Bokt.nl

**Geplaatst**: 30-06-08 12:09

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-06-08 12:09

Waar blijgt het volgende hoofdstuk?!!!! Haha!

Ik kijk echt tig keer per dag of er al een nieuw hoofdstuk is XD hihi

**Geplaatst**: 30-06-08 13:58

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-06-08 13:58

aan het begin van het laatste hoofdstuk snapte ik het even niet. Maar gelukkig werd het al snel duidelijk dat ze in een ander land was. Echt super gedaan.
Kijk uit naar je volgende stuk.

**Geplaatst**: 30-06-08 14:15

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-06-08 14:15

Hee Ave!

Nog steeds volg ik je verhaal, wil je ook even naar die van mij kijken? Bloos

Ik weet dat het niet zo goed is als die van jou, maarja Tong uitsteken

[CB] [VER] Sta ik er alleen voor?
Ontzettend goed stuk weer, ik moest ook weer even de draai te pakken krijgen om het te snappen, maar dat was juist wel weer bijzonder en apart! Lachen

Goed gedaan weer Knipoog

**Geplaatst**: 02-07-08 12:48

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 02-07-08 12:48

Aan het genieten van je vakantie? Haha!

**Geplaatst**: 03-07-08 14:07

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 03-07-08 14:07

ik heb alles in 1 dag gelezen ik zet bij deze gelijk een stip dan kan ik je terug vinden, ben benieuwd hoe het verder gaat

**Geplaatst**: 03-07-08 18:08

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 03-07-08 18:08

Ik heb net alles in 1 keer gelezen. Wat schrijf je goed zeg! Goed verhaal ook, het heeft leuke wendingen en er zit een goede spanning in. Ookal valt die door het laatste stuk nu een beetje weg. Het gaat niet meer over haar relatie met haar vader maar dat komt vast wel weer. Ik ben benieuwd naar het volgende stuk!

**Geplaatst**: 03-07-08 20:42

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 03-07-08 20:42

Hier nog een trouwe fan!
Ik ben vanaf gisteren begonnen met je verhaal te lezen en ik heb niets dan complimenten, op zoek naar een uitgever zou ik zeggen!
Je schrijft zo makkelijk leesbaar en zo fijn, dat je echt het gevoel hebt of je alles zelf beleefd.
Ga zo door (nog heeeel veel hoofdstukken Haha!

) en ik wacht ook met spanning op het volgende hoofdstuk

**Geplaatst**: 04-07-08 20:09

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 04-07-08 20:09

je hebt er nog een fan bij hoor Haha!

Geweldig hoe je dat schrijft. Ik heb bewondering voor je Knipoog

**Geplaatst**: 06-07-08 22:07

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 06-07-08 22:07

Wanneer komt de nieuwe deel?? Ben zeer nieuwsgierig hoe het nu verder gaat Haha!

**Geplaatst**: 08-07-08 09:20

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 08-07-08 09:20

ja ik ook wnr komt het andere deel?

**Geplaatst**: 08-07-08 18:03

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 08-07-08 18:03

Ik ben nu wel heel nieuwsgierig naar het vervolg..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-07-08 19:10

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 08-07-08 19:10

Sorry, sorry, sorry dat het zolang duurde maar nu met de vakantie is het schrijven er even bij ingeschoten.. Bloos

Bovendien wist ik even niet goed hoe ik verder moest, maar goed met enige trots presenteer ik hier dan toch:
Hoofdstuk drieëntwintig Lijst

Ik vind het overginds zo leuk om te lezen dat er steeds weer nieuwe lezers bijkomen, geweldig vind ik dat!
Ook de reacties dat ik het naar een uitgever ect. zou moeten brengen zijn echt een opsteker, ik denk helaas dat het daarvoor gewoon niet goed genoeg is.. Wie weet over een aantal jaar.. Dromen mag toch? Rolleyes

Hoofdstuk drieëntwintig

Onmiddellijk schoot ik overeind en raapte de beer op.
‘Wacht, wacht!’ Gilde ik tevergeefs.
Isntad was al verdwenen. Ik keek naar de teddybeer in mijn hand. Ik slikte maar de brok in mijn keel verdween niet. Het enige oog dat hij nog had leek zijn glans verloren te zijn. Misschien was ik gek geworden, tenslotte was het niets meer dan een ronde zwarte kraal, maar toch leek het ‘lapje stof’ zijn charme te zijn verloren. Ik streek met twee vingers over zijn dikke buikje en drukte hem stevig tegen me aan. Net toen ik iets tegen hem wilde zeggen werd ik ruw opzij geduwd.
‘Aan de kant juffie!’
Ik deinsde achteruit en hield me nog net staande. Een stel mannen raasde me voorbij. Verbijsterd knipperde ik met mijn ogen. Toen ze uit het zicht verdwenen waren keek ik weer naar de teddybeer. Ik moest ophouden met me zo verschrikkelijk dwaas te gedragen. Als ik die duw niet had gekregen had ik nog tegen het knuffelbeest gepraat ook! Nee, dat was absoluut te dol. Ik liet de teddybeer plomp verloren uit mijn hand glijden en tilde de doos met boodschappen weer op, die al die tijd aan de zijkant op de stoep had gestaan. In flink tempo zette ik mijn tocht naar de sloppenwijken door. Proberend de wanhopige blik van Isntad uit mijn hoofd te zetten..

De laatste week vloog voorbij! Het naderend afscheid was echter een smet op alle leuke dingen die ze voor me georganiseerd hadden. Waaronder een enorm afscheidsfeest. Terwijl het knetterende kampvuur voor een behaaglijke warmte zorgde danste de kleinste kinderen om de boomstammen waarop we zaten heen. De oudere kinderen trommelde en de jongvolwassenen zongen. Het was een geweldig spektakel en ik genoot met volle teugen. Ik realiseerde me dat dit een van de gebeurtenissen was die ik nooit meer zou vergeten. De sfeer die hier hing kon je met geen mogelijkheid ergens anders weer creëren. Mijn ogen prikte van onafgebroken in het vuur staren. Naarmate de avond vorderde werd het rustiger rond het kampvuur. Iedereen zocht zijn bed op. Uiteindelijk bleven enkel ik en de moeder van Kemimah, José, over. José schoof een stukje naar me toe. Haar donkere huid kreeg een prachtig tintje in het zwakke licht van het bijna gedoofde vuurtje. Ze glimlachte licht naar me.
‘Ik vind het jammer dat je weggaat.. Wij allemaal trouwens!’ Zei ze oprecht.
‘Ik ook.’ Antwoordde ik vanuit het diepst van mijn hart.
Ik wou dat ik ze ook maar iets kon tonen van het verdriet dat ik had om deze magische plek met haar magische mensen te moeten verlaten.
‘Weet je wat het is, Amber? We zien zelden jonge meisjes zoals jij die zo verstandig en behulpzaam zijn. De meisjes die hier geweest zijn waren meisjes die vooral wilde opscheppen over het geweldige leven dat ze thuis hadden. Het geweldige leven dat wij nooit zullen hebben, het geweldige leven dat onze kinderen altijd zullen mislopen alleen maar omdat ze geboren zijn in een arm gezin...’
Ik wendde mijn blik af. Ik kon haar niet aankijken. Ik hoorde de woede in haar stem. Ze was niet kwaad op mij dat wist ik wel, maar ik kon de terechte woede niet langer in de ogen kijken.
‘Vroeger toen ik klein was had ik zoveel dromen.. Ik droomde ervan dokter te worden, een dokter die iedereen kon genezen. Die echt wat in de wereld zou kunnen betekenen! Met het geld dat ik verdiende kon ik een tehuizen opzetten in de derde wereldlanden.. Inmiddels weet ik wel beter. Ik kan niets veranderen, ik heb er gewoon weg de middelen niet voor. Ik heb me er bij neergelegd, maar ik weet nog hoe ontzettend veel teleurstelling en verdriet dat te weeg bracht en als ik dan nu Kemimah hoor.. Ze heeft zoveel dromen, Amber! Dromen die nooit in vervulling zullen gaan maar dat kan ik haar niet zeggen, dat durf ik gewoon niet. Wie ben ik om haar dromen in de grond te boren? Moet ik haar na alle ellende nog een trap nageven?’
José haar stem was zacht en schor, doordrenkt van wanhoop. Ik slikte.
‘Wie weet lukt het haar wel.’ Fluisterde ik aarzelend.
Na een lange stilte waarin we beide naar het overgebleven as staarde mompelde José zacht:
’Ja misschien.’
Ik kon niet langer mijn tranen in bedwang houden. Ik hoopte dat het zo donker was dat je niet kon zien dat ik zat te huilen. Wie weet zat José ook wel te huilen, ik had er geen idee van maar de stemming was beladen en verdrietig. Uiteindelijk stond ik op. Ik klopte mijn bovenbenen af en keek naar José.
‘Ik ga slapen.’ Zei ik zachtjes.
‘Ja er staat je morgen weer een lange terugreis voor de boeg, meid! Ik wilde je niet verdrietig maken hoor, ik wilde je alleen bedanken. Kemimah, ik en de andere hebben echt van je aanwezigheid genoten. Er zouden meer mensen zoals jij moeten zijn op de wereld!’ Zei José vriendelijk en ze kneep even in mijn hand.
‘Dankjewel.’ Zei ik zachtjes en draaide me op mijn hielen om.
Ik baande me een weg langs de hutten naar de tent en op mijn tenen (om niemand wakker te maken) maakte ik me klaar voor de nacht..

Ook deze ochtend liet de zon (onze natuurlijke wekker) me niet in de steek. Een felle streep fris zonlicht viel door het witte tentdoek heen, precies op mijn gezicht. Terwijl ik een geeuw onderdrukte ging ik traag rechtop zitten. Onmiddellijk werd ik herinnerd aan het nare afscheid dat naderde. Vandaag was de laatste dag dat ik zo wakker werd. Ik wierp een blik langs de andere matrassen maar iedereen was klaarblijkelijk al op. Ik onderdrukte een nieuwe geeuw en streek een pluk haar uit mijn gezicht. Onder zacht gekreun stond ik op en wankelde even vervaarlijk op mijn benen. Toen ik enigszins stevig op mijn benen stond zocht ik een makkelijk setje kleding uit en verwisselde mijn nachthemd voor een joggingbroek en een sweater. Beth had me aangeraden wat makkelijks aan te trekken aangezien dat lekkerder was in het vliegtuig. En als ik terugdacht aan de heenreis waarbij de naad van mijn spijkerbroek telkens langs mijn binnenbeen schuurde, volgde ik haar advies maar al te graag op. Mijn reistas was al zo goed als gevuld. De laatste spullen zoals mijn nachthemd en toilettas konden zo ingepakt worden waarna ik kon vertrekken. Ik legde mijn tas op mijn ‘ex’ matras en wandelde met mijn handen diep weggestoken in mijn zakken naar buiten. Zoals iedere morgen voorheen moest ik even halt houden door de alles verschroeiende hitte die me overviel. De krottenwijk was alweer een brok energie alsof geen van de bewoners ooit geslapen had. Zo onopvallend mogelijk liep ik langs de krotten, de waterput en alle andere plekken waar ik de laatste maanden zo intensief van genoten had. Toen ik achter een van de krotten de hoek omsloeg om terug naar de tent te lopen kwam ik Olvei tegen. Hij botste nog net niet tegen me aan en keek me opgewekt aan.
‘Hallo!’ Tetterde hij.
‘Goedemorgen!’ Begroette ik hem weder.
‘Heb jij mama gezien?’ Vroeg hij nieuwsgierig en hield zijn hoofdje een tikje schuin.
‘Ze liep net bij de waterput.’ Antwoordde ik en wees met mijn duim naar achter.
Hij prevelde een bedankje en schoot langs me heen. Ik keek hem vertederd na. Ik besloot dat het beter was als ik niets vertelde. Hij had nu nog geen idee en wanneer ik hem vertelde dat ik nu wegging zou hem dat onnodig verdrietig maken.. Ik wandelde verder en toen ik bij de tent arriveerde zag ik Beth al staan. Toen ze me in het oog kreeg zwaaide ze en gebaarde me naar haar toe te komen. Dat deed ik.
‘Ben je er helemaal klaar voor?’ Vroeg ze stralend.
‘Ik geloof het.’ Antwoordde ik, een stuk minder stralend.
‘Moet je nog van iemand afscheid nemen?’ Vroeg ze vervolgens rustig en liet haar blik over de krotten glijden.
Ik deed hetzelfde en keek naar de vele kindertjes die aan me voorbij schoten, de moeders die met stenen potten vol water liepen en de vaders die wanhopig probeerde hun krot staande te houden. Ik slikte. Dit was waarschijnlijk het moeilijkste wat ik ooit had gedaan, maar ik kon geen afscheid nemen. Geen gedag zeggen. Dat zou het zo mogelijk nog moeilijker maken.
‘Nee, ik wil gaan.’ Zei ik resoluut.
‘Goed. Ik breng je met de auto, haal je, je spullen uit de tent?’

En zo geschiedde dat we een minuutje of vijf daarna over de weg raasde richting de stad. Ik bedacht me dat ik nu ook zo’n automobilist was die (onbewust) het milieu vervuilde. Het was te triest voor woorden. Ik staarde uit het raam terwijl ik deze dwaze gedachte uit mijn hoofd probeerde te bannen. Het was verschrikkelijk benauwd buiten. Storm op komst, zei Beth. Ik haalde mijn schouders op. Beth sloeg af naar rechts en we reden de stad in. In een flits kwamen we nog geen vijf minuten daarna langs het steegje. Het steegje..
‘Stop!’
Met piepende remmen kwam de auto tot stilstand.
‘Wat is er?’ Vroeg Beth verbaasd en keek me lichtelijk geschrokken aan.
‘Ik moet ergens naar kijken.’ Antwoordde ik, sprong uit de auto en liep richting het steegje.
Mijn ogen speurde over de grond. Elk stukje werd bekeken, maar ik zag niets meer. Toen ik teleurgesteld wilde teruglopen naar de auto viel mijn oog op een zwarte glinstering. Als een kraai dook ik naar de grond en zag dat de zwarte glinstering inderdaad het laatste oogje was van Instads teddybeer. Ik raapte het op, streek de aarde eraf en stopte het in mijn broekzak. Toen ik terugliep naar de auto van Beth bad ik dat Isntad de rest van zijn vriendje had..

**Geplaatst**: 08-07-08 19:19

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 08-07-08 19:19

Goed stuk weer! Haha!

**Geplaatst**: 08-07-08 19:20

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 08-07-08 19:20

wat een geweldig stuk weer Haha!

kan niet wachten op het volgende deel.

je schrijft zo ontzettend mooi, zo echt en aangrijpelijk Bloos

**Geplaatst**: 08-07-08 19:25

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 08-07-08 19:25

jeetje..
heel mooi, en heb geen spelfouten gezien.
het leest zo enorm makkelijk Haha!

**Geplaatst**: 08-07-08 19:25

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 08-07-08 19:25

Wauw erg mooi weer! ik ben erg benieuwd hoe het nu verder gaat Haha!

**Geplaatst**: 08-07-08 19:50

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 08-07-08 19:50

Geweldig stuk! Haha!

Ik kijk uit naar het volgende deel Knipoog

**Geplaatst**: 08-07-08 19:54

Geplaatst: 08-07-08 19:54

.

Laatst bijgewerkt door kitty_gomez op 09-03-24 13:36, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-07-08 20:05

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 08-07-08 20:05

Mooi stuk!

**Geplaatst**: 08-07-08 20:27

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 08-07-08 20:27

Weer een mooi stuk! Haha!

Ik zou het wel opsturen naar een uitgever. Wie niet waagt die niet wint..

**Geplaatst**: 08-07-08 21:01

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 08-07-08 21:01

meid, je blijft geweldig schrijven, 't sleurt je echt 't verhaal in.. net of het als 'n soort film voor je ogen afspeelt en je 't zelf "ziet" en mee krijgt wat er allemaal gebeurd..