Bokt.nl

A_lette schreef:

goed geschreven!
een klein foutje: je hebt eerst motor staan en daarna scooter... das een klein beetje anders

*psje naar de reacties: let even op de dienstmededeling van maya.. tenzij de TS er geen probleem mee heeft natuurlijk *

Citaat:

Toen ik thuis was, zag ik dat Brians motor weg was. Bezorgd liep ik ons huis binnen. ‘’Pap, waar is Brian?’’ vroeg ik geschrokken. ‘’Naar Martin’’ zei hij glimlachend. Mijn gezicht betrok. ‘’Maareh, ik heb een verassing voor je’’ glimlachte hij en liep op me af. ‘’Wat?’’ vroeg ik gehaast. ‘’Loop maar mee’’ Ik deed wat hij zei en kwam in de achtertuin terecht. Met grote ogen staarde ik naar de motor. ‘’Bedankt’’ zei ik glimlachend. ‘’Mag ik er al mee rijden’’ Ik wachtte niet eens meer op het antwoord en pakte de helm die bij de scoot lag en liep met het ding de tuin uit. Buiten de tuin stapte ik op en reed weg, de richting van martins huis uit. Ik ontweek enkele autos en kwam uiteindelijk ongedeerd bij het huis van Martin aan. Ik zag de scooter van mijn broer. Als een gek stapte ik van mijn scooter af, zette hem op slot en belde aan bij het huis. Toen er opengedaan werd door zijn moeder groette ik haar vlug en maakte me toen naar boven, naar Martin’s kamer. Kwaad stapte ik binnen. Ik zag de twee opkijken. Ik sloeg de deur weer dicht en liep op Martin af. Beide hadden ze nog niks gebruikt merkte ik. Toen ik voor hem stond duuwde ik hem naar achteren tegen de muur en gaf hem een klap in zijn gezicht. ‘’Door wie zijn jullie begonnen met die rotzooi’’ schreeuwde ik kwaad. Ik kon het gewoon niet laten rusten. ‘’Dat kan ik niet zeggen’’ Opnieuw verkocht ik hem een mep. ‘’Zeg!’’ Hij schuddde zijn hoofd. Ik verkocht hem nog een klap. Toen ik voor de vierde keer uit wou halen werd ik weg getrokken door Brian. Woest trok ik me los en sloeg nu Brian. ‘’Wie, van wie hebben jullie die rotzooi’’ herhaalde ik kwaad. ‘’En als je me het niet zegt ga ik naar je vriendinnetje toe’’ vervolgde ik. Geschrokken keek Brian me aan. ‘’Van Thomas’’ zei hij. ‘’Bedankt’’ mompelde ik en maakte me weg uit de kamer.

Ik belde aan bij Thomas. Door hem zelf werd er opengedaan. Glimlachend keek hij me aan. ‘’Kom’’ zei hij vrolijk en nam mijn hand. Vrolijk trok hij me naar binnen en liep toen naar boven. Aarzelend liep ik achter hem aan. Op zijn slaapkamer keek ik even rond. Afwachtend keek hij me aan. ‘’Zo’’ begon ik. ‘’En nu ga jij mij vertellen waarom je ervoor gezorgd heb dat Brian en de rest aan de drugs zitten’’ ‘’Drugs zijn goed voor je. Ze zorgen dat je je problemen vergeet’’ Zei hij glimlachend. Ongelovig keek ik hem aan. ‘’Echt waar. Wil je anders eens proberen?’’ ik slikte even. ‘’Ehm.’’ ‘’Vast wel’’ zei hij, nog voordat ik uitgepraat was. Hij liep naar zijn bureau en pakte een doosje pillen uit. ‘’Hier’’ zei hij glimlachend en overhandigde me een van de pilletjes. Ik staarde er een tijdje naar en keek hem aan. Toen stopte ik hem in mijn mond en slikte door.


Ik schrok redelijk van mezelf. Waarom ging ik verdomme in op zijn aanbod. Waarom had ik niet tegen gespurtelt. ‘’Ik ga’’ mompelde ik. Net toen ik weg wilde lopen, greep hij mijn pols. ‘’Kun ej beter niet doen. Wanneer het in zijn werk is, kun je beter gewoon binnen blijven’’ zei hij kalm. Wanhopig keek ik hem aan. ‘’Voor hoelang?’’ vroeg ik. ‘’Minstens 4 uur’’ zei hij grijnzend. Ik schrok van zijn gegrijns. Wat was hij vanplan. Ik voelde hoe hij me tegen de muur drukte en me begon te zoenen..

Ik zuchtte diep. Ik had er niet op in moeten gaan. Ik had niet bij hem moeten blijven. Kwaad begon ik op mijn gitaar te spelen. Ik kon me alles nog herinneren van wat hij met mij gedaan had, en hoe ik er op in was gegaan. Tranen vulde mijn ogen, en ik begon steeds harder te spelen. Ik hoorde de garage deur opengaan en zag Jack staan. ‘’Hee’’ zei hij vrolijk. ‘’Hoi’’ groette ik hem geiriteerd en speelde hard door. Rustig kwam hij op me af, waardoor ik achteruit begon te loppen, nog steeds op mijn gitaar spelend. ‘’Blijf uit mijn buurt’’ siste ik kwaad. Hij luisterde en bleef staan. ‘’Wat is er met je?’’ Ik zuchtte en vertelde hem het hele verhaal, zoals hij me gebruikt had. ‘’Liefje toch’’ Zei hij, zijn armen om mij heen leggend. Ik trok me los en zette mijn gitaar weg. Vervolges verliet ik de garage.

Maanden vlogen voorbij. Ikzelf had na die ene keer nooit meer drugs gebruikt, maar mijn broer daarentegen. Met hem ging het steeds slechter. Hij raakte steeds afweziger en was bijna niet meer thuis. Mijn ouders wisten nog steeds nergens van, alleen Jack en ik wisten het. Telkens wanneer hij er bijna vanaf was, begon hij weer opnieuw. We moesten het tegen mijn ouders zeggen.

‘’Mam’’ begon ik. Bezorgd keek ze me aan en riep pa. Langzaam maar zeker begon ik over mijn broer te vertellen terwijl Jack soms wat dingen invoegde die ik vergeten was. Geschokt keken ze me aan. Ik had het eerder moeten zeggen bedacht ik me. Net toen pa iets wilde zeggen vloog de kamerdeur openen. Brian stond in de opening. ‘’Ik heb alles gehoord’’ zei hij kwaad. ‘’Jij zou je kop houden’’ siste hij tegen mij. Daarna liep hij weg. Gehaast sprong ik van de bank af en liep achter hem aan. ‘’Brian, kom op’’ probeerde ik. ‘’Ik moest wel’’ Woest draaide hij zich om. ‘’Je moest niks verdomme! Je kon je kop toch houden. Bovendien heb je zelf ook een keer gebruikt’’ Woest verliet hij het huis en reed weg op zijn scooter. Verward keek ik naar de deur, maar vloog toen zelf naar buiten en klom op mijn eigen scoot. Jack kwam achter me aan en ging achterop zitten. Snel gaf ik gas en ging achter hem aan. Bij het huis van Thomas stopte we en stapte jack af. ‘’Tot straks’’ zei hij. Ik knikte en ging weer opzoek naar Brian. Ik zag hem op een kruispunt. Ik versnelde nog wat en lette niet op waar ik reed. Met een klap botste ik tegen een auto aan en vloog tegen de grond. Op dat moment werd alles zwart.

Ik knipperde met mijn ogen en zag wit. Plots besefte ik me waar ik was, in het ziekenhuis. Ik hees mezelf omhoog en wilde het bed uitstappen toen Jack binnenstapte. ‘’Liggen blijven’’ commandeerde hij. ‘’Brian’’ zei ik, bijna onhoorbaar. ‘’Brian is al weer terecht’’ zei hij met een glimlach. Denkend liet ik me weer achterover vallen in het bed. Ik probeerde me het ongeluk te herinneren, maar dat lukte niet. Plots zag een dokter binnenkomen. Angstig keek ik hem aan toen hij begon te vertellen. ‘’Je hebt je arm gebroken en een lichte hersenschudding. Morgen kun je naar huis’’ zei hij met een glimlach. Opgelucht haalde ik adem.

Twee maanden vlogen voorbij. Brian werd opgenomen in een afkick kliniek, en ik en jack kregen een relatie. Alles ging weer beter met iedereen. Ik zocht Brian bijna iedere dag op, zoveel als maar kon. De band van Lizz, Mike, Will en ik liep goed. Volgende maand zouden we een nummer op cd uitbrengen en een optreden geven in het winkelcentrum. Ik hoopte dat alles goed bleef gaan, echt alles.