hoofdstuk 42
Marja bleef verstijfd liggen in haar bed. Er gebeurde niets. Marja drukte toch nog op het knopje naast haar bed. Het duurde tien seconden, toen er een verpleegster binnen liep. “Marja, wat is er?” Vroeg de verpleegster.
“De deur piept, k ben de hele tijd bang dat er iemand binnen loopt.” Zei Marja.
De verpleegster keek naar de deur, en deed hem is dicht. Enkele seconden later, ging de deur weer open. “Vervelend..” Antwoorde de verpleegster.
“Ik ga even wat regelen! Ben zo terug.” En de verpleegster liep weg.
Aron stond voor het ziekenhuis. ‘Jemig... hier moet ze liggen?’ Hij liep naar binnen, en keek op een bord waar de tijden stonden voor bezoek uren. ‘Fijn nog vier uur wachten,voor een nieuw bezoek uur. Hij besloot maar om te gaan wachtten in de wacht kamer.
De verpleegster was al snel terug. “Marja? Je mag naar een andere kamer.” Zei de verpleegster. Marja geloofde haar oren niet. “Echt? Slaap ik dan niet meer alleen?” Vroeg ze. “Je gaat met zeven andere kinderen tussen de twaalf jaar en de zeventien jaar liggen.”
Marja kreeg een glimlach op haar gezicht. “Nou kom! Ik wil er naar toe.” Zei Marja blij.