Bokt.nl

jaah vind het ook egt coowl=) lowl heb zonet eve het hele verhaal gelezen maar k vind het super leuk ik bedenk ook verhalen maar k wil ze niet schrijven dat vind ik niet leuk amar het zit allemaal in mijn hoofd ongeveer ook zulke verhalen als dit alleen dan zit ik er zelf in X) hihi

**Geplaatst**: 22-01-06 20:17

Re:

Geplaatst: 22-01-06 20:17

ben benieuwd wanneer het volgende hoofdstuk komt;)

**Geplaatst**: 23-01-06 09:22

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 23-01-06 09:22

omdat ik jullie niet langer wou laten wachten heb ik heel even wat tijd vrij gemaakt

ik hoop dat jullie het mooi vinden

volgens mij is het trouwens een minder spannend voor de eerst

haha ben benieuwd wat jullie vinden

ik wil trouwens wel ff zeggen ik heb dit weekje weer een druk leerweekje dus niet heel veel tijd over ik hoop dat ik tijd heb om te schrijven maar ik kan jullie niets beloven

Beetje verrast dat het lukte staar ik even naar het luik, maar als ik even opzij kijk naar Berber zie ik dat die weer helemaal wit wegtrekt. Zo snel als ik kan loop ik naar haar toe en laat haar zitten. Dan kijk ik naar Claudia en zeg: “Wat gaan we nu doen? We kunnen Berber hier niet alleen achter laten, maar zij kan het nooit aan om een stuk te moeten rennen en zelfs te lang staan is haar waarschijnlijk teveel.” Claudia kijkt even bedenkelijk naar het luik en zegt: “Ik ga het luik in en kijk wat er aan de andere kant is, dan kijken we verder.” Ze loopt gelijk naar het luik en bukt zich al om erin te gaan maar dan zeg ik: “Wacht, ik kan beter gaan. Als Berber iets nodig heeft weet jij beter wat en hoe je iets moet doen dan ik.” Claudia stopt en staat weer op en draait zich naar mij toe, ze kijkt me recht in de ogen aan en zegt: “We weten niet wat er op het eind zit, het kan gevaarlijk zijn, je kunt bij de jongens uitkomen of weet ik veel wat allemaal.” “Ik zal wel moeten let jij maar op Berber. Ik ga zo gauw als ik kan en we zullen wel zien waar ik uitkom.” Ze knikt me even bemoedigend toe maar zegt niets, eigenlijk valt er ook weinig te zeggen. Dan loop ik naar het luik en buk me, maar net voordat ik naar binnen ga hoor ik Claudia zeggen: “Doe voorzichtig.”

Het is een dunne buis en ik kan er net op handen en voeten doorheen kruipen, ik probeer zo zachtjes mogelijk te doen. Ik zie nergens een plek waar licht vandaan komt of iets wat ook maar op een uitgang lijkt, een gevoel van angst bekruipt me, wat nou als er ook voor de uitgang een kast of iets dergelijks is geschoven, wat nou als de jongens erachter komen? Langzaam kruip ik verder af en toe kom ik een bocht tegen, maar dan kom ik een bocht tegen waar ik links en rechts kan, ik twijfel een beetje welke kant zal ik nemen. Even denk ik goed na ondertussen voel ik de ring om mijn rechterhand die ik ooit van mijn moeder had gekregen voor mijn verjaardag, het was een ring die ik toen zo graag wou hebben, alleen hij was veel te duur en toch had mijn moeder hem voor me gekocht. Even denk ik er aan terug, toen alles nog normaal was.

Dan kom ik weer bij de realiteit en denk nog heel even na voordat ik een kant kies, dan kies ik voor rechts, omdat mijn ring aan mijn rechterhand zat en die mij tot nu toe altijd geluk heeft gebracht. Snel ga ik verder, omdat ik geen idee heb hoelang ik nog heb, want als jongens erachter zouden komen dat ik er niet was. Ik schrik ervan, maar daar moet ik niet aan denken, het gaat vast goed, het moet gewoon goed gaan, en vast beraden kruip ik verder. Iedere keer als ik kan kiezen tussen links en rechts, kies ik rechts en dat geeft me op de een of andere manier een goed gevoel. Na een lange tijd op handen en voeten te kruipen, zie ik eindelijk iets wat op een uitgang lijkt. Ik versnel ietsjes mijn tempo en hoop van harte dat het een uitgang is, de spanning komt bij me omhoog, maar toch ergens weet ik zeker dat dit een uitgang is onze redding.

Als ik bij het eind van de tunnel ben aangekomen, probeer ik even te luisteren of ik iets hoor aan de andere kant. Als ik niets hoor probeer ik met een mijn handen het luik open te krijgen, dat lukt niet. Dus een beetje onhandig en het gaat ook niet al te makkelijk draai ik me om, het is een geluk dat ik zo dun ben anders zou dit me nooit lukken. Gelukkig krijg ik het voor elkaar en nu ben ik met mijn voeten tegenover het luik. Ik geef er een trap tegen aan en nog eens en nog eens. Dan valt het luik open. Zo gauw als ik kan laat ik me door de opening naar buiten glijden.

Even moeten mijn ogen wennen aan het licht, maar al gauw zie ik alles weer scherp en snel kijk ik om me heen. Het is een soort garage, er staat een grote auto, even verstijf ik, het is de auto van de ontvoering. Als ik verder kijk zie ik een deur, zo gauw als ik kan ren ik er naartoe. Snel druk ik de klink naar beneden, maar de deur zit op slot de hoop zakt me in mijn schoenen. Ik kijk om me heen misschien hangt hier ergens een sleutel. “Yes,” zeg ik zachtjes, een trilling van geluk gaat door me heen, wanneer ik allemaal sleutels in een kastje zie hangen. Snel maak ik het kastje open en kijk even heel goed naar de sleutels, die sleutels me een stukje zwart zullen wel van de auto en de fietsen zijn en die, ja dat is hem misschien. Gauw gris ik de sleutel van het haakje af en steek hem in het slot. oliebol, hij vast niet snel loop ik terug naar het kastje toe en trek zomaar een sleutel van een haakje af en steek hem in het slot. En voor het eerst in mijn leven heb ik hierin geluk, meestal zou de aller laatste sleutel bij mij de goed sleutel zijn geweest, maar nu gelukkig niet want zoveel tijd heb ik niet. Gelijk schieten mijn gedachten weer naar Claudia en Berber, als de jongens er nog maar niet zijn. Zo gauw als ik kan hang ik de sleutel op een haakje rechts bovenin een hoek zodat ik hem gauw weer heb gevonden. Dan ga ik snel naar het luik en schiet zo snel als ik kan er weer in.

Het is helemaal donker in de tunnel, zo gauw als ik kan ga ik door de tunnel heen en probeer niet op de angst te letten die ik heb. Steeds bij iedere bocht ga ik links en al snel zie ik het gat van het luik dat wij open hebben gemaakt. Ik verhoog mijn tempo nog even, snel ben ik bij het einde en behendig klim ik eruit. “Kate, eindelijk. Het leek wel een eeuwigheid te duren, hoe was het, ben je ergens achter gekomen, is er een uitgang…” ze wil nog verder ratelen, maar gauw onderbreek ik haar, omdat we niet zoveel tijd hebben, dus zeg ik snel, “Ja, ik heb een uitgang gevonden, maar wat nu?” Ze kijkt me vragend aan en zegt: “Wegwezen natuurlijk, wat wou je anders, wachten totdat de jongens ons weer een pak rammel geven?” Snel denk ik na, want natuurlijk heeft ze gelijk, maar zou Berber het wel aan kunnen, we kunnen haar niet achterlaten in onze ontsnappingspoging, dus zeg ik. “En Berber dan?” “Ik red me wel,” hoor ik ineens een stem achter me, snel draai ik me omen sta recht tegenover Berber. “Gaan jullie maar zonder mij, ik zou jullie alleen maar ophouden.” “Nee, we gaan met je of helemaal niet! We laten niemand bij die jongens achter,” zeg ik vastbesloten. “Maar ik zou jullie rem zijn, zonder mij redden jullie het wel om te ontsnappen.” “Nee, ik laat jou hier niet achter hoor je me, nu niet en nooit niet,” eigenlijk wil ik het wel naar haar toe schreeuwen maar ik ben bang dat de jongens het zouden horen. “En geen gemaar!” Zeg ik er streng achteraan. “Oké, dan gaan we nu, ik schat dat de jongens over 5 minuten voor deze deur staan om jullie op te halen. Ze zullen denken dat de deur op slot zit en zullen alles proberen om de deur open te krijgen. Tegen die tijd moeten wij buiten zijn, zijn jullie er klaar voor. Ik knik naar haar en kijk om naar Claudia, die ook instemmend ja knikt. “Oké, Berber jij gaat voorop dan houden Claudia en ik jou tempo aan, bij iedere afslag die je tegen komt ga je rechts en nu moeten we opschieten we hebben al genoeg tijd verspild.

Snel schiet Berber het luik in en zegt: “Geen getreuzel meer, we hebben geen tijd!” Gelijk volgt Claudia achter Berber aan, even wacht ik en kijk even goed om me heen, zou er nog wat nodig zijn? Dan hoor ik Claudia: “Kom je nog?” “Ja, ja ik kom al,” gelijk ga ik achter hun aan het luik in. We hebben er een vrij hoog tempo in het valt me mee, ik had verwacht dat we veel langzamer zouden gaan met Berber. Maar Berber heeft er flink de vaart in zitten, ze is een sterk meisje, dat is mij allang duidelijk geworden. Zelf ben ik af en toe wel een beetje jaloers op haar, zij is altijd zo rustig en vastberaden en eigenlijk volgens mij ook nooit bang, had ik dat ook maar. Dit is ook zo’n moment waar ik heel bang in ben, omdat die jongens ons misschien zo wel tegen komen. Ik voel de angst, de spanning en de opwinding gewoon door mijn hele lichaam stromen, wat nou als het fout gaat? Snel druk ik deze gedachten weer weg, het moet goed gaan, het moet!

kus Nujaro

**Geplaatst**: 23-01-06 10:13

Re:

Geplaatst: 23-01-06 10:13

Mooi stuk weer spannend hoor

.
Hopen maar dat Berber niet flauwvalt als die jongens eraan komen

**Geplaatst**: 23-01-06 11:27

Re:

Geplaatst: 23-01-06 11:27

heel leuk stuk ik vind hem echt cool

Miss moet je erover gaan denken dat je een boek gaat schrijfen dit is echt cool

**Geplaatst**: 23-01-06 13:07

Re:

Geplaatst: 23-01-06 13:07

Ik vindt het een heel leuk en mooi verhaal =D

En dat idee van een boek is een heel goed idee

**Geplaatst**: 23-01-06 13:29

Re:

Geplaatst: 23-01-06 13:29

haha een boek zal het nooit worden daar is het niet goed genoeg voor, maar het is wel een heel groot compliment

**Geplaatst**: 23-01-06 15:32

Re:

Geplaatst: 23-01-06 15:32

niet goed genoeg

het is juist vet goed misschien moet je er toch maar over na gaan denken hoor! het is echt een vet goed verhaal en het leest lekker door

het hoeft geen dik boekje te zijn miss gaat het je ook nog echt lukken

**Geplaatst**: 23-01-06 16:24

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 23-01-06 16:24

Ik volg het verhaal al een hele tijd. Ik vind het echt mooi. Je moet eens met een echte schrijfster gaan spreken voor tips als je vindt dat het niet goed genoeg is. Je kunt echt wel een boek schrijven hoor:)