De zon begon te schijnen, de wind waaide de wolken weg. Ik was in paniek, want MIJN Bello was aangereden!
Ben stapte uit, en vroeg vriendelijk of de mensen wouden vertrekken. Met commentaar en gezeur, liepen de meeste weg. "Je verdiende loon!" Hoorde ik iemand zeggen. Ik werd woest, vreselijk woest! Met een boos gezicht stond ik op. "Wie zei dat?" Zei ik. Niemand reageerde, tot iemand de gene aanwees die het zei. "Hoe kinderachtig kan je zijn!" Ik liep naar de persoon, die niet bang voor me bleek te zijn. "Je verdiende loon!" Zei die nog een keer. Ik kon me zelf niet meer inhouden, en gaf de persoon een trap tegen z'n scheen. "Rot op! Doe wat nuttigs!" Ik werd echt kwaad.
Ben keek me aan, en nam voor me op. "Ga weg!" Zei hij. De persoon liep lachend weg. Bello was stil, gaf geen kik. Ik was bang dat ze het begeven had.
Ben gebaarde dat ik in de auto moest stappen. Ik deed het, en hij stapte zelf ook in. Hij stak de autosleutel in het slot, en starte de auto. "Ik rij naar de dichtsbijzijnde dierenarts!" Zei hij vol vertrouwen. Hij keek naar bello, die langzaam haar ogen sloot.
Ben reed zo hard en snel als hij kon, op zoek naar een dierenarts. Het leek wel of er hier geen dierenarts was. Maar na veel minuten gereden te hebben, kwamen we bij D.A. Grikkel aan. Ik stapte snel uit, toen Ben voor het praktijk stil stond. Met een klap smeet ik de deur open. "Help! Mijn hond is aangereden!" Gilde ik naar binnen. Niemand leek op me te reageren. Bello d'r ogen waren gesloten, en haar ademhaling ging traag. "Help me nou!"
Al snel kwam er een arts, en nam Bello van me over. "Kamer 0731 bezet door aanrijding van een teckel!" Zei hij. Drie assistenten liepen achter hem aan, en de deur ging dicht. "Waar gaat u heen?" Vroeg ik zachtjes. Ik storte in, en ging op de grond zitten. De tranen rolden over m'n wangen, ik werd gek! Ben kwam snel naast me, en probeerde me te troosten. "Waar was je?" Snikte ik. Ben werd stil, en zei dat ie was wezen tanken. ik liet het hier maar bij, want Bello was echt nu belangrijk!
Ik moest samen met Ben, drie uur wachten. Bello werd geopereerd, en haar staart was verloren. Nooit meer zou ik dat swiebelstaartje zien. Nooit meer zou zij wat omkunnen stoten. Nooit meer laten zien, hoe blij ze was.
Na drie uur werd ik er bij geroepen. Ik liep de kamer binnen, en zag Bello slapen. "Ze is flink geraakt..." Zei de dokter. "Je was net op tijd gekomen. Ze moet nu eerst veel rusten, anders is er even goed een kans dat ze het niet zal halen..."