Kwaad en toch verdrietig liep ik verder. Ik wist niet goed waar ik nu eigenlijk was. Bello vond het allemaal maar welletjes geweest. Ze begon te zeuren en ging overdreven vaak zitten. Ik haalde haar voor me, en pakte haar op.
"Zo goed?" Vroeg ik haar. Een lik in m'n gezicht van haar, was op haar manier van van ja zeggen.
Ik was er echt klaar mee, geen idee waar ik was. En Ben was nergens te bereiken. Het liefst wou ik dat ie me zou smsen, met zn excuses, dan had ik een reden om kwaad op hem te worden. Toch?
We kwamen uit bij een dorpskroeg. Vele auto's stonden er voor geparkeerd, en gelach hoorde je de deur uitkomen. "Ze wacht vast op je!" Hoorde ik kanonhard! Ik werd razend, hoe mannen zo konden praten over vrouwen. Hoe konden ze dat doen? Als wij dat zouden doen, nou dan mocht je je wel verstoppen. Sommige kennen er echt niet tegen! "Ach die hond haal ik straks wel op. Ze zit toch nog vast aan de riem in het bos." Hoorde ik er vlak achter na.
Toen pas besefte ik wat ik hoorde. Iemand had z'n hond in het bos achter gelaten... Arm beest! Ik liep snel verder, en kwam al meer leven tegen. Een paar auto's reden langs me, en enkele toeterden. Ik gluurde dan even naar binnen, en zag al snel dat het een stel jongere jongens waren, die even een snelle wip wouden. Tenminste zo dacht ik er altijd over! Mij zal dat nooit gebeuren!
Ik liep verder, en kwam bij buurtsuper uit. Net op tijd, dacht ik. Mijn maag stond op knorren, en Bello kon niet van m'n jas afblijven. Ik liep naar binnen, en liep door naar de brood afdeling. Het was bij het brood best druk, net vers brood gebakken. Tientalle mensen stonden in een rijdtje te wachten, op hun vers gebakken brood. Ik ging er achter staan, en hoopte op een broodje te ontvangen.
waar gaat dit heen???? 
xxxiezz
tot morgen!