Bokt.nl

Nog geen vijf minuten later komt Jaap binnen met een soort stok of tak, het zat er een beetje tussenin. “Ga staan en draai je om.” Trillend doe ik wat hij zegt.
Opeens voel ik een scherpe steek door mijn rug, nog twee keer voelde ik die scherpe pijn. Zo moest een zweepslag dus voelen. Ik durfde me niet om te draaien, de tranen stonden mij in de ogen en ik hield mijn kaken stijf op elkaar. Ik hoorde hem even zachtjes lachen en toen mompelde hij: “Dit was het. Je kan naar je kamer.” Ik bleef nog even staan, toen draaide ik me voorzichtig om en liep moeizaam naar binnen. Ik kon niet geloven wat mij net was overkomen, hoe konden ze?! Ik liep naar binnen, Jaap kwam ondertussen achter mij aan. Binnen zag ik Jason en Micheal aan een tafel zitten. Micheal keek mij serieus aan en schudde zijn hoofd, Jason keek helemaal niet. Ik liep door naar mijn kamer, eenmaal daar ging ik met de grootste moeite op de grond zitten, het deed zo ontzettend zeer. De tranen stroomden nu echt over mijn wangen, de pijn was gewoon niet te harden! En wat deed ik hier nou?! Ik wou gewoon naar huis, mijn vertrouwde kamer, mijn vertrouwde stad, vrienden en school. Wat miste ik dat allemaal! Ik hoopte dat mijn ouders maar snel het geld gingen geven, want dan kon ik tenminste naar huis! Ik leunde met mijn schouder tegen de muur en staarde zonder wat te zien voor me uit. Mijn rug deed nog steeds zeer, het maakte niet uit hoe ik ging zitten, het hielp niet! Na een uur kon ik niet meer huilen, ik was gewoon helemaal uitgehuild, moe, kapot en voelde gewoon niets meer. Het was koud maar ik lette er niet meer op, het kon me allemaal niet meer schelen. Ik zou hier toch niet meer uit komen, nooit meer!
Opeens hoorde ik gestommel en kwam er iemand binnen, ik bleef zitten zoals ik zat. Ik had geen zin om moeite te doen, dan deed het alleen maar meer zeer. Jason kwam met een matras, dekens en kussens binnen. Hij legde het in de hoek van de kamer neer, de hangmat haalde hij weg. Ik keek er even naar, maar zei niets. Hij ging even weg, om nog geen tien minuten later terug te komen met weer een matras. Nu werd ik toch wel weer bang, wat waren ze van plan? Wat ging er gebeurden? Terwijl ik net nog dacht dat ik niet meer kon huilen voor de komende dagen, stonden de tranen alweer in mijn ogen. Alle spanningen kwamen eruit. Jason keek even naar me en liep toen weg.
Uiteindelijk viel ik uitgeput in slaap, zittend met mijn schouder tegen de muur geleund.

Toen ik wakker werd voelde ik weer die scherpe pijnscheut door mijn rug heen. Ik kreunde even en stond moeizaam op. Opeens zag ik in een hoek een bord met eten en er lag een brief bij! Ik had eigenlijk wel ontzettende honger, het was ook al een hele tijd geleden, dat ik had gegeten. Dankbaar at ik het eten op en opende ondertussen de brief. Hij was van Jason, snel las ik hem.

Liesbeth,

Je hebt veel vragen gesteld, eigenlijk mag ik er geen antwoord op geven, maar toch doe ik het. Ik hoop dan ook, dat je zorgt dat niemand deze brief zal vinden of lezen. Dit zal niet alleen problemen voor mij betekenen maar ook voor jou.
Je hebt gevraagd waarom je ontvoerd werd. Je bent niet alleen ontvoerd om het geld, dat was natuurlijk ook een belangrijk deel, maar het was niet alleen dat. Jaap en Micheal hebben voor je vader gewerkt en zijn ontslagen, de redenen weet ik niet daarvoor.
Dit wouden ze je vader betaald zetten, door weg te nemen waar hij van houd, jij dus.
Je vroeg ook of ze dit soms vaker hadden gedaan. Ik kan je vertellen dat dit vaker is gebeurd. Ze weten heel goed wat ze doen en zijn niet bang om je pijn te doen, je moet dus niet met ze spotten, maar dat heb jij ook al wel gemerkt. Je bent helemaal hier, naar Afrika gebracht, omdat je vader veel invloed heeft. Grote kans dat ze je in andere landen zouden vinden, dit is niet het enige maar ook omdat deze mensen ze hier kennen en ze zullen hier nooit vragen gaan stellen, bijna alles is normaal hier. Ook zal niemand je hier vinden, omdat het te ver van huis is. Verder kan ik er op dit moment niest meer over zeggen.
In het vliegtuig heb je een spuit gekregen, niet drugs of zo. Dus wees maar niet bang, alleen een spuit zodat je ging slapen. Het is niet gevaarlijk of wat dan ook voor jou. Over mij zullen we het dan ook nog maar even hebben, ik ben hier niet omdat ik dit zo graag wou. Er zit een lang verhaal achter, die je ooit nog wel te weten komt, maar niet op deze manier en ik hoop ook niet hier.
Verder hoop Ik dat je vragen beantwoord zijn.

Jason

Ik staarde naar de brief. Het had mijn vragen wel beantwoord, maar toch vroeg ik me nieuwe dingen af, die me niet duidelijk waren. Wat deed hij hier, ze konden hem toch niet dwingen om te blijven? Waarom deed hij daar zo moeilijk over? Ik kwam er niet uit, ooit zou ik het wel te weten komen. Waarom maakte ik me eigenlijk zo druk over hem? Hij was een van hen, of hij wou of niet! Ik zuchtte even diep en verscheurde de brief ik hele kleine stukjes. In de buitenste hoek zat een kiertje in de muur. Daar duwde ik de snippertjes in. Niemand zou het vinden, dat wist ik zeker. Ik at mijn eten verder op en ging op een matras zitten.

Na een kwartiertje zag ik Jason stiekem om het hoekje kijken. “Ik leef nog hoor en zit hier nog steeds.” Zei ik sacherijnig. “Daar keek ik niet na en dat weet je.” kreeg ik alleen als antwoord. Ik haalde mokkend mijn schouders op en staarde voor me uit. Hij kon dan aardig doen, maar hij was nog steeds een van hen. Die mij, Liesbeth Alyssia van der Rosentuin, hebben ontvoerd. Ze konden denken dat slaan hielp om mijn mond te houden, maar dat deed ik dus mooi niet. Dat mochten ze denken! Ik zal nooit veranderen, nooit! “Je moet even meekomen.” hoorde ik Jason zeggen. Verwaand keek ik hem aan toen hij verder ging: “Zo kan je niet hele dagen rondlopen, in een jurkje en op die schoenen!” Hij had nog eens gelijk ook, ik zuchtte en stond op. Hij pakte me bij mijn arm en trok me zachtjes mee. We gingen door een kamer heen waar ik een deur zag. Waarom zat er hier wel een deur en had mijn kamer geen deur? Er zat zelfs een slot op! Er moest dan wel iets belangrijks inzitten. Jason maakte de deur open en ik keek met een verbaasd gezicht naar. Kleren? Achter een deur met een slot lagen alleen maar kleren?! Jason zag mijn gezicht en zei met een grijns: “Hier zijn kleren heel erg kostbaar.” Verbaasd keek ik hem aan. “Echt waar? Zelfs die?!” zonder dat het mijn bedoeling was klonk het minder waardig en trok ik een vies gezicht. Jason lette daar niet op en knikte alleen maar. Hij gaf me een paar simpele kleren. Hier wou ik dus echt niet in lopen, wat dachten ze wel niet. Ik loop nooit, maar dan ook nooit in tweede of derde hans kleren. Jason duwde ook sportschoenen in mijn handen. Ik keek ernaar, deze schoenen waren ook al afgetrapt. Met een diepe zucht deed ik de schoenen aan, ze zaten wel goed. Ik kon natuurlijk ook niet de hele tijd met de kleren die ik nu aan had lopen, maar deze kleren waren wel heel goedkoop. Al helemaal voor mij! “Je gaat terug naar je kamer, over een week moet je werken.” Ontzet keek ik hem aan. Ik ging dus echt niet werken, ook niet voor hem, dacht ik eigenwijs. Ik keek hem na toen hij even later weg liep. Hij was ook niet begonnen over de brief. Wat een sukkel was het. Hij liet zich beïnvloeden door die domme mensen en liet mij, ik die zoveel geld heeft, werken! In hun dromen ja, binnen een week was ik allang weer weg, lekker terug in Nederland. Ze kregen hun geld van mijn vader en ik ging dan weer naar huis, om dit te vergeten, voor altijd. Ik stond voor het raam. Een raam zonder glas, waar ben ik ooit beland! Ik keek naar de mensen die aan het werk waren op het land, de bouwvallige huisjes en de vrouwen die voor de jonge kinderen zorgden. Toen ik beter keek zag ik tussen de mensen op het land ook kinderen werken. Waarom werkten die kinderen? Dat mocht toch helemaal niet, dat was verboden! Ik vroeg me af of deze mensen mijn taal konden verstaan, want dan zou ik ze eens goed vertellen wat ik er van dacht! Die achterlijke mensen konden die kinderen toch niet laten werken. Ze hoorden lol te hebben en leuke dingen te doen en niet te werken op het land! Mijn aandacht werd getrokken door een vrouw, met hevige verbazing keek ik naar haar. Dat mens mocht wel eens kleren aandoen! Ik zou haar heel graag geld willen geven om kleding te kopen, op zijn minst een BH! Ik had ooit wel eens gelezen dat sommige mensen hier zo leefden. Maar kom op, dit was wel heel erg overdreven! Ik hoefde dit dus echt niet te zien, ze kunnen op zijn minst toch shirts aan doen!