Bokt.nl

Citaat:

Na tien hele stille minuten gaat er een telefoon. Annemarie glimlacht naar Mika en loopt naar boven. Mika is blij dat Toucha en haar vriendinnen nog niets vervelends tegen haar hebben gezegt, totdat ze ineens allemaal in lachen uitbarsten. Mika kijkt verbaasd op en vraagt zachtje waarom iedereen zo moet lachen. 'Dacht je nu echt dat we je met rust zouden laten?' Vroeg een klein mollig meisje aan Mika. Toucha pakt Mika's paardenstaart vast en krijgt een gemene glimlach op haar gezicht. 'Je moet echt eens iets aan je haar doen hoor..' Ze laat het haar los en loop snel weg met haar vriendinnen. Mika snapt er niets van en pakt het dikke haar beet, ze friemelt er een beetje in en voelt iets plakkerigs. Ze probeert het eruit te trekken maar tevergeefs, gelukkig komt Annemarie net aangelopen. 'Wat is er meisje? Zit er iets in je haren? Mika knikt paniekerig en neemt nog een poging om het te verwijderen. 'Laat mij eens kijken' Zegt Annemarie. Ze pakt Mika's haar vast en kijkt even heel nadenkelijk. 'Ojee, dat is een groot stuk kauwgom.' Voordat Mika het in de gaten hebt knipt ze het onderste stukje van mika's paardenstaart weg. 'Zo.' Zegt Annemarie. 'Zijn we daar ook weer vanaf.' Mika kijkt op de klok, het is inmiddels al tien uur geweest en ze wilde graag haar pony een goede poetsbeurt geven. Annemarie ziet haar kijken en vraagt of ze mee wilt lopen. 'Natuurlijk' Antwoord Mika en ze volgt haar naar de stallen. Snel kijkt ze even de kantine door. Het is een mooie grote ruimte waarvan de muren met rood-bruin hout zijn beplakt. De vloer is gemaakt van een iets lichtere kleur hout en alle tafeltjes en stoelen passen met hun mosgroen geverfde kleur geweldig bij de vierkante bar. Aan de muur hangen veel foto's van jongens en meisjes uit de vroegere tijden met mooie paarden. Eenmaal aangekomen in de stallen komt een sterke paardenlucht hen tegemoet. Toucha en haar vriendinnen staan helemaal achterin, dit is normaal ook het begin van de stallen wanneer je op de manege aankomt. 'Dit hier ' begint Annemarie. 'Zijn mijn paarden'. Vol trots kijkt ze het gangpad nog eens door. 'Ik zal je even voorstellen aan de paarden, en dan zie je zometeen gelijk op welke pony jij mag. 'De eerste twee stallingen rechts en links zijn 4 bij 4 meter, de muren van de stallen zijn een meter hoog. Hier staan in elke stal drie shetlanders.' Annemarie noemt op; 'Hier heb je Tobias, Mira en Sturf, en Peetje, Lieve en Frits. Aan de linkerkant heb je Inie, Minie en Rollo, en Fokke, Rain en Spot.' Mika en Annemarie lopen na een kort gesprekje over de shetlanders weer een stuk door. Ze lopen verder naar de stands die twee meter breed zijn en drie meter lang. 'Rechts hebben we de bonte pony's Mickey, Goa, Slieber, Duca, en Bonte. Aan de linkerkant hebben we de welshjes. Zoals je ziet heeft iedereen een naambordje.' Zo lopen ze nog langs een linker en rechter rij stands met wat andere pony's. Na alle stands is er een aantal meter zonder stallen, hier is de ingang van de binnenbak, de opbergruimte en de zadelkamer. Aan de rechter en linkerkant van allebij de laatste stands hangen een kraantje, voor het spoelen van het bit. Snel lopen ze door. De stallen zijn nu drie bij drie meter voor de grotere pony's en paarden, dit zijn boxen. Er zijn nog twintig stallen links en rechts waarvan in de eerste 5 stallen aan beide kanten nog pony's staan en verder alle paarden. Ze lopen even de rest van de stal door en op de terug weg stoppen ze bij een E-pony. 'Dit is Elmira.' Verteld Annemarie. Mika kijkt naar de mooie bruine pony. 'We hebben haar verleden jaar opgehaald bij een oude man, helaas is ze hier nooit iemand gaan vertrouwen. Mika duwt haar hand in het voergat van de box maar Elmira blijft op een afstandje. 'Goed.' Zei Annemarie. 'Hier naast Elmira staat Stander, op deze pony mag jij vandaag rijden. Mika kijkt in de stal van Stander en ziet een hele ondeugende, maar vooral dikke Fjord staan. Stiekem had ze gehoopt dat ze op Elmira mocht rijden. Ze wordt gelijk uit haar dromen gehaald wanneer Toucha een zadel en hoofdstel bij Elmira's stal neergooid. 'S.hitzooi!' mompeld Toucha nadat Annemarie weg is gelopen. 'Moet ik weer op die slome knol.' Gaat ze verder. Ze kijkt nog eens kwaad naar Mika en loopt de stal van Elmira in. Elmira schrikt van de snelle beweging en deinst nog meer naar achter. 'Kom híer!' Schreeuwt Toucha naar de pony. Snel doet ze het hoofdstel om en pakt ze het zadel. Elmira staat trillend in een hoekje en wordt alsmaar banger. 'Het is jammer dat ik het niet durf..' Denkt Mika in zichzelf. ' Anders had ik er echt iets van gezegt hoor!' Ze doet net alsof Elmira haar hoort. Dat doet ze vaak, praten met paarden in haar hoofd. Ze weet dat ze haar niet horen maar, het geeft haar een vertrouwd gevoel omdat ze niet hardop durft te praten met andere mensen in de buurt. De klok slaat half elf en ze pakt een paar borstels uit de manege ton. Ze poetst Stander in stal terwijl hij in haar zakken zoekt naar wat lekkers. Na een kwartiertje is ze klaar met poetsen en pakt ze het zadel en hoofdstel. Stander doet even wat moeilijk met de singel en verder is hij heel braaf. Ze pakt snel haar cap die voor de stal ligt en zet hem op. 5 minuten later lopen Mika en Toucha de bak binnen.

Citaat:

Samen zetten ze hun pony's op de middenlijn en stappen op. Annemarie was net bezig met wat dekjes ophangen toen ze de twee meiden in stap zagen lopen. Ze stond een verdieping hoger dan de kantine dus kon ze gemakkelijk door een raampje roepen dat ze er zo aan zou komen. Mika vond het niet zo fijn dat Toucha mee reed, want ze was juist zo gemeen tegen haar. Ze reden pas een rondje in stap en Toucha wilde al in draf overgaan. Mika was niet tegen zweepjes, maar vond dat je het eerst zonder zweep moest proberen..zeker omdat zij de pony's niet goed kende. Toucha reed wel met zweep en ze was niet te verlegen om die te gebruiken. Elmira werd erg zenuwachtig en sprong van links naar rechts. Mika liep nog in stap door en zag hoe Toucha haar pony in bedwang wilde krijgen. Mika begreep niet waarom ze Elmira eerst harder wilde laten lopen en toen ze dit eenmaal deed, trok ze de teugels weer terug. Na 7 rondjes stappen draafde ze rustig aan. Stander keek rustig om zich heen met zijn oortjes naar voren en Mika sloot even haar ogen. 'Meiden ik ben er hoor, moest even de was ophangen.' Annemarie gaat in een hoekje van de bak zitten met een kop thee. 'Toucha, ga jij ook nog even stappen?' Mika moest lachen in haarzelf. 'Krijgt ze toch nog eens op haar kop.' Denkt ze.

De les is snel voorbij en de meiden stappen uit. Mika heeft het naar haar zin gehad met Stander, maar had erg medeleiden met Elmira. Ze neemt zich voor om haar zo iets lekkers te geven. Eenmaal afgestegen lopen ze naar stal. Mika zadelt Stander af en maakt hem droog met een beetje stro terwijl Toucha naar de kantine loopt. Na een kwartiertje bezig te zijn met Stander loopt ze ook de kantine in. 'Wil je wat drinken?' Vroeg Annemarie. Ze betaald haar paardrijles en besteld gelijk een groot glas Cola. 'Je hebt een erg fijne zit Mika, zoals ik al zei..probeer voortaan je handen iets stiller te houden en niet teveel te dromen.' Mika lachte. 'Dat gaat wel erg moeilijk met Stander, hij zit geweldig.' Toucha zit in een hoekje op een met lichtblauwe stof bekleed bankje, ze kijkt erg jaloers naar Mika toen ze haar hoorde praten met Annemarie. Mika heeft het in de gaten maar neemt zich voor er niets van aan te trekken. Mika slurpt het laatste slokje weg door een rietje en loopt nog even naar de stallen. Eenmaal aangekomen bij stander geeft ze hem een paardensnoepje, daarna gaat ze voorzichtig Elmira's stal binnen. Ze staat nog steeds bezweet in een hoekje en wilt angstig weg duiken. Mika kijkt even uit de stal of er iemand is, zodra ze ziet dat er geen mensen zijn durft te hard op te praten. 'Ho maar, het is al goed. Ik doe je niets kijk maar.' Ze houd haar hand op met een snoepje, Elmira komt heel voorzichtig een stukje dichterbij. Mika brengt haar hand dichter bij Elmira maar zij duikt weer weg. Mika gooid het snoepje voor haar op de grond en gaat voor de stal op haar hurken zitten, de staldeur houd ze open. Heel langzaam probeert Elmira haar hals te strekken. Mika moet zich inhouden om niet te gaan lachen, ze ziet er zo grappig uit. 'Kom maar meisje, ik doe je niets'. Elmira doet een stapje naar voren en pakt het snoepje. Mika ging rustig staan en probeerde Elmira te aaien. Na één aanraking schoot ze toch weer terug naar achter. 'Dat was wel genoeg is het niet? Goed gedaan hoor paardje!' Ze zegt nog even gedag tegen Annemarie en fietst richting huis.

Citaat:

Eenmaal thuis aangekomen liep ze naar de keuken om wat brood klaar te maken. 'Jeetje, wat heb ik een honger.' Denkt ze bij zichzelf. Ze smeert een broodje met pindakaas en ploft neer op de bank. Ze zet de tv aan en pakt haar mobiele telefoon van de tafel. 'U heeft 1 nieuw bericht(en).' Ziet ze staan. Snel opent ze haar berichtje en leest:

Hey Miek, hier is pap. Ik ben vandaag wat later thuis, er ligt geld op de tafel met een briefje erbij. Daar staat op welke bus er bij een paardenwinkel stopt. Kun je iets leuks uitkiezen voor jezelf. Mam komt rond 7 uur dus je hoeft geen eten te koken. Groetjes


Mika had gehoopt dat het een berichtje van haar vriendin was, maar hier is ze toch ook wel heel blij mee. Ze pakt nog een glas sinas en drinkt het met grote slokken op. Dan vind ze het geld op de tafel en kijkt op het briefje. 'Hier is vijftig euro Miek, ik wil er wel twintig van terug zien. Je hebt buslijn 2 nodig en die stopt om de hoek. Het is de halte Helftheuvellaan. Veel plezier'

Ze kijkt op de klok, deze slaat net twee uur. 'Laat ik dan nu maar gaan.' Denkt ze. Ze pakt een tasje en loopt de straat uit, de hoek om naar het bushokje. tien minuten later komt hij aan en om half 3 stond ze voor een grote winkel. Toen ze naar binnen liep keek ze haar ogen uit. Haar ouders hadden nooit veel geld over om iets leuks van te kopen, vaak kwam ze dus niet in zo'n winkel. Helemaal vooraan waar Mika stond waren rechts de rijlaarzen en stalschoenen, verder had je de sokken en links de frutselspulletjes zoals boekjes en potloden. Verderop kwamen de poetsspullen en verzorgingsmiddelen. Aan de linkerkant had je de dekjes, zadels,hoofdstellen en nog veel meer van dat soort dingen. Weer een stuk verder aan de rechterkant hingen de rijbroeken, truien, shirts en jassen. 'Kan ik je helpen?' Riep er iemand van achterin de winkel. 'Nee dank u ik kijk even.' zei Mika. 'Prima, we hebben ook nog een koopjeshoek, deze is helemaal achterin links de trap af.' Ging de verkoopster verder. 'Als je hulp nodig hebt hoor ik het graag.' Mika keek al een beetje naar de prijzen en vond dat ze eerst maar in de koopjeshoek moest gaan kijken. Ze liep de trap af en ook daar keek ze haar ogen uit. Alles hing netjes naast elkaar en het zag er niet rommelig uit zoals ze had gedacht. Ze herkende de spullen die er hingen, het waren overgebleven collectie spullen van het vorige jaar. Al snel vond ze een leuke rijbroek gekleurd in beige met donkerbruin. Deze was afgeprijsd naar 10 euro. Ze vond een leuk shirt die erbij paste voor 5 euro en ze liep weer naar boven. Eenmaal boven aangekomen liep ze naar de sokken. Ze pakte een beige met bruin geruit paar sokken voor 4,50 en liep naar de kassa. Ze rekende af en om kwart over vier zat ze weer in de bus naar huis. Mika had expres niet haar dertig euro opgemaakt zodat ze nog wat geld over had voor een extra lesje. Waarschijnlijk kreeg ze het geld weer van haar ouders maar dan kon ze er ook wat te drinken van kopen. De bus stopte weer op de hoek en ze stapte uit. Toen ze binnen was liep ze gelijk naar boven om te douchen.

'Mieka?!' Riep haar moeder. 'Mika ben je thuis?' Ging ze verder. Mika werd langzaam wakker. Ze was na het douchen op bed gaan liggen en was in slaap gevallen. 'Ja mam, ik kom eraan,' Ze stapte uit bed en trok een pyama aan. Ze pakte haar toffels en liep ermee naar beneden. 'Miek wat wil je eten? Je vader komt laat vandaag dus hij eet op zijn werk'. Mika dacht na over wat ze wilde hebben en besloot voor pannenkoeken te gaan. 'Ja lekker.' Zei haar moeder. 'Lekker makkelijk zul je bedoelen.' Zei Mika met een glimlach. Ze vertelde haar moeder van het geld op de tafel en liet zien wat ze gekocht had. 'Heel leuk Miek, dat zal vast leuk staan bij je!' Zei haar moeder. 'Je vader en ik hebben vanavond nog een cadeautje voor je, maar daar wacht ik even mee tot papa thuis is.' Zei Mika's moeder. Mika werd erg nieuwschierig en stopte pas met vragen toen er een dik met spek gevulde pannenkoek op haar te wachten stond.

Citaat:

Die avond kwam haar vader laat thuis. Het was elf uur toen hij binnen kwam en normaal zou Mika dan al op bed liggen. Ze was met moeite wakker gebleven en zat met haar moeder op de bank. ‘Hey pap! Kom er bij zitten.’ Mika zat in kleermakerszit op de bank en wees naar de stoel die ernaast stond. Ze was natuurlijk erg nieuwsgierig over wat haar vader en moeder haar te vertellen hadden. Mika’s moeder knikte lachend naar haar man die gelijk begon te praten. ‘Je mag van je moeder en ik op paardrijles bij de manege.’ Mika sprong op en juichte. ‘Ho even, er zit nog iets aan vast.’ Zei Mika’s moeder. Haar vader ging verder.. ‘ Maandag heb je een gesprek op je nieuwe school, je mag van ons blijven paardrijden als je cijfers wat beter worden.’ Mika vond het allemaal best. Nu kon ze blijven doen waar ze zoveel van hield. Ze wenste haar ouders wel te rusten en liep naar haar kamer om te slapen.

De volgende morgen werd ze al vroeg wakker. Het was al zaterdag en ze moest een maandag alweer naar school. Haar plan was om lekker naar de manege te gaan en ook Elmira weer een bezoekje te brengen. Ze deed haar knalroze pantoffels aan en liep de trap af, graaide haar plastic tas van de keukentafel. Daarna liep ze naar boven om vervolgens te douchen en haar nieuwe outfit aan te doen. Na het douchen wilde ze haar vader laten zien wat ze had gekocht, maar toen ze nog een luid gesnurk hoorde vanuit hun slaapkamer liep ze stilletjes de trap weer af. Ze liep naar de tv en draaide aan het knopje van de radio die ernaast stond. Zachtjes zette ze een zender op en liep naar de keuken om te eten.

Anderhalf uur later komt ze aan op de manege. Genietend van de paardengeur zette ze haar fiets vast en liep naar binnen via de stallen. Ze besloot eerst naar de kantine te gaan en daarna de paarden te begroeten. Eenmaal binnen gekomen wordt ze verwelkomt door Annemarie. Mika schuift aan de bar en besteld een warme chocolade melk. ‘Wat ben jij hier vroeg.’ Zei Annemiek verrast’ Het was dan ook pas 10 uur in de ochtend. ‘Normaal komen de klanten op zaterdag pas om 12 uur.’ Ging ze verder terwijl ze een grote kop met chocolade melk neerzette bij Mika. ‘Ik had vandaag anders toch niets te doen.’ Zei Mika. ‘Ik wilde eigenlijk Elmira proberen te verzorgen.’ Vertelde ze. Annemarie was bezig met de afwas maar keek toen verbaasd op. ‘Je bent de eerste die daar zin in heeft.’ Zei ze. ‘Ik wens je veel succes hoor, maar wees niet teleurgesteld als het niet lukt. Het is nu eenmaal een merrie met een vervelende achtergrond.’ Mika knikte en nam een slok van haar chocolade melk. Toen ze het laatste beetje wegdronk liep ze naar de stallen. Ze had in haar zakken een appel en een paar paardensnoepjes. Het was haar namelijk al opgevallen dat Elmira zich wel laat lokken.

Eenmaal aangekomen bij Elmira gooit ze een paardenbrokje in Stander’s stal. Daarna trekt ze zachtjes en langzaam de staldeur open van Elmira. ‘Hey meisje.’ Fluistert ze zachtjes. ‘Kijk eens wat ik voor je heb.’ Ze pakt de appel uit haar zak en steekt hem naar voren, richting de pony. Tot Mika’s verbazing komt Elmira vol vertrouwen naar voren en hapt er een flinke stuk vanaf. Daarna pakte ze het laatste stukje en eet dit ook op. Ze kijkt even naar Mika en loopt naar haar drinkbak. Mika loopt de staldeur uit en duwt deze een beetje dicht. Ze pakt een paar borstels en loopt weer terug naar Elmira. Ze staat te drinken en Mika loopt weer rustig de stal binnen. Elmira kijkt op en komt nieuwsgierig naar haar toegelopen. Ze snuffelt even aan de borstels en begint dan tussen het stro te zoeken naar iets eetbaars. Voorzichtig legt Mika de borstels op de grond neer en begint de pony met een zachte borstel te poetsen. Heel voorzichtig haalt ze de borstel van de hals naar de kont, Elmira geeft geen kik. Dan pakt Mika een rosborstel en probeert het vuil van de pony af te halen. ‘Geen wonder dat je zo vies bent.’ Zegt Mika. ‘Je laat alle mensen schrikken, maar ik weet wel beter hoor.’ Als ze klaar is met de rosborstel poetst ze al het losse vuil weg met een harde borstel, daarna gaat ze er nog een keer overheen met een zachte en pakt dan een hoevenkrabber. Heel voorzichtig gaat ze naast de pony staan. ‘Voetje?’ Elmira stribbelt even tegen maar na een duwtje tegen haar schouder geeft ze toch haar linker voetje aan. Het duurt even voordat ze al het aangekoekte vuil weg heeft gehaald en met pijn in haar rug staat ze rechtop. Ze doet de andere drie hoefjes ook en dit gaat zonder problemen. Dan geeft ze Elmira nog een snoepje en brengt de spullen weg. Toen ze de deur van de spullen dicht deed hoorde ze Toucha buiten aankomen. Snel liep ze richting de kantine. ‘Ik heb geen zin in ruzie.’ Zegt ze zachtjes.

Eenmaal in de kantine aangekomen ploft ze neer op een barkruk. ‘Zo, jij bent lang weggebleven.’ Zei Annemarie tegen Mika. ‘Ja, Elmira zat ook zo onder de modder, ik was veel langer bezig dan dat ik had gedacht. En dan die hoeven..m’n rug doet nog pijn.’Antwoord Mika. Annemarie kijkt Mika ongelovig aan. ‘Heb je haar echt gepoetst?’ Vraagt ze. ‘En ook haar hoeven uitgekrabd?’ Annemarie slaat haar mond open en duwt hem met één vinger weer terug omhoog. Mika verteld dat het allemaal erg makkelijk ging en dat Elmira helemaal niet angstig is geweest. Toucha kwam dat moment ook binnen en bleef staan om naar het verhaal te luisteren. Nadat Mika klaar was draaide ze zich naar Toucha toe en zij haar gedag. Wat voelde ze zich trots!

Na een lange tien minuten hebben gezeten bestelde ze een cola met een koekje. ‘Annemarie?’ Vroeg Mika. ‘Op welke dagen zou je nog plek hebben voor mij?’ Annemarie keek even in het boek en antwoordde. ‘Ik heb nog wel een plekje op de maandag- of vrijdagavond.’ Ze keek naar Mika. ‘Zou ik dan op de vrijdagavond kunnen komen rijden? Ik mag van mijn ouders voor vast gaan paardrijden.’ Zei Mika met een grote lach op haar gezicht. ‘Dat is goed hoor, vrijdag om half 6, ik zet je erbij.’ Antwoordde Annemarie. Toen Mika’s cola en koek op was zag Toucha dit. ‘Annemaar, mag ik twee cola en nog een zakje chips?’ Annemarie zette het neer en Toucha schoof een cola in de richting van Mika. Mika kon niets anders doen dan verbaasd bedanken en de cola aannemen. Waarom deed ze nu ineens weer aardig? ‘Jammer dat je niet bij mij in de les zit.’ Zei Toucha. Ik rijd altijd op vrijdag middag, want dan moet ik maar een halve dag naar school.’ Vertelde ze. Mika vertelde dat ze maandag een gesprek had op haar nieuwe school en zo praatten ze nog een beetje verder. Toen de klok half twaalf sloeg liep Toucha naar de stallen. Ze ging de kinderen die inmiddels waren aangekomen helpen met opzadelen voor de beginners les. Mika begreep nog steeds niet wat Toucha nu wilde, ze stond op en ging nog even langs Elmira.

‘He daar mooi meisje.’ Zei ze toen ze Elmira’s stal binnen kwam. ‘Wat zie jij er schoon uit.’ Ze pakte een brokje en bracht dit naar Elmira’s mond. De pony nam het gulzig in ontvangst en wist niet hoe gauw ze opzoek moest gaan naar meer. Ze bracht haar hoofdje naar Mika’s handen en probeerde erop te leunen. Mika ging met haar rug tegen de staldeur aanstaan zodat ze niet om zou vallen. Elmira liep nog een stukje naar haar toe en probeerde te kroelen. ‘Zie je wel dat je het kan.’ Fluisterde Mika. ‘Aaaaah, wat lief!’ Hoorde ze een kindje achter haar roepen. Ze riep net iets te hard want Elmira schrok en deinsde weer naar achteren. Toen het meisje weg was probeerde Mika weer naar de pony toe te gaan, deze werd echter weer erg bang en stond te trillen in een hoekje. ‘O, nee toch.. nu moet ik weer opnieuw beginnen.’ Dacht Mika. Ze gooide een extra brokje naar Elmira toe en liep de staldeur uit.

Ze was van plan om Annemieke gedag te zeggen toen ze een meisje zag huilen. ‘Hey, wat is er aan de hand?’ Het meisje keek op en liet een klein hoofdstelletje zien. Mika keek wat er mis was en zag dat er een naam op stond. ‘Moet jij rijden op Dino?’ ‘Het meisje knikte van nee toen er een vrouw op haar af kwam lopen. ‘Sorry voor mijn dochter hoor, ze kan hier niet meer paardrijden en moet nu afscheid nemen van haar lievelingspony. Ik wilde haar graag laten rijden maar we zijn pas verhuisd en ik kan haar niet alleen laten fietsen.’ Mika had nog een gesprekje met de vrouw en hoorde dat ze achter haar eigen straat woonde. Ze zag hoe erg het meisje moest huilen en bedacht zich geen moment. ‘Ik ben nieuw hier en ga elke vrijdag avond rijden.’ Begon ze. ‘Ik kan dus wel iemand gebruiken om mij te helpen met de pony’s want ik ken ze nog niet goed.’ Ze keek lachend naar het meisje. Deze keek haar moeder met betraande ogen aan. ‘Ik vind het prima.’ Zei ze. Mika gaf haar adres en zei gedag. Ze wist hoe erg het was om je lievelingspaarden te moeten missen. Even dacht ze terug aan de manege in Rotterdam. Waarom hoorde ze helemaal niets van haar vriendinnen? En waarom was Elmira ineens weer zo bang? Met die gedachten stapte ze tien minuten later op haar fiets om richting huis te gaan.

Mich_elle schreef:

Leuk stukje weer, alleen het laatste gedeelte vind ik een beetje raar, met die dochter enzo.