Bokt.nl

Eleandra schreef:

Erg goed verhaal, ik ga meelezen
Een klein dingetje, maar ik kan het mis hebben hoor. Zijn het geen felle kleuren i.p.v. velle kleuren?

Citaat:

Ik wierp een snelle blik op de klok die in de kamer hing. “Romeo, het is 10 uur mag ik even een paar uurtjes slapen?” “Ja, is goed schatje” ik liep naar de slaapkamer pakte de bovenste van de stapel pyjama’s trok hem aan en ging in bed liggen. Was echt doodop! Ik hoorde Romeo en Laura met elkaar praten en volgens mij ging het over de foto’s. Ik was benieuwd hoe ze waren geworden en wat Romeo er van vond. Het piekeren duurde niet lang of ik viel in slaap.

Ik en Laura liepen samen het schoolplein af we praatten wat over Romeo en het vriendje van Laura. “Hé, daar is Thomas!” riep Laura, ik ga er even heen hoor. “Ja is goed”. Laura was weer is naar haar vriendje Thomas gegaan. Thomas was echt heel populair en nog super knap ook, Laura had geluk. TRIIIIIIIIIING de bel ging. “Laura kom je? We hebben Geschiedenis het eerste uur en daar moeten we niet te laat komen” riep ik naar haar en Thomas. “Ja, ik kom eraan, ga jij maar vast”. Ik baalde er wel van, zo ging het altijd dan moest zij het eerste uur weer even bij Thomas blijven en dan komt ze of weer net op tijd of net te laat.

Eenmaal in de klas was de 2e bel allang gegaan. “Wendy weet jij waar Laura is?” vroeg Mnr. Wittemans aan mij. “Nee” was het antwoord. “Oké, ik schrijf haar op”. Waar was Laura nou? Nu werd ze nog is opgeschreven als spijbelaar ook! De geschiedenis les was als gewoonlijk weer saai, maar nu nog saaier omdat Laura er niet was. TRIIIIIIIIIIING klonk het weer. Eindelijk! Ik liep naar de aula want het 2e uur hadden we een tussen uur. “Hé Wendy! Hebben jullie nog aantekeningen gemaakt?” Het was Laura. “Nee, maar waar was je?” “Oké, ik was bij Thomas we gingen even een stukje rijden in zijn nieuwe auto”. Dom Dom Dom ging het in mij op. “Waarom? Je weet dat je naar geschiedenis moest!” “Ach, Wendy kom op een uurtje spijbelen maakt niet uit je moet niet altijd het brave meisje spelen!” Laura vond het niet leuk dat ik er wat van zei, maar ze komt er snel genoeg achter als ze 2 uur moet inhalen. “Wendy!!” Ik keek om me heen, maar zag niemand toch hoorde ik iemand mij roepen.

Ik schrok wakker en draaide me op, daar stond Romeo. “Het is 8 uur zal je er niet is uitgaan? Je hebt nu lang genoeg geslapen” 8 uur al! Ik was nog doodop en wou het liefst nog even slapen. “Ja ja, oké ik ga me nu douchen” was het antwoord. Ik liep naar de douche trok me pyjama aan en stapte zoals elke ochtend weer onder de douche. Ik genoot weer van dit moment en bedacht dat die fotografe van gister dezelfde naam had als mijn vriendin maar ze totaal verschilde tegenover de Laura zoals ik haar jaren kende ook dacht ik aan mijn droom.. waarom had Laura wel de juiste vriendjes? En ik niet en ik in dit rotte wereldje zat? Ik was klaar trok de kleren aan die Romeo had klaargelegd. Hé, het waren niet die pakjes zoals gewoonlijk maar een normale spijkerbroek! Met een wel wat strak truitje erboven wat er nog best sexy uitzag met die V hals wat behoorlijk diep was ingesneden. Ik liep naar de woonkamer waar Romeo bezig was bij de bar. “Dat staat je ook goed meid!” Was zijn reactie. Ja, tuurlijk staat een spijkerbroek mij beter dan een mini rokje! Dacht ik bij mezelf. “Dankje, maar hoe kom je eraan?” “Gewoon gekocht, ik dacht laat ik is kijken hoe een spijkerbroek bij Wendy staat” Oké, wel fijn dat hij dit dan ook mooi vind staan misschien mag ik dan vaker een spijkerbroek aan. “Vandaag mag je een dagje thuis blijven, nouja thuis ik wil wel dat je mee gaat moet nog ergens heen” “Ja is goed, hoelaat gaan we?” “Nu”

Ik had nog steeds niks gegeten, volgens mij vond Romeo mij ook wat te dik omdat ik maar weinig eten van hem kreeg. We liepen door smalle grauwe straten waar Romeo verschillende huizen in liep en ik even buiten moest wachten waar dan wel weer één of andere vent op mij lette. Als Romeo terug kwam zei hij even bedankt en liep weer verder. Hij ging weer een huis binnen en dit keer zag ik niemand verder op straat, was dit mijn kans? Vast niet want daar loopt alweer iemand, een vrouw ze rent! “Hé meisje, je werkt zeker voor hem?” En ze wees naar waar Romeo was ingelopen. “Ja, ik werk voor Romeo hij is best aardig hoor!” “Maar niet de jongens waar wij van houden, hier hou dit goed bij je en bel me als je hulp nodig hebt of weg wil uit de macht van die loverboy!” En toen ging ze weer. Ik vouwde het papiertje waar een telefoonnummer op stond snel en maakte het tot een klein propje. Ik stopt het in mijn broekzak en hoopte dat het Romeo niet opviel dat ik wat in me zak had. “Zo dan gaan we weer, het valt me mee dat je er nog bent” kwam Romeo er pratend aan. Dacht hij dan nog steeds dat ik van hem weg zou lopen? “Ja, waar zou ik anders heen moeten? Naar huis?” “Misschien, maar dan kon je nog niet binnen komen” Hij sloeg zijn arm weer om me heen en we vervolgden onze weg. Ik mocht nu ook mee naar binnen. Hij deelde er folders uit en ik kon elke keer snel een glimp opvangen van die foto die erop stond. Ik zag de foto die we gemaakt hadden op de bar, waarvan Laura ook had gevonden dat het een beetje een erge pose was. We gingen zo verder en we liepen langzaam weer naar huis.

Thuis aangekomen plofte ik op de bank neer. “Ben je moe?” vroeg Romeo. Eigenlijk was ik niet moe maar wet een beetje flauw van het elke keer achter Romeo aan lopen en was blij dat we nu eindelijk thuis waren! “Nouja moe ook niet”. Hij liep naar de bar en kwam even later terug met 2 cocktails. “Lekker!” was mijn antwoord en ik pakte mijn cocktail. Even later was alles veel fijner.. ik voelde me niet meer zo ellendig en het was veel mooier hier! “Zeg Wendy je moet vanavond wel weer aan het werk hoor dus de rest van de dag geen cocktails meer” jammer dacht ik, want na een cocktail was het veel gemakkelijker allemaal. “Ik moet zo even weg, kan ik jou hier even alleen laten of lukt dat niet?” “Natuurlijk lukt dat, ik ga echt niet weg hoor en je kunt de bar op slot doen als je mij niet vertrouwd”. Romeo knikte en liep naar de bar en deed 2 deuren voor de bar en die gingen op slot. Zo kon ik iniedergeval al niet meer bij de drank en de drugs. Hij liep naar buiten en deed alle deuren ook op slot. Ik zag nu opgesloten in ZIJN huis ging het door me heen. Ik wachtte even tot ik hem over straat weg zag lopen en pakte toen het propje papier. Uit nieuwsgierigheid belde ik naar het nummer. Er nam een aardige vrouw op. “Hoi, ik ben Wendy en vanochtend op straat zei een vrouw dat Romeo een loverboy was en ik moest bellen als ik hulp nodig had” “Dat kan kloppen, heb je nu hulp nodig en heb je weinig tijd?” “Ik weet niet hoeveel tijd ik heb, Romeo is even weg dus.. maar ik zou graag weer even naar huis willen” “O, oké meisje. Weet je waar je nu zit dan?” “Uhm, zwanenhals of zwanenzang 18” “We doen ons best!” “Oké, bedankt” en ik hing op. Goh dat was gemakkelijk. Op dat moment hoorde ik het slot weer los gaan. En even later kwam Romeo binnen met 2 grote tassen. “Ik moest even boodschappen halen” Ik stond nog bij de telefoon en was bang dat hij er wat van zei. Hij keek me even vreemd aan en vroeg wat ik daar bij de telefoon deed. “Niks hoor, wou alleen even naar de slaapkamer” Had ik even een geluk dat die telefoon naast de slaapkamer duur stond! “Oké ik dacht dat je gebeld had naar huis ofzo, maakt niet uit je mag best een keer bellen als ik er bij ben” “Echt? Dan wil ik zo snel mogelijk een keer naar huis bellen” Ik zag Romeo denken ‘Wat heb ik nu weer gedaan??’ “Oké, zullen we dan nu bellen?” “Ja!” ik was echt super blij, eindelijk contact met me ouders. “Tik het nummer maar in” ik deed wat Romeo zij en hij nam de telefoon aan zijn oor. Even later begon hij te praten. “Hallo met Romeo jullie dochter wil jullie even spreken” Hij gaf de telefoon aan mij en bleef heel streng naar mij kijken. “Hooi! Met Wendy” Het was blijkbaar me moeder die aan de andere kant van de telefoon hing want dat kon je goed aan haar stem horen ook was ze heel bezorgd. Ze vroeg alleen maar, hoe gaat het met je en waar zit je. “Het gaat goed met me, ik eet voldoende en het gaat allemaal erg goed!” “Waar zit je nu dan, dan kunnen we een keer op bezoek komen” Ik dacht even en Romeo knikte van nee. “Sorry mam, maar dat kan ik niet vertellen. Maar hoe is het daar bij jullie?” Gelukkig accepteerde me moeder het en ze begon gelijk over thuis te vertellen. “We missen je hier allemaal vreselijk en gaan bijna dood van bezorgdheid maar gelukkig bel je nu even, je moet echt snel thuis komen hoor” Romeo zei zachtjes dat ik op moest hangen en dat deed ik dus. “Doei mam ik moet ophangen, kusjes van mij aan iedereen daar!” Ik hing op. “Zo, dat deed je goed” Ik bloosde en was alleen nog maar blij dat ik even contact met me moeder had gehad. “We moeten nog even wat bespreken”

DramaQueen_ schreef:

Verhaal doet me wel sterkt denken aan Blauw is Bitter van Dirk Bracke