Bokt.nl

**Geplaatst**: 31-01-07 17:16

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 31-01-07 17:16

Ik weet lekker al hoe het verdergaat Nagelbijten / Gniffelen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-01-07 17:25

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst door de TopicStarter : 31-01-07 17:25

weet je niet want dit had ik er nieuw bijgeschreven en dat had ik jou nog niet gestuurd.. ei Clown

**Geplaatst**: 31-01-07 17:26

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 31-01-07 17:26

Jammer dan vinnie!
Goed stuk hoor Kim Lachen

**Geplaatst**: 23-04-07 20:29

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 23-04-07 20:29

super leuk verhaal!
Heel erg spannend, en ik hoop dat je er nog verder mee gaat.

**Geplaatst**: 25-04-07 17:50

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 25-04-07 17:50

Vind het een goed verhaal, alleen verwissel je vaak de vertelsituatie. Dus vanuit wiens ogen het verhaal wordt verteld. Dat maakt het een beetje verwarrend vind ik.
Je kan beter alles vanuit Judith vertellen, of alles vanuit Pascal, of gewoon als verteller het verhaal schrijven Tong uitsteken

Hoop dat je er wat aan hebt Lachen

**Geplaatst**: 29-04-07 12:14

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 29-04-07 12:14

Wat een spannend verhaal zeg! Ga zo door.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-07 17:55

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-07 17:55

Chrisje92 schreef:
Vind het een goed verhaal, alleen verwissel je vaak de vertelsituatie. Dus vanuit wiens ogen het verhaal wordt verteld. Dat maakt het een beetje verwarrend vind ik.
Je kan beter alles vanuit Judith vertellen, of alles vanuit Pascal, of gewoon als verteller het verhaal schrijven Hoop dat je er wat aan hebt

Zo komen er ook meer situaties naar voren (wat er dus met pascal gebeurd zodra hij Judith's broer tegen komt enzo) als ik alles uit Judith's ogen vertel weet je toch ook niet wat er tussen de andere personages speelt?

**Geplaatst**: 03-05-07 19:15

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 03-05-07 19:15

Lieve schat, wil je alstjeblieft weer als de sodeflikker een stukje tekst plaatsen Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-07 19:47

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-07 19:47

excuuses

komt ie

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-07 19:50

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-07 19:50

Ze negeerde de vragen van Pascal en liep weg. “Ik ga me aankleden, anders komen we te laat op school. Er staan broodjes op tafel.” En ze liep de trap op naar Pascal’s kamer. Pascal haalde zijn schouders op. Tja, wat kon hij anders doen als ze er niet over wou praten. Hij liep naar de keuken en pakte een doekje om de vloer schoon te maken. Na dat gedaan te hebben pakte hij een broodje van het bord en liep ermee naar zijn kamer. Hij opende de deur en stapte naar binnen, daar trof hij Judith in haar bh aan die huilend voor de spiegel over haar littekens wreef. Hij ging achter haar staan en keek in de spiegel naar haar. Haar eens zo mooie zeeblauwe ogen waren nu rood en dof. Hij sloot zijn armen om haar buik heen en drukte zichzelf tegen haar aan. “Juud, wanneer kap je nou met koppig zijn en vertel je me wat er is.” Zei hij zachtjes. “Ik voel me zo machteloos als je zo doet. Ik wou dat je me vertelde wat er aan de hand is zodat ik je kan helpen. Ik wil je gelukkig zien, niet zo.. zo.. vreemd. Zo ken ik je absoluut niet.” Judith draaide zich om en keek hem aan. “Ik wil niet dat je in de problemen komt. Je moet accepteren dat je me nergens mee kan helpen. Pas dan wil ik het je vertellen, op voorwaarde dat je het aan niemand verder verteld. Zweer je dat?” Voorzichtig knikte hij. Even keek Judith op de klok. “Ik vertel het onder het fietsen wel, anders komen we te laat op school.” Ze stapten op de fiets en Judith begon erover te vertellen. Hoe langer ze vertelde hoe meer ze merkte dat zijn gezicht vertrok van een bezorgd naar een woest gezicht. “Hoe kan hij je dat nou aan doen?!” schreeuwde hij boos toen ze bijna bij school waren. “Ssstt! Niet zo hard” siste Judith. “Vanaf toen ik in de eerste zat kon hij zijn handen niet van me af houden.” Ze zette de fietsen in het rek en liepen de school in. “Judith! Judith! Moet je horen!” Samantha rende als een idioot naar Pascal en Judith. Verbaasd keken de twee elkaar aan. “Ik heb het gedaan! Ik heb Kevin verkering gevraagd! En hij zei ja!” riep ze enthousiast. Een meter voor Pascal en Judith stopte ze en keek hijgend naar de twee serieuze gezichten. “Waar hebben jullie nou weer last van?” vroeg ze verbaasd. “Wij? O, haha nergens van. Wat leuk voor je Sam!” zei ze en porde Pascal in zijn zij. “Ja leuk voor je” ging hij mee. Samen liepen ze naar hun plekje in de aula. Kevin stond tegen de muur aangeleund met wat vrienden om hem heen. Toen hij Samantha zag liep hij naar haar toe en deed zijn arm om haar heen. Judith keek een beetje wantrouwend naar het stel. Iedereen wist immers hoe Kevin kon zijn. Even later ging de bel en liepen ze richting het lokaal.

De bel klonk en school was uit. Vrolijk liep het groepje naar de fietsen en gingen weer op weg naar huis. Net zoals normaal zit Judith weer te geinen. Toen ze aan kwamen bij Pascal’s huis besefte Judith dat ze het veilige huis van de familie Brugge weer in moest ruilen voor haar eigen huis. Even slikte ze en pakte haar spullen bij elkaar. “Kun je niet wat langer blijven?” vroeg Pascal bezorgd. Judith schudde haar hoofd. “Ik kan hier niet voor eeuwig blijven. Ik moet nu terug, anders hij word alleen nog maar bozer.” Pascal deed zijn armen om haar heen en sloot zijn ogen. Eigenlijk vond het wel fijn om haar te knuffelen. “Maak je geen zorgen om mij, oke?” zei ze op haar vrolijkst mogelijk, maar van binnen was ze zelf hartstikke bang voor wat haar te wachten staat. “Zal ik na etenstijd anders even langs komen? Hij doet het niet wanneer er bezoek is neem ik aan?” drong hij aan. Weer schudde ze haar hoofd. “Zodra ik je nodig heb bel ik je wel, nu ga ik” en ze liep naar haar fiets. Ze namen afscheid en Judith ging onderweg naar huis. Hoe dichterbij ze bij huis kwam hoe harder haar hart begon te kloppen. In haar wijk aangekomen begon ze langzamer te fietsen. Even twijfelde ze, ze trapte op de rem en bleef even staan. Ze sloot haar ogen en zag de beelden voor zich die zich deze week hadden afgespeeld. Ze slaakte een zucht en zette haar tocht naar huis voort.
“Ik ben thuis!” klonk er door het stille huis heen. Ze had zich goed voorbereid op wat er kwam. Voorzichtig deed ze de kamerdeur open en gluurde de kamer in. “Gelukkig er is niemand thuis” zei ze opgelucht en liep de keuken in. Ze pakte de fles cola uit de koelkast en schonk zichzelf wat te drinken in. Rustig ging ze op de bank zitten en zette de tv aan. Even later ging de telefoon. “Hallo, met Judith.” Zei ze door de hoorn. “O, dus je bent wel thuis?. Mooi, dan ik kom er direct aan. Waag het niet weer weg te gaan!” hoorde ze de zware stem van haar broer Michael zeggen. “Doe dat” zei ze ongeïnteresseerd, en ze gooide de hoorn erop. Een vleugje angst vloeide door haar lichaam en haar hart begon sneller te kloppen. Wat moest ze nou doen? Pascal bellen? Weg gaan? Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. “Waarom ik? Wat heb ik fout gedaan?” klonk er huilerig. Na een tijdje hoorde ze dat er een sleutel in de deur gestoken werd. Ze schrok op en keek angstig naar de deur. Haar hart pompte in haar keel terwijl ze voetstappen door de gang heen hoorde lopen. Met een zwaai werd de deur open gegooid en in een flits stond Michael voor haar. “Hey zusje, dus je was dit keer niet zo schijterig voor me weg te rennen? Wat goed van je” zei hij op sarcastische toon, en er verscheen een gemene grijns op zijn gezicht. “Waarom doe je dit?” vroeg ze zonder te reageren op zijn sarcasme. “Wie niet horen wil moet maar voelen. De volgende keer luister je naar wat ik te zeggen heb.” “Controlefreak” zei ze zachtjes maar hoorbaar. “Wat zei jij daar?!” riep hij boos. “Niets lief broertje” zei ze met enige arrogantie. Hij liep rood aan en greep Judith bij haar keel. “Laat me los gore klootzak!” schreeuwde ze angstig. Hij deed zijn hand strakker rond haar keel en tilde haar op. Wild schopte ze met haar benen om los te komen. Ze snakte met moeite naar adem. Weer kneep hij haar keel wat dichter. Ineens hielden de wilde bewegingen op en liet hij Judith los. Met een smak viel ze op de grond en bleef levenloos liggen. Michael greep naar zijn jas en rende naar buiten. Judith lag nog steeds bewusteloos op de grond.

Uren verstreken en Pascal maakte zich erg zorgen. “Waarom neemt ze haar mobiel niet op? Is er wat mis? Ze zou bellen als er wat was. Maar waarom neemt ze helemaal niet op?! Oke Pascal, rustig blijven” sprak hij zichzelf in terwijl hij rond ijsbeerde in zijn kamer. “Ik bel nog één keer en anders ga ik naar haar toe.” Zenuwachtig tikte hij de cijfers van haar nummer in.
Zachtjes hoorde Judith een muziekje klinken. “Wat is er aan de hand? War gebeurde er? Waarom doet alles zo’n pijn” galmde er door haar gedachten. Het muziekje werd luider, maar Judith zag alleen duister voor zich. “Waar komt het vandaan? Wat is het? Het komt me zo bekend voor” klonk er in het duister. Langzaam probeerde Judith haar ogen te openen. Het duister werd doorbroken door een enorme lichtbundel. Het beeld van haar huiskamer verscheen op haar netvlies. Ze knipperde even en probeerde rechtop te gaan zitten, maar haar lichaam werkte niet mee. Nog steeds klonk het muziekje door de stille kamer. “Mijn mobiel!” dacht ze toen haar geheugen het vrolijke deuntje herkende. Ze probeerde haar arm te bewegen om haar mobiel te kunnen pakken. Langzaam reikte ze naar haar mobiel en probeerde er grip op te krijgen. Toen ze hem eindelijk te pakken kreeg haalde ze hem langzaam naar haar mond en nam op. “Hallo? Judith? Ben je daar? Judith wat is er allemaal aan de hand?” klonk er uit de telefoon. “Pascal. Kom alsjeblieft” kon ze nog net uitbrengen. “Ik kom meteen, oke? Ik kom er echt direct aan! Hou vol Judith oke? Judith?!”||||__-- “Hmm” mompelde Judith weer half bewusteloos. Een paar minuten later racete Pascal de oprit op en keek door het raam. Daar zag hij Judith half zittend tegen de muur geleund, haar ogen waren gesloten en ze lag er levenloos bij. Snel probeerde hij haar te bereiken, maar de deur en ramen waren dicht. Paniekerig keek hij om zich heen. “Het matje!” heugde hij zich de sleutel die voor noodgevallen altijd onder het matje lag. Hij tilde het matje op en pakte de sleutel. Met trillende handen opende hij de deur en haastte zich naar Judith. Hij liet zich voor haar vallen en begon haar voorzichtig wakker te krijgen. “Judith. Word alsjeblieft wakker meisje.” Sprak hij haar toe. “Hmm?” klonk er uit haar mond. “Ik ben er meisje, rustig maar ik help je. Het enige wat jij voor mij hoeft te doen is wakker blijven. Kun je dat voor me doen?” “Hmm” klonk er weer.
Snel greep hij zijn mobiel uit zijn jas en belde het alarmnummer. “Hallo met Pascal Brugge, kunt u zo snel mogelijk een ambulance naar Florislaan 12 sturen? Het gaat om mijn vriendin, ze is mogelijk bewusteloos geweest en momenteel is het slachtoffer nog redelijk aanspreekbaar” zei hij zenuwachtig. “Er komt meteen een ambulance naar u toe. Probeer contact te houden met het slachtoffer. Probeer haar bij kennis te houden en vooral is het belangrijk haar in de stabiele zijligging te leggen zodra ze weer weg valt ” klonk er uit de hoorn.
Bezorgd keek Pascal naar Judith’s hoofd. Een enorme buil vormde zich op haar voorhoofd. 10 minuten later klonken er sirenes door de stille straten. Met een luide piep kwam de ambulance voor Judith’s huis tot stilstand en sprongen er twee ambulancebroeders uit de wagen. Haastig pakten ze de brancard uit de achterruimte van de wagen en baanden zich een weg naar binnen. “Wat is er allemaal gebeurd?” vroeg de een aan Pascal. Pascal legde uit hoe hij haar vond en dat hij een vreemde bult op haar hoofd zag waar hij zich zorgen om baarde.
“Komt u maar mee. We brengen haar direct naar het ziekenhuis.” Zei hij terwijl ze Judith naar de wagen droegen. Pascal sprong in de wagen en ze reden met spoed naar het ziekenhuis.

“Waaat?!” klonk er luid aan de andere kant van de telefoon. “Ja mevrouw, Judith heeft een ongeluk gehad. De doctoren zijn haar nu aan het onderzoeken. Misschien dat u zo snel mogelijk naar het ziekenhuis kunt komen.” Lichtte Pascal mevrouw Bakker in.
Hij hing op en ging met een zucht zitten. Hij evalueerde wat hij gezien had en dwong zichzelf elk detail nog eens goed voor de ogen te halen
Hij forceerde zichzelf diep na te denken.

**Geplaatst**: 03-05-07 22:26

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 03-05-07 22:26

Geweldig verhaal!
Erg spannend, als het een boek was zou ik niet kunnen stoppen met lezen! Jammer, zulke boeken over dit soort verhalen kom je in deze vorm niet echt tegen.. Vind de verhalen via internet vaak leuker als een echt boek! Verslavend gewoon!
Hoop dat er snel wat meer komt , ik kan makkelijk doorlezen, niet te moeilijke woorden enzo en toch ook geen makkelijk verhaal!
Ga zo door!

**Geplaatst**: 04-05-07 15:14

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 04-05-07 15:14

Super goed verhaal vind het jammer dat ik er nu helemaal inzit en er geen volgend stuk is maar ik wacht geduldig

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-05-07 15:26

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst door de TopicStarter : 04-05-07 15:26

“Dat is het!” zei hij tegen zichzelf. De rode afdruk rondom haar keel was hem bijna ontgaan. “Die rode vlek moet betekenen dat er iets heel strak om haar keel getrokken werd.. of.. ”
“Pascal, al iets gehoord?” hoorde hij een bezorgde vrouwenstem zeggen. Hij keek op en zag mevrouw Bakker’s bezorgde blik hem hoopvol aankijken. Hij schudde zijn hoofd. Mevrouw Bakker trok wit weg en ging naast hem zitten. Een lange stilte viel. “Rode afdruk, buil op hoofd, bewusteloos. Wat zou er gebeurd kunnen zijn. Het is overduidelijk dat Judith is gewurgd met iets. Waarschijnlijk is ze daarna gevallen en bewusteloos geraakt” bedacht Pascal zich. “Ik denk dat ik me eerder af mag vragen wie haar zoiets zou willen aandoen. Welke idioot wil haar pijn doen.” Pascal dacht zo hard als hij kon. “Oh, hier zitten jullie.” Pascal keek op. Een schok raasde door zijn lichaam toen de persoon achter de stem in zijn visie verscheen. Pascal’s ogen werden vuurrood toen de gedaante hem met een voldane toon vroeg hoe Judith het maakte. “Jij!” schreeuwde Pascal door de ziekenhuisgangen. Doctoren, zusters en omstanders keken hem geschrokken aan. Met een rood hoofd liep Pascal naar de wc’s en hing over de wasbak. Plots vloog de deur open en dicht. Zwaar ademend en met een woeste blik stond Michael voor Pascal’s neus. Pascal deinsde achteruit en keek hem angstig aan. “Jij, jij weet ervan” hijgde Michael. Hij duwde Pascal tegen de muur en hield hem vast. “Waarvan?” vroeg Pascal en trok een zo verbaasd mogelijk gezicht. “Doe niet zo schijnheilig” blafte Michael hem toe. “Als je ook maar aan iemand erover verteld sterf jij een hele langzame dood” dreeg hij. Pascal spuugde hem in zijn gezicht. “Alsof ik bang word van jou” zei hij lacherig. Met een woeste armbeweging veegde Michael het spuug van zijn gezicht en zwaaide zijn arm achteruit. Een knal vulde de ruimte en door Pascal’s lichaam gierde een pijnscheut. Weer bracht Michael zijn arm naar achter en deelde een krachtige stoot uit in de buik van Pascal. Pascal’s ogen werden groot en hij begon vreselijk te hoesten. Michael trok zijn hand terug en Pascal viel op de grond. Met een gepijnigde blik greep hij naar zijn buik en kromp in elkaar. “Laat het zo duidelijk zijn wie hier de ordes uitdeelt” en hij verdween uit de wc’s.
Pascal ging langzaam staan en schuifelde naar de deur. Zo normaal mogelijk liep hij door de gangen. Toen hij bij de wachtkamer kwam zag hij net een dokter de kamer binnen lopen. Hij baande zich haastig een weg naar de wachtkamer en ging op een stoel zitten. “Bent u de familie van Judith?” vroeg de dokter. Ze knikten en wachtten gespannen af naar wat de dokter te zeggen had.
De dokter legde ernstig uit wat er aan de hand was.
Toen hij klaar was wendde hij zich naar Pascal. “Jongeman, zou jij even mee willen komen?” zei hij met mysterieuze ondertoon. Pascal stond op en liep met de dokter mee naar een privé-kamertje. “Ga zitten.” Pascal trok de stoel naar achteren en ging langzaam zitten. De dokter legde wat papierwerk weg en ging tegenover Pascal aan de tafel zitten. Hij vouwde zijn handen en keek Pascal ernstig aan. “Judith is bijgekomen en heeft ook globaal verteld wat er gebeurd was. Ze weigerde namen te noemen, maar wij hebben al enig idee wat er gebeurd is. Ze vroeg of jij nog even bij haar wou komen, alleen.” Pascal knikte en liep achter de dokter aan naar Judith’s kamer.
Pascal ging naast haar bed staan en keek naar het slapende meisje. “Judith.. lieve Judith.. waarom moet jij dit allemaal meemaken” dacht hij bij zichzelf. Hij draaide zich om en keek uit het raam. Een vogel streek neer op het zachte groene gras. Pascal dacht aan de tijden die hij met Judith had meegemaakt. “Zo vrolijk als ze altijd was, is dit alleen maar schijn geweest? Wat ligt er nog meer te wachten? En wat kan ik doen om dit tegen te houden?” Zijn gedachten werden onderbroken. “Pascal” klonk er vanachter hem. Zij draaide zich om en zag dat Judith rechtop in bed zat. Hij ging op de stoel naast haar zitten en leunde met zijn handen op de rand van het bed.
“Hey meisje. Hoe is het met je?” zei hij zo vrolijk mogelijk maar met bezorgde ondertoon. “Goed hoor. Nouja, zoverre dat gaat na bewusteloos geweest te zijn” grinnikte ze. Pascal kon er helemaal niet om lachen. “Wat is er gebeurd Judith” vroeg hij aandringend. Hij wou haar het conflict met haar broer liever niet vertellen. Ze zou alleen maar bezorgd worden. Beschaamd keek Judith naar beneden. Pascal pakte haar handen vast en probeerde oogcontact te leggen. “Ik eh, ben tegen de tafel aan gevallen” loog ze. Pascal’s gezicht trok weg. Hij wist heus wel dat ze tegen hem loog. “Judith, daar geloof ik echt helemaal niets van” zei hij hopend dat ze de waarheid zou vertellen. Judith keek hem angstig aan. “Zou hij er iets vanaf weten?” vroeg ze zich af. Ze bekeek hem even goed. Zijn diep groene ogen verraadden dat hij iets achter hield. “Wat zou er anders gebeurd moeten zijn?” vroeg ze onderzoekend. Hij merkte dat zij twijfelde en probeerde te ondervinden of hij misschien wat meer wist. “Eh, de doctoren hebben gezegd dat het niet zomaar een ongeluk was. Maar dat we ons geen zorgen hoefden te maken” loog hij er snel achter aan. Ergens zag hij dat ze zuchtte van opluchting. “Judith, kun je mij met 100% zekerheid garanderen dat, dat het enige is dat is gebeurd?” probeerde hij nog een keer. “Ja” zei ze snel zonder hem aan te kijken. Hij besloot haar wat tijd te gunnen om het hem alsnog te vertellen, maar hield haar wel sterk in de gaten. Na even wat gekletst te hebben onderbrak de zuster het gesprek en zei dat Pascal morgen weer terug mocht komen. Hij en Judith namen afscheid en hij keek hij nog even naar haar voordat hij de deur uit liep.

nieuwe stukje Lachen

**Geplaatst**: 04-05-07 20:16

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 04-05-07 20:16

Goed verhaal zeg!
Vind het goed geschreven, erg spannend, ookal wordt het vanuit verschillende personen geschreven.
Ga zo door. Lachen

**Geplaatst**: 05-05-07 18:23

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 05-05-07 18:23

net weer even bijgelezen,:) het is een goed stuk.

Als je ook maar aan iemand erover verteld sterf jij een hele langzame dood” dreeg hij.

dit moet geloof ik dreigde zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-05-07 22:45

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst door de TopicStarter : 06-05-07 22:45

klopt ja.. was al laat heh Clown

**Geplaatst**: 09-05-07 15:25

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 09-05-07 15:25

Wanneer komt er een nieuw stuk? Schijnheilig

Zit met smart te wachten hoor Haha!

**Geplaatst**: 09-05-07 19:41

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 09-05-07 19:41

absoluut een goed verhaal ! Lachen

Realistisch geschreven, ik blijf volgen !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-05-07 20:39

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst door de TopicStarter : 09-05-07 20:39

Bedankt

ik heb even een tijdelijke block.. ik ben namelijk ook ziek maar probeer door te schrijven Lachen

**Geplaatst**: 11-05-07 13:39

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 11-05-07 13:39

Goed verhaal hoor! Ik hoop snel meer te lezen!

**Geplaatst**: 13-05-07 15:09

Re: [VER] verhaal (nog zonder titel)

Geplaatst: 13-05-07 15:09

Wat een leuk verhaal zeg, ich vind het heel goed geschreven.
Zelf ben ik ook zo een verhaal aan het maken. Misschien zet ik die ook wel op bokt.
Ga zo door.