Bokt.nl

Vond dit stuk erg goed, maar ik had wel graag iets meer details gezien en meer mompelgeluiden (hmm.. mwa.. zucht, steun enz) want zo kwam de situatie wel een beetje op me over. Meer subtiele gebaren en bewegingen ed, snapje?
Ben erg benieuwd naar het volgende deel! Lachen

**Geplaatst**: 23-06-08 21:30

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 23-06-08 21:30

Heel goed stuk weer!
Ik volg het Lachen

**Geplaatst**: 24-06-08 08:46

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 24-06-08 08:46

Prima stuk weer! Ben benieuwd wat voor telefoonnummer dat is Lachen

**Geplaatst**: 24-06-08 18:14

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 24-06-08 18:14

Lees al een tijdje mee, erg goed en leuk verhaal!
Ben benieuwd naar 't volgende deel. Lachen

**Geplaatst**: 24-06-08 20:31

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 24-06-08 20:31

Leuk stuk, wel wat minder spannend en lijkt een beetje kort?
Maar dat maakt niet uit, want je hebt al zóveel spannende stukken dat ze een beetje moeten chillen, anders word het zo nep Clown

Wie was die job ookalweer?

**Geplaatst**: 24-06-08 20:31

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 24-06-08 20:31

jeej we want more Haha!

**Geplaatst**: 24-06-08 21:15

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 24-06-08 21:15

We want more! We want more!

Weer een goed stuk, ben SUPER benieuwd wat voor telefoonnummer het is!

**Geplaatst**: 25-06-08 14:26

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 25-06-08 14:26

Hey, ik lees hier al van vandaag en heb alles al gelezen ik vind het echt super wanneer breng je nog een hoofdstuk uit?

**Geplaatst**: 25-06-08 15:31

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 25-06-08 15:31

Er is net een fan toegevoegd aan de lange lijst met fans: IK!
Ben erg nieuwsgierig naar de rest van het verhaal. Zou als ik jou was het uit gaan geven als boek. Ik zou het als eerste kopen! Wel nadat ik het hele verhaal heb gelezen Knipoog

**Geplaatst**: 25-06-08 15:33

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 25-06-08 15:33

weer een mooi stuk heb je gemaakt. ben benieuwt naar het volgende.

**Geplaatst**: 25-06-08 19:20

Geplaatst: 25-06-08 19:20

.

Laatst bijgewerkt door kitty_gomez op 09-03-24 14:43, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 25-06-08 19:43

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 25-06-08 19:43

weer een leuk stuk Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-06-08 13:33

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 26-06-08 13:33

Bedankt voor alle super- super- superlieve reacties!
Ik heb het gevoel dat er steeds meer lezers bijkomen! Lijst

1908 woorden dit keer! Genoeg lijkt me niet? Clown

Hoofdstuk tweeëntwintig

‘Kemimah?’
Het donkere meisje draaide zich een kwartslag op mijn schoot en keek me vragend aan.
‘Toe maar.’ Fluisterde ik haar toe en gaf haar een zacht zetje.
Soepel sprong ze van mijn schoot en rende op haar blote voetjes over het bruine, bijna rode zand naar haar moeder. Haar moeder die me vriendelijk toe lachte. Ik glimlachte terug en zette mijn handen op de achterkant van de steen om licht naar achter te leunen. De zon had de omgeving verschroeid. Bomen en takken waren kaal, planten gestorven en de beekjes kabbelde niet langer meer rustig voorbij. De geur van de ongekende droogte hing in de lucht. Sinds ik hier was, was een heel nieuwe wereld voor me open gegaan. Nooit had ik spijt gehad van mijn beslissing destijds. Nog steeds had ik het hier ontzettend naar mijn zin. Het was zo heerlijk om die o zo dankbare mensen te helpen met het opbouwen van een nieuw bestaan wat ze zo verdiend hadden na alle ellende die ze meegemaakt hadden. Dit alles hield me met beide benen op de grond. Ik had een verleden ja, maar ik besefte me ook dondersgoed hoeveel geluk ik wel niet gehad had dat ik Elsa tegen het lijf was gelopen. Die lieve Elsa.. Ergens, stiekem had ik heimwee. Heimwee naar haar warmte en begrip maar ik wilde niet afhaken. Dat zou Elsa afschuwelijk vinden. Ze was juist zo enthousiast geweest toen ik anderhalve maand geleden voorzichtig had verteld van mijn plan. Dol- en dolenthousiast had ze om me heen gesprongen. Jubelend had ze me tegen zich aangedrukt terwijl ze me maar bleef zeggen hoe trots ze op me was en hoe nobel ze het wel niet van me vond na de moeilijke tijd die ik achter me had en eigenlijk nog niet eens had afgesloten. Ja, Elsa was geweldig. Werkelijk een schat van een mens.
‘Amber?’
Ik draaide me om. Olvei stond achter me en had met zijn kleine vingertopje op mijn rug getikt. Hij grijnsde breed terwijl hij me pienter aanstaarde.
‘Ja?’ Vroeg ik hem, vriendelijk toelachend.
‘Beth vraagt naar je.’ Zei hij en wees met zijn duim naar achter.
‘Zo, zo. Zal ik dan maar naar haar toegaan om te horen wat ze te zeggen heeft?’
Ik keek het zesjarige jongentje uitdagend aan. Zijn ogen begonnen te twinkelen.
‘Het hoeft niet.’ Antwoordde hij zachtjes.
Voorzichtig boog ik voorover, tilde hem op en zwaaide hem een aantal malen door de lucht. Zijn beentjes vlogen omhoog en hij kraaide en gilde van plezier. Dit waren van die momenten waarop ik herinnerd werd waarom ik hier ook al weer precies was. Olvei en Kemimah waren de middelste garde in de sloppenwijk op dit moment. De leeftijden varieerde van nauwelijks een dag oud tot zeventien en ze hadden het allemaal even zwaar. Meisjes van nog geen vijf jaar oud met enorme emmers water op hun hoofd waarvan het hele gezin een dag of twee moest leven, jongentjes van negen die in de nabijgelegen stad auto’s waste voor een extra zakcentje.. Ik moet zeggen dat het me echt naar mijn hart ging. Nooit maar dan ook nooit zou ik het zeggen, maar stiekem had ik natuurlijk mijn voorkeur. Zoals iedereen hier denk ik. Kemimah en Olvei waren definitief mijn lievelingen. Allebei nog zo onbezonnen en vrij, ondanks al het verdriet en leed dat ze al over zich heen gestort hadden gekregen. Olvei die een voetbalcarrière ambieerde en Kemimah die later prinses wilde worden. Vertederend niet?
‘Zet me neer, zet me neer!’ Gilde hij terwijl hij wild met zijn magere armpjes door de lucht maaide.
‘Hm, als je het heel lief vraagt misschien.’ Plaagde ik en zwaaide hem nog een extra maal stevig in het rond.
‘Ah toe nou, zet me neer asjeblieft!’ Smeekte hij bijna, gierend van de lach.
‘Wat ben ik? De allerliefste van de hele …?’
‘Weeereld, zet me neer nou!’
Tevreden liet ik hem zakken. Hij zakte door zijn knietjes en bleef als een pudding op de grond zitten, bijna stikkend van het lachen. Ik glimlachte en gaf hem een speels tikje tegen zijn knokige schouder.
‘Nou, dan ga ik nu naar Beth. Die zit op me te wachten.’
‘Daaaaag!’
Glimlachend liep ik langs de krotten heen naar de enorme witte tent aan de rechterzijde. De tent van de ‘hulptroepen’. Ik duwde het zeil opzij en stapte naar binnen. Ik kon niet geloven dat zo’n lieve en zorgzame vrouw als de Engelse Beth Truedale zo’n slechte kledingsmaak had. De turkooizen steen aan het flinterdunne zilveren kettinkje dat om haar hals hing stak vreselijk af tegen de paarse wijde jurk die ze droeg. En toch ondanks de verschrikkelijke kledingcombinatie die ze droeg en haar zwaarlijvigheid was ze buitengewoon aantrekkelijk. Ze sprankelde en straalde. Haar uitstraling sprak boekdelen, zo fier en opgewekt als ze daar tegenover me zat.
‘He Amber! Ik was al bang dat Olvei weer eens ergens was blijven steken.’ Begroette ze me met een knipoog.
‘Nee hoor, hij heeft de boodschap overgebracht.’ Antwoordde ik glimlachend en ging tegenover haar aan het geïmproviseerde bureau zitten.
Ze schoof een stapeltje papieren opzij en boog iets voorover. Ik zag duidelijk de diepe groeven die zich in haar gezicht hadden getekend en de kraaienpootjes bij haar ooghoeken. Haar groene ogen keken me vriendelijk aan.
‘Het wordt nog wel wat met die jongen, let op mijn woorden.’
Ik glimlachte lichtjes.
‘Maar goed, je vraagt je vast af waarom ik je wil spreken. Ik wil je twee dingen vragen. Eerst een huishoudelijke vraag: Wil jij vandaag wat boodschappen doen? Soep enzovoorts?’
‘Natuurlijk.’ Stemde ik opgetogen in.
Boodschappen doen was absoluut niet vervelend. Het was heerlijk om even van alle armoe weg te zijn en tegelijkertijd was het een openbaring om in de stad te zijn. De verschillen tussen arm en rijk waren zo groot terwijl de afstand in werkelijkheid nauwelijks een kilometer was.
‘Mooi! En ten tweede: Wanneer ben je van plan te vertrekken? Niet dat ik je weg willen hebben, in tegen deel zelfs maar het is prettig als ik weet wanneer ik op wie kan rekenen en wanneer niet, snap je?’
Ik knikte, natuurlijk begreep ik dat. Zelf had ik er de laatste tijd ook al veel over nagedacht. Zeker na het telefoontje van Elsa met de vraag of ik volgend jaar weer naar school wilde. Ik had direct ingestemd. Ik wist hoe belangrijk het was om goed geschoold te zijn, maar het had me ook doen realiseren dat de vakantie was omgevlogen. Ik had alweer anderhalve maand achter de rug, dat zijn zes weken. In een zomervakantie zitten meestal krap negen weken, wat betekend dat ik er nog slechts drie te gaan had. Nee, ik besefte dat ik afscheid moest gaan nemen van het mooie Nombiae, hoe leerzaam en dankbaar het ook was om de gezinnen in de sloppenwijken te helpen met het maken van een nieuw begin.
‘Zou u een ticket willen boeken voor volgende week?’ Vroeg ik voorzichtig.
‘Ja, prima hoor kind. We zullen je missen!’ Zei ze en haar stem gaf weer dat het echt gemeend was.
‘Ik jullie ook maar de tijd is omgevlogen en ik moet alweer naar school.’
‘Ik begrijp het.. Ik ga weldra een vlucht voor je boeken, goed?’
Ik knikte.
‘En nu boodschappen doen!’
Ik stond op, zette mijn vingertoppen tegen de zijkant van mijn hoofd en stampte eenmaal op de grond met mijn linkervoet.
‘Ja sergeant!’ Antwoordde ik met een strakke trek om mijn mond.
Beth haar hoge luide lach vulde de hele tent. Ik verliet de sloppenwijk en wandelde over de slecht geasfalteerde weg richting de stad. Onmiddellijk kwam de geur van uitlaatgassen en benzine me tegemoet. Wat was de wereld toch raar verdeeld. Verschrikkelijk oneerlijk! De een kon zich met gemak drie gruwelijk dure auto’s permitteren waarmee hij op zijn dooie akkertje het milieu vervuilde (de meeste nog onbewust ook) en de ander had geluk met twee glaasjes water en een sneetje brood op een dag. Er werd luid getoeterd. Ik sprong opzij en een auto raasde langs me heen. Ik slaakte een zucht. Ik moest mijn hoofd erbij houden. De supermarkt was klein en smerig, waar de prijzen overigens ook op afgestemd waren. Ik worstelde me langs een aantal vrouwen heen en bemachtigde een plastic mandje. Binnen een kwartiertje was ik de supermarkt door. In gedachte streepte ik in de rij voor de kassa af of ik alle producten nu had. Het schoot lekker op en binnen een minuut of twee was ik aan de beurt. De vrouw achter de kassa was verbazingwekkend mager en ze droeg een verschrote jas. Ze glimlachte zwakjes, doch vriendelijk naar me.
‘Goedemiddag!’
Ik knikte haar toe en ze streepte de boodschappen af. Een voor een stopte ik ze in de karntonnendoos die we gebruikte om boodschappen mee te doen. Op een of andere dwaze manier paste het altijd precies. Ik rekende af en liep met de doos vol boodschappen de winkel uit. Zachtjes neuriënd liep ik over de stoep richting de sloppenwijk toen ik inhield door een enorm kabaal. Geschreeuw en gegil rees op uit een nauwe steeg. Voorzichtig liep ik verder en keek de steeg in. Sinds ik hier was had ik al meerdere straatgevechten gezien maar dit was absoluut de grootste. Zeker twintig man stonden in de steeg en gingen onder luid gejoel met elkaar op de vuist. Even stond ik aan de grond genageld. Misschien was het hier heel gewoon maar ik kon er niet aan wennen. Zo strijdlustig en zonder schroom elkaar afmaken dat was ronduit gruwelijk! Met een blik vol ontzetting bleef ik even staan kijken en vlak voor ik door wilde lopen viel mijn blik op een klein mager jongetje dat uit de enorme kluwen vechtende mensen kwam gestrompeld. Zijn lip was gescheurd en uit zijn voorhoofd liep een straaltje bloed. Het kind was niet ouder dan een jaar of zes. In zijn rechterhand hield hij een vieze teddybeer. Met open mond keek ik hoe hij triomfantelijk naar me zwaaide. Ik fronste eventjes mijn voorhoofd en ging op mijn hurken zitten toen hij naar me toe gelopen kwam.
‘Heb je pijn?’ Vroeg ik hem bezorgd.
Hij schudde verward zijn hoofd en ik kon mijn mond met moeite dichthouden van verbazing.
‘Ik heb mijn teddybeer terug, die lag daar helemaal achterin!’ Zei hij trots en wees naar de nog altijd vechtende groep.
‘Wat?’ Herhaalde ik ontzet.
‘Laat maar.’ Zei hij duidelijk kwaad door mijn onnozele gedrag.
Net toen ik weer in staat was te reageren kwam een dikke vrouw de hoek om. Ze keek schichtig om zich heen toen haar oog op mij en het jongetje viel.
‘Isntad, kom hier!’ Riep ze en kwam met woeste, ongecontroleerde passen op ons af.
Ze greep het jongentje bij zijn bovenarm en haar knokkels zagen wit van de kracht die ze gebruikte. Ongewild sprongen de tranen in mijn ogen.
‘Hij heeft u toch niet lastig gevallen hé, mejuffrouw? Hij is toch zo eigenwijs!’ Zei ze verontschuldigend.
Nu pas realiseerde ik me dat ze het tegen mij had.
‘Nee, nee helemaal niet.’ Wuifde ik haar verontschuldigingen meteen weg.
‘Gelukkig! Een fijne dag nog verder!’
En voor ik met mijn ogen kon knipperen beende ze weg, Isntad achter zich aan slepend. De greep om het teddybeers handje verslapte en hij glipte door Isntad vingertjes. En hoe hard Isntad ook gilde zijn moeder overstemde hem met haar tirade. En zo kwam het dat Isntad ondanks zijn heldhaftige optreden zijn beste en waarschijnlijk enige vriend verloor..

**Geplaatst**: 26-06-08 14:07

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 26-06-08 14:07

jeetje

als of je het zelf beleefd Wow!

Nomineer dit bericht ×