Bokt.nl

Citaat:

Dat Laurens het ideale slachtoffer is bedenk ik al snel. Hij was diegene die mij nog even tussendoor nam, dus waarom hem niet even misbruiken? Bovendien vertrouw ik hem wel en weet dat hij de dader in ieder geval niet is. Zijn handschrift komt niet overeen en zijn naam stond niet op de lijst. Ik besluit onschuldig te beginnen, als hij toehapt, kan het alleen maar leuker worden.
‘Hey, weetje, ik ben helemaal alleen en ik ben bang. Help?’ Met een grote grijns op mijn gezicht klik ik op ‘verzenden.’ En nu is het maar afwachten of ik een antwoord krijg!

Citaat:

Als ik mij net weer wil omdraaien om mij in mijn dekens te wikkelen hoor ik mijn telefoon. ‘Hey lieverd. Niet bang zijn. Wat is er aan de hand? Of wou je tegen mij aankruipen? X mij’ Ik kan een lach niet onderdrukken. Kassa! Even denk ik over dat tegen hem aankruipen na en het beeld van ons samen op de bank schiet door mijn gedachten. Even voel ik het gevoel van die ene zoen weer. Ik realiseer mij dat hij de enige voor mij is. Maar toch heb ik een gevoel van twijfel. Niet om Janice, maar om Rose en de reactie op de naam Laurens in dit huis. Maar aan de andere kant, dit is gewoon ontschuldig heen en weer gesms, beredeneer ik. Piekerend kijk ik naar het beeldscherm van mijn telefoon. ‘Tegen je aankruipen? Klinkt goed. X ’ Als ik op verzenden klik bedenk ik mij dat het nog een vrij slap smsje is. Niks meer aan te doen. ‘Ja tegen mij aankruipen. In mijn brede, warme armen. Hoef je ook niet meer bang te zijn. Lijkt het je wat?’ Krijg ik al snel als reactie terug. Even mist mijn hart een slag. Ergens had ik wel verwacht dat hij er wel op in zou gaan. Maar niet zo snel. In een reflex bedenk ik mij dat ik aan het terugkrabbelen ben. Plotseling piept mijn telefoon weer. ‘En niet inzitten over Janice. Wij scharrelen alleen maar. Jij bent speciaal. Ik wil dat je dat weet.’ Ik voel mij warm worden, mijn handen beginnen te trillen en even kom ik in de verleiding om terug te sturen dat ik wel wist dat zij alleen maar scharrelden. Dan herinner ik mij opeens de moordblik van Laurens. Zonder mij te bedenken stuur ik hem een nieuw smsje. ‘Ben ik dan zo speciaal voor jou, dat als jij samen met Janice bent mij met een moordblik aan mag kijken?’ Vervolgens draai ik mij om, in de hoop om nu wel te kunnen slapen.

Als ik de volgende ochtend lekker lui in een van de tuinstoelen in de tuin lig, kijk ik verbaasd op als Janice plotseling voor mijn neus staat. Haar ogen zijn rood van het huilen. Even voel ik mij warm worden, het volgende moment heb ik het ijskoud en het zweet breekt mij uit. Ze zou toch niet de smsjes hebben gelezen? Niet dat ze zo erg waren, maar toch. Straks denkt ze, of liever gezegd, weet ze, dat ik achter haar vriendje aanzit.
‘Het is over met Laurens.’ Zegt ze opeens zacht. Mijn hart maakt een sprongetje, het liefst begin ik te zingen, dansen en weet ik veel wat nog meer. Maar ik hou mij in.
‘Hoezo het is over met Laurens?’ Vraag ik zo ontschuldig mogelijk.
‘Ik weet niet waarom hij het uit heeft gemaakt, maar het is uit. Zomaar. Opeens.’ Brengt ze stotterend uit. Vervolgens begint ze te huilen. Langzaam sta ik op uit de stoel en geef haar een knuffel en ondertussen bekruipt mij een gigantisch schuldgevoel. Zou het mijn schuld zijn? Volgens Laurens waren hij en Janice alleen maar aan het scharrelen. Maar toch! Zou het mijn schuld zijn?
‘Heeft hij geeneens een reden genoemd?’ Vraag ik vol verbazing.
‘Nee. Nou ja, hij zei dat hij er geen goed gevoel over had, over ons. En dat het voor mij eerlijker was dat het uit zou zijn.’ Even is het stil. ‘En hij vind iemand anders leuk. Iemand die hij nooit heeft kunnen vergeten. Zou hij de draad weer oppakken met Irma?’ Weer is het even stil. Mijn schuldgevoel groeit met de seconde. Ik zou toch niet de knoop voor hem hebben doorgehakt door gister met hem te gaan smsen? Trouwens, na mijn laatst gestuurde sms heb ik ook geen reactie meer van hem terug gehad.
‘Ik weet het niet Janice, ik zou het niet weten. Nadat wij te horen hebben gekregen dat jij en Laurens wat met elkaar hadden, heb ik Irma trouwens ook niet weer gezien.’ Reageer ik zo neutraal mogelijk.
‘Okey. Maar wacht eens even. Jij.’
‘Wat is er met mij?’
‘JIJ! Jij bent een ex van Laurens, de roddel ging eerst dat het uit was tussen Irma en Laurens door jou! Dat hij jou niet kon vergeten! Hij wil jou gewoon!’
‘Janice doe eens even normaal. Ik heb Marc toch?’
‘O ja? Héb jij die? Wat deed hij dan gisteravond in de stad met een één of ander grietje? Ze zagen er behoorlijk close uit hoor!’
‘Nu wordt het mooi, jij beschuldigd mij ervan dat het uit is tussen jou en Laurens, terwijl ik er niks mee te maken heb. En dan begin je ook over dat Marc een ander grietje heeft. Het is niet aan ofzo tussen Marc en mij.’ Goedzo Lisa! Lieg er maar lekker over. Spreek ik mijzelf in gedachten toe.
‘Dan heb je Marc dus niet.’ Reageert Janice, in haar stem klinkt een lichte woede.
‘Ik heb er niks mee te maken dat het uit is tussen jou en Laurens.’
‘Ontken maar.’
‘Hoezo ontken maar?’
‘Ik heb het vermoeden dat jullie nog wel een stelletje worden. Zullen Gert en Anna blij mee zijn.’
‘Hoezo zullen Gert en Anna daar blij mee zijn.’
‘Dat zoek je nou lekker zelf maar uit.’ Plotseling draait ze zich om en loopt met stevige passen de tuin uit.
‘Janice wacht eens even! Als dit over Rose gaat…’ Janice steekt haar hand op en loopt door. Verslagen ga ik in een van de tuinstoelen zitten. Dit heb je goed voor elkaar Lisa. Echt helemaal geweldig. Wat ben je ook een stomme, domme muts. Janice wist wat over de moord op Rose. En wat doe jij? Jij pakt haar vriendje af. Simpelweg omdat je het niet uit kon staan dat ze wat samen hadden. Omdat je een jaloers kreng bent. En nu, nu kun je het allemaal helemaal zelf uitzoeken. Echt geweldig.

‘Zo wat zit jij hier verslagen voor je uit te staren.’ Ik kijk op en ik zie Gert gewapend met een tennisraket.
‘Zin in een spelletje tennis? Je was er vroeger goed in. Net zoals je moeder trouwens. Bovendien zie je er wel uit alsof je even wat afleiding kan gebruiken. Wat is er aan de hand?’ Bezorgd kijkt hij mij aan.
‘Niks.’ Reageer ik kort.
‘Wel waar, zeg het nou maar.’ Ik haal mijn schouders op.
‘Het is iets met Janice he?’
‘Ja dus?’
‘Niks ja dus. Zeg het nou maar, dat lucht meestal wel op.’
‘We hebben gewoon ruzie.’
‘Ruzie waarover?’
‘Een jongen.’ Gert begint te lachen.
‘Dat is niet grappig!’ Reageer ik verontwaardigd.
‘Sorry,’ hikt hij, ondertussen een paar tranen wegvegend. ‘Ik ben niet goed in zulke gesprekken, ik weet het. Maar toch wordt het nodig tijd dat ik het eens leer.’ Mijn mond valt open van verbazing.
‘En dus ben ik proefpersoon.’ Concludeer ik op verontwaardigde toon.
‘Ja.’
‘Moet niet mooier worden vandaag.’
‘Potje tennissen dan maar?’ Even denk ik na. Dan schud ik mijn hoofd.
‘Ik denk dat ik eerst eens even wat meer wil weten over hoe Rose jou in vredesnaam leuk heeft kunnen vinden.’ Gert begint te lachen.
‘Vraag het niet aan mij, ik zou het niet weten. Het klikte gewoon en we hadden veel lol.’
‘Mis je haar niet?’ Vraag ik verbaasd, ergens had ik de zin ‘ik mis haar.’ Wel verwacht.
‘Tuurlijk wel! Maar Anna heeft mij goed opgevangen. Vooral toen jij van de berg af bent gevallen was ze er echt voor mij. Dat heeft wel geholpen met het verlies van Rose te verwerken. Maar ik mis haar echt wel.’ Gert zijn stem wordt zacht. ‘Ja ik mis haar.’ Even glimlach ik.
‘Ik mis haar ook, ik wil zo graag weten hoe ze was. En over hoe ze aan het einde van haar leven is gekomen.’
‘Door een ongeluk.’ Klinkt het naast mij.
‘Een ongeluk?’
‘Ja. Wat dacht jij dan?’
‘Geen idee. Wat voor ongeluk heeft ze gehad?’
‘Ze heeft een autoongeluk gehad. De technische recherche heeft ons verteld dat de remmen van haar auto het niet meer deden. Apart eigenlijk, de auto was namelijk net naar de garage geweest voor een grote beurt.’ Piekerend staart Gert voor zich uit. Alsof hij er nog even goed over na moet denken.
‘Hebben wij het rapport over het ongeluk ooit gezien?’ Hoor ik mijzelf opeens vragen. Gert schudt zijn hoofd.
‘Nee, hoezo?’
‘Gewoon, een vraagje.’ Reageer ik zo rustig mogelijk. Een autoongeluk dus. Maar hoe zit het dan met de moord? Ze is vermoord. Maar door wie, waarom en vooral, wie heeft er dan aan de auto gezeten?