Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-08-08 15:45

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 14-08-08 15:45

goed stuk ik hoop dat je snel weer een nieuw stuk schrijft je vorige verhaal was ook al super

**Geplaatst**: 14-08-08 22:25

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 14-08-08 22:25

morgen ga ik het lezen! gaaf dat je weer een verhaal hebt Bloos

**Geplaatst**: 15-08-08 14:31

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 15-08-08 14:31

Leuk verhaal, ben erg benieuwd hoe het verder gaat!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-08-08 15:47

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst door de TopicStarter : 15-08-08 15:47

Part three! Lijst

3.

Een klein kwartier later liepen we samen over de boulevard. De straatlantaarns lieten flauwe strepen licht op de stoeptegels vallen, die zo af en toe mijn gympen deden oplichten. Pete had zijn handen diep in de zakken van zijn zwarte jas weg gestoken. De kraag reikte tot vlak onder zijn oren en beschermde hem tegen de wind. De eerste minuten was de stilte voelbaar. Waar moest ik in hemelsnaam beginnen? Ik had hem zo ontzettend veel te vertellen maar nu ik zo naast hem liep wist ik niet welke woorden ik moest gebruiken. Zijn rinkelende telefoontje verbrak de stilte. Hij excuseerde zich vluchtig en nam op. Een kort gesprek op zachte toon met degene aan de andere kant van de lijn volgde. Toen hij de verbinding verbroken had keek hij me aan en glimlachte nonchalant.
‘Mijn vrouw.’
‘Je vrouw?’ Vroeg ik nieuwsgierig en trok mijn wenkbrauwen op.
‘Hm..’ Mompelde hij instemmend.
‘Hoe heet ze?’
‘Laura.’
‘Wauw, ik had nooit gedacht dat je nog eens zou trouwen. Je was altijd zo tegen het huwelijk!’
Er gleed een grijns over Pete. Een uitdagende, jongensachtige grijns.
‘Ik ben van mening veranderd.’
‘Verdomme Pete.. En ik was niet eens op je bruiloft!’ Riep ik ontzet uit.
Hij grijnsde nogmaals.
‘Het was zo bescheiden dat het nauwelijks een bruiloft te noemen was.’
Ik wreef peinzend over mijn achterhoofd. Langzaam begon het tot me door te dringen. Pete was een getrouwde man! Dat was net zo onwaarschijnlijk als het vallen van Kerstmis en Halloween op dezelfde dag! Ik schudde traag mijn hoofd terwijl ik hem aankeek.
‘Onvoorstelbaar.’ Mompelde ik.
Pete lachte. Zijn holle, luide lach kreeg bijna iets gevaarlijks in de stilte die de nacht met zich meebracht. Ik ging terug naar Petes negentiende verjaardag..

‘Buck.’
‘He man, sorry dat ik je stoor maar het gaat niet goed met je maat.’
Ik wreef de slaap uit mijn ogen. Vaag herkende ik de stem van Ryan aan de andere kant van de lijn maar ik ging er niet op in.
‘Wattes?’ Vroeg ik verward.
‘Het gaat niet goed met je maat.. Pete.. Hij geeft voordurend rondjes en probeert mijn moeder te versieren..’
‘oliebol! Ik kom eraan!’
Binnen vijf minuten rende ik over de straat richting de enige kroeg in Buching Hill. De kroeg van Ryans ouders. De deur kraakte als vanouds lichtjes toen ik hem met veel geweld openduwde. Pete deed een poging te jongleren met de biljartballen.
‘Pete! Pete ben je nu helemaal belatafeld?’ Riep ik hem toe en liep haastig naar hem toe.
Verbaasd bij het horen van zijn naam keek hij op en liet de ballen onder hevig gebonk op de grond vallen. Het gelach van de andere aanwezigen verstomde. Mijn hand omklemde zijn bovenarm tot mijn knokkels wit zagen en ik schudde hem door elkaar.
‘Horen jullie dat? Pete heet ik, PETE!’ Lalde Pete en balde met zijn vrije hand een vuist en maalde daarmee door de lucht.
‘Kappen Pete, niemand vindt het leuk!’ Zei ik luid om over hem heen te komen en schudde hem nogmaals door elkaar.
Hij keek me strijdlustig aan en deed een poging zich los te trekken. Gelukkig was ik nuchter heel wat sterker dan hij waardoor hij geen schijn van kans maakte.
‘Het gaat er niet om wat andere vinden, ik vind het leuk! Ik laat mijn leven niet langer door andere bepalen!’ Tetterde hij met dubbele tong in mijn oor waarbij ik getrakteerd werd op een douche van zijn speeksel.
Er op in gaan had absoluut geen zin realiseerde ik me dus begon ik te lopen, grote stevige passen waarbij ik hem genadeloos achter me aan sleurde. Dat ging verbazingwekkend makkelijk. Toen ik de bar passeerde wierp Ryan me een dankbare blik toe en zijn moeder die naast hem zat glimlachte enkel en keek naar Pete die haar een knipoog cadeau gaf. Waar was hij mee bezig? De deur viel met een klap achter ons dicht. De frisse buiten lucht deed hem kennelijk goed. Dit keer was hij in staat zich los te trekken en wankelend greep hij zich vast aan een regenpijp. Voor er een woord gewisseld kon worden stond hij al te braken. Ik duwde hem met zijn gezicht richting de muur naar beneden. Verschrikkelijke gorgelende geluiden waren zijn manier om me te bedanken. Uiteindelijk kwam hij traag overeind en keek me aan, zijn ogen waterig. Asjeblieft, niet janken bad ik. God stond niet aan mijn kant die nacht, want ik had nauwelijks mijn arm onder zijn oksels doorgeschoven of de tranen rolde onophoudelijk over zijn wangen. Ik realiseerde me dat dit de eerste keer was dat ik hem zag huilen. Hij snikte ondoorgrondelijk. Hortend en stotend. Ik had verschrikkelijk veel medelijden met hem. Pete had het nooit makkelijk gehad thuis. Zijn ouders hadden veel ruzie en uiteindelijk waren ze na een zware periode uit elkaar gegaan. Zijn moeder had er nooit met Pete over willen praten en zijn vader had hij nooit meer terug gezien. Later had hij zelf de conclusie getrokken dat hun scheiding uit de ruzies moest zijn voort gekomen. Nadat zijn moeder op zijn zestiende zelfmoord pleegde door middel van een overdosis werd Pete een gesloten eenzame jongen. Zelfs tegen mij, degene die er vanaf het begin voor hem was geweest sprak hij zelden of nooit. Mijn moeder zei dat ik geduld moest hebben. Het zou beter worden zei ze maar het werd niet beter. Pete was altijd al een kalme, stoïcijnse jongen geweest maar het leek met de dag erger te worden tot hij uiteindelijk zwijgend door het leven ging. Toch heb ik hem geen enkel moment alleen gelaten. Hij woonde bij zijn oom. Oom Syd. Oom Syd was al even spraakzaam als Pete. Gelukkig wijs woonde ook oom Syd in Buching Hill waardoor Pete niet hoefde te verhuizen. Misschien is dat uiteindelijk zijn redding geweest.. De eerste woorden die we weer wisselde was op een ochtend in het ziekenhuis. Ik hield er een wilde levenstijl op na en was ’s nachts aangereden (hoe is mogelijk in Buching Hill, maar goed) waardoor ik in het ziekenhuis belandde. Achteraf gezien hield ik er niets ernstigs aan over maar Pete zat lijkbleek naast mijn bed toen ik wakker werd. En toen begon hij te praten. Even dacht ik dat ze hem ook medicijnen hadden gegeven zodat hij high geworden was maar dat was niet zo. Enfin, nadat ik hem die belabberde nacht uit de kroeg had gehaald besloten we dat het tijd was om als vrienden onder elkaar nu eens goed te praten. Het zou een emotioneel maar broodnodig gesprek worden..

‘Bedankt.. Voor gister en nou je weet wel.. Voor alles.’
‘Zou je het ook voor mij gedaan hebben?’
Hij knikte.
‘Mooi.’
‘Ik weet niet wat me bezielde Buck. Ik wilde gewoon even niet meer nadenken en nadat ene glas ging ik helemaal los. Ik kon niet meer helder nadenken, als of er een waas voor mijn ogen zat.’
Ik gaf een kneepje in zijn schouder. De woorden om hem te steunen kon ik even niet vinden tenslotte kon ik geen begrip voor overmatig drankgebruik opbrengen. Zelfs niet voor Pete.
‘Ik wil gewoon dat alles normaal is, Buck. Ik wil verdomme gewoon niets meer dan dat het allemaal normaal is.’
‘Het is niet normaal Pete, face it.’
Mijn stem was koud en fel. De medelijden die ik in alle hevigheid had gevoeld de avond daarvoor was nu als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik was niet kwaad op Pete, ik wilde hem slechts terug in de realiteit roepen. Het leek als of hij nog steeds in een soort van roes verkeerde.
‘Buck?’ Zei hij na een korte stilte.
‘Ja?’
‘Ik ben vandaag jarig.’
Ik keek hem aan en ik haatte mezelf. Hoe kon ik Pete’s verjaardag vergeten zijn? Hoe kon ik in godsnaam zijn verjaardag vergeten zijn? Mijn maag kromp ineen maar ik gaf hem een ruiterlijk schouderklopje.
‘Zullen we het dan maar vieren met een watertje?’
Hij knikte, schoot in de lach en zo kwam het dat we tot in de late uurtjes tegenover elkaar zaten en water dronken. Op Pete’s zijn negentiende verjaardag..

Ik kon nog steeds niet geloven dat die Pete nu getrouwd was. Misschien was ik wel stil blijven staan in de tijd en niet Buching Hill. Was ik nu op veertig jarige leeftijd nog steeds die naïeve jongenman van negentien?
‘Wil je haar ontmoeten?’
Pete keek me zijdelings aan en glimlachte toegankelijk. Ik kon mijn verrukking nauwelijks verbergen. Natuurlijk! Ik wilde niets liever dan de vrouw te ontmoeten aan wie hij zijn eeuwige trouw beloofd had. Tot de dood ons scheidt.
‘Ja, ja natuurlijk! Dolgraag!’ Antwoordde ik, al enthousiast knikkend.
‘Kom maar langs als je zin hebt. We wonen nog in het huis van oom Syd.’
‘Je meent het?’
‘Luister, niet iedereen wil zijn hele leven constant in de war schoppen voor een nieuwe uitdaging..’
Ik gaf hem een zacht plagend porretje. Het was vreemd om weer naast hem te zitten. Hij was volwassen geworden maar de jongen die hij ooit geweest was, was nog aanwezig en misschien was dat juist het gene dat het zo bizar maakte. Het was moeilijk te aanvaarde dat hij in mijn afwezigheid was opgegroeid en zijn zaakjes op orde had gekregen. Het stak me. Dat het hem wel was gelukt en mij niet. Die verdomde avontuurlijkheid ook..

**Geplaatst**: 15-08-08 15:52

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 15-08-08 15:52

erg goed deel!! Ga zo door!

**Geplaatst**: 17-08-08 15:39

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 17-08-08 15:39

mooi verhaal ben benieuwd naar de rest

**Geplaatst**: 17-08-08 18:30

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 17-08-08 18:30

Weer prachtig zeg!

't Is net of ik een boek zit te lezen.. Heel mooi gedaan weer!

**Geplaatst**: 18-08-08 10:30

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 18-08-08 10:30

Mooi weer! Ik wacht op het volgende stuk Haha!

**Geplaatst**: 18-08-08 11:01

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 18-08-08 11:01

heel erg goed stuk weer.. Haha!

ga zo door.. Knipoog

**Geplaatst**: 18-08-08 11:47

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 18-08-08 11:47

ben benieuwd naar de rest Haha!

**Geplaatst**: 19-08-08 15:55

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 19-08-08 15:55

heel goed stuk maar buck en pete waren jeugdvrienden hoe kan dat dan dat buck 40 is en pete 19? verder vind ik het een goed verhaal echt goed

**Geplaatst**: 21-08-08 12:18

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 21-08-08 12:18

goed verhaal:D blijf het ook zeker volgen.

**Geplaatst**: 21-08-08 20:46

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 21-08-08 20:46

Mij heb je weer te pakken!
ik blijf het volgen, wat kan jy goed schrijven!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-08-08 22:16

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst door de TopicStarter : 21-08-08 22:16

En zie hier, hoofdstuk vier! Rolleyes

Monikske schreef:
heel goed stuk maar buck en pete waren jeugdvrienden hoe kan dat dan dat buck 40 is en pete 19? verder vind ik het een goed verhaal echt goed

Waar staat dat Pete negentien is dan? Als dat ergens staat moet je het even zeggen want ik kan het niet vinden! Pete is net zo oud als Buck! Lees maar in onderstaande hoofdstuk. Ik dacht dat ik dat wel duidelijk had gemaakt maar misschien heb ik perongeluk een typfoutje gemaakt.. Clown

4.

‘Buck McDonald. Buck voor jou.’
‘Marsha Elizabeth Clifford, meneer. Aangenaam.’ Stelde de elfjarige dochter van Pete zich aan me voor.
Ze had een hoge stem en stak beleefd haar handje uit. Ik zat gehurkt zodat ik haar aan kon kijken en schudde het uitgestoken handje. Ze was bijzonder klein van stuk zelfs voor haar leeftijd. Vanachter haar jampot ronde brillenglazen bestudeerde ze mijn gezicht. Ik glimlachte.
‘Papa?’
Ze keek om naar haar vader die achter haar stond en trok haar dunne wenkbrauwen vragend op.
‘Is dit hem? De Buck over wie je het de hele tijd hebt? Ik bedoel hij geeft nou niet een bijster intelligente indruk..’
Ik wist niet of ik dat nou als een belediging moest opvatten. Tenslotte was Marsha nog maar een meisje van elf jaar oud.
‘Marsha, gedraag je!’
Het duurde even voor Pete haar corrigeerde. Hij haalde verontschuldigend zijn schouders op maar ik zag dat hij moeite moest doen zijn gezicht in de plooi te houden. Eerlijk gezegd was het ook een erg geestig tafereel. Een elf jarig meisje dat zonder schroom haar vader vertelde zijn vriendenkeus niet te waarderen. In bijzijn van de desbetreffende persoon. Ik zelf vond het ook vermakelijk en grijnsde toegeeflijk. Ik trok zacht aan een van de vlechten van Marsha.
‘Zo, zo dametje en wie ben jij om dat je bepalen?’
‘Ik bepaal helemaal niets, ik analyseer maar zoals ik al zei je lijkt me geen intellectueel sterk persoon. Wat deze volstrekt hopeloze opmerking benadrukt.’ Antwoordde ze hooghartig en deed een bescheiden stapje achterwaarts zodat de vlecht uit mijn vingers glipte.
‘Analyseren, bepalen dat doet er niets toe wel?’
Ze hield haar hoofd een tikkeltje schreef en staarde me misprijzend aan als of ze zich afvroeg of ik misschien een verdwaalde Neanderthaler was.
‘Natuurlijk doet dat er iets toe!’
Pete besloot dat de maat vol was, deed een stap naar voren en greep zijn dochter bij haar knokige schoudertje. Ik voelde me niet in het minst beledigd door het eigenzinnige meisje.
‘Nou is het genoeg, Marsha! Ben je nu helemaal belatafeld? Je zou je moeten schamen!’
Ongewild grijnsde ik maar toen ik de woedende blik van Marsha zag verbeet ik mijn grijns snel. Pete draaide Marsha zonder enige moeite met een hand om en gaf haar een zacht klopje op de kont.
‘Ga naar je moeder dan kan ik even rustig met Buck praten, De Buck inderdaad.’
Nog eenmaal keek ze om en glimlachte minzaam, waarna ze vinnig met haar smalle heupjes heen en weer wiegend de deur naar de woonkamer opende en over de drempel verdween. Zachtjes viel de deur achter haar dicht.
‘O, wat erg is dit! Het spijt me echt. Ik had nog zo gezegd dat ze zich moest gedragen maar ze is verdomd eigenwijs, dat kind van mij.’ Zei Pete en trok een uitermate hulpeloos gezicht.
‘Ze lijkt op jou.’ Zei ik, grijnsde en gaf hem een vriendschappelijke klap op zijn schouder.
‘Hm.. Dat monster? Wil je wat drinken?’
Ik knikte en volgde hem naar de keuken, die direct aansloot op de hal waar ik zo’n vijf minuten geleden was binnengestapt en meteen het belangrijkste familielid had ontmoet. Pete’s dochter. Hij was dus niet alleen getrouwd maar had zelf een dochter gekregen. Al elf jaar geleden. Dan was hij dus negenentwintig toen hij Marsha gekregen had. Dat was slechts negen jaar na mijn vertrek. Het leek een eeuwigheid maar in werkelijkheid was het natuurlijk niets. Ik kreeg een kop koffie wat ik zeer op prijs stelde op dit uur van de dag (klokslag tien uur ’s ochtends). Ik leunde tegen de keukenkastjes terwijl Pete voor zichzelf ook koffie zette. Ik had meteen geweten dat dit het huis was van Oom Syd. Ik was hier niet alleen meerdere malen geweest vroeger aan de buitenkant was nog niets veranderd. Binnen echter wel. De inrichting was duidelijk vernieuwd en een stuk moderner dan het was toen ik het voor het laatst zag. Hoewel Pete vroeger nauwelijks een beker vast kon houden kon hij nu buitengewoon netjes koffie inschenken. Een echte huisvader dacht ik glimlachend hoewel ik wist dat dit niet waar was. Hoewel hij nu misschien de koffiekan recht kon houden wist ik dat Pete nooit het type ‘huisvader’ zou zijn of eventueel worden. Hij was wel een stuk huishoudelijker geworden moest ik zeggen. Hoewel ik hem slechts vijf minuten met zijn dochter had gezien had ik meteen doorgehad dat hij het opvoeden als een serieuze taak zag en ik kon me niet herinneren dat Pete ooit iets voor serieus had aangenomen. Daarom was hij waarschijnlijk ook zo’n lastige leerling op school geweest. Zoals ik al zei was ik de enige vriend die Pete had. Bij proefwerken redde ik hem vaak als hij weer eens niet geleerd had door woorden door te fluisteren of spiekbriefjes onder zijn etui te duwen. Een soort vriendendienst. Nooit had hij me ervoor bedankt maar hij had me er ook nooit omgevraagd. Ik deed het uit mezelf, ik voelde me verplicht. Ik wilde niet dat hij bleef zitten omdat hij nooit iets deed. Hij had een geweldig stel hersens daar lag het niet aan maar hij deed er nooit iets voor. Hij vond school niets noodzakelijks en ik vond dat verschrikkelijk. Hij was te trots om me om hulp te vragen maar ik zag dat hij dankbaar was als ik hem weer eens een heel antwoordenvel van een proefwerk voorschotelde. En ik vond het niet erg dat ik altijd leerde en hij daar van profiteerde. Ik had geen enkele moeite met leren en bovendien deed ik het toch al waarom mocht mijn beste vriend daar niet van mee genieten?
‘Ik wil die geweldige vrouw van je wel eens ontmoeten, Pete!’ Zei ik terwijl ik zijn handelingen nauwlettend volgde.
Hij keek even over zijn schouder en glimlachte trots.
‘Zo meteen. Eerst even mijn koffie inschenken.’
Toen hij dat gedaan had ging hij me voor naar de woonkamer. Als ik niet beter wist zou ik zweren dat dit een ander huis was dan het huis van Oom Syd. De woonkamer leek ik niets meer op de woonkamer die het ooit geweest was. Integendeel. Het was opgeruimd, modern en luxe. Marsha zat achter de televisie, weggekropen in een hoekje van de zwart leren bank en zapte langs de kanalen. Aan de tafel met haar rug naar ons toegekeerd zat een vrouw met lang bruin krullend haar. Toen ze de deur open en dicht hoorde gaan richtte ze zich op en keek om. Ze glimlachte uitnodigend toen we binnenstapte, stond direct op en schudde mijn hand waarna ze me een broederlijke zoen op de wang drukte.
‘Wauw, eindelijk heb ik de eer je te ontmoeten! Laura, Laura O’Mally!’ Zei ze opgewekt en liet haar blik vluchtig over me heen glijden.
‘B..’ Voor ik mijn naam genoemd had viel ze me in de reden.
‘Ik weet wie je bent, Buck McDonald!’
Haar glimlach werkte aanstekelijk. Ze was heel smal en slank. Ze had een licht getinte huid en grote bruine ogen. Er stond een opgewonden blosje op haar wangen. Ik vroeg me af hoe oud ze was. Waarschijnlijk een aantal jaar jonger dan ik en Pete. Dat moest haast wel aangezien er geen enkel rimpeltje op kraaipootje op haar gelaat te bespeuren was. Ik moest toegeven dat ze aantrekkelijk was. Buitengewoon aantrekkelijk en ik begreep dat ze Pete’s hart sneller deed slaan. Ze had een heerlijke zoete geur om zich heen hangen en droeg een witte trui van kasjmier met dunne zilverdraden erdoor heen geweven. Ze gebaarde me te gaan zitten. Ik voelde de kritische blik van Marsha in mijn rug brandde. Ik liet me zakken op een houten stoel tegenover haar en Pete nam naast zijn vrouw plaats. Ik zag dat hij haar hand even vluchtig pakte en er zacht in kneep.
‘Ik zie dat Pete je al een kop koffie heeft gegeven? Zie je wel schat, je leert het wel.’ Zei ze en wierp hem een bemoedigende blik toe.
Ik kon er niets aan doen maar ik was ontroerd, bijna geëmotioneerd. Ik was niet snel onder de indruk maar de liefde die er vanaf straalde was ongelooflijk. Misschien was het omdat ik Pete zolang niet gezien had maar het leek als of alles op zijn plaats viel. Als of ik voor het eerst de rust in zijn ogen zag die ik nooit eerder gezien had. Ik grijnsde steels.
‘Is hij nog steeds zo hardleers?’
‘Ik geloof niet dat, dat er ooit uitgaat.’ Antwoordde ze met een glimlachje.
Pete die in eerste instantie wilde protesteren klapte zijn mond weer dicht.
‘Mag ik iets vragen?’ Vroeg ik aarzelend, me dondersgoed realiserend dat het een tikje onbeleefde vraag was maar hij brandde op mijn lippen.
‘Maar natuurlijk.’
‘Je hebt niet de achternaam van Pete aangenomen wel?’
‘Klopt, ik heet nog O’Malley en ik ben niet van plan dat aanstonds te veranderen. Ik ben wel met Pete getrouwd en ik hoop tot de dood ons scheidt zoals we dat zo mooi beloofd hebben maar ik wil verder een onafhankelijke vrouw blijven. Ik ben trots op mijn afkomst, mijn familie en zo ook op de naam die daarbij hoort.’
Haar stem klonk trots, fel en ergens ook zo onschuldig. Ze stond stevig in haar schoenen en ik wist dat, dat precies was wat Pete nodig had. Ik ving zijn blik op en ik zag hem glimlachen. Trots en gemoedelijk. Dat eerste zeer terecht..

**Geplaatst**: 21-08-08 22:31

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 21-08-08 22:31

weer 'n geweldig stuk zeg Knipoog

en dat nog zo laat op de avond knap zeg Tong uitsteken

**Geplaatst**: 22-08-08 14:21

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 22-08-08 14:21

Hij knikte, schoot in de lach en zo kwam het dat we tot in de late uurtjes tegenover elkaar zaten en water dronken. Op Pete’s zijn negentiende verjaardag..

**Geplaatst**: 22-08-08 14:33

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 22-08-08 14:33

wederom een mooi stuk! Haha!

**Geplaatst**: 22-08-08 14:35

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 22-08-08 14:35

weer een goed stuk ik heb hierboven opgeschreven welke zin het was groetjes

**Geplaatst**: 23-08-08 09:24

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 23-08-08 09:24

@ Monikske:
Was dat niet een stuk van wat er vroeger gebeurd was?

**Geplaatst**: 23-08-08 18:49

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 23-08-08 18:49

goed stuk:D

**Geplaatst**: 24-08-08 10:13

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 24-08-08 10:13

Monikske:
is 'n stukje wat verteld over vroeger, hoe hij het zich van toen nog herinnerd (als ik 't goed heb?)

**Geplaatst**: 26-08-08 14:36

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 26-08-08 14:36

ahzo maar toch een goed verhaal

**Geplaatst**: 27-08-08 15:48

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 27-08-08 15:48

even een stipje om het terug te vinden kan het nu niet helemaal lezen in Canada. slechte verbinding enz. maar ben benieuwt.

**Geplaatst**: 04-09-08 12:11

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst: 04-09-08 12:11

ben wel benieuwd wanneer het volgende stuk komt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-09-08 09:10

Re: [VER] Twenty years ago

Geplaatst door de TopicStarter : 07-09-08 09:10

Sorry, sorry, sorry dat het zo lang duurt! Bloos

Het vijfde hoofdstuk is in de maak hoor!
Ik ben met school naar Verdun geweest en het schrijven is er een beetje bij ingeschoten.
Nogmaals sorry, eerdaags komt nummer vijf eraan als er nog genoeg liefhebbers zijn tenminste Lachen

Nomineer dit bericht ×