Bokt.nl

Citaat:

Sandra liep langzaam naar haar fiets. Ze had geen zin om naar huis te gaan, maar ook geen zin om op school te blijven. Ze wilde weg, maar waarheen? Sandra had een vreemd gevoel. Ze kon wel janken, maar tegelijkertijd leek dat ook zo overbodig. Sandra zocht haar sleutel op en stak deze langzaam in het slot. Ze draaide haar fiets om en stapte op. Heel sloom fietste ze weg. Ze had nergens zin in, nergens behoefte aan. Ze voelde zich depressief, maar leek dat tegelijkertijd een nutteloos gevoel te vinden. Al dat gedenk van de laatste tijd, dacht ze, wat schiet ik er mee op? Ze wilde even niets meer denken; even niets meer doen. Haar gedachten maakten haar alleen maar in de war. Sandra ging expres de verkeerde kant op en eindigde uiteindelijk bij een park waar ze nog nooit was geweest. Het was er rustig en stil. Ze ging zitten op een bankje en keek naar een paar eendjes die in het vijvertje zwommen. Wat hadden die eenden een makkelijk leven. Ze konden zo zorgeloos zijn. Sandra wilde dat ook, maar wist dat dat niet kon. Ze begon weer over dingen na te denken. Haar gedachten begonnen haar weer te plagen. Ze scheen echt niet te kunnen stoppen met denken.
Op eens kwam er iemand naast haar zitten. Sandra schrok op. Het was een oude man, die zich duidelijk al een tijd niet gewassen of geschoren had. Hij was zo te zien dakloos. Sandra had het gevoel dat ze nu eigenlijk bang moest zijn, maar voelde geen angst. ‘Hallo meisje.’ zei de man. ‘Dag Meneer.’ zei Sandra zachtjes. ‘O nee,’ zei de man, ‘ik ben geen meneer meer. En dat hoef ik ook niet te zijn. Het leven is veel interessanter als je dat niet bent.’ Sandra keek de man verbaasd aan. Ze vroeg zich even af of ze wel begreep wat hij bedoelde. Bedoelde hij dat de mens van tegenwoordig zo’n onbelangrijk leven leidde? Ze wist het niet. Ze wilde er ook eigenlijk niet over nadenken. ‘Ach meneer,’ zei ze, terwijl ze haar hoofd weer naar hem toe draaide, ‘het zal ...’ De man was verdwenen. ‘Wel.’ Het zal wel, dacht Sandra. Inderdaad, het zal wel! Dat wordt mijn nieuwe instelling. Dat moet ik eens wat vaker denken. Het zal wel. Sandra stond op en pakte haar fiets. Ik ga mooi naar huis, dacht ze, en daar ga ik lekker niks doen.

Citaat:

Gedurende de volgende twee weken begon Sandra steeds meer in te zien dat ze de juiste beslissing had gemaakt. Ze begon te wennen aan haar nieuwe leven en verlangde steeds minder vaak terug naar haar oude leven. Chris en zij werden ook steeds closer. Ze vertelden elkaar steeds meer en begonnen het ook steeds gewoner te vinden om over alles te praten. Sandra begon eindelijk het gelukkige leven waar ze van gedroomd had te leven.
Maar toch was het niet honderd procent geweldig. Het was negen-en-negentig procent geweldig, maar niet honderd. Vooral als ze ’s avonds moe in bed lag realiseerde Sandra zich dat er toch nog een leegte was. Er was een plekje in haar leven wat niet gevuld was.
’s Ochtends, als ze weer helemaal uitgeslapen was, voelde ze deze leegte niet zo sterk meer. Ze werd blij wakker en had elke dag weer een goed humeur. Haar moeder zag het verschil ook. Ze merkte dat haar dochter plezier in het leven had en zich geen zorgen maakte om dingen die eigenlijk niet belangrijk waren. Sandra voelde zich de hele dag lekker, waardoor ze zelfs energie vond om serieus aan haar huiswerk te werken. Vroeger stond haar hoofd daar nooit naar.
Maar toch, er was tóch die leegte. Eerst begreep Sandra niet wat er in die leegte hoorde. Later dacht ze dat het misschien de dingen waren die haar vroeger gelukkig maakte. Pas toen ze op een woensdagavond achter de tv belandde begreep ze het. Terwijl ze langs alle kanalen zapte, op zoek naar een leuk programma, kwam ze langs een zender waar een reclame over een nieuwe soort foundation was. Het was het soort reclame dat ongeveer een uur duurt en telkens weer dezelfde of soortgelijke filmpjes laat zien. De foundation zelf kon Sandra niet schelen, maar toch bleef ze kijken. Het maakte haar ook niet uit dat deze ‘beter dan welke dan ook’, ‘niet te koop in de winkel’ en ‘nu voor maar 69,95’ was. Ze had gewoon iemand nodig om dit soort dingen mee te delen. Ze had al bijna een maand niet over make-up, jongens, of enig ander iets waar meiden graag over kletsen gepraat. Ze had een vriendin nodig. Een vriendin om de leegte in haar leven te vullen. Sandra zuchtte en keek op de klok. Het was half twaalf. Ze moest maar eens naar bed gaan. Toen ze uiteindelijk in haar bed belandde probeerde ze zichzelf er van te overtuigen dat ze zich morgen vast weer fijn zou voelen, en dat ze zich nu alleen maar zo voelde door vermoeidheid.