Bokt.nl

Citaat:

‘Hebben wij het rapport over het ongeluk ooit gezien?’ Hoor ik mijzelf opeens vragen. Gert schudt zijn hoofd.
‘Nee, hoezo?’
‘Gewoon, een vraagje.’ Reageer ik zo rustig mogelijk. Een autoongeluk dus. Maar hoe zit het dan met de moord? Ze is vermoord. Maar door wie, waarom en vooral, wie heeft er dan aan de auto gezeten?

Citaat:

‘Janice! Je moet mij helpen.’ Roep ik een kleine 5 minuten later door de telefoon. Even is het stil. Dan kucht ze. Even bekruipt de angst mij dat ze mij niet wil helpen. Simpelweg door het Laurens voorval. Opeens hoor ik helemaal niks meer, de andere kant lijkt dood te zijn.
‘Janice, ben je daar nog?’ Ik merk dat mijn stem nerveus begint te worden. Waarom is het opeens zo stil? Ik werp een blik op de huistelefoon en ontdek dat er niks meer in het beeldscherm staat. Met mijn handen volg ik het snoertje naar het stopcontact. Deze zit er gewoon in.
‘Gert?’ Roep ik door het huis. Even later staat hij voor mij.
‘Wat is er?’
‘De telefoon doet het niet.’ Zeg ik op klagende toon.
‘Dan moet je zorgen dat hij het doet.’ Klinkt het sarcastisch.
‘Denk jij soms dat ik technisch ben? Ik heb het snoertje al gecontroleerd en die zit er gewoon in.’ Reageer ik, mijn blik is strak op hem gericht. Gert kijkt rustig terug.
‘Misschien doet de stroom het wel gewoon niet.’
‘Gewoon niet.’ Herhaal ik sarcastisch.
‘Ja, gewoon niet.’ Met een ruk draait Gert zich om. Ik haal mijn schouders op. Het zal allemaal wel. Maar als hij nu wegloopt, waarheen eigenlijk, hoe moet dat dan met die telefoon die het nog steeds niet doet?
‘Gert!’ Roep ik lichtelijk in paniek door het huis heen. Even hoor ik wat gestommel. Nieuwsgierig kijk ik in de richting waar het gestommel vandaan kwam. Even bekruipt mij het angstige gevoel dat Gert de moordenaar is van Rose en mij nu gaat vermoorden met het eerste de beste voorwerp wat hij tegen is gekomen. Plotseling hoor ik dat er iets verschoven wordt. Mijn adem stokt in mijn keel. Het zou toch niet dat… Dan zie ik in mijn ooghoeken een schaduw verschijnen. Met een ruk keer ik mij om.
‘Hoi! Ik ben kapot, is er nog ergens wat te drinken voor mij over?’ Hoor ik Anna zeggen. Verbaasd kijk ik haar aan. Even schud ik mijn hoofd. Tuurlijk heeft Gert het niet gedaan. Waarom zou hij? ‘Omdat hij met Anna verder wou.’ Klinkt een stemmetje in mijn hoofd. Ik wil hem van mij afschudden, maar toch laat de gedachte mij niet los.
‘Hey! Lisa? Contact? Iemand thuis?’ Anna staat voor mij met haar armen te zwaaien. Onze blikken ontmoeten elkaar.
‘J-Ja, ben er wel.’ Reageer ik schichtig.
‘Mooi, dacht dat er wat aan de hand was. Je leek nogal geschrokken toen ik de keuken binnen kwam.’
‘Ik was in gedachten.’ Ik draai mij om en loop de keuken uit.
‘Lisa! Kom eens hier!’ Hoor ik Anna zeggen. Ik schud mijn hoofd en vertrek naar mijn kamer. Tijd om mijn mobiel te zoeken en een tweede poging te wagen om Janice te bereiken. Bovendien, waarom zou ik naar Anna luisteren? Zij heeft niks over mij te zeggen, hou ik mij stug voor.

Een klein kwartiertje later zit ik op de bank op de zolder. Ik staar wat lusteloos voor mij uit. Wat een bende is het allemaal. Een vermoorde moeder, een vriendin die denkt dat je haar vriend hebt ingenomen, een stiefmoeder die zich als vervangende moeder opstelt. Dan is er nog een stiefvader waar je ook niks mee hebt en een halfzusje die eigenlijk nog ver van je afstaat. Toch ben ik de belangrijkste persoon nog vergeten die overduidelijk een deel uitmaakt van deze bende. Ikzelf. Een meisje die haar geheugen is verloren, die als hoofddoel een moord oplossen heeft, graag aandacht heeft van jongens waar ze geen aandacht van moet hebben. Maar dan ben ik nog het belangrijkste vergeten, realiseer ik mij. De moord op Rose, is ook mijn schuld. Ik ging met iemand om, een persoon die volgens Rose niet bij mij in de buurt mocht komen. Was ik maar nooit met die persoon omgegaan.
‘Die bende, dat is allemaal mijn eigen domme schuld.’ Begin ik hardop tegen mijzelf te mopperen. ‘Allemaal mijn eigen schuld. En hoe ga je dit oplossen? Is er een oplossing? Kan deze bende ooit worden opgeruimd? Waar moet ik dan mee beginnen? Een band krijgen met Gert, Anna en Kim? Stoppen met Laurens? Janice haar vertrouwen weer terug winnen? Uit alle macht mijn geheugen terug zien te krijgen? En het belangrijkste krijg je toch niet terug. Rose is er niet meer. Waarom dan al deze moeite? Waarom stop ik er niet gewoon mee?’ Moedeloos laat ik mijn hoofd zakken. Hier kom ik niet verder mee, dat weet ik zeker. Er is geen uitweg. Ik zit klem.
‘Ze heeft een autoongeluk gehad. De technische recherche heeft ons verteld dat de remmen van haar auto het niet meer deden. Apart eigenlijk, de auto was namelijk net naar de garage geweest voor een grote beurt.’ Hoor ik Gert’s woorden opeens weer. Misschien kan ik toch wel verder. Misschien is er wel een uitweg. Het enige wat ik hoef te doen, is te weten komen naar welke garage de auto geweest is, wie daar werkten en met wie ik wat had. Zo moeilijk kan dat niet zijn toch?

Diep in gedachten rijk ik als ik op mijn kamer ben naar mijn dagboek. Misschien staat er toch nog ergens iets in over de dood van Rose. Misschien. Mijn ogen glijden over de geschreven regels. De letters dansen voor mijn ogen. Even bijt ik op mijn lip. Waarom wil ik het toch weten? Ik word ruw uit mijn gedachten gehaald als ik bij de woorden ‘ik red het wel, hij krijgt zijn wraak wel.’ Terecht kom. Wie zijn wraak en vooral waarom? Om de moord? Of heeft er nog meer gespeeld in mijn leven. Geconcentreerd begin ik te lezen.
‘Ik kan het niet geloven dat hij mij zoiets durft te flikken. Wie doet nou zoiets. En waarom heb ik mij zo laten gebruiken. Keer op keer versiert hij mij, terwijl ik weet dat ik ermee moet stoppen. Een week nadat we voor de zoveelste keer met elkaar hebben gezoend staat hij voor mijn neus een van mijn vriendinnen te versieren. En nu? Nu ik een van zijn vrienden leuk vind, en hij dat weet, blijkt hij tegen die vriend te hebben gezegd dat hij maar een beetje met mij aan moest pappen. Maar mij vooral niet mocht kwetsen. Waarom? Omdat hij denkt dat ik mijzelf niet kan redden? Het is gewoon een arrogante, lelijke kwal. Niet meer en niet minder. Janice dacht dat het jaloezie was van zijn kant. Omdat zij vond dat zij Bart naar mij had toegestuurd en hij daar maar al te graag op in ging. Ik weet het allemaal niet meer. Wat is het toch met mij en die kerels? Ze zijn allemaal zo fout en doen mij zoveel pijn. Waarom kap ik er niet gewoon mee? En wie moet ik nou geloven? Janice, of moet ik het toch aan Bart vragen of dit allemaal waar is. Maargoed, wanneer moet ik dat doen. Ik ben de hele tijd aan het werk of druk met school en Bart is ontzettend druk met zijn werk en studie. Eigenlijk best hopeloos, waarom zou ik moeite gaan doen. Het wordt toch niks tussen hem en mij. Nou ja, tuurlijk weet ik wel waarom ik moeite wil gaan doen voor die waarheid. Ik wil gewoon weten of die arrogante, lelijke kwal ook nog een jaloerse kant heeft. Wat dan een arrogante, jaloerse, lelijke kwal wordt. Het wordt nou echt tijd dat ik ander werk ga zoeken. Ik wil hem niet de hele tijd zien. Of dat hij onverwachts voor mijn neus staat. Hij weet dat ik hem niet kan weerstaan, dat hij een invloed op mij heeft. En dat moet stoppen. Echt. Deze keer lukt het mij. En als hij heeft gelogen, dan is meneer echt nog niet jarig. Echt niet. Want ja, je kent mij. Mijn wraak is zoet en ik sla terug. Dat beloof ik. Ook als het de waarheid is. Ik ben geen zielig, klein popje dat niks aankan. Als hij dat denkt, dan kent hij mij absoluut niet. Maargoed, niet dat ik daar nog verandering in wil brengen ofzo. Het hoeft gewoon allemaal niet meer. Nooit meer. Het is over, voor nu en altijd. Nou ja, na die wraak dan die hij nu nog te goed heeft. En als Bart inderdaad is overgehaald om het met mij aan te pappen, dan heeft hij ook nog een groot probleem. Een heel groot probleem. Liefs, Lisa.’

A_lette schreef:

Ben de afgelopen tijd 6 dagen per week aan het werk geweest, als ik thuis ben van werk heb ik niet echt de moed om nog een nieuw stuk te gaan schrijven..