Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-04-08 19:06

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 17-04-08 19:06

Mooi verhaal! Ben al weer benieuwd naar het volgende stuk!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-04-08 16:21

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 19-04-08 16:21

Oeps, sorry ik was even helemaal vergeten dat het minimaal 1500 woorden moeten zijn .. Hamer

Bedankt voor alle positieve reacties trouwens! Het duurde een paar dagen, maar hoofdstuk zes is ook af!
Ben er zelf niet zo heel tevreden over, maar goed het kan er wel mee door en wat beters kan ik er even niet van maken .. Rolleyes

Hoofdstuk zes

Lieve mama,

het is stil in huis zonder jou. Zelfs als er weer visite is die ons zogenaamd komt steunen. Elke keer als ik ’s ochtends wakker wordt hoop ik even dat het een nachtmerrie was, maar als ik dan in mijn arm knijp blijkt niets minder waar. Papa zit, maar op de bank en staart voor zich uit. Hij heeft zich al dagen niet geschoren of gewassen. Hij zit daar, maar en mompelt de hele dag. Af en toe geef ik hem wat te eten of te drinken en zelfs daar reageert hij nauwelijks op. Ik denk dat hij je net zo erg mist als ik, misschien nog wel erger. Dikwijls vraag ik me af waarom je voor de dood gekozen hebt. Ik weet dat het zwaar was, maar je zei zelf dat ik nooit mocht opgeven. Wat gaf jou het recht wel op te geven? Omdat je al je hele leven dit moet doorstaan? Waarom heb je dan geen hulp gezocht? Was je bang? Je bent een lafaard mama.. Je had ervoor moeten vechten voor mij desnoods. Ze hebben je gevonden bij het meer. Je hebt jezelf opgehangen aan de enorme treurwilg. Het hele dorp is in rep en roer. Ik durf bijna niet meer de straat op. Overal word ik er mee geconfronteerd. Want och ze vinden het zo erg voor me. Als of ze het uiteindelijk ook, maar iets interesseert..

Eigenlijk mama, eigenlijk mis ik je gewoon. Ik mis je zo verschrikkelijk dat het meer pijn doet dan het werkelijke verlies..

Liefs,
Amber

Deze brief had ik ook kunnen gebruiken op de begrafenis, maar ik koos uiteindelijk voor de verkorte versie.

Lieve mama,

Ik mis je.

Liefs,
Amber

Ik had me geen erge begrafenis kunnen voorstellen. Tante Trudy had alles geregeld. Papa was niet eens aanwezig. Eerst werd mama in een kleine vierkante ruimte opgebaard. Er waren verbazingwekkend veel mensen. Meer dan de helft had ik nog nooit gezien. Ik schuifelde als een van de laatste naar de zwart gelakte kist toe en keek voorzichtig. Mama leek niet eens op mama. Ze had een zwart maatpak aan met een losse witte bloes eronder. Ik weet zeker dat ze het zelf nooit aangetrokken zou hebben. De striem van het touw om haar hals was zo goed en zo kwaad als het ging weg gepoederd met foundation en haar gezicht was helemaal dicht geplamuurd met make-up. Ik voelde niks toen ik naar haar keek. Ze leek meer op een porseleinen poppetje dan op mijn moeder.

Toen iedereen de gelegenheid gekregen had te kijken werd de kist gesloten en werd ze naar haar plekje gebracht. Ik moest tante Trudy nageven dat ze een mooie steen had uitgekozen. Iedereen mocht zijn zegje doen. Ik hield het bij het bovenstaande ‘ik mis je’ en wendde me toen van het geheel af. Terwijl iedereen geïnteresseerd naar het verhaal van een van haar collega’s luisterde schuifelde ik geluidloos weg van het gezelschap en liep over de begraafplaats. Ik liet mijn blik over de verschillende stenen glijden en besefte ineens hoeveel mensen hier al niet gestaan hadden om afscheid van hun dierbare te nemen. De een met de tranen rijkelijk over het gezicht vloeiend en de ander net als ik zonder enige emotie met een ijskoud gelaat.
’Amber?’
Tante Trudy’s schelle stem snerpte over de begraafplaats. Ik slikte. Zonde, nu was de stilte verbroken.
’Amber? Waar ben je?’ Schreeuwde tante Trudy weer.
Ik keek even naar een van de graven waar ik voor stond en haalde mijn schouders verontschuldigend op.
’Sorry, meneer. Ik wilde uw rust niet verstoren.’ Fluisterde ik zachtjes tegen de steen en daarna holde ik langs de graven terug naar mama’s plekje.
Een voor een deed iedereen schepje aarde over de kist. Ik was als laatste..

De receptie was ver uit het ergste. Tante Trudy had een zaaltje afgehuurd vlak bij de begraafplaats waar er koffie gedronken kon worden en even nagepraat. Ik zat stijfjes op een plastic stoel helemaal in de hoek en nipte af en toe aan mijn kopje thee. Het leek als of iedereen het ongelooflijk gezellig had. Zo hier en daar hoorde ik zelfs gelach. Welke idioot haalde het in zijn hoofd nu te gaan lachen? Ik ergerde me aan het feit dat iemand zo onbeschoft kon zijn. Bijna als of hij mijn moeder belachelijk wilde maken..

Opgelaten kwam ik thuis. Toen ik in de keuken een glas water aan het inschenken was stond ineens mijn vader in de deuropening. Hij is van de bank gekomen, dacht ik verbaasd.
‘Amber, we moeten praten.’ Zei hij star.
Ik knikte, draaide de kraan uit en liet me op een stoel aan de keukentafel zakken. Hij ging tegenover me zaten en vouwde zijn handen op de tafel in elkaar. Hij staarde naar zijn in elkaar gevlochten vingers, terwijl hij zei:
‘We gaan verhuizen.’
‘Wat?’
’Je hebt me best gehoord.’
Ik kon mijn verbazing niet verbergen. Verhuizen? Hoe kwam hij daar nou weer op? Had hij soms gedronken? Ik keek diep in zijn ogen en snoof luidruchtig, maar niets wees er op dat hij onder invloed van alcohol of misschien wel drugs verkeerde. Nee, hij leek juist erg kalm.
‘Waarom?’ Vroeg ik zacht.
‘Dit huis komt me de strot uit.’ Antwoordde hij direct fel.
Ik schrok er een beetje van, maar liet me niet zo makkelijk van tafel vegen.
’Waarom?’ Vroeg ik weer.
’Dat zeg ik net!’ Zei hij luid en ik hoorde zijn stem overslaan.
‘Waarom komt het je strot uit dan?’ Vroeg ik.
Al moest ik het honderd keer vragen ik wilde precies weten waar hij dit dwaze idee vandaan haalde.
‘God, Amber maak het niet moeilijker dan het al is! Er zijn hier teveel herinneringen dat je begrijp je toch zelf ook wel?’
Ik voelde dat hij kwaad werd. Of nee, ik zag het. Hij sloeg met zijn platte hand op het tafelblad en ik kromp ineen. Ik wilde alles doen om te voorkomen dat hij me een pak rammel zou geven. Ik knikte, terwijl ik naar de tafel staarde.
’Ja.’
Eigenlijk begreep ik er niets van. Werkelijk helemaal niets. Ik wilde niet verhuizen. Die herinneringen moesten we toch juist vasthouden? Dit huis was mama’s droomhuis. Precies ingericht naar haar smaak. Het rook er zelfs naar mama! Ik wilde niet mijn enige stukje zekerheid ook nog kwijtraken!
‘Mooi. Ik heb al wat nieuws op het oog en ik ga morgen kijken. Als je mee wilt zorg je, maar dat je op tijd beneden bent.’
En met die woorden stond hij op en verliet de keuken. De tranen brandde achter mijn ogen, maar ik knipperde ze zoals gewoonlijk weg.

Ik bleef nog een hele tijd zitten. Af en toe nam ik een slokje van mijn water, maar buiten dat bewoog ik niet. Ik staarde alleen, maar voor me uit en knipperde zo nu en dan opwellende tranen weg. Uiteindelijk stond ik traag op, zette mijn glas in de gootsteen en liep de trap op. Boven ging ik rechtstreeks naar de badkamer, deed de deur op slot en gaf over in het toilet, meerdere malen. Toen mijn hele maag leeg was liep ik naar mijn slaapkamer. Ik trok al mijn kleren uit en ging naakt in bed liggen. Tegen een uur of zes zakte ik weg in een onrustige slaap.

Midden in de nacht schoot ik overeind. Het zweet gutste over mijn voorhoofd en mijn handen voelde klam aan. Mijn hele lichaam beefde. Een nachtmerrie was de oorzaak van dit alles. De slaap kon ik niet meer vatte. Ik liet mijn benen over de bedrand glijden en liep naar het raam. Voorzichtig zette ik hem op een kiertje. Ik genoot van de koele wind die langs mijn huid streek. Ik trok een schoon nachthemd aan en settelde me in het venster. De straatlantarens wierpen flauwe lichtbundels op de straatstenen. Alle huizen waren donker met gesloten gordijnen. Het duurde een hele tijd voor mijn hart weer in normaal tempo klopte. Op een paar dronkelappen na was er niemand op straat. Uiteindelijk liet ik me uit het venster glijden en sloop op mijn tenen naar beneden. Pas toen ik in de keuken was durfde ik weer normaal te lopen en knipte het licht aan. Mijn keel brandde van de dorst. Ik trok de koelkast open, maar deze was leeg. Het enige wat ik kon ontdekken waren twee blikjes bier. Even twijfelde ik, maar toen pakte ik een blikje, trok het lipje op en zette het blikje aan mijn lippen. Het bier gleed naar binnen. Gulzig slokte ik achter mekaar het blikje leeg. Toen hij leeg was gooide ik hem in de prullenbak en ging aan de keukentafel zitten. Een heerlijk warm gevoel vulde mijn lichaam. Ik slaakte een tevreden zucht, leunde wat naar achteren en sloot mijn ogen. De nacht in het park speelde door mijn hoofd en onbewust glimlachte ik. Ik snakte weer naar dat gevoel, dat heerlijke onbezonnen vrije gevoel waarin het leek als of je een totaal ander persoon was. Ja, ik begreep bij nader inzien best waarom papa zoveel dronk. Het enige wat ik niet begreep was waarom daarbij zoveel geweld kwam? Was het een bijwerking? Waarom werd ik dan niet agressief?

**Geplaatst**: 20-04-08 08:50

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 08:50

Mooi.

Heb je nu al helemaal in je hoofd hoe het verhaal gaat worden?

**Geplaatst**: 20-04-08 09:01

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 09:01

weer leuk, de andere delen waren idd wel wat beter.

**Geplaatst**: 20-04-08 09:43

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 09:43

Heel mooi! Ik vind dit stuk ook gewoon mooi hoor! Misschien wat minder spanning enzo.. Ik wacht alweer op het volgende stuk

**Geplaatst**: 20-04-08 10:12

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 10:12

mooi stuk

ik vind echt dat je mooi kunt schrijven, je uit echt gevoelens uit

**Geplaatst**: 20-04-08 10:32

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 10:32

Je schrijft heel mooi, als in de persoon zelf, alsof je het zelf mee hebt gemaakt, en dat geeft vaak een mooi gevoel.. Tong uitsteken

Wel zie ik weer wat van die kleine komma-foutjes zoals:
Als je mee wilt zorg je, maar dat je op tijd beneden bent.’
Dit moet gewoon zijn: Als je mee wilt zorg je maar dat je op tijd beneden bent.
Meestal zijn het van die dingen waar je vóór het woordje 'maar' een komma zet, terwijl die daar niet hoort Knipoog

Ik blijf het nog steeds volgen, en lees het echt met tranen in m'n ogen.. heel erg goed geschreven, net Carry Slee! Ga je er je beroep van maken later, of weet je dat nog niet?

**Geplaatst**: 20-04-08 11:51

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 11:51

Ik ga ook meelezen. Ik vind dat je erg mooi schrijft en ik kan me heel goed inleven in de hoofdpersoon. Ik ben benieuwd naar het volgende deel Lachen

**Geplaatst**: 20-04-08 13:36

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 13:36

Wat een ontzettend mooi verhaal zeg *LOL*

. Je schrijft echt heel leuk! Ben alweer benieuwd naar het volgende deel Haha!

.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-04-08 16:07

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 20-04-08 16:07

Wat een ontzettend lieve reacties allemaal! Wordt er helemaal verlegen van.. Bloos

Hoofdstuk zeven is ook af deze is weer 'lekker' heftig!

@ Diablo:
Nee, ik heb het verhaal niet van te voren bedacht. Nou ja, ik bedenk natuurlijk de belangrijkste lijnen wel, maar ik weet zelf niet waar het eindigd als ik begin! Dat werkt niet altijd even makkelijk, maar ik kan me nooit zo goed aan het oorspronkelijke plan houden dus laat ik het zo lopen als het loopt zeg maar! Knipoog

@ Biebz95:
Ik heb me ditmaal gehouden aan wat jij zei! Ik heb de komma's voor het woordje maar weggelaten. Ik kan me ergens vaag herinneren dat mij ooit is verteld dat je voor het woordje maar altijd een komma moet plaatsen, dus daar komt het vandaan. Ik dacht dat het hoorde! Ik wil er dolgraag mijn beroep van maken, maar je weet nooit hoe het loopt. Het loont alleen maar om schrijver (schrijfster) te zijn als je echt goed bent anders kan je er vaak je brood niet mee verdienen. Dus ik oefen veel en als ik straks de havo heb gedaan ga ik journalistiek en media studeren! Ik moet zeggen dat ik wel geluk heb met mijn vader! Die heeft een hele hoge functie bij de Telegraaf en zo heb ik bijv. Wilma Nanninga ook ontmoet en die zei ook: jij komt er wel maar je moet hard werken. En dat is wat ik doe, bijvoorbeeld nu dmv Bokt! Sigaar

Hoofdstuk zeven

‘Wat doe jij hier?’
Ik schoot overeind en keek naar papa die in de deuropening was verschenen. Hij had een verschoten badjas aan en zijn ogen stonden slaperig.
‘Niks! Ik ging gewoon .. Wat water drinken!’ Antwoordde ik vlug en glimlachte fijntjes naar hem.
Hij bleef me even met zijn priemende blik aanstaren waarna hij uiteindelijk met een diepe zucht zich tot de koelkast wendde. Hij trok de deur open en ik hield mijn adem in. Ik hoopte niet dat hij de afwezigheid van het tweede blikje bier zou opmerken.
’Gek, ik dacht dat ik nog twee biertjes had.’ Mompelde hij in zichzelf en haalde even zijn hand door zijn haar.
’Volgens mij heb je die gister opgedronken.’ Speelde ik gauw in de op de situatie.
Hij wierp me even een verwarde blik toe, haalde toen zijn schouders op en pakte het laatste blikje bier.
’Nou vooruit wat doe je hier nog?’ Vroeg hij toen hij onder licht gekraak in een stoel zakte.
‘O, ik ga al.’ Zei ik snel en sprong overeind.
’Prima. Ga je morgen nog mee naar dat huis?’
Ik haalde mijn schouders op. Ik realiseerde me hoe erg het met mijn vader gesteld was. Hij werd midden in de nacht wakker en begon onmiddellijk te drinken. Ineens realiseerde ik me nog iets veel ergers. Ik had zojuist precies hetzelfde gedaan..
‘Ik zie het morgen wel, goed?’
Hij knikte en ik liet hem alleen in de keuken achter.

Toen ik de volgende dag wakker werd was het doodstil in huis. Papa was blijkbaar zonder mij naar het huis gaan kijken. Ik wist bijna zeker dat ook al was het huis drie keer niks papa het nog zou kopen. Ik vouwde mijn handen achter mijn hoofd en liet mijn blik door de slaapkamer dwalen. Ongelooflijk. Binnen zo’n korte tijd was er zoveel veranderd. Ik was ontzettend veel kwijtgeraakt. Niet alleen mijn moeder, maar binnenkort ook mijn thuis en zelfs mezelf begon ik zo langzaam aan te verliezen. Ik besefte me maar al te goed wat dit alles betekende. Ik zou een heel ander mens worden en wat voor mens moest de tijd uitwijzen.

Ik miste mijn kamer nu al en zo gold dat ook voor de rest van het huis. Overal waar ik kwam bleef ik even staan, haalde diep adem en genoot van de intense stilte in mijn huis. Het was alsof ik er voor het eerst kwam. Alles wat gister nog gewoon was, was nu ineens bijzonder. Bijzonder vertrouwd. Mijn slanke vingers gleden over het aanrechtblad en mijn ogen gleden over de dichte kraan naar de licht grijze tegels.

Ik schrok me een hoedje toen er tegen de ruit getikt werd. Onmiddellijk was de ‘magie’ weg. Ik haastte me naar de voordeur en gaf de collecte een euro. De rust van zojuist was compleet verdwenen. Ik zocht de hele keuken af naar iets eetbaars maar er was helemaal niets. Dan maar even boodschappen doen. Ik fietste naar de supermarkt en deed wat broodnodige boodschappen. Papa was nog steeds niet terug toen ik thuis kwam. Ik zette de boodschappentas op het aanrecht en begon de producten een voor een uit te pakken en in de kastjes en de koelkast op te bergen. Ik trok aan het lipje van de IJsthee en zette het pak aan mijn mond. De plakkerige vloeistof golfde over de kleine opening en stroomde langs mijn mondhoeken naar beneden. Het resulteerde in een enorme plas op de grond. Met mijn mouw streek ik mijn mond vluchtig droog en trok het kastje onder de gootsteen open voor een vaatdoek. Ik had de kastdeurtjes alweer bijna gesloten toen mijn oog viel op een matte zwarte flikkering ergens tussen de felgekleurde vaatdoekjes en washandjes. Ik schoof wat dichter naar het kastje toe en trachtte met mijn hand in het duister. Al vrij snel voelde ik iets dat absoluut geen vaatdoek of washandje kon zijn. Ik trok mijn hand terug en haalde stapel voor stapel alle stoffen uit de kast en kroop op mijn knieën bijna in het kastje. Ik stak mijn hand uit en omsloot een glazen hals. Een glazen flessenhals. Ik trok me terug en had een nog ongeopende wijnfles in mijn handen. Ik was enkele seconden zo verbouwereerd dat ik niets anders kon dan wezenloos naar de fles staren. Toen zette ik hem naast me neer en liet mijn hand op de tast weer door het kastje gaan. Fles na fles haalde ik tevoorschijn. Ik kon maar een logische verklaring voor mijn ontdekking bedenken: dit was papa’s geheime drankvoorraad!

Hoewel ik ergens wel wist dat hij deze waarschijnlijk had was ik toch geschokt. Ik had altijd geweten dat papa serieus een probleem had in de vorm van een alcoholverslaving, maar dat het zo erg was had ik niet gedacht. Ik vroeg me af of mama hier vanaf had geweten. Misschien was ze erachter gekomen en had hij haar daarom meerdere malen zo toegetakeld. Er gleed een rilling door me heen, ik wilde er niet aandenken. Ik streek een pluk haar uit mijn gezicht en pakte de eerste fles op om hem terug te zetten in de kast. Net op dat moment hoorde ik de voordeur met een zwaai overgaan. Ik schrok me wezenloos en begon zo snel als ik kon de flessen terug in de kast te zetten. Papa mocht absoluut niet weten dat ik dit wist!

’Waar ben jij in godsnaam mee bezig?’
Ik was niet snel genoeg. Ik had de laatste fles nog in mijn handen toen hij in de keuken verscheen. Zijn ogen fonkelde meteen en hij blies zijn borst op. Alle kleur trok uit mijn gezicht en bevend zette ik de fles weer neer, bang dat ik hem anders uit mijn handen zou laten vallen en dan hadden we de poppen helemaal aan het dansen! Ik wilde wat zeggen, maar hij begon meteen te schelden en te tieren. Met een ruk trok hij zijn jas uit, gooide hem op de keukentafel en trok me aan mijn rechterarm omhoog. De tranen sprongen in mijn ogen toen hij hard in mijn vel kneep.
’Au, je doet me pijn!’ Kermde ik met een beknepen stemmetje.
‘Dat is ook de bedoeling, stom wicht!’ Schreeuwde hij en spuugde in mijn gezicht.
Ik beet op mijn onderlip en deed een wanhopige poging mijn tranen niet over mijn wangen te laten stromen. Hij kneep harder en drukte mijn rug tegen de rand van het aanrecht. Een pijnscheut trok door me heen. Ik gaf hem tevergeefs een duw met mijn vrije arm maar nog voor ik kon wegduiken had hij deze al te pakken en draaide hem op mijn rug.
’Ben je nou helemaal van de pot gerukt?’ Schreeuwde hij en kneep nog harder.
Ik kon mijn tranen niet langer bedwingen. Ze stroomde over mijn wangen en het zoute traanwater prikte op mijn droge lippen. Dit was echter niets in tegenstelling tot de pijn die door mijn beide armen schoot.
’Ja, ga nog janken ook!’
Ik snikte krampachtig en mijn schouders schrokte ellendig heen en weer. Hij bleef maar knijpen en net toen ik dacht dat het voorbij was, omdat zijn greep ietwat verslapte haalde hij zijn hand naar achter balde hem tot een vuist en haalde uit. Ik kromp ineen. Zijn vuist had doelwit geraakt, mijn maag. Ik hoestte, ik hoestte bloed.
‘Stop, stop papa asjeblieft.’ Smeekte ik hem en kneep mijn ogen stijf dicht.
‘Wat zeg je?’ Brulde hij.
’Stop..’ Herhaalde ik zwakjes.
’Stop? Moet ik stoppen?’
Ik knikte.
’Jij moet stoppen met je neus in mijn zaken te stoppen, begrijp je dat? Begrijp je dat verdomme?’
Ik wilde wel antwoorden maar ik kreeg er de gelegenheid niet voor. Hij tilde me op en, draaide zich om en sleepte me naar de andere kant van de keuken waar hij me optilde en me met zijn handen om mijn keel tegen de muur drukte. Protesteren was onmogelijk aangezien hij me de mond snoerde door mijn keel dicht te knijpen. Hij wurgt me, hij wurgt me dacht ik. Ik zag de krantenkoppen al voor me:
’Eenzame weduwnaar met drankprobleem wurgt tienerdochter wegens nog onbekende reden’
En ineens liet hij me los. Volkomen plotseling gleed ik langs de muur naar beneden en zakte op de vloer ineen.
‘Pas op, jongedame! Dit was slechts een waarschuwing!’
Dat was het laatste wat ik hoorde daarna zakte ik weg..

Er schoot een pijnscheut door me heen toen ik recht ging zitten. Buiten was de avond allang gevallen aangezien het aarddonker was. Mijn hoofd barstte van de hoofdpijn en ik beefde over mijn hele lichaam. Het duurde even voor ik me weer herinnerde wat er gebeurd was. Papa had me gewoon laten liggen op de grond. Toen ik recht probeerde te zitten begon het me meteen te duizelen. Dus bleef ik zitten. Ik weet niet hoe lang, maar toen ik mezelf eindelijk staande gekregen had werd het al langzaam licht. Mijn blik dwaalde rond de keuken. Op het aanrecht, tegen de muur en op de vloer zaten spetters bloed. Spetters van mijn bloed. Ik kon mezelf nauwelijks tot niet bewegen, maar ik wilde perse weg en wel meteen. Ik had geen flauw idee waar ik heen moest maar dat deed er ook niet toe. Als ik maar niet nog een minuut langer in dit huis moest zijn. Steunend tegen de muren sleepte ik mezelf naar de voordeur en trok hem open. Op mijn sokken slofte ik naar buiten en sloot zacht de deur achter me. De frisse koude wind deed me goed en ik begon te lopen. Dat het pijn deed deerde me niet meer…

**Geplaatst**: 20-04-08 18:21

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 18:21

goed verhaal:) ik vind de schrijfstijl ook heen fijn om te lezen en ben ook wel heel benieuwd hoe het verder gaat.

**Geplaatst**: 20-04-08 20:08

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 20:08

Heeeel goed geschreven weer!
Je hebt er idd heel goed op gelet, want ik kan er volgens mij geen een ontdekken, of ik heb er in spanning over heen gelezen Tong uitsteken

Jij redt het wel als echte schrijfster!

**Geplaatst**: 20-04-08 20:25

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 20:25

Echt heel mooi! Jeetje jij kan het echt nog ver schoppen hoor!

**Geplaatst**: 20-04-08 20:31

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 20-04-08 20:31

erg goed, ben benieuwd naar de volgende stukken!

**Geplaatst**: 21-04-08 17:17

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 21-04-08 17:17

Aah ik wacht op het volgende stuk Haha!

**Geplaatst**: 21-04-08 17:32

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 21-04-08 17:32

Ga weer vol spanning wachten op het volgende stuk, je schrijft echt goed.

**Geplaatst**: 21-04-08 17:48

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 21-04-08 17:48

Super, echt waar!!!
Je schrijft goed!
Ben benieuwd naar het volgende stuk Lachen

.

**Geplaatst**: 21-04-08 17:56

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 21-04-08 17:56

mein god, wat kun jij schrijven!!!
het is een heel goed verhaal en het leest zich zo makkelijk.
dit blijf ik volgen

**Geplaatst**: 21-04-08 22:38

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 21-04-08 22:38

geweldig!

**Geplaatst**: 24-04-08 18:41

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 24-04-08 18:41

weer leuk stukje

ik heb nu ook geen last meer van de comma's .
je kent ook veel leuke uitdrukkingen!
ik ben al benieuwd naar het volgende stuk

**Geplaatst**: 24-04-08 19:00

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 24-04-08 19:00

Het is al weer een paar dagen geleden dat er een nieuw stukje is geplaatst, wil heel graag weten hoe het verder gaat.... Bloos

**Geplaatst**: 25-04-08 07:21

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 25-04-08 07:21

Boyzone schreef:
Het is al weer een paar dagen geleden dat er een nieuw stukje is geplaatst, wil heel graag weten hoe het verder gaat....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-04-08 09:13

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 25-04-08 09:13

Ik ben met hoofdstuk acht bezig, het is zelfs bijna af maar vandaag heb ik examendag (voor alle eindexamenklassen) dus het wordt wel morgen voor het erop staat. Nog eventjes geduld .. Sigaar

**Geplaatst**: 25-04-08 11:44

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 25-04-08 11:44

Okee, maakt niet uit hoor, doe maar rustig aan Haha!

**Geplaatst**: 27-04-08 09:15

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 27-04-08 09:15

haha lukt het al ? Tong uitsteken

Nomineer dit bericht ×