het schip!` schrok Jeltien. Toen was het stil. Erg stil. We zaten allemaal zenuwachtig te wachten op wat nu zou komen.
Op the Black Pearl was iedereen druk bezig. Kelly liep nerveus heen en weer. Toen ze Will voorbij zag lopen, zei ze:`They are on that ship too! You can`t just shoot canons and wonder where they would land! Maybe on the heads of the ones we are trying to rescue!` Will zuchtte. `We know. The canons are just for when they start to shoot. We will try to make an arrangement first.` Toen liep hij verder. `Love, stay close to me aye?` zei John `I don`t want you to be kidnapped.` `They are slowing down!` riep een van de bemanningsleden opeens. `Of course they are, this is exacly what Davey Jones wants!` zegt Jack. Snell open ze op het schip in, en iedereen staat gereed om de lonten van de kanonnen aan te steken, als the Pearl naast het schip van de Vliegende Hollander komt. Toch wordt er nog niets afgestoken. `So, Jack Sparrow, decided to come after you love, isn`t it?` vroeg Davey Jones grimmig. `Decided to kill you first!` riep Jack met een glimlach terug. Davey Jones probeerde zijn pokerface in de plooi te houden, maar was toch bang, dat Jack het enige had waar hij mee verslagen kon worden: Zijn hart! `And how are you planning on doing that?` vroeg hij. Jack antwoordde lachend en zong:`I`ve got a jar of diiihiiirt and guess what`s inside it! Davey Jones lachte. `You`ve sang that song before, remember? And look where you are now!` Jack lachte, en zei:`I am talking to a captain who`s life is about to end, and looking at a ship who is about to sink.` Het was even stil, toen Jack vroeg:`But what do you want from me?` `My heart.` was het antwoord. `Oh, so now you do believe I have your heart!` glimlachte Jack. `First send the two girls…` vervolgde hij. Davey gaf een seintje aan de man met de haaienkop, die ons kwam halen. Will en Jack schrokken van hoe we eruit zagen, helemaal vies, en een paar kilo lichter. De tranen liepen over mijn wangen toen ik Jack zag. Davey pakte mij ruw bij mijn arm, trok me tegen zich aan, en hield een pistool tegen mijn hoofd. Ik probeerde geen kik te geven, maar het voelde alsof mijn benen mij niet meer konden houden. Er werd een loopplank gelegd tussen de 2 schepen. Ze lieten Marieke toe om naar the Pearl te lopen, waar ze opgevangen werd door Will. `Now, bring my heart!` zei Davey, `or else the girl will die!` Jack pakte zijn pot met aarde en liep over de loopplank. Toen Jack de pot met aarde aanreikte, liet Davey mij los, waardoor ik viel, pakte de pot aarde, en richtte toen zijn pistool op Jack. Opeens hoorde ik een luid geschreeuw uit de mond van Davey Jones komen, ik keek angstig naar de overkant, toen ik Will triomfantelijk zag staan met het hart van Davey Jones, en zijn mes erdoorheen. Davey Jones viel op de grond…dood. Jack wilde mij bij de hand pakken en meenemen over de loopplank terug naar de Pearl, want de bemanning werdt woest en stormde op ons af, maar ik rende terug naar binnen.`Martine` hoorde ik Jack roepen, maar ik wilde de meisjes bevrijden. Jack vocht zoveel mogelijk van zich af, maar kon niet voorkomen dat er minstens 3 man achter mij aankwam. Will rende ook over de loopplank, om Jack te hulp te schieten. Toen ik eindelijk bij het kamertje was, haalde ik de balk voor de deur weg, zei zei gehaast:`Vlug, vlug!` Ik hielp Amanda en Marloes overeind, maar toen kwamen de mannen er al aan. Ze staken er met hun zwaarden op los, tot Jack hun van achter aanviel. Ik zag dat er een aantal meisjes geraakt waren, en probeerde hun te helpen. Ik kreunde van de pijn toen ik zelf in mijn arm gestoken werd. Toen pakte Jack me op, en droeg me weg. Will en nog wat mannen van the Black Pearl hielden de mannen van de dode Davey Jones bezig. Hij droeg me over de loopplank, en legde me in zijn hut op bed. Ik zei huilend:`What about the other girls, we can`t just leave them!` Jack deed snel een drukverband om mijn arm, en zei:`We will check if we can do something for them, you rest a little!` Daarna riep hij Marieke, die bij me kwam zitten. Huilend gingen we tegen elkaar aanzitten. `I love you` fluisterde hij, voordat hij de deur weer uitliep, om een einde te maken aan de geschiedenis van Davey Jones, zijn schip en zijn bemanning.

Mijn arm bloedde vrij hevig, en hoe strak de stof er ook omheen zat, het bleef vloeien. Marieke wist niet goed wat ze moest doen, en na een tijdje werd ik duizelig en misselijk. Marieke keek ongerust naar buiten, en zag dat alle bemanningsleden van Davey Jones verslagen waren. Ze ging naar buiten en riep:`Jack!` Hij keek op. `Martine is not doing well!` Hij kwam aanrennen. `She still bleeds` zei ze terwijl ze snel achter hem aanliep naar zijn hut. Hij knielde bij me neer, maar ik zag alles alleen nog heel wazig. `Martine` zei hij, en tikte zachtjes op mijn wang. Ik deed mijn ogen verder open, waarna hij zei:`Stay with us, honey.` Hij trok het verband strakker aan, en zei tegen Marieke:`Get mr Gibbs!` Marieke ging hem snel halen, en vertelde onderweg wat er gebeurd was. Gelukkig kon mr. Gibbs hechten, maar hij had geen verdoving. `Here, drink some` zei Jack tegen mij, en hij gaf me de fles rum. Ik nam een paar slokken, en gaf hem weer terug. Diezelfde rum gebruikte mr. Gibbs om de steekwond te ontsmetten. Hij hield de naald die hij snel gepakt had uit Elisabeths kamer (toen ze nog goed was) en begon de wond dicht te naaien. Het deed erg pijn, maar ik was al half van de wereld door het bloedverlies, dat scheelde. Ik beet op mijn lip en gaf geen kik. Jack pakte mijn hand. Toen het klaar was gingen mr. Gibbs en Marieke weg. Jack zat nog steeds neergeknield bij me, en ging met zijn hand door mijn haar toen hij zei:`Everything is fine now, just get some rest.` `Will you stay with me untill I fall asleep?` vroeg ik. Hij zei:`Ofcourse` en gaf een kus op mijn voorhoofd. Het duurde niet lang voor ik in slaap viel, en Jack ging de anderen helpen, die het schip van Davey Jones tot zinken brachten nadat ze iedereen die nog leefde van boord hadden gehaald. Toen werden de zeilen weer opgehaald, en voeren we weer verder.
Toen ik wakker werd zat Marieke bij me. Ze zag er al een stuk beter uit, ze had zich gewassen en omgekleed. Ik lag nog steeds in mijn vieze kleren, nu ook nog helemaal vol bloed. Ik ging zitten, voelde me duizelig, en zag alleen maar zwart voor mijn ogen. `Gaat het?` vroeg Marieke. `Ja, ik voel me weer fit als een hoentje!` grapte ik, en probeerde te glimlachen. Mijn arm deed verschrikkelijk veel pijn, maar dat wilde ik niet zeggen. Toen ik me wat minder duizelig voelde, en ik weer helder zag, stond ik op, maar toen kon ik niet op mijn benen blijven staan. `Hoho` zei Marieke, terwijl ze snel opstond en me ondersteunde, `wat was je van plan?` `Ik wil me ook wassen en omkleden,` zei ik `ik voel me zo vies!` `Okee, ik zet je in onze hut wel op een stoel en dan krijg je een washand` zei Marieke `want je kunt niet blijven staan.` Ze ondersteunde me de hele tijd en langzaam strompelden we de gang door. Will zag het en kwam helpen. Marieke zette me op een stoel, gaf me een natte washand, een emmer water en een handdoek, en zei:`Als je hulp nodig hebt, moet je roepen!` Ik voelde me net een bejaarde vrouw, die zich niet eens meer zelf kon wassen. Ik moest wel heel veel bloed verloren hebben wilde ik me zo beroerd voelen. Ik kleedde me uit, en boog voorover om mijn haren in de emmer water te stoppen. Het was veel gedoe, maar uiteindelijk was ik gewassen en aangekleed toen ik probeerde op te staan. Dit keer ging het iets beter, maar ik stond nog wel wankel op mijn voeten. Leunend op de hangmat, kastjes en steun zoekend aan de muur liep ik langzaam de kamer uit. `Dit gaat nog aardig` dacht ik bij mezelf, toen ik al halverwege de gang was. Toen ik de muur even losliet, zag ik opeens weer zwart voor mijn ogen, en ik was gevallen, als Jack me niet opgevangen had. `Gotcha!` zei hij, en ondersteunde me, toen we terugliepen naar zijn hut. `Are you okay?` vroeg hij bezorgd toen ik op het bed zat. `How is your arm?` `I am okay` zei ik eigenwijs. `It is nothing.` Jack keek me aan en zei:`You don`t have to be tough for me...,` gaf me een zoen, en liep weer weg. Marieke kwam nog bij me, en dwong me wat te eten. Opeens schoot me te binnen dat de 5 meisjes ook nog op het schip waren! `Hoe gaat het met de meisjes? Met Astrid, Merel, Jeltien, Amanda en Marloes?` Marieke zuchtte en keek verdrietig. `Je wilt toch niet zeggen dat ze…dood zijn he?` vroeg ik zachtjes. `Alleen Merel heeft het overleefd,…` zei Marieke bedroefd. Ik wou huilen, maar ik kon het niet. Die avond bleef ik in Jack`s hut slapen. Ik lag in Jack`s armen, en Jack zei zachtjes:`This is not really how I thought our first night in my cabine would be!` Ik giechelde en gaf hem een zoen.
Er werd goed voor me gezorgd de dagen daarna. Na drie dagen voelde ik al niets meer van de wond, en was ik alweer aan het werk. Marieke en ik waren allebei alweer bijna op ons normale gewicht. Merel had ik nog nooit met daglicht gezien, en toen we elkaar voor het eerst zagen, omarmden we elkaar alsof we al jaren beste vriendinnen waren. De liefde tussen Will en Marieke en tussen Jack en mij werd steeds sterker. Soms sliep Marieke bij Will, of ik bij Jack. Eigenlijk ging alles weer zijn normale gangetje, tot we op een dag iets vreemds meemaakten. Bijna iedereen van de bemanning zat beneden een spelletje te doen, toen ik even naar boven ging om meer drinken te halen. Opeens hoorde ik een luid gegil van het dek komen, en rende het dek op. `Help! Help me dan!` hoorde ik de stem van Kelly. Ik keek om me heen, maar zag haar nergens. Ik liep naar de voorkant van het schip toe, waar het geluid vandaan kwam, en zag toen opeens een hand op de reling. `Kelly!` riep ik verschrikt, en snelde naar de reling toe. Kelly hing aan de reling! Ik keek voorover, en zag Kelly hangen met een angstig gezicht, en de kolkende zee onder haar. Ik pakte haar arm vast, en begon te trekken. Ik was niet sterk genoeg, en terwijl ik haar vasthield riep ik over het dek. `Help! Kelly valt bijna! Hèèèlp!` Ik merkte dat ik haar niet meer lang hield, en we begonnen samen te gillen:`Heeeelp! Help nou!` Toen kwamen er eindelijk wat mannen aan, die begonnen te rennen toen ze mij zagen staan. Ze pakten Kelly van me over, en tilden haar binnenboord. Ze was helemaal overstuur en trilde als een rietje. Marieke kwam er ook aangehold, en wij sloegen allebei een arm om haar heen en wilden haar mee naar binnen nemen, toen Jack eraan kwam, en vroeg:`What happened here?` We keken allemaal Kelly aan, toen ze zei:`I,...I had a fight with John, so I just went to the front of the ship to clear my mind. I think I stood there for about 10 minutes, looking at the ocean, when someone pushed me in the back!` We keken haar allemaal verschrikt aan. `So I fell over the railing, but grabbed the railing with my hands.. You know the rest.`Are you sure someone pushed you?` vroeg Will. `Ofcourse! Do you think I made this all up? That I want dead?` zei Kelly verontwaardigd. Ondertussen kwamen er steeds meer bemanningsleden bijstaan, ook John kwam erbij. Iedereen keek hem afwachtend aan. `What happened?` vroeg John. `I think you know what happened!` zei Marieke vijandig. `No,` zei Will `he was downstairs playing games with us.` John keek ons verbaast aan. `Someone tried to push her overboard` zei Will. `Oh my God!` zei John, en nam Kelly in zijn armen. `I`m sorry` zei Kelly. `I am sorry too!` zei John, en nam haar mee. `So` zei èèn van de bemanningsleden `if John didn`t do it, who did?` Iedereen keek elkaar aan, alsof ze aan het nagaan waren wie wel of niet een alibi had. De rest van de week verliep zoals normaal, maar wat die week daarna gebeurde, had niemand kunnen bedenken…

`Come with me` fluisterde Jack `I have something for you. Ik keek hem verbaasd aan toen hij mijn hand pakte en me mee het dek op nam. De koele wind waaide door mijn haren, en de zon ging langzaam onder. Jack keek me aan en glimlachte toen hij een doosje uit zijn zak haalde. Ik keek van het doosje naar hem, en mijn mond viel open toen hij het doosje opendeed. Er zat een gouden ketting in, met een hart eraan. Jack keek me onderzoekend aan, en ik zei:`Oh…my..` Hij pakte de ketting, ging achter me staan, en toen ik mijn haar opzij had gedaan deed hij hem om. Voorzichtig legde hij mijn haar weer over de ketting heen, en glimlachte naar me. `Thank you` fluisterde ik, en we kusten elkaar. Ik ging hem meteen aan alle meiden laten zien, en ze vonden hem allemaal supermooi! `Mag ik hem eens om?` vroeg Merel. Ik keek haar verbaast aan, maar deed toch mijn ketting af en gaf hem aan haar. Ze deed hem bij zichzelf om, en hield hem stevig vast. Ze dansde er rondjes mee, en we lachten allemaal, maar toen ze `nee` zei toen ik vroeg of ik hem terugmocht, kreeg ik een raar gevoel. `Alsjeblieft?` vroeg ik. `Nee` zei Merel, en ze ging lachend door met rondjes dansen. Nu vonden Kelly en Marieke het ook raar worden, en zeiden:`Geef Martine haar ketting terug!` Merel keek verontwaardigd, en deed de ketting af. `Jemig, ik deed toch niets?` zei ze boos, terwijl ze de ketting teruggaf aan mij. We zwegen, en ze liep de kamer uit. Ik sliep die nacht bij Jack, en we gingen pas laat slapen. (Dat zegt genoeg ) Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was Jack al aan het werk. Ik kleedde me aan, en wou mijn ketting van het bureau pakken, toen ik hem opeens niet meer zag liggen! Ik dacht hard na, en wist zeker dat ik hem daar neergelegd had gisteravond! Ik keek op de grond, op de stoel, in de laatjes, maar de ketting was nergens! Ik kon wel janken, Jack had me iets heel moois gegeven, want het was een symbool van zijn hart. Ik dacht terug aan de avond dat hij mij voor het eerst kuste, en ik hem beloofde dat ik altijd goed op zijn hart zou passen. Hoe kon ik zoiets nou beloven, als ik nog niet eens op het symbool van zijn hart kon passen? Ik kreeg tranen in mijn ogen, toen Marieke op de deur klopte. `Kom maar binnen` zei ik verdrietig, en de tranen liepen over mijn wangen. Marieke kwam binnen, en kwam naar me toegesneld toen ze me zag huilen. `Wat is er?` vroeg ze bezorgd, en sloeg een arm om me heen. `Ik ben mijn ketting kwijt,` zei ik beschaamd. `Wat?` vroeg ze ongelovig. `Ik heb hem hier gisteravond neergelegd, ik weet het zeker!` vertelde ik. Ik zag Marieke peinzen, en ik keek haar aan. Opeens keek ze me aan met een vastberaden blik. `Merel` zei ze. Ik keek haar met grote ogen aan. `Nee dat kan toch niet! Dat zou ze toch niet doen?` vroeg ik. Ik hoorde de twijfel in mijn eigen stem. Gisteravond deed ze wel erg raar..
Toen ik het aan Jack vertelde, vond hij het erger dat ik zo overstuur was dan dat de ketting weg was. `I`ll buy you a new one!` probeerde hij me op te vrolijken. Toen ik mijn verdenkingen uitsprak tegen Jack, zei hij:`Well, you can`t just accuse her, you have to have som evidance or something. We`ll just keep an eye on her, see if she does strange things or something.`

De avond erna hoorden we opeens een meisjesstem roepen:`Fire! Fire!` en we snelden erheen. Merel stond vlakbij de voorraad, waar ook de rum bewaard werd, en vlak voor haar was een vrij groot vuur! Iedereen rende weg om emmers water te halen, en het vuur was dan ook snel gedoofd. Ik zag Merel staan staren naar de plek waar het vuur was geweest, en zag toen tot mijn grote schrik een pakje lucifers in haar hand! `Waarom heb jij lucifers in je hand?` vroeg ik. Merel schrok en zei stotterend:`Ik euh..ikke ging de olielampjes op de gang aandoen…` `De gang is anders een heel andere kant op` zei ik terug. `Ja, maar toen wou ik dat dus doen, enne…toen uh…rook ik brandlucht en toen ging ik kijken.` Ondertussen waren er meer van de bemanningsleden bij komen staan, die ons niet verstonden, maar wel begrepen wat we ongeveer zeiden, toen ze de lucifers in haar hand zagen. `You are going with me!` zei mr Gibbs streng, en hij pakte Merel aan haar arm. Merel protesteerde niet eens, en we keken haar allemaal ontdaan na, en zagen dat mr. Gibbs haar in een lege kamer duwde en die op slot deed. Toen kwam Jack er ook aangelopen. Mr. Gibbs vertelde wat er was gebeurd, en knikte instemmend toe. `I`ll go talk to her in a minute, but first we`ll eat.` Toen we met zijn allen aan tafel zaten, was de sfeer gespannen. Na het eten, ging Jack met Merel praten, en ik ging naar Jack`s hut om het boek, dat ik aan het lezen was, op te halen. Toen ik Jack`s kamer binnenkwam, zag ik Merel opeens op het bed zitten. Ik slaakte een kort gilletje, en greep naar mijn keel. `Ik schrok me rot!` viel ik uit. Ik wou me net gaan afvragen hoe ze in deze kamer terecht kon zijn gekomen, toen ik de mannen hoorde roepen en rennen. `Ze is hier!` riep ik uit de deuropening, terwijl Merel geen kik gaf, en me met een koele blik aan bleef staren. Er kwamen meteen mannen aan, die verbaasd in de deuropening bleven staan. Jack kwam naar binnen. `How the hell did you escape?` vroeg hij, meer nieuwsgierig dan boos. Merel gaf geen antwoord op de vraag, maar zei:`I didn`t do it! I didn`t set the fire!` Toen schoot me iets te binnen.`Where were you the night that Kelly almost was pushed over the railing?` vroeg ik scherp. De bemanning keek van mij naar haar. `I was in my cabine` zei ze vastberaden. `Almost everyone was downstairs, playing games, and she was in her room, yeah right.` hoorde ik èèn van de mannen mompelen. `And what about my neckless? You liked it awfully lot, and now it is gone!` zei ik boos. `And today with this fire..` zei Jack. `This are three things, you have an motive for, and not an alibi!` bemoeide mr. Gibbs zich ermee. Jack keerde zich om, en de bemanning pleegde een kort overleg. `We can`t lock her up, because she escapes, and I don`t wanna wait `till she kills someone!` hoorde ik mr. Gibbs fel zeggen. `Lets through her overboard!` ving ik op. Ik schrok. Waarom deed ze deze verschrikkelijke dingen? Ik was vriendinnen met haar geworden in de tijd dat ze op het schip was, en vond het idee verschrikkelijk dat ze straks overboord zou worden gegooid. Maar mr. Gibbs had gelijk,…de volgende keer lukt het haar wel, en vermoord ze iemand! Jack keerde zich om en zei triomfantelijk:`We`re gonna through you overboard!` Tot mijn grote verbazing lachte Merel alleen maar, en dat maakte me bang. Meteen namen de mannen haar mee naar de achterkant van het schip, en duwden haar op de loopplank. Haar lach deed me denken aan die van een heks, en ze liep in èèn stuk door, lachend van de loopplank af. Er rolde een traan over mijn wang, toen we haar de diepte in zagen verdwijnen….

De meiden waren er niet bij dat Merel overboord werd gegooid, en toen ze het hoorden, waren ze dan ook redelijk overstuur. `Ze was een gevaar voor ons allemaal, ze heeft Kelly nota bene bijna vermoord!`zei ik. Hier waren ze het ermee eens, en niemand sprak er daarna meer over.
Die avond ging ik voorop het dek staan, met mijn armen leunend op de reling. Het was al schemerig, toen ik zachtjes voetstappen me hoorde besluipen. Ik wist dat het Jack was, en ik zei zonder om te kijken:`Finally we can leave this period behind, and go for a life happily ever after…together!` Toen ik een vlaag van een verschrikkelijke geur opving, grapte ik:`Mabybe you should brush your teath before…`en draaide me half om. Maar toen ik omkeek schrok ik nog niet half zo erg als toen Merel opeens op Jack`s bed zat. `Elisabeth` fluisterde ik panisch, en ik voelde dat mijn keel dichtkneep. Ik probeerde te gillen maar mijn stembanden protesteerden. Ze zag er nog erger uit als dat ik haar voor het laatst gezien had, ze leek wel in verre staat van ontbinding! Ik viel bijna flauw van de stank, en mijn hart bonsde al een gek. Ze zag er zo dreigend en eng uit, maar toch ook zo kwetsbaar. Dit alles gebeurde in een fractie van een seconde, en voor ik helder kon nadenken, kwam er een oorverdovend geluid uit haar mond, en besprong ze me. Zo kwetsbaar als ze er daarnet uitzag, met zulke kracht duwde ze mij nu tegen de grond. Nu werkten mijn stembanden weer mee, en ik slaakte een kreet. Ze ging bovenop me zitten, en kneep mijn keel dicht met haar vingers, waar vieze, lange nagels aanzaten. Mijn handen gingen als vanzelf naar mijn keel, en ik probeerde haar handen weg te duwen, maar ik kon de druk om mijn keel alleen maar verlichten. Ik raakte in paniek, maar dwong mezelf tot helder nadenken. Ik moest op de een of andere manier geluid zien te maken, maar kon niet meer gillen nu ze mijn keel dichtkneep. Ik schopte met mijn schoenen alles om dat ik om kon schoppen, en begon daarna keihard met mijn hakken op de grond te stampen. Ik wist dat dit weinig nut had als de mannen benedendeks zaten. Ik had de hoop bijna opgegeven, en verloor langzaam kracht, tot ik opeens iemand zachtjes `Martine?` hoorde roepen. Het was te zacht om iemands stem te kunnen onderscheiden, maar het gaf me wel de kracht om nòg harder op de grond te stampen. Ik hoorde daarna niets meer, en de druk op mijn keel werd steeds erger! `Ik ga hier sterven` dacht ik op dat moment angstig. `Elisabeth vermoord me, en niemand zal ooit weten dat zij het gedaan heeft!` Toen zag ik achter Elisabeth opeens Jack, die zijn zwaard tegen Elisabeth`s hals plaatste. Elisabeth`s greep verslapte, en ze stond langzaam op. `There is only one person who can sit on Martine,` zei Jack `and that person is me!` Ik bleef naar adem happend liggen, en voelde nu pas de pijn aan mijn hart. Ik kreunde zachtjes van de pijn, toen Jack dreigend `You will pay for this!` tegen Elisabeth zei. Hij maaide met zijn zwaard door de lucht, in een poging haar te doden, toen ze met een oorverdovend luide schreeuw van de reling sprong. Toen snelde Jack mij te hulp, knielde bij me neer en zei:`I never liked her voice.` Ik moest ondanks alles lachen, en ik werd, leunend op hem teruggebracht naar binnen. Toen ik eenmaal tot rust was gekomen en mijn verhaal had verteld, zei Jack vol schuldgevoelens:`I`ts been twice now, that you almost been killed! I should pretect you from this kind of danger.` `You saved my life twice,` zei ik zacht, en vol dankbaarheid. Hij kuste me liefdevol, en ik kuste hem hartstochtelijk terug. Die avond sliep ik in zijn armen, de enige plaats waar ik me echt veilig voelde.
De volgende ochtend ben ik al vroeg wakker. Ik kroop uit bed, en liet hem expres slapen. Ik vroeg aan mr. Gibbs of hij even de leiding over de bemanning wou nemen tot Jack weer wakker was. Ik had het idee dat hij nogal moe was. Ik liep naar Marieke`s en mijn hut toe, waar Kelly en Marieke gezellig zaten te kletsen. `Heey meid, kom binnen!` zeiden ze warm toen ze me in de deuropening zagen staan. `Ik ben gisteravond aangevallen` zei ik, toen ik in mijn hangmat ging zitten. `Wat?` vroegen Marieke en Kelly allebei tegelijk, en ik vertelde het hele verhaal. `Dus,` besloot ik mijn verhaal `het komt erop neer dat we Merel onnodig overboord hebben gegooid, want het is zeer waarschijnlijk dat Elisabeth dit allemaal heeft gedaan.` Ze keken me geschrokken aan. Ik zuchtte `Ik ga maar eens kijken of Jack al wakker is` zei ik, en stond op. In de gang rolden de tranen over mijn wangen, zo schuldig voelde ik me over Merel. Ik veegde ze snel weg voordat ik Jack`s hut binnenging. Jack lag nog in bed, en ik ging op de dekens ernaast liggen, legde mijn hoofd op zijn borst. Ik merkte aan zijn ademhaling dat hij wakker was, en vroeg zachtjes:`Are you awake?` Hij kwam een beetje overeind, keek me aan en zei:`Yes,..did you tell the guys to not wake me up?` `Yes, I thought you could use some extra sleep` antwoordde ik. Hij keek me onderzoekend aan. `Why did you cry, love?` vroeg hij. Ik keek hem ontsteld aan. `Hoe kon hij dat nou zien?` dacht ik. `I feel so guilty about what happened to Merel!` zei ik, en de tranen sprongen weer in mijn ogen. Hij trok me tegen zich aan en zuchtte. `We did what we thought was right at that time.` zei hij. Ik voelde me er niet beter door, maar wist wel dat ik er niet al te lang stil moest blijven staan, en gewoon door moest met mijn leven. Met òns leven…

Laatst bijgewerkt door Firelight op 18-12-20 20:23, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: Namen op verzoek verwijderd

**Geplaatst**: 26-08-06 21:23

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:23

Val_Mel schreef:
ik heb even een vraag..
ik zit nou bij het einde van het verhaal alleen mis volgens mij best wel een groot stuk...
want ik las nou het stuk dat kelly overboord hing alleen toen bij de volgende pagina (ik heb het ff amaal in word gezet mogt tog wel? ) las ik deze zin: De meiden waren er niet bij dat Merel overboord werd gegooid, en toen ze het hoorden, waren ze dan ook redelijk overstuur.
maar welk deel hoort er dan tussen?
want ik wil het zo graag lezen

Hier boven! Haha!

**Geplaatst**: 26-08-06 21:26

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 26-08-06 21:26

FreiaLover schreef:
@Kim4Bibi: Bedoel je daarmee dat ik niet echt goed schrijf, maar dt het toch leuk is alleen maar omdat het over PotC gaat?

O help wat heb ik gezegt Ach gut

Nee je schrijft echt goed echt waar! Maar omdat het over PotC gaat vindt ik het persoonlijker al super leuk. Alleen hoe jij het schrijft, dat maakt het nog leuker! Sommige zinnen zijn zo Jack Sparrow dat je haast denkt dat het gewoon 'echt' is, dat je gewoon die film heb gezien en dat heb overgeschreven! Echt mijn complimenten!
Gos, ik vondt het al zo moeilijk me eigen zinnen uit te leggen maar nu laten me hersens me echt even in de steek Sigaar