Bokt.nl

**Geplaatst**: 04-03-06 20:23

Re:

Geplaatst: 04-03-06 20:23

ik sta op springen

**Geplaatst**: 04-03-06 20:43

Re:

Geplaatst: 04-03-06 20:43

Oeh ontdek dit verhaal nu pas en vind het wel heel erg gaaf eigenlijk! Je schrijft leuk, spannend. De overgang van Minte naar jou was even lastig maar nu zit ik er weer helemaal in! Alleen sommige stukjes zijn wat ongeloofwaardig, bv. dat Berber zo snel vooruit komt ondanks haar wonden e.d. Maar verder schrijven, je doet het goed!

**Geplaatst**: 05-03-06 13:27

Re:

Geplaatst: 05-03-06 13:27

ik ga vanavond verder eindelijk *zucht* eindelijk begint het weer een beetje rustig te worden op school deze week was zo druk dat ik heel niet achter de computer achter bokt heb gezeten *zucht*

**Geplaatst**: 06-03-06 17:21

Re:

Geplaatst: 06-03-06 17:21

echt Een super verhaall

schrijf maar snel veerder

**Geplaatst**: 06-03-06 17:44

Re:

Geplaatst: 06-03-06 17:44

héhé, hihi waarneer komt dat stuk jerbij?

**Geplaatst**: 07-03-06 16:53

Re:

Geplaatst: 07-03-06 16:53

zo snel mogelijk

**Geplaatst**: 07-03-06 18:13

Re:

Geplaatst: 07-03-06 18:13

ik zag het verhaal net staan ben gaan lezen en kan al niet wachten hoe het verhaal verder gaat!!
grote fan hier

**Geplaatst**: 07-03-06 19:47

Re:

Geplaatst: 07-03-06 19:47

Heb net alles in een ruk uit gelezen..
Gaaf verhaal! Ik ga dit bij houden

**Geplaatst**: 09-03-06 10:54

Re:

Geplaatst: 09-03-06 10:54

ik doe mun best om weer een nieuw stukje te schrijven, maar ik moet zelf ook weer een beetje in het verhaal komen

**Geplaatst**: 09-03-06 19:18

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 09-03-06 19:18

Jeeeetje wat duurt het laaaaaaaang!

**Geplaatst**: 09-03-06 21:04

Re:

Geplaatst: 09-03-06 21:04

Spannend verhaal. Wacht op het vervolg

**Geplaatst**: 10-03-06 11:03

Re:

Geplaatst: 10-03-06 11:03

ik heb de inspi van het verhaal weer en zit er weer lekker in en heb alweer een groot deel af

**Geplaatst**: 10-03-06 16:16

Re:

Geplaatst: 10-03-06 16:16

now waar wacht je nog op??

laate zien!!

**Geplaatst**: 10-03-06 18:08

Re:

Geplaatst: 10-03-06 18:08

Heb ondertussen een ruime 1000 woorden

**Geplaatst**: 10-03-06 18:34

Re:

Geplaatst: 10-03-06 18:34

vanavond nieuwe, dat beloof ik

**Geplaatst**: 10-03-06 18:47

Re:

Geplaatst: 10-03-06 18:47

Yes eindelijk! Kom vanavond zeker kijken dus

**Geplaatst**: 10-03-06 19:09

Re:

Geplaatst: 10-03-06 19:09

aah jammer!! ik ben vanavond uit

moet dus tot morgen wachten .. haha

**Geplaatst**: 10-03-06 19:42

Re:

Geplaatst: 10-03-06 19:42

ik w8

**Geplaatst**: 10-03-06 19:43

Re:

Geplaatst: 10-03-06 19:43

Die 1000 woorden zijn voorlopig wel ff genoeg hoor

Hahaha dan kunnen we daarna weer verder 'zeuren'

**Geplaatst**: 10-03-06 20:33

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 10-03-06 20:33

heej
zoals belooft eindelijk, eindelijk het nieuwe stukje

theeft effies gekost, maar hij is af

wens iedereen veel leesplezier en ben benieuwd wat jullie ervan vinden

De auto komt steeds dichter en dichter bij, ik begin zelfs een beetje te trillen van angst, wat moet ik doen als hij me wel heeft gezien? Stil luister ik af, dan hoor ik de auto stoppen, ik heb het idee dat ik een hartaanval krijg. Een vreselijk gevoel van angst stroomt door mijn lichaam heen, ik begin steeds meer te trillen en ik heb zelfs het idee dat hij mijn adem kan horen. Ik hoor hem zijn auto uitstappen, de tranen springen in mijn ogen van angst, wat moet ik doen, hier blijven zitten, wegrennen? Koortsachtig denk ik na, ik besluit te wachten. Hij staat stil en ik hoor iets zachtjes klikken, ik weet niet goed wat. Maar als ik tussen een spleet door kijk kan ik hem net zien en zie dat hij een sigaret opsteekt. Een lichte opluchting stroomt door mijn lichaam, ook al ben ik wel bang dat hij straks het steegje een keer op en neer loop. De enige opluchting voor mij is dat hij mij schijnbaar niet herkend heeft.

Zo blijf ik een poosje geruisloos zitten, totdat ik zijn voetstappen weer hoor. Snel kijk ik weer door de spleet wat hij aan het doen is, maar hij is niet meer voor mij in het zicht. Ik voel mezelf helemaal verstijven, wat nou als hij toch besluit het steegje door te lopen. Wat nou als hij haar wel had gezien, alleen dat hij mijn reactie wou weten. Dan hoor ik de autodeur dichtslaan, ik zucht van opluchting, maar met mijn elleboog stoot ik iets aan en met een klap valt er een stok op de grond. Ik schrik me helemaal kapot en ik hoor de autodeur weer opengaan en snelle voetstappen naderen. Twee seconden denk ik na en dan sprint in heel hard weg. Ik hoor de jongen schreeuwen: “Blijf staan!” Vele scheldwoorden volgen, maar ik hoor het nauwelijks het enige dat door mijn gedachten gaat is: Ik moet hier weg, ik moet hier weg. Ik ren zo hard dat ik haast struikel over mijn eigen voeten, ik blijf maar net overeind. Achter me hoor ik dat de jongen de achtervolging heeft ingezet. Ik sla allemaal bochtjes in en hoop op iets waardoor ik van hem af kom of dat hij het op geeft.

Ik begin heel moe te worden en heb het idee dat mijn benen het ieder moment kunnen begeven, maar door mijn angst blijf ik rennen en rennen. Maar achter mij hoor ik David steeds dichter en dichter bijkomen. Dan ren ik ineens recht op een schutting af: “oliebol!” Snel kijk ik om me heen naar een zijweggetje, achter me hoor ik de jongen zeggen: “En nu heb ik je.” Ik kan nergens een zijweggetje vinden, maar dan zie ik dat er 1 plank mist uit de schutting en ik heb zo weinig te eten gekregen bij de jongens dat ik alleen maar slanker ben geworden. Ik moet proberen of ik erdoor heen kan denk ik bij mezelf. Zo snel als ik kan ren ik ernaar toe. Dan wurm ik me tussen de spleet door, heel even denk ik dat ik vast kom te zitten maar net niet. Zo hard als ik kan ren ik door, achter mij hoor ik de jongen vloeken. Hij is te breed om daar tussen door te kunnen, eigenlijk moet ik een beetje lachen in mezelf, want voor de zoveelste keer vandaag ben ik hem te slim af.

Nog een tijdje ren ik door, totdat ik echt helemaal bekaf ben en ik zeker weet dat hij mij op geen enkele manier gevolgd is. Ik ga ergens een beetje achteraf beschut tegen een muurtje aan zitten uitrusten.

Na een poosje te hebben gezeten, kijk ik om me heen en zie dat het al flink donker is. En ik denk bij mezelf laat ik maar gauw terug gaan. Ik sta op en begin te lopen, overal sla ik afslagen in, maar ik zou niet weten of ik de goede kant op loop. Ik raak een beetje in paniek, waar moet ik heen, ik wil hier niet in het donker alleen zijn. Ik begin een beetje te rennen, zoekend naar een bekend iets. Ik blijf maar door rennen, niet erg hard, want dat kunnen me benen niet meer aan.

Voor mij lijkt het wel een eeuwigheid te duren, maar na een tijdje begin ik het idee te krijgen dat ik hier al eerder heb gelopen. Dan zomaar uit het niets zie ik het grote ijzeren hek waar we overheen zijn gegaan tijdens onze ontsnapping. Als ik bij het hek aankom spring ik op de container, als ik met een behendige sprong over het hek heen wil springen, stop ik ineens. oliebol, denk ik bij mezelf, we hebben de andere container weggehaald. Ik kijk naar beneden, het is best diep, ik kan proberen te springen, maar wat nou als er wat gebeurt? Claudia en Berber weten ook niet waar ik ben en stel je voor dat David me dan vind. Bij die gedachte begin ik helemaal te twijfelen, maar aan de andere kant ik weet nog wel hoe we ongeveer gerent zijn. En als ik nu een andere weg ga zoeken is de kans groot dat ik verdwaal en straks kom ik David tegen. Dat is voor mij het toppunt en ik hak de knoop door. Ik ga het gewoon proberen ik zie het wel. Ik zucht een keer diep en spring dan naar beneden. “Auw!” Met een gil kom ik op de grond te recht, ik ging heel hard door mijn enkel. Waar ik zo bang voor was gebeurt dan toch, even blijf ik zitten en wrijf een beetje over mijn enkel heen. Dan probeer ik op te staan, als ik overeind kom merk ik dat ik niet goed mijn gewicht op mijn verzwikte enkel kan zetten. Maar ik moet verder ik moet naar Claudia en Berber, die worden straks nog ongerust. Ik probeer een beetje te lopen, ik loop verschrikkelijk mank en niet hard. Maar op deze manier kom ik wel vooruit, alleen nu moet ik niet David tegen het lijf lopen, want dan zit ik met een probleem.

Overal sla ik de afslagen in die we hadden gerend, maar toen we het renden leek het een stuk minder lang. Ik heb het idee dat ik al kilometers gelopen heb, ook al is dat helemaal niet zo dat weet ik best. Ik probeer maar een beetje door te lopen zo ver als dat kan. Na een tijdje lopen begint de pijn in mijn enkel wat weg te trekken, ook al is de pijn nog niet helemaal weg toch probeer ik wat harder te lopen. Eindelijk daar zie ik de bocht van het steegje waar Claudia en Berber zijn. Ik probeer nog wat harder te gaan lopen, een gevoel van geluk dat ik er weer ben gaat door me heen. Wat een opluchting denk ik bij mezelf, maar wanneer ik achter de container kijk waar Claudia en Berber zaten zijn ze er niet meer. Verschrikt kijk ik om me heen. Waar zijn ze, ik roep heel hard: “Berber, Claudia waar zijn jullie!” Ik begin keihard te gillen en de tranen beginnen over mijn wangen te stromen. Na alles wat er vandaag is gebeurt kan ik dit er niet ook nog bij hebben. Plots voel ik een hand op mijn schouder, met een ruk draai ik me om. Daar staat Claudia, die sust me wat: “Rustig maar.” Snikkend val ik in haar armen, de tranen blijven maar stromen en zo staan we dan ook een tijdje, totdat we ineens Berber horen zeggen: “Komen jullie nog?”

Claudia stapt langzaam achteruit en kijkt me even aan, dan pakt ze me bij mijn arm en trekt me mee naar het einde van de steeg. Ondertussen kijk ik om me heen waar ik de stem van Berber vandaan hoorde komen. Aan het einde van de steeg staan alleen een aantal containers op een rij en daar vlak achter staat een groot ijzeren hek. Ik laat me wel gewillig meevoeren door Claudia, terwijl ik mijn tranen van mijn gezicht afveeg. Dan glipt Claudia tussen een aantal containers door en ik ga achter haar aan. Achter de containers blijkt voldoende ruimte te zijn voor ons en daar zit ook Berber. “Hoi, waar was je nou we maakten ons zo ongerust,” zegt ze tegen me. Maar voordat ik antwoord kan geven, word ik naar beneden getrokken door Claudia. Met een klap val ik op de grond, ik wil tegen haar zeggen dat ze ook gewoon kan zeggen als ik moet gaan zitten. Maar voordat ik daar de kans voor heb zegt ze: “Daar heb je David!” Snel kijk ik tussen de containers door en ze heeft gelijk, daar staat David hij steekt weer een sigaret op. Dan zeg ik zachtjes: “Hij heeft ons waarschijnlijk niet gezien anders zou hij wel deze kant…,” maar voordat ik me zin af kan maken, begint David te lopen. Hij loopt onze kant op en ik voel mijn hart weer sneller gaan kloppen, ook zie ik dat Claudia en Berber schrikken. Hij komt alleen maar dichter en dichter bij, ik hou mijn adem in en bedenk dat hij ons misschien niet een gezien heeft, maar dat hij gewoon de steeg op en neer loopt. Maar als hij een beetje oplet ziet hij ons zo zitten. Ik hou mijn adem in en zie dat Berber helemaal wit weggetrokken is.

kus Nujaro

en nu begint het gezeik weer van voor af aan