Bokt.nl

Citaat:

Voor de zoveelste keer zat ze in die WC depressief te zijn. Ze dacht aan de vorige keren. Ze dacht aan hoe ze langzaam maar zeker steeds vaker buiten de groep was gesprongen en op die WC haar gedachten even had laten gaan. Telkens had ze besloten te veranderen en dat had ze nu ook gedaan. Ook had ze besloten gelukkig te zijn, maar dat was haar nog niet echt gelukt. Ze dacht weer aan de arme mensen in Afrika en aan hoeveel zij had. Waarom kon ze dat nou niet waarderen? Waarom keek ze nog steeds meer naar wat ze niet had, dan naar wat ze wel had? Met nieuwe moed liep ze de WC uit en ging terug naar binnen. Ze zou die vragen wel eens even gaan maken. Wat konden haar een paar van die giechelende, domme meiden schelen? Die mensen wisten het niveau van educatie dat ze werd aangeboden niet te waarderen. Sandra moest even lachen om haar gedachten en ging toen met nieuwe moed aan het werk.
Vol trots beantwoorde ze een minuut voor de bel ging de laatste vraag.

Citaat:

In de pauze zocht Sandra Chris weer op. Ze ging bij hem en zijn vrienden zitten, maar lette niet echt op het gesprek. Elke paar minuten keek ze toch weer even naar haar oude vriendinnen, en twijfelde ze weer even aan haar beslissing. Ze werd er gek van. Ze had dit besloten. Ze wilde dit. Waarom bleven deze gedachten dan door haar hoofd gaan? Waarom? Waarom in vredesnaam? Stomme gedachten. Stomme hersens. Stop met nadenken. Stoppen met nadenken. Sandra probeerde heel hard nergens aan te denken, maar kreeg het niet voor elkaar.
‘Sandra!’ zei Chris, terwijl hij haar aanstootte, ‘Leendert vraagt wat!’ Sandra schudde haar hoofd, in een poging van de gedachten af te komen. Ze veegde met haar handen over haar gezicht en veegde toen de haren uit haar gezicht in een staart. Terwijl ze haar haar weer losliet zei ze: ‘Sorry, wat?’ Sandra keek naar acht paar verbaasde ogen en haalde haar schouders op. ‘Wat?’ vroeg ze. Ze keek naar Chris. Hij keek ook verbaasd, maar deed maar gauw of hij het niet raar vond. ‘Leendert vroeg wie je voor aardrijkskunde had.’ zei hij toen. ‘O, eh,’ zei Sandra, ‘meneer van Brussel.’ ‘O, oke.’ zei Leendert. Het was even stil. Sandra voelde zich ongemakkelijk. Ze keek de cirkel rond en dacht terug aan toen ze bij Tanja’s groepje was gaan zitten. Dat ging ookal zo moeizaam. Even dacht Sandra weer, was ik maar bij mijn oude groepje gebleven, maar ze dwong zichzelf meteen dit niet meer te denken. Sandra wilde zichzelf uit de situatie redden door naar de WC te gaan, maar besloot dat ze dat de laatste tijd al teveel had gedaan. ‘Ga je mee een zakje chips halen?’ vroeg ze toen maar aan Chris. ‘Tuurlijk!’ antwoordde hij blij dat de ongemakkelijke stilte nu weg was. Sandra en Chris stonden op en liepen richting de kantine. Chris sloeg een arm om haar heen, waardoor Sandra opnieuw besefte hoe fijn ze dat vond.

Jettie schreef:

Citaat:

Elke paar minuten keek ze toch weer even naar haar oude vriendinnen, en twijfelde ze weer even aan haar beslissing.

Hier staat 2x 'weer even', dat vind ik niet zo mooi.
Maar ik ben geloof ik een onwijze zeurpiet, sorry.

Leuk stukje!

Citaat:

Elke paar minuten keek ze toch weer even naar haar oude vriendinnen; Twijfelde ze weer even aan haar beslissing.

Citaat:

Sandra zat de rest van de dag een beetje te dromen. Er gingen steeds maar weer gedachten van twijfel door haar hoofd. Maar langzaam begonnen deze gedachten toch ook in trots te veranderen. Om de een of andere reden was ze heel trots dat ze haar werk voor Nederlands gemaakt had. Nog trotser was ze natuurlijk, omdat ze eindelijk die stap genomen had en uit de groep was gestapt. Sandra besefte dat ze er ook niet meer fijn had kunnen zitten. Zij was veranderd en haar vriendinnen niet. Zij vond hun gedrag fout, terwijl zij zich er goed bij voelden. Zij waren gewoon nog niet zo ver ontwikkeld; Nog totaal niet volwassen. Ze dachten alleen nog maar een henzelf. Ach ja, dacht Sandra, dat komt vanzelf wel.
Sandra bleef even met deze gedachten hangen terwijl ze weer naar het groepje meisjes keek. Ze zaten zachtjes te kletsen. Sandra vroeg zich af waarover. Ookal wilde ze niet dat dat haar interesseerde, het deed het toch. Sandra probeerde haar trotse gedachten weer te denken, maar ze leken totaal niet meer belangrijk. Waarom was het erg om minder volwassen te zijn? Ze was toch ook nog niet volwassen? En wat maakte het uit om ... Sandra kon zichzelf wel slaan. Houd nou toch eens op met die rare twijfels, zei ze tegen zichzelf. Je wilde dit. Je hebt hier voor gekozen. En nu nooit meer twijfelen. Sandra moest zichzelf streng toespreken. Maar als ze zichzelf zo streng toe moest spreken, wilde ze het dan wel echt? Sandra werd weer zo moe van zichzelf. Ze wilde naar Chris. Wat was ze toch ontzettend verliefd op die jongen.
Toen na het laatste uur de bel ging had Sandra niks meegekregen van de hele dag. Geweldig, dacht ze, kan ik me ook nog druk gaan maken over cijfers.