Bokt.nl

Citaat:

“Okay girl. Tell me!” roept Laura bevelend, als ze deur heeft dichtgetrokken. Ik trek mijn onschuldigste gezicht. “Wat bedoel je?” vraag ik liefjes. Haar blik ontwijkend aai ik onze katten, Bo en Ko over hun kopjes. “Ach, zeur niet mens. Knappe Spanjaard, dansen, smachtende blikken.. Vat je hem?” zegt ze ongeduldig. Ik probeer mijn gezicht in de plooi te houden, maar dit hou ik niet vol. Langzaam verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht. “Oh die..,” grinnik ik, “Tja.. die is wel leuk hè?” Maar mijn blik verraad alles. “Zo mevrouw Klaver, ik dacht dat jij je had voorgenomen niet meer verliefd te worden?” zegt Laura, quasi-streng. Ik kijk haar angstig aan. “Foutje kan gebeuren toch?” probeer ik. Lachend vallen we elkaar om de hals. “Nog gezoend?” vraagt Laura nieuwsgierig. Ik geef haar een bestraffende blik. “Niet iedereen is zo’n slet als jij!” grinnik ik. “Jij, jij!” schreeuwt ze. Al snel rollen we weer lachend over de bank. “Oké,” lacht Laura, “nu even serieus.” Enthousiast vertel ik het hele verhaal, inclusief dat hij een profvoetballer is. “Dat méén je niet!” gilt ze uit. Ik kijk haar glimmend aan. “Niet gek hè?” zeg ik lachend. Haar blik verandert van verbaasd in serieus. Zachtjes pakt ze mijn handen in de hare. “Lieverd. Ik ben zó blij dat je weer verliefd bent.. Je verdient het gewoon! Na al dat gedoe met Kas, en al die oliebol.. Als iemand het nodig had verliefd te worden, was jij het,” fluistert ze me liefdevol toe. Langzaam rolt er een traan over haar wang. “Niet huilen nou.. dan moet ik ook huilen!” snik ik. Met vochtige ogen slaan we onze armen om elkaar heen. “Heb je wel zijn nummer?” vraagt Laura plotseling. Ik kijk haar verbaasd aan. “Natuurlijk!” grinnik ik. “Oké,” knipoogt ze. En weer kruipen we dicht tegen elkaar aan. Huilend. Maar intens gelukkig.

Voorzichtig sluip ik op mijn blote voeten over de koude vloer. Ik wil Laura niet wakker maken, maar ik ben té zenuwachtig om in bed te blijven liggen. Zal hij me wel bellen? Vind hij me wel écht leuk wel écht leuk? Hij had tenslotte wel gezegd; “Don’t be afraid.. you won’t meet love twice”. Even droom ik weer terug naar dat moment. Die mooie woorden… Plotseling begint mijn telefoon te trillen. Wie zal het zijn?, denk ik nieuwsgierig. Hopend op een bericht van Dylan, pak ik mijn telefoon.
U heeft een bericht ontvangen van: Dylan

Hi girl..
Sorry for the time, but I must do it
How about diner tonight?
I pick you up at 8, if that’s all right
with you?
Love, Dylan.

Terwijl mijn ogen over de woorden glijden gaat mijn haar als een razende te keer. Wat doet die jongen met me? Love Dylan.. galmt er door mijn hoofd. Snel stuur ik een berichtje met mijn adres, dat het me leuk lijkt. Tevreden berg ik mijn telefoon op en besluit nog even in mijn bed te kruipen.

“Waar ligt mijn eyeliner?” gil ik hysterisch naar Laura. Die rolt een keer zuchtend met haar ogen. “Wat dacht je van op het kastje, waar het altijd ligt?” zucht ze vermoeid. Ik knik dankbaar naar haar en snel me naar de kast. “Misschien had je toch beter niet verliefd kunnen worden!” grinnikt Laura, “Slecht voor je bloeddruk.” Ik schenk haar een vernietigende blik en slaak een diepe zucht. “Wat moet ik in godsnaam aan, Lau?!” gil ik wanhopig. Geïrriteerd loopt Laura naar mijn kledingkast. Vlug spit ze mijn kleren door. “Wat dacht je van dit?” grinnikt ze trots. Voor me houdt ze een mooi rokje, en een leuk shirtje met een stoer jasje. Ik kijk haar goedkeurend aan. “Je bent goed!” zeg ik lachend. Ze kijkt me arrogant aan. “I know it, baby,” roept ze lachend. Ik kijk haar spottend aan. “I’m better, and you know…” kets ik terug. Lachend ren ik naar mijn slaapkamer. Ik had nog maar een kwartier.
“Triiiiiiiing!” De bel. Ik kijk Laura geschrokken aan. “Nu al?” fluister ik. “Ja nu al ja,” grinnikt ze. Ik geef haar een zielige blik. “Kom op, het wordt hartstikke leuk!” zegt ze streng, en ze trekt me van de bank af. “Naar de deur nu, en heb het leuk!” beveelt ze me lachend. Zachtjes duwt ze me richting deur. Zenuwachtig leg ik mijn hand op de deurkruk. Ik wist wat dit betekende. Op het moment dat ik de deur zo openen, zou ik zijn lieve ogen weer zien, zijn mooie lach bewonderen. Ik zou weer verliefd worden en volledig in de ban van iemand zijn. Tenminste, dat kon. Ik wist het zeker. Kon ik dat? Hij woonde in Spanje! In Spanje! Wat had je daar nou aan? Twijfelend sta ik voor de deur. “Laura..” begin ik. Ze geeft me een strenge blik. Ik slaak een diepe zucht. Oké. Daar ga ik weer. Met een grote zwiep zwaai ik de deur open. Ik kan mezelf nauwelijks in bedwang houden. Wat ziet hij er fantastisch uit. Zijn prachtige ogen kijken me doordringend aan. Zie je, ik kan voorspellen. “Hi,” lacht hij. Die lach weer! “Hey,” breng ik uit. Hij kijkt me lief aan. Zachtjes voel ik zijn lippen weer op mijn huid. Ik huiver onder zijn aanraking. “Shall we go?” fluistert hij. Ik knik instemmend. Nog wat onwennig slaat hij zijn arm om me heen. Help.
Met een rustig tempo lopen we langs de grachten van Amsterdam. En ja, die arm is er nog. Zwijgend lopen we naast elkaar. De woorden lijk ik thuis te hebben achtergelaten, want ik kan op niks komen. Hij kennelijk ook niet. Plotseling pakt hij mijn hand vast en zet me tot stilstand. “I can’t do this,” fluistert hij zachtjes. “What?” antwoord ik, automatisch ook fluisterend. “I just can’t…” Langzaam komt zijn gezicht dichterbij het mijne. Teder zoent hij mijn lippen. Ik proef zijn smaak, zijn lippen, zijn tong.. De zoen lijkt eeuwen te duren. Voorzichtig neemt hij weer afstand. Hij kijkt me liefdevol aan. “I think they’re right..” fluister ik hem zachtjes toe. Hij schenkt me een vragende blik. “That soccer players are the best kissers in the world..” Zijn ogen kijken me vertederd aan. “You’r sweet, do you know?” grinnikt hij. Weer voel ik hem dichterbij komen. Als zijn lippen voor de tweede keer de mijne raken, voelt het nog beter als de eerste keer. Voorzichtig laat Dylan zijn vingers over mijn gezicht glijden. “I’m so glad I met you..” fluistert hij lief. Ik geef hem een veelbetekende blik. Woorden zijn niet nodig.
Nog een tijdje staan we daar. Knuffelend, elkaar ontdekkend. Na een tijdje grinnikt Dylan; “We must go now, if you like toe at tonight..” Zo onopvallend mogelijk leg ik mijn hand op mijn buik. Ja, ik had toch wel honger, grinnik ik in mezelf. “What’s so funny?” vraagt hij nieuwsgierig. Ik kijk hem ontdeugend aan. “You will never know..” Vervolgens sleep ik hem mee. Honger!
“Do you know Amsterdam that good?” grinnik ik. “I always find were I must be,” lacht hij terug. Lachend lopen we door. “There it is!” zegt hij. Trots wijst hij naar een restaurantje, met een terras aan de gracht. “Great..” fluister ik.
Genietend laten we ons meelijden naar een tafeltje. Best lekker, om zo af en toe op je wenken bediend te worden. “Willen jullie iets drinken?” vraagt de ober vriendelijk. Dylan kijkt hem niet begrijpend aan. Ik geef hem een knipoog. “Een fles rosé doe maar,” grinnik ik. De ober knik vlug en verdwijnt. “Dutch is a weird language,” lacht Dylan. Ik kijk hem quasi-beledigt aan. “It’s a very nice language, you know. That it is to difficult for you, I can’t help,” zeg ik onschuldig. “Girls..” grinnikt hij. “Don’t you dare!” roep ik hem toe. Het hele restaurant kijkt me vreemd aan. “Oh bugger!” lach ik. Dylan kijkt me hoofdschuddend aan. “You’re great, you know!” lacht hij. Onze blikken kruisen elkaar. Verlegen kijk ik naar beneden. Voorzichtig tilt Dylan mijn kin op, zodat hij me aan kan kijken. “You remember what I said yesterday..” fluistert hij. “You’re right,” grinnik ik, en ik kijk hem verliefd aan.

Noukie schreef:

leuk verhaal!
heerlijk zwijmel gehalte
ik heb denk ik liever nederlands, omdat ik merk dat je je in het engels wat minder durft uit te drukken. Je kan (naar mijn idee) beter nederlands schrijven en steeds te laten praten in net iets te simpel engels voor de rest van het verhaal.. snap je?
Dit is overigens niet beledigend bedoelt, wat er staat is prima, maar eh, nouja, dat niet het gebruik van t engels te beperkend wordt voor je.