Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-06-08 16:50

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 12-06-08 16:50

Goed gedaan hoor nou lekker naar de HAVO

**Geplaatst**: 13-06-08 14:39

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 13-06-08 14:39

goedzo!

**Geplaatst**: 14-06-08 10:41

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 14-06-08 10:41

ik heb het verhaal in 1x gelezen!!!
wat een leuk verhaal zeg!!!
had gehoopt dat ik verder kon lezen maar helaas...
ik wacht echt op de volgende hoofdstuk ben benieuwd hoe alles afloopt!!
ga zo door!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-06-08 10:52

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 14-06-08 10:52

Bedankt voor alle felicitaties en lieve reacties natuurlijk! Afgod

Ik heb nog nooit een topic met twaalf pagina's gehad! Wow!

Bij deze hoofdstuk twintig, op naar de dertien pagina's!! Rock-on, dudes!

Hoofdstuk twintig

De deur vloog open. In nog geen fractie van een seconde was ik weer bij bewustzijn. Vanaf de grond leek de barkeeper een stuk groter dan voorheen. Ik probeerde het wazige beeld dat ik had scherp te stellen maar mijn ogen wilde niet meewerken.
‘Ik dacht al dat het niet goed zou gaan. Het duurde me allemaal veel te lang.’ Mompelde hij en krabde peinzend aan zijn achterhoofd.
‘Het gaat wel hoor.’ Antwoordde ik en probeerde overeind te komen maar de pijn schoot door mijn voet heen waardoor ik als een pudding terug zakte op de koude vloer.
‘Gelukkig, niemand mag je hier zo zien. Opstaan!’ Commandeerde hij.
Toen ik niet in beweging kwam boog hij voorover en omsloot met zijn eeltige hand mijn bovenarm. Hij trok me ruw overeind en hield me even vast toen ik vervaarlijk wankelde. De pijn in mijn voet was verschrikkelijk en mijn hoofd bonkte.
‘Moet ik iemand bellen die je op komt halen of kun je zelf naar huis?’ Vroeg hij, terwijl hij ons uit de kleine toiletruimte manoeuvreerde.
‘Ik kan wel zelf naar huis.’ Antwoordde ik, te koppig om toe te geven dat ik me zo slap als een vaatdoek voelde.
Hij haalde zijn schouders op, murmelde wat en schoof zijn arm onder mijn oksels om te ondersteunen toen hij me naar de deur van de kroeg hielp. Zodra hij me echter losliet zakte ik door mijn benen heen.
’Verdomme.’ Schold hij luid en greep gauw mijn schouder vast.
De tranen sprongen in mijn ogen. Niet omdat hij zo hard kneep (wat ook wel de moeite waard was om in tranen uit te barstten over ginds), maar voornamelijk omdat ik me doodschaamde. Hoe moest ik dit alles aan Elsa uitleggen? Hoe kon ik zo dom zijn?
‘Dat wordt dus toch iemand bellen.’ Zei de barkeeper, schoof met een wild gebaar een stoel naar achter en hielp me te zitten.
Ik staarde hem glazig aan. Ik kokhalsde.
‘Wil je een glaasje water?’ Vroeg hij en keek me bezorgd aan.
Alle kleur was inmiddels uit mijn gezicht verdwenen en ik kon me zelfs op de stoel nauwelijks in evenwicht houden. Ik knikte lichtjes. Hij liep naar de bar en schonk een glas water voor me in. Ik dronk zo snel en gulzig dat de helft over mijn kleding gutste maar who cares?
’Hoe heet je van je achternaam? Dan kan ik je vader bellen.’ Zei hij toen ik het glas leeg had.
‘Trebel.’ Antwoordde ik zacht.
Toen hij achter de bar in het telefoonboek bladerde realiseerde ik me pas dat hij opzoek was naar de naam Trebel in het telefoonboek om mijn vader te bellen, precies zoals hij zojuist gezegd had.
‘Nee, wacht! Ik woon niet meer bij mijn vader, ik woon bij Elsa.’ Riep ik naar hem toe.
Hij keek op.
‘Elsa?’
Ik knikte bevestigend.
‘En wat is haar achternaam?’
Ik kneep mijn ogen samen terwijl ik me krampachtig probeerde te herinneren hoe ze heette.
‘Ik weet het niet.’ Zei ik uiteindelijk.
De barkeeper slaakte een diepe, duidelijk geïrriteerde zucht. Hij wierp een blik op de klok.
‘De eerste klanten zullen zo wel komen en daarbij kan ik dat kind niet gebruiken.’ Mopperende hij zacht, waarschijnlijk in de hoop dat ik (de dronken tor die inmiddels aardig ontnuchterd was) het niet zou horen.
Ik hoorde het uiteraard wel maar ging er niet op in. Ik had er geen fut meer voor en ik kon hem niet eens echt ongelijk geven, hoe graag ik dat ook gewild had. Tenslotte was ik inderdaad een last voor hem. Als zijn klanten erachter kwamen dat hij mij in mijn toestand bier had gegeven waren ze waarschijnlijk geen klanten meer. Ik slikte en snakte naar nog meer water maar ik durfde het niet te vragen. De telefoon rinkelde. Het schelle geluid deed pijn aan mijn oren. Hij draaide zich met een ruk om en nam de telefoon op. Het telefoongesprek dat volgde duurde slechts enkele minuten. Toen hij ophing kwam hij met grote stappen op me af.
‘De leverancier komt zo dus je moet hier weg.’ Zei hij.
Ik knikte begripvol en trachtte een scheve glimlach op mijn gezicht te toveren.
‘Ik kan wel alleen hoor.’ Zei ik en beet op mijn onderlip, niet zo zeker van dit feit als ik deed blijken.
‘Weet je het zeker?’ Vroeg hij weifelend.
Ik knikte en voegde daad bij woord om hem te overtuigen. Ik drukte me aan de stoelleuning omhoog en hield me even wankelend vast. De zoveelste steek schoot door mijn voet maar ik verbeet de pijn.
‘Waar zijn mijn krukken?’ Vroeg ik voorzichtig en liet mijn wazige blik door het café glijden.
‘Hier.’ Antwoordde de barkeeper, terwijl hij de tegen de bar leunende krukken voor me pakte en ze me toe reikte.
Mijn polsen gleden door de plastic houders heen en ik omklemde stevig de handvaten om houvast te zoeken. Voorzichtig tilde ik mijn ingezwachtelde voet op en hinkelde naar voren. Dat ging makkelijker dan ik verwacht had. Ik hinkte naar de uitgang van het café en voelde mijn hoofd protesteren, dat bijna uiteen barstte van de hoofdpijn. De barkeeper snelde me achterna en hield de deur voor me open.
‘En direct naar huis hé?’ Gebood hij me.
Ik zag de bezorgde, aarzelende blik in zijn ogen maar ik slaagde er ditmaal in een lichte glimlach te tonen.
‘Ja, ja. Het gaat echt wel!’ Drukte ik hem op het hart, hoewel ik daar zelf niet zo zeker van was.
Ik hinkte over de drempel en zoog de frisse lucht diep op in mijn longen. Alles deed pijn maar dat woog op niet tegen het enorme schaamtegevoel dat ik had. Pas toen ik de straat uit was deed de barkeeper de deur van het café dicht. Ik ging de bocht om en zag nu dat het al een eind drukker in het centrum was. Het wemelde er nu van de vrouwen met enorme boodschappentassen bungelend aan hun beide armen en een peuter aan iedere hand. Ik kokhalsde opnieuw en probeerde me ongezien te verplaatsen. Moeizaam hinkte ik langs de mensen heen. Het centrum leek groter en drukker dan ooit. De afstand die normaal met een steenworp overbrugd was, leek nu even groot of groter dan een reis naar de andere kant van evenaar. Ik voelde mijn ogen tranen van het zachte zuchtje wind dat er langs mijn gezicht streek. Ik sloeg de hoek om en kwam in een smal steegje. Hijgend leunde ik enkele seconden tegen de muur. Ik kokhalsde opnieuw en kon mijn omgekeerde maag niet langer rustig houden. Ik gaf over. Mijn hele maaginhoud kwam naar buiten. Ik walgde van mezelf en maakte me zo snel als mogelijk was uit de voeten toen ik weer normaal kon blijven staan..

‘Kind, wat zie je eruit!’ Zei Elsa toen de voordeur openvloog en onmiddellijk greep ze me vast en drukte me dicht tegen zich aan.
Ik durfde me niet uit de ‘houtgreep’ los te wringen en legde mijn wang op haar schouder.
‘Wat heb je gedaan?’ Vroeg ze ontzet toen ze me losliet en op een afstandje aan mijn schouder krampachtig vasthield.
Het laatste waar ik zin in had was haar te vertellen wat ik vanochtend had beleefd en dat was niet, omdat ik er gewoon geen trek in had maar des te meer, omdat van schaamte mijn wangen gloeide en mijn maag zich telkens omkeerde als ik terug dacht aan vanochtend. Zo achteloos mogelijk haalde ik mijn schouders op.
‘Kom, kom mee naar binnen.’ Dirigeerde ze en hielp me door het halletje heen nadat ze de voordeur achter ons had gesloten.
Ik voelde de tranen achter mijn ogen prikken, maar beet op mijn onderlip om ze tegen te houden. Ik was een loser, echt een loser! Elsa hielp me op een stoel en ik wrikte mijn armen uit de krukken, terwijl ik tegen de rugleuning leunde. Elsa vulde een glas water voor me.
‘Elsa? Heb je een aspirientje?’ Vroeg ik zacht.
‘Ja natuurlijk, meid!’ Antwoordde ze en ik hoorde haar de trap ophollen.
Nog geen minuut later stond ze weer beneden met een aspirientje. Ik liet hem in mijn glas water vallen en roerde met mijn vinger door het water heen tot hij opgelost was. Aarzelend zette ik het glas aan mijn lippen en dronk het water op. Elsa zat tegenover me en staarde me aan met een priemende, bezorgde blik. Ik zette het glas voorzichtig op tafel en onderdrukte een opgeluchte zucht. Er zat niets anders op dan haar de waarheid te vertellen, wat ik dan ook deed..

Toen ik uitverteld viel er een korte stilte. Elsa keek me aan en schudde licht haar hoofd.
‘Ben je boos?’ Vroeg ik zacht.
‘Nee, eerder teleurgesteld.’ Antwoordde ze, eveneens zacht.
Dat was zo mogelijk nog erger.
‘Weet je wel wat er allemaal had kunnen gebeuren?’ Vroeg ze terwijl ze haar ogen wijd open gesperd had, vermoedelijk om aan te tonen hoe groot de schade had kunnen zijn.
‘Ja.’ Fluisterde ik met een beknepen stemmetje.
‘Nee, dat weet je helemaal niet! Je hebt geen flauw idee zelfs anders was je nooit zo stom geweest het te doen!’ Riep ze en haar stem sloeg over.
Ik kromp ineen. Ik had haar nog nooit zo gezien. Ze was altijd zo lief en begripvol. Maar wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten..
‘Het spijt me.’ Mompelde ik zacht maar Elsa luisterde niet eens.
‘En die café-eigenaar, hoe kan hij een minderjarig meisje in jouw toestand een biertje geven? Is hij nu helemaal belatafeld?’ Schreeuwde ze nu bijna.
‘Het was er maar een.’ Zei ik en staarde naar het eikenhouten tafelblad.
‘Maar een? Maar een? Hij had je meteen naar huis moeten sturen of mij moeten bellen van mijn part!’
’Hij wist je telefoonnummer niet.’ Stribbelde ik voorzichtig tegen.
‘Dan had hij daar maar achter moeten komen, de schoft! Ik ga binnenkort wel even langs om een hartig woordje met de beste man te spreken!’
Ik vond het niet eerlijk dat de arme café-eigenaar overal de schuld van kreeg maar ik durfde er niets tegenin te brengen. Er viel een lange pijnlijke stilte waarin Elsa door de kamer ijsbeerde en ik roerloos op mijn stoel bleef zitten. Uiteindelijk liep ze naar de keuken, haalde een kop sterke koffie voor zichzelf en ging tegenover me aan tafel zitten.
‘Wil je asjeblieft nooit meer zoiets stoms doen?’ Vroeg ze en keek me vanonder haar wimpers licht geïrriteerd aan.
Ik knikte.
‘Echt nooit meer?’
‘Nooit meer.’ Bevestigde ik.
Ze slaakte een zucht.
‘Mooi, in het vervolg vlieg je er namelijk uit.’
Er brak een glimlach op haar gezicht door en ze gniffelde. Haar glimlach werkte aanstekelijk en ondanks het belabberde gevoel dat ik had brak ook op mijn gezicht een glimlach door.
‘Ik ga slapen, goed?’ Vroeg ik zachtjes.
‘Dat lijkt me heel verstandig, juffie.’ Antwoordde ze en knikte.
Ik stond op en met behulp van mijn krukken ging ik naar mijn slaapkamer..
Het was tien over half vier, tenminste dat zeiden de wijzers van de klok toen ik wakker werd. Ik geeuwde en rekte me uit. Toen ik overeind ging zitten schoot er even een pijnscheut door mijn hoofd maar die verdween vrijwel direct weer. Ik bleef even besluitloos zitten en toen liet ik mijn benen over de bedrand glijden en stond op. Enigszins wankelend door mijn overbelaste voet schoot ik Elsa’s oude gebroken witte badjas en hinkte de trappen af naar beneden. Beneden was het stil. Op de tafel lag een briefje van Elsa. Even naar de supermarkt, stond erop. Ik geeuwde nogmaals en zette een kop koffie voor mezelf. Al nippend aan de beker liet ik me op de bank zakken. Ik pakte de zapper en zette de televisie aan. Met een geamuseerd trekje op mijn gezicht keek ik naar een belachelijk belspelletje terwijl ik me voor de zoveelste keer afvroeg wie er nou werkelijk zo gek was te bellen.. Ik sprong overeind van schrik toen er op het raam werd getikt. Ik draaide me naar het raam en stond oog in oog met Stanley. oliebol, waarom net nu? Schoot er door me heen en hij gebaarde naar de deur. Wil je opendoen? Vormde zijn lippen geluidloos. Ik haalde een hand door mijn warrige haar en hinkte naar de voordeur, ik kon hem moeilijk voor de deur laten staan, niet waar?

**Geplaatst**: 14-06-08 11:43

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 14-06-08 11:43

Goed stuk! Idd vind ik het wel een beetje jammer dat er steeds zoiets gebeurd.. ik bedoel : er was al eens geweest dat ze dronken was enzo... Bloos

Verder geen commentaar, mooi geschreven en wel weer een paar kleine spellingsfoutjes zoals: over ginds = overigens denk ik dat je dat bedoelde?
Spannend, dat einde!

**Geplaatst**: 14-06-08 16:08

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 14-06-08 16:08

weer een leuk hoofdstuk hoor!!
hoe lang ben je ongeveer met 1 hoofdstuk bezig?? en waar haal je je inspiratie vandaan???

**Geplaatst**: 14-06-08 19:29

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 14-06-08 19:29

weer mooi gedaan hoor. vind idd wel dat ze weer dronken wordt wat minder maarja ik doe je niet na hoor met zo'n verhaal schrijven.
hoop op het volgende stuk

**Geplaatst**: 14-06-08 19:31

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 14-06-08 19:31

goed stuk

het enige wat mij opviel was dat de karakters als ze veranderen gelijk extreem veranderen..
maar het is niet vervelend maar viel me gewoon eerder op Lachen

ga zo door Haha!

en hopelijkkomen er nog vele *LOL*

**Geplaatst**: 14-06-08 19:41

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 14-06-08 19:41

heel gaaf verhaal! ben benieuwd naar het volgende stuk Lachen

nog gefeliciteerd met je examens!

**Geplaatst**: 14-06-08 19:42

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 14-06-08 19:42

Leuk verhaal weer!

**Geplaatst**: 14-06-08 20:56

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 14-06-08 20:56

leuk stuk weer, ben weer benieuwd naar t volgende Lachen

**Geplaatst**: 15-06-08 13:58

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-06-08 13:58

Mooi stuk weer

.

Ben het met het commentaar hier boven, maar verder weer netjes gedaan!

**Geplaatst**: 15-06-08 17:09

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-06-08 17:09

weer een goed verhaal..
ik vind het niet slecht als t ware dat ze weer dronken word..
op de een of andere manier klopt het wel.. ze rent telkes overal voor weg.. al eerder door te drinken en nu voor de 2e keer.. ik vind het dus wel kloppen.. Knipoog

ben heel beniuwd naar volgend stukje..

**Geplaatst**: 15-06-08 17:34

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-06-08 17:34

goed stu:) en ben benieuwd of stanley het nu goed wil maken of niet.

**Geplaatst**: 15-06-08 17:44

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 15-06-08 17:44

goed stuk!

**Geplaatst**: 17-06-08 10:12

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 17-06-08 10:12

inderdaad weer een goed stuk Haha!

**Geplaatst**: 17-06-08 17:12

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 17-06-08 17:12

eej ben je alweer met een nieuw hoofdstuk bezig??
kijk elke dag ff maar er is helaas geen nieuwe:S

**Geplaatst**: 17-06-08 20:43

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 17-06-08 20:43

Nou ik heb net alles in één keer gelezen. Erg goed geschreven! Haha!

**Geplaatst**: 20-06-08 13:15

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-06-08 13:15

Super verhaal! Lees eigenlijk vanaf het begin mee!

En zoals meneer Rozing zei : " in verhalen schrijf ben je heel erg goed en je hebt het beste sectorwerkstuk in elkaar gezet"! haha

**Geplaatst**: 20-06-08 18:34

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-06-08 18:34

Ik heb net in een ruk je hele verhaal uitgelezen en vind het echt super ! Ik ben ook benieuwd waar je de inspiratie vandaan haalt!
Maar echt super knap hoor, ik kan me echt helemaal inleven met de ik-persoon. Maar wat wel opviel is dat ze in het begin van het verhaal een andere achternaam had als nu Tong uitsteken

Eerst heet ze Wilgenstijn en daarna Trebel. En van die Job-persoon hebben we ook niks meer van gehoord haha!

Wel op je spelling letten inderdaad dat is af en toe beetje storend Knipoog

**Geplaatst**: 20-06-08 19:25

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-06-08 19:25

Zoo mooi verhaall!
en nog gefeliciteerd met je examenss!

*wacht net als alle andere op het volgend deel*

**Geplaatst**: 20-06-08 20:57

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-06-08 20:57

Wauw erg mooi geschreven! Af en toe wat spelfoutjes, maar dat vind ik niet zo erg!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-06-08 20:08

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 21-06-08 20:08

Zo hoofdstuk eenentwintig! Pling

Als het zo doorgaat komen die 13 pagina's er wel!
Nu ga ik snel weer Oranje kijken hoor maar ik wilde jullie niet nog langer laten wachten haha!

@ RolingRoos:
Je hebt gelijk! Jeetje wat stom, ik ga het veranderen hoor!
Ik heb het grootste deel Trebel gebruikt, dus daar hou ik me maar aan!
Bedankt in ieder geval he Bloos

Hoofdstuk eenentwintig

Met gesloten ogen en steunend op de deurklink haalde ik diep adem en haalde het slot van de deur. Met een zachte klik sprong hij open.
‘Hallo!’ Zei Stanley opgewekt zodra de deur openging.
‘He.’ Antwoordde ik zachtjes.
Ik realiseerde me goed dat ik niet mocht laten blijken dat ik wist dat hij me ‘slechts’ als vriend zag. Dan zou hij natuurlijk vragen hoe ik dat wist en zou aan het licht komen dat ik ze had afgeluisterd. En hoewel dit in eerste instantie niet mijn bedoeling was geweest besefte ik me heel goed dat, dat niets veranderde aan wat ik had gedaan. Moord met voorbedachten rade is vreselijk, maar enkel moord is eveneens vreselijk.
‘Mag ik binnenkomen?’ Vroeg hij en fronste zijn voorhoofd lichtjes.
Ondanks de kleine rimpeltjes die het fronsen veroorzaakte bleef het een buitengewone knappe verschijning. Ik slikte, dwong een zuinig glimlachje af en knikte.
‘Maar natuurlijk! Kom verder!’
‘Fijn!’ Zei hij en stapte over de drempel langs me heen.
Ik sloot de deur en hinkelde achter hem aan de woonkamer in. Hij ritste zijn jas open en trok hem uit. Voor ik iets kon zeggen had hij zichzelf al op de bank geïnstalleerd. Pas nu viel me op dat hij een zwarte vierkante tas bij zich had. Hij legde hem op zijn schoot, ritste hem open en haalde er een zilveren laptop uit tevoorschijn. Voorzichtig schoof hij de tas opzij zodat de laptop stevig op zijn bovenbenen rustte. Met zacht klikje klapte hij het scherm omhoog. Hij drukte op de het ronde powerknopje en het zwarte beeld flakkerde even. Onderbroken door een kleine hapering startte de laptop op. Toen het beginscherm verscheen zette Stanley de laptop naast zich neer op de bank en haalde uit de tas een zwart en een grijs snoertje. Beide stak hij ze op verschillende plaatsen in weerzijde van de laptop en keek pas toen weer naar me op. Al die tijd had ik gade geslagen hoe hij met een zekere precisie en voorzichtigheid het apparaat aanzetten en installeerde.
‘Wil jij deze daarin stoppen?’ Vroeg hij en wees naar twee rechthoekige gaten in de muur.
‘Ja hoor.’ Antwoordde ik terwijl ik me afvroeg waarom hij hier ging computeren en niet gewoon lekker thuis.
Hij reikte me de uiteinde aan van de twee snoertjes en ik stopte ze in de openingen. Onmiddellijk klonk en er een vrolijk piepje uit de laptop.
‘Super, gelukt!’
Het was dat Stanley de laptop op zijn schoot had maar anders was hij vast en zeker overeind gesprongen zo breed grijnsde hij. En dan te bedenken dat het een maar een laptop was..
‘Wil je misschien wat drinken?’ Vroeg ik nog altijd enigszins verbaasd.
‘Ja lekker.’
‘Iets fris?’
‘Ja, prima hoor.’
‘Oké, goed, ja komt in orde hoor.’ Zei ik en draaide me moeizaam om.
‘Hé Amber is er iets?’
Abrupt kwam ik tot stilstand en keek achterom naar Stanley. Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee hoor, hoezo?’
‘Je doet zo.. zenuwachtig.’
‘O. Misschien onbewust.’ Antwoordde ik en voegde er een misplaatste knipoog aan toe.
Hij fronste opnieuw zijn overheerlijke voorhoofd, haalde vervolgens zijn schouders op en richtte zich weer op zijn laptop. Terwijl ik de keuken in hinkte haalde ik opgelucht adem. Zie je wel, als je maar rustig blijft komt het allemaal goed sprak ik mezelf moed in. Ik haalde een glas tevoorschijn en vulde het met sinas. Ik zette de fles terug, deed de koelkast dicht en hinkte met in mijn linkerhand een kruk en in mijn rechterhand het glas terug naar de woonkamer. Stanley leek helemaal op te gaan in zijn laptop. Waar je jongens al niet blij mee kunt maken.. Iets luider dan gepland zette ik het glas op het bijzettafeltje. Hij keek verrast op.
‘Dankjewel! Is Elsa er niet?’
‘Nee, ze is boodschappen doen.’ Antwoordde ik en ging tegenover hem zitten op de andere bank.
‘Aha.’ Antwoordde hij en staarde weer naar zijn beeldscherm.
‘Mag ik je iets vragen?’ Vroeg ik terwijl ik mijn kop koffie van de tafel pakte.
‘Natuurlijk.’ Antwoordde hij rustig, zijn blik niet van de laptop afwendend.
‘Ook als het een stomme vraag is?’
‘Stomme vragen bestaan niet.’ Antwoordde hij kalm en keek nu pas op.
‘Waarom zit je hier achter de computer en niet thuis?’ Vroeg ik en nam een enorme slok koffie, die zo heet was dat ik het maar net binnen kon houden.
‘Zie je wel? Dat is toch geen stomme vraag, dat is een logische vraag. Ik zit hier altijd als ik op internet wil. Die grijze draad die jij net daar in dat gat heb gestopt is een internet draad. Thuis hebben wij geen LAN-steker en ook geen draadloze internetverbinding, dat vindt mijn moeder stroomverspillende onzin. Dus kan ik hier wel internetten en thuis niet, begrijp je?’
Ik knikte en trok op mijn knieën op tot mijn kin, terwijl ik naar hem keek. Hij glimlachte.
‘Fijn.’
Hij richtte zijn blik weer op de laptop en ik zapte langs de kanalen op de televisie. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden. Alleen al Stanleys aanwezigheid maakte me nerveus en deed mijn buik van binnen kriebelen. Ik wist het verschil tussen vriendschap en liefde heel goed en ik wist ook hoe pijnlijk het kon zijn. Aan het begin van het schooljaar was Job verliefd op me en hoewel ik dol op hem ben twijfelde ik geen enkel moment aan het feit dat het voor mij gewoon een hechte vriendschap was. Twee keer hebben we gezoend en ik voelde niets. Job was er kapot van en ik voelde me ontzettend schuldig. Gelukkig is Job een jongen met het hart op de juiste plaats en nam hij me niets kwalijk. Ja, in het begin was hij kwaad en vooral teleurgesteld, omdat hij vond dat ik hem valse hoop had gegeven (in verband met de twee zoenen) maar al snel aanvaarde hij dat het nooit wat ging worden. Ik slikte, ik wist nog precies hoe hij het zei..
‘Ik zal niet tegen je liegen, Amber. Ik ben verdrietig en teleurgesteld, maar ik neem dat je dat ook wel begrijpt. Toch neem ik het je niet kwalijk, ik vind het moeilijk, maar ik begrijp dat het geen kans van slagen heeft als de liefde maar van een kant komt..’
Ja, de woorden kon hij altijd wel vinden en precies de vinger op de juiste plaats leggen. Op dit moment wenste ik vurig dat ik toen wel voor Job was gegaan. Het was zo’n lieve jongen en ik voelde nu pas hoeveel pijn het deed afgewezen te woorden. Tenslotte was ik er nu zelf de dupe van. Indirect misschien, maar toch.
‘Wil jij ook even?’
Ik schrok van zijn luide zware stem. Ik keek verrast opzij.
‘Wat?’ Vroeg ik verbaasd.
‘Of jij ook even wilt?’ Herhaalde hij rustig.
‘Mag dat?’ Vroeg ik hoopvol.
Thuis had ik nooit een laptop of computer tot mijn beschikking gehad. Mijn ouders hadden er wel een maar daar kwam ik niet of nauwelijks op en op school kon je niets anders met de apparaten dan werkstukken in mekaar zetten.
‘Ja natuurlijk. Dan schenk ik ondertussen nog iets te drinken in, wil jij ook nog wat?’ Vroeg hij en gebaarde naar mijn inmiddels lege mok.
Ik knikte dankbaar en we ruilde van plaats. Hij zette de laptop op mijn schoot en met wat onhandigheid bewoog ik het pijltje van de muis over het beeldscherm. Ik staarde naar het scherm terwijl ik wat surfte over internet. Ineens viel mijn oog op een kleine advertentie links onder het beeld. Ik schoof het pijltje naar de advertentie toe en klikte. Een nieuwe pagina sprong open. Ik drukte rechts bovenin op het vierkantje en vergrote daarmee de pagina. Ik verbaasde me over mijn eigen handigheid ondanks mijn minimale ervaring. Ik wilde net gaan lezen toen Stanley onbedaarlijk in de lach schoot.
‘Moet je kijken.’ Zei hij al lachend terwijl hij naar de televisie wees.
Ik verkleinde de pagina weer, schoof de laptop van mijn schoot en liep naar de televisie. Stanley keek een programma met de leukste homevideo’s. Ik bleef even staan kijken en deed mijn best niet te gaan knorren als een varken, wat ik nog al eens deed als ik moest lachen. Uiteindelijk pakte ik de laptop weer op en liet mijn blik over de regels van de advertentie glijden.
‘Wat lees je?’ Vroeg Stanley en dook naast me op.
Snel klapte ik het scherm naar beneden.
‘Niets.’ Wimpelde ik hem af.
‘Niet in al die reclames trappen hoor!’ Waarschuwde hij me. ‘Het is niets anders dan onzin.’
‘Weet ik.’ Antwoordde ik en graaide een pen van tafel.
Toen hij weer voor de televisie zat opende ik het beeldscherm en schreef wat informatie uit de advertentie op mijn handpalm. Daarna klikte ik alle pagina’s weg en gaf de laptop terug aan Stanley.
‘Ik ben klaar.’
‘Mooi, ik ook. Ik moet trouwens ook gaan, time flies when you have fun.’ Zei hij nonchalant en grijnsde.
Mijn wangen kleurde, terwijl de vlinders in mijn buik verwoedde salto’s maakte.
‘Inderdaad.’ Beaamde ik en glimlachte licht.
Ik hielp hem met de boel inpakken en we namen afscheid. Toen hij het tuinpaadje afliep zag ik het rode auto-tje van Elsa om de hoek komen. Ze zwaaide en ik zwaaide terug, terwijl ik tegen de deurpost leunde.
‘Dag meid! Heb je, je roes uitgeslapen?’ Riep ze vrolijk uit het raampje toen ze de auto het parkeerterrein opreed.
Ik knikte en wreef mijn lippen over mekaar. Even gleed mijn blik over mijn handpalm. Mijn blik bleef hangen bij het telefoonnummer dat ik haastig had opgeschreven. Dit wilde ik..