Bokt.nl

Citaat:

Verstijfd bleef ik zitten, even was ik sprakeloos..
Hoe kon juist hij dit doen, van zo iemand verwacht je dat gewoon niet.
Met een klap viel de deur dicht en het slot klikte direct dicht, ik maakt even een rare beweging van schrik, maar ik herstelde mezelf.
Hoe moest ik nou eigenlijk gaan slapen, de grond was koud en hard, kortom geen geschikte slaapplaats.
Ik dacht aan mijn vrienden, wat zou er nu in hen omgaan? Zouden ze me zoeken of juist niet?
Een paar uur geleden was ik nog zo zeker geweest van mezelf en nu leken de dingen die toen zo gewoon waren, zo speciaal te zijn. Mijn haar en kleding interesseerden me nu niet meer, toch vreemd hoe een mens in één klap kon veranderen.
Met een zucht legde ik mijn hoofd op de koude vloer, ik dacht aan de luxe die ik thuis had, al snel verschoof ik die gedachte, daar had ik nu even niks aan. Het was nu noodzaak dat ik hier normaal uitkwam en dan zagen we wel weer verder.
Na een uur piekeren en peinzen sliep ik in, weliswaar onrustig, maar ik was doodop!
Ver in mijn slaap hoorde ik een deur piepen, voetstappen kwamen dichterbij, maar ik was zo moe dat het me niet boeide. Ik voelde dat er een warme deken over me heen werd gelegd en wat stuntelig werd er iets zachts onder mijn hoofd gelegd. Man, wat lag dit heerlijk!
Met een enorme rust kon ik heerlijk verder slapen.

De volgende morgen werd ik met een tevreden gevoel wakker, ik moest eerlijk zeggen dat ik heerlijk geslapen had, niet optimaal natuurlijk, maar na die koude vloer was een deken en een kussen zeer welkom geweest!
Nog even genietend bleef ik liggen, ik was nog steeds geblinddoekt en mijn enkels en polsen bij elkaar gebonden dus was dit de enige positie waarin ik lekker lag.
Al snel hoorden ik de voetstappen op de gang stampen, qua geluiden ving ik zo veel meer op. Ik had nooit geloofd dat andere zintuigen zich bij blinden beter ontwikkelden en dan met name de oren.
De deur werd tot mijn verbazing zachtjes geopend, de vorige keer werd hij telkens met een zwaai opengeduwd waardoor ik me een rotje schrok.
‘Ik ben er weer’ meldde de bekende stem.
‘Dat had ik begrepen’ antwoordde ik nors. Nu zal hij het weten ook, dacht ik met ingehouden woede. Wat dacht hij in godsnaam, ik sluit me aan bij een of andere maffia bende en neem iemand mee waar ik de pik op heb? Dacht het niet! Ik ging ze het vanaf nu flink zuur maken!

‘We gaan een ritje maken’ met enig beleid hielp hij me omhoog en leidde me naar de deur, oppassend voor het gat in het midden van dit hol.
Ik zei niks, vanaf nu kregen ze geen enkel woord meer uit me!
Tranen prikte achter mijn ogen, er waren momenten waarop ik iedereen zo miste, zelfs mijn vertrouwde make-upjes. Stel je niet aan! Snauwde ik mezelf in gedachten toe, je bent toch geen klein kind?
Bovendien gunde ik ze dat pleziertje niet.
Rustig werd voor een zacht voorwerp gezet. ‘Ga maar zitten’. Voorzichtig ging ik zitten en merkte al snel op dat ik in een heerlijke zachte bank zat.
Mijn polsen werden losgemaakt, dit ook weer met zoveel beleid, het was bijna lieflijk.
Voor me klonken twee gedempte klappen. ‘Er staat wat te eten en drinken voor je’. Hij weer hoor, ik rolde met mijn ogen.
Twijfelend begon ik de tafel voor me af te tasten, ik vond het bord en greep snel het knapperige brood eraf. Ik ging dood van de honger en schrokte het brood naar binnen. Weer tastte ik richting de tafel, een flesje stond naast het bord geparkeerd en met enige souplesse had ik ook dit snel aan mijn mond gezet.
Weer Ice Tea merkte ik op, tja, dat is logisch als er iemand bij is die je in zulke kwesties door en door kent. Ice Tea was mijn favo drankje, ik verslond thuis liters, fles na fles gingen door de voorraad heen.
‘Op’ meldde ik mijn ontvoerders. Ik had nog geen namen gehoord, dus dit leek me de enige optie; ontvoerders.
De spullen werden op een holletje weggebracht, er zat duidelijk haast achter. Wat hadden ze ook alweer gezegd? ‘een ritje’ ? Ik was benieuwd!

Er werd een deur opengedaan, de voordeur nam ik aan. We liepen een stukje rechtuit, maar stonden al snel stil.
De auto gaf even een hoog piepje en het achterportier werd voor me opengedaan. Mijn hoofd werd lichtjes naar beneden gedrukt, uiteraard waren mijn enkels losgemaakt, waarschijnlijk voor als we politie oid tegen zouden komen.
Met een enorm gepiep en gebrul schoot de auto weg, deze auto was duidelijk niet gemaakt voor het snelle optrekken. Ik begon de auto weer wat af te tasten, de mannen hadden waarschijnlijk niets in de gaten want er werd niets van gezegd.
Ik tastte rustig het raam wat af, opeens voelde ik iets ‘bols’ onder mijn vingers, ik begon wat beter te voelen en mijn tweede schrik volgde snel.
Dit was zíjn auto, de auto waar zijn kinderen in hadden gezeten… Natuurlijk wist ik dat hij kinderen had, maar dat hij zo ver zou gaan?
Even van mijn stuk gebracht staarde ik vooruit, echt staren kon je het niet noemen, want het meeste deel van de tijd hield ik mijn ogen gesloten.

Met een schuiver kwamen we tot stilstand, ik maakte even een schok, maar herstelde mezelf snel.
Behulpzaam werd ik uit de auto geholpen, ik voelde een stevige ondergrond onder me toen ik eenmaal was uitgestapt. Geluidloos stampte ik wat op de grond, wat balderen kraakte onder mijn voeten, duidelijk bos.
We liepen op een verbazend rustig tempo rechtdoor, zo hier en daar pakten we wat bochtjes mee.
‘Afstapje’ bromde een stem.
We stapten een lager gedeelte in. Eigenlijk verveelde ik me, was het nu tijd voor een boswandeling?
Maar hoe moeilijk het ook was, ik hield me aan mijn woord om geen enkel woord te spreken. We kronkelden een paadje op, links – rechts – links – rechts.

In de verte hoorde ik mensen aankomen, heel lichtjes hoorde ik stemmen doorkomen. Steeds dichterbij.
Aan de mannen merkte ik nog niets, er werd stug verder gelopen. Ik hoorde ze steeds dichterbij komen, dit moesten ze echt wel horen!
BAM
Ruw werd ik van het pad afgetrokken, blijkbaar hadden ze toch iets opgemerkt, mijn hoop liet ik weer varen. Natuurlijk waren ze niet zo stom om met iemand langs te lopen die geblinddoekt was en bij de polsen vastgebonden.
Ik stond er wat schaapachtig bij, mijn hoofd was een beetje gezakt en naar mijn gevoel liep ik met een flinke bochel. Gek genoeg deerde het me niets, ik zag niks en niemand anders zag me…
We liepen verder, wat was dit voor een budpad? Ik voelde mijn chagrijnige bui opkomen.
Wat een stom idee eigenlijk, liepen we daar met een groep een beetje ontvoerdertje te spelen, leuk! Alsof we een stel kleine kinderen waren.
Wanneer moest ik ook alweer naar school? En wat zouden mijn ouders denken? Zouden ze al gebeld zijn of nog vrolijk op hun reis zijn?
Honderden vragen borrelden in me op, ik kon me ook niet duidelijk voor de geest halen hoelang ik hier zat. Voor mijn gevoel zat ik hier al weken.

Opeens werd ik weer vooruit geduwd, tijd om verder te lopen!
Met een dof gevoel zette ik pas voor pas. Ik hoorde niet zo gek ver weg water kletteren, het was een apart geluid, niet zoals een normale waterval.
Het leek verdacht veel de waterval van ‘De Korte Hoeve’, een vakantiepark waar ik ’s zomers altijd met vriendinnen op vakantie ging.
Zeker weten deed ik het niet, je had vast meer watervallen die zo’n speciale klank hadden..
Plots kwamen er snelle sprongen dichterbij, een hard geblaf weerklonk plots achter ons.
Met een ruk draaide ik me om.
Van enige verbazing waren de mannen blijven staan, enigszins verschrikt van het luide geblaf.
‘Amanda?’ Klonk opeens een zeer bekende stem…

Citaat:

Ik staarde in het niets, ik staarde naar de kant waar zojuist de stem verscheen. Natuurlijk had het helemaal geen nut, ik zag alleen een zwarte waas.
‘Amanda?’ zei een stem, die van een van de mannen kwam, verbaasd. ‘Dat kan niet, we zijn voor een schoolopdracht aan het filmen’.
Hij tikte zachtjes even op een apparaatje, waarschijnlijk een videocamera. Voordat ik kon schreeuwen of überhaupt iets zeggen werd er in mijn oor gefluisterd dat als ik mijn mond open deed, diegene niet meer onbeschadigd thuis kwam.
Mijn hart bonkte in mijn keel, niet alleen door deze woorden, maar omdat ik onmiddellijk Tom’s stem had herkent. Zo’n stem kon je gemakkelijk onderscheiden.
‘Maar…’ begon Tom. ‘We moeten echt verder, zoveel tijd hebben we niet meer’ onderbrak een van de mannen hem wat snauwerig.
Met een rukje werd ik weer meegetrokken, verder van de bewoonde wereld af.
Nog even keek ik achterom. Tevergeefs natuurlijk, Tom zou me nooit herkennen met dit haar en deze kleren, helaas!

De gedachten begonnen te tollen in mijn hoofd, wat deed Tom hier en met wie was hij hier?
Het leek me vrij stug dat ze hier met zijn allen gezellig op vakantie waren…zonder mij.
Of het wel of niet waar was, ik bevestigde voor mezelf dat dat de reden was geweest dat Tom hier liep met zijn hond. Het was haast onmogelijk dat je hier wat anders ging doen.
Een diep eenzaam gevoel bekroop me, hij had me ook niet eens herkend … één van mijn beste vrienden herkende me niet. Ik wist het, maar het kwam toch hard aan.
De tranen begonnen onbedaarlijk hard over mijn wangen te stromen, het stukje doek dat voor mijn ogen zat werd kletsnat. Nog een geluk bij een ongeluk, het was in ieder geval verkoelend.

Op een gegeven moment stonden we stil, er klonk een snelle klik en het leek alsof er iets werd weggeschoven.
‘Opstapje’ waarschuwde Joep mij, de bekende stem die ik nu had kunnen plaatsen en koppelen aan een naam.
Voorzichtig schuifelde ik wat naar voren, ik voelde inderdaad een drempel zitten, waar ik wat stijf overheen stapte. Hier binnen was het een stuk aangenamer, de koelte kwam je genietend tegemoet.
Met wat aarzeling liep ik verder, nog steeds onder begeleiding, maar ik vertrouwde alle heren voor geen cent.
Ik werd in een soort bankje gezet, een bankje die je ook in de caravan hebt.
‘Even doorschuiven’. Direct schoof ik een eindje op en dat werd beantwoord met een harde plof naast me.
‘Wie kookt er?’ klonk Joep.
‘Kunnen we niks halen, ik ben niet van plan om nog te gaan koken’
‘Wat denk jij ervan?’ zei Joep wat twijfelachtig.
De derde persoon bromde wat en stond zuchtend op. Snel sloeg ik deze informatie in mijn hoofd op, ik wist nu zeker dat ze met zijn drieën waren. Telkens had ik drie stemmen gehoord en het leek me vrij sterk dat de eventuele meerdere personen nooit een woord zeiden.
Zeker weten deed ik het niet, je wist maar nooit.

In de volgende seconde, minuten, uren , god mocht weten hoe lang het duurde, staarde ik voor me uit. Wat onwennig lag ik in de banken en dacht na over het hele gebeuren. Nooit geweten dat dit zo eng, maar oh zo spannend was. Als ik thuis was schreef ik een boek, als ik ooit nog thuis kwam tenminste.
Ik had altijd al geschreven, het begon klein bij een dagboek, maar al snel werd het groter. Ik maakte boekjes voor vriendinnen en juffrouw’s en vanaf een jaar of 13/14 begon ik op fora te schrijven. Veel aanhang had ik wel, ik verzon de meest gruwelijkste situaties of juist de meest fantasierijke. Ik kon met trots zeggen dat het schrijven me bijzonder goed lag.
Eigenlijk was ik sowieso wel een creatieveling. Tekenen, fotograferen, knutselen, wat kloten met paint en photoshop etcetera.
Glimlachend dacht ik terug aan de leuke dingen die we pas met de hele vriendengroep hadden gedaan, ons groepje deed standaard altijd alles samen. We hadden zoveel gedaan en zoveel lol gehad, bioscopen, stappen, winkelen, pretparken. Je kon het zo gek niet bedenken of wij waren er geweest.
Er stond één nadelig punt tegenover, het vrat geld.
Gelukkig had ik nog een baantje, zodat ik alle dingen met enige gemak kon financieren. Uiteraard kreeg ik van alles van paps en mams, die waren helemaal niet gierig en legde me flink in de watten.

TOM:

Ik begon aan mezelf te twijfelen, ik was er van overtuigd dat ik Amanda net zag.
Maar toch zag ze er anders uit, wilder en kleren die ze zelf nooit aan zou trekken.
Maarja, dat kon toch? Ze was tenslotte door een stel meegenomen op een avondje uit!!
De auto scheurde vrijwel direct weg, nog een tijdje werden we onder schot gehouden…we konden helemaal niets doen, maar toch hebben we onszelf allemaal verrot gescholden.
Iedereen was er nog steeds kapot gaan, je hoorde de meest gruwelijke verhalen, wie weet was ze wel gedumpt….
Snel schudde ik die gedachten weg. Op een holletje rende ik terug naar het 10 persoons huisje, we waren hier met de gehele groep, met zessen dus. Zonder Amanda.
Hijgend kwam ik het huisje ingerend. Jolly nog steeds achter me aan.
‘Hoor eens…’ begon ik. De gezichten die op huilen stonden keken me verschrikt aan. Maar dit was iets wat uitgezocht moest worden. Tijd voor wat actie!

AMANDA:

Eindelijk kwam hij binnen, een heerlijke lucht drong mijn neus binnen. Frietjes!
Ik ging dood van de honger en echt lekker gegeten had ik nog niet deze dagen. Een bakje werd mijn kant opgeschoven, wat moeizaam pakte ik frietje voor frietje en zakte telkens wat met mijn hoofd om een hap te nemen.
‘Wacht’ een koud metaal koelde mijn zweethanden en het touwtje waar zojuist mijn polsen mee waren samengebonden, werd weggeknipt.
Dit ging beter, ik schrokte alles naar binnen en moest tot mijn schaamte bekennen dat ik nog steeds een reuze trek had. Een ander bakje werd me toegeschoven, met mijn vingertopje prikte ik wat. Frikadellen!

Propvol van de maaltijd werd ik weer beetgepakt, door een wat smalle gang kwamen we bij een volgende deur.
‘Dit is jouw kamer’ klonk het zachtjes.
Zodra ik binnen was, werd de deur snel gesloten en op slot gedaan. Mietjes, schold ik.
Aangezien mijn handen nog steeds los waren, begon ik te peuteren aan de blinddoek. Of het de bedoeling was dat deze af ging, geen idee, ik zag in ieder geval mijn kans schoon.
Na wat priegelwerk had ik het knoopje los, heel voorzichtig verwijderde ik de doek van mijn ogen, maar onmiddellijk bedekte ik deze weer. Het licht was zo fel, ik was dagen het zwart gewend.
Toch lukte het me met enige moeite om de doek af te laten, hoewel mijn ogen nog steeds in opstand kwamen.
Nog verblind door het licht ineens keek ik de kamer rond, het was er enigsinds ouderwets ingericht.
De muren waren donkerbruin en op de vloer lag een donker parket. Verder was de inrichting niet je van het, een vergeelde lamp hing scheef aan de muur en wat andere prulletjes vulde de ruimte.
Ik stampte wat op het parket, dit om zeker te weten dat er niet nog een ruimte onder zat. Niks.
Nog iets harder sprong ik op en neer.
In mijn kniezakken op mijn broek ging iets irritant op en neer. Snel maakte ik het zakje open, mijn mobiel!!!
Mijn hartslag sprong omhoog en wat rillerig bekeek ik het apparaatje, geen krasje te zien.
Ik drukte voorzichtig op het rode telefoontje, het duurde even maar het schermpje lichtte op.
Snel toetste ik mijn pincode in en al snel verscheen het oude vertrouwde plaatje.
Ik sloop nog even naar de deur en luisterde aandachtig of ik geen voetstappen of een stem hoorde, maar er was, met uitzondering van wat gelach, niets te horen.
Dit was misschien mijn enige kans, nu moest ik hem grijpen!
In mijn telefoonboek zocht ik het nummer van Tom op, ik wist zeker dat hij het was geweest deze middag, dus moest het maar. Ik had er een hekel aan om hem te bellen, ik was zo bang dat ik iets raars zei. Maar dit was een uitzondering.
Ik bracht mijn mobiel naar mijn oor en drukte op het groene telefoontje. Een nerveuze tinteling ging door me heen.
*Piiieeeep* de telefoon ging over, het duurde voor mijn gevoel eeuwen.

Eindelijk werd de telefoon opgenomen…