Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-08-06 10:32

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 25-08-06 10:32

Nee toch? Elke keer? Scheve mond

Oow..dan moet ik ff wat langer doorschrijven volgende keer.. Scheve mond

Voordat er weer een slotje op komt! Boos!

**Geplaatst**: 25-08-06 10:32

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 10:32

Nooh

Ik wil er ook in Schijnheilig

**Geplaatst**: 25-08-06 10:32

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 10:32

Ja volgens mij wel..

**Geplaatst**: 25-08-06 10:37

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 10:37

Leuk stukje weer Lachen

**Geplaatst**: 25-08-06 10:39

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 10:39

geweldig

blijf voorlopig maar door gaan met je verhaal, het is echt super !!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-08-06 10:40

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 25-08-06 10:40

Haha

Dankjullie! Haha!

**Geplaatst**: 25-08-06 11:58

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 11:58

Hhaaha hij is echt geweldig!
Je schrijft echt op een hele leuke manier! Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-08-06 12:00

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 25-08-06 12:00

VOLGENDE DEEL! Haha!

Dankje Kelly! Bloos

Toen ik weer in mijn bed lag, dacht ik aan Jack. Ik voelde me heel vrolijk! Misschien…misschien was ik wel verliefd! Ik draaide me om en dacht aan hoe hij `Goodnight miss [***]` had gezegd. Ik betrapte mezelf erop dat ik lag te glimlachen in bed. Ik probeerde ergens anders aan te denken, maar dat lukte niet. Steeds hoorde ik weer `goodnight` weerklinken, en ik viel dan ook met een brede glimlach op mijn gezicht in slaap. `Waarom lacht ze? Kelly, kom eens!` hoor ik ergens ver weg. `Wat is er?` hoor ik Kelly`s stem. `Kijk dan!` hoor ik Marieke fluisteren. Daarna gegiechel, en dan doe ik mijn ogen langzaam open. `Wat is er?` vraag ik slaperig. `Waarom had je zo`n big smile op je gezicht?` vraagt Kelly giechelend. Ik denk na. Oow! Gisteravond! `Ik heb een leuke droom gehad` lieg ik. Lachend vertrekt Kelly, en Marieke en ik kleden ons aan, en gaan achter Kelly aan naar de eetzaal. Daar krijgen we een vaag breitje voorgeschoteld, dat ons ontbijt wordt genoemd. Als Jack onze gezichten ziet, geeft hij ons een knipoog, en zegt:`It is not as bad as it looks!` Dus we beginnen met eten. Hij heeft gelijk, het smaakt zo slecht nog niet. Als we klaar zijn met eten gaan we aan het werk. Marieke en ik doen wat schoonmaakwerk, omdat we niet sterk genoeg zijn om op het dek te werken. Terwijl ik bezig ben met schoonmaken, hoor ik Jack en mr. Gibbs praten in Jack`s hut. `So, what is the plan now?` klinkt de stem van mr. Gibbs. `Well, we can`t just assume that Will is dead, so we must look for him first.` hoor ik Jack zeggen. `But we must keep to the Code!` zegt Gibbs opgewonden. `Will didn`t stay behind, he was captured! That are two very different things mr. Gibbs.` Ik ga snel 2 meter verderop staan poetsen als ik voetstappen naar de deur toe hoor lopen. Mr. Gibbs sluit de deur, werpt mij vlug een blik toe en loopt dan richting dek. `Dus, we gaan Will zoeken` zeg ik in mezelf. Na een dag hard werken lopen we s`avonds weer richting eetzaal. Tegen Marieke fluister ik gauw:`Ik heb wat opgevangen van een gesprek tussen Gibbs en Jack!` `Wat dan?` fluistert ze opgewonden terug. `Vertel ik vanavond wel!` Onder het eten voel ik dat Jack naar me kijkt. Ik durf niet terug te kijken, maar als ik dat toch een keer doe, kijkt hij gauw weg. Na het eten gaan Marieke, Kelly en ik even uitwaaien op het dek. `Stel je ons niet even voor aan je geliefde?` vraagt Marieke glimlachend aan Kelly. `Oh, ja! Hoe kan ik dat nou vergeten!` roept Kelly verontschuldigend. We hebben John al een paar keer gezien bij het eten, en hij lijkt inderdaad verdacht veel op Jack, alleen dan in de jongere versie! `John!` roept ze naar beneden `come here for a minute, I want to introduce you!` `Aye, my love, I`ll be there in a second!` klinkt het antwoord van beneden. `Wat is hij toch lief he!` zegt Kelly glimlachend. `John, [***]` `[***], John` zegt Kelly terwijl ik John de hand schud. `Marieke, John` John, Marieke` klinkt het daarna. `Hello` zegt John daarna. `If you`ll excuse me, I have things to do down-deck` `Bye!` roepen we hem na terwijl hij weer naar beneden gaat. `Leuke jongen zeg!` zegt Marieke, `maar iets te jong voor mij…` `Perfect voor mij!` roept Kelly blij. We hangen die avond nog een beetje rond en doen wat spelletjes, tot we rond kwart over 9 naar bed gaan. `Morgen er weer om 6 uur uit` zegt Marieke. `Welterusten!` roept Kelly als ze haar eigen hut ingaat. Als we in bed liggen, vraagt Marieke:`Maar uh, je had toch wat opgevangen? Vertel!` `Ja,` begin ik..` Ik was dus aan het schoonmaken bij de hut van Jack, en toen hoorde ik Jack zeggen dat we op zoek gingen naar Will, want hij is gevangengenomen!` `Ohhh!` weet Marieke uit te brengen, `door wie dan?` `Geen idee` antwoord ik. Als Marieke een half uur later ligt te slapen, klim ik zachtjes uit mijn hangmat, trek wat kleren aan en sluip de deur uit. Op het dek wacht ik op Jack, op mijn eerste les zwaardvechten. Ik vraag me af waarom ik eigenlijk aan hem gevraagd heb om me te leren zwaardvechten. `Om mezelf te kunnen verdedigen natuurlijk, als we in de moeilijkheden komen!` hoor ik mezelf denken. Maar verderop klinkt een stemmetje in mijn hoofd:`Nee, je wilde gewoon samenzijn met Jack!` Terwijl ik aan het worstelen ben met waarom ik dit nou eigenlijk wou, hoor ik achter me:`Why do you want to learn how to handle a sword in the first place?` Ik draai me om, en zie Jack staan. Mijn hart is het er niet mee eens, als ik antwoord:`So I can defend myself against enemies.`

Laatst bijgewerkt door Monchou op 25-08-06 12:05, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 25-08-06 12:01

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:01

Nu wel 1500 woorden? Knipoog

*gaat snel lezen

**Geplaatst**: 25-08-06 12:04

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:04

WAUWW!! Super gewoon!! Haha!

Krijg helemaal kriebels! Clown

Serieus! Je schrijft echt heel mooi! Haha!

**Geplaatst**: 25-08-06 12:08

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:08

Weer een leuk stuk zeg Haha!

Echt super Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-08-06 12:09

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 25-08-06 12:09

Hahahaha ik raak er steeds meer aan verslaafd! Haha!

**Geplaatst**: 25-08-06 12:09

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:09

Is helemaal op de tweede Jack! Haha!

JOHN!!

**Geplaatst**: 25-08-06 12:09

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:09

FreiaLover schreef:
Hahahaha ik raak er steeds meer aan verslaafd!

Hhahaha! Nou ik heb echt zin om het volgende deel te lezen!! Haha!

**Geplaatst**: 25-08-06 12:15

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:15

weer een super stuk Haha!

kom maar op met het volgende stuk !

**Geplaatst**: 25-08-06 12:15

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:15

_Astrid schreef:
weer een super stuk
kom maar op met het volgende stuk !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-08-06 12:18

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 25-08-06 12:18

Ik ben bezig.. Tong uitsteken

Dit moet een SUPERlang stuk worden! Haha!

**Geplaatst**: 25-08-06 12:19

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:19

Hahahah..! Okee1 Haha!

**Geplaatst**: 25-08-06 12:21

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:21

Mooi, ik kan niet wachten Haha!

**Geplaatst**: 25-08-06 12:44

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:44

Ik ga alles even bij elkaar zetten! Clown

**Geplaatst**: 25-08-06 12:47

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 12:47

`I will leave Vanessa for you, if you say you love me.` Oh Johnny I do, I really do love you!` fluister ik. Hij neemt me in zijn armen en zoent me hartstochtelijk. Maar opeens doet Johnny een stap achteruit en zegt:`Lui varken!` Ik wil me net gaan verbazen over het feit dat Johnny Nederlands kan praten, als ik wakker wordt, en Marieke voor het bed zie staan. `We zouden gaan winkelen vandaag, en het is al 11 uur! Je wilt toch een mooie jurk voor volgende week?` Ik stap uit bed en spring in mijn kleren. Automatisch smeer ik een boterham voor mezelf, werk hem naar binnen en poets mijn tanden. `Klaar`, zeg ik tien minuten later. We nemen de bus naar het centrum. Sinds we die VIP kaarten hebben gewonnen voor de première van Pirates of the Carribean 3, hebben we het nergens anders meer over. `Ooohhh die wil ik hebben!` roept Marieke als ze een zwart satijnen jurkje ziet hangen met een laag uitgesneden rug. `Ja, maar moet je eens naar dat prijskaartje kijken!` zeg ik. Marieke kijkt en zucht diep. ` 300 dollar is inderdaad niet echt weinig, maar ik wil hem perse! Ik neem wel een tweede baantje!` `Okee, nu nog iets voor mij, waar Johnny niet omheen kan!` zeg ik als Marieke stralend de winkel uit komt lopen. Drie uur later heb ik nog steeds niets geschikts gevonden, en ik stel teleurgesteld voor om naar huis te gaan. `De winkels gaan over een kwartiertje dicht.` `Ohhh!` roept Marieke opgewonden. `Is dat niet iets voor jou?` Als ik de richting opkijk waar haar vinger naartoe wijst, zie ik in een klein boetiekje de mooiste jurk hangen die ik ooit heb gezien! Ik ga sneller lopen als ik iemand in de winkel het bordje OPEN omdraait, en de sleutel in het slot steekt. `Please, let me in! I have to have that dress in the window! Please?` roep ik. De vrouw kijkt me onderzoekend aan, en doet dan de deur weer open, waarna ze ons zwijgend binnenlaat. `Thank you so much!` zeg ik dankbaar. Ze zegt helemaal niets, haalt alleen de jurk uit de etalage en geeft hem aan mij. Dan wijst ze naar het pashokje. Ik werp Marieke een hoopvolle blik toe, en ga het pashokje in. Tot mijn grote verbazing past de jurk precies, alsof hij voor mij gemaakt is! Het is een witte jurk met een wijde rok en een diepe hals. Als ik de paskamer uitkom, staart Marieke mij met grote ogen aan, en zegt de vrouw: `Exactly what I thought.` It perfectly fits` zeg ik blij. `Eigenlijk moet ik hier nog een mooie ketting bij hebben` zeg ik tegen Marieke terwijl ik mezelf tevreden in de spiegel bekijk. Alsof ze mijn gedachten kon lezen, zegt de vrouw: ` I have just the perfect thing for you!`, en loopt naar achter. Ze komt terug met een luxe doos, en als ze hem opent, valt mijn mond open! Een ketting, armband en oorbelletjes die precies bij de jurk passen! `Oh my God` stamel ik, terwijl ik met mijn vingers over de ketting glijd. `I don`t think I can afford this` zeg ik geschrokken. `Oh I think you do` zegt de vrouw met een geheimzinnig glimlachje. `I have waited for years for someone to who I would want to sell my daughters dress` gaat ze verder. `Your,…your daughters dress?` vraag ik.
Marieke kijkt de vrouw nieuwsgierig aan. `Yes, my daughter`, bevestigd de vrouw. Ze zucht en gaat zitten. `She died 6 years ago. I made this dress for her, for her first school-dance.` Er verschijnen tranen in haar ogen. `One week before the dance she had an accident.` Het is een tijdje stil. De vrouw start voor zich uit, en ik bedenk dat ze de afschuwelijke gebeurtenissen voor zich ziet. `I am so sorry. I…I don`t think I can wear this dress` zeg ik teleurgesteld. De vrouw kijkt verschrokken op. `Please, please buy it! You don`t have to pay much! You have no idea how long I have waited for someone like you.` Ik kijk Marieke aan, die bemoedigend knikt, en zeg:` Allright then. How much do you want for the dress, the neckless, the bracelet and the earrings? They are at least about 100 dollars worth!` `Well, then a 100 dollars it will be` zegt de vrouw.

`Schiet op, schiet op!` roept Marieke gehaast. Ik kijk op de klok en zie dat de limousine pas over een half uur komt. `Het is nog lang geen tijd` roep ik terug, en doe een laagje lipgloss op. `Misschien komen ze wel wat vroeger` zegt Marieke. Ik lach, leg mijn handen op haar schouders en zeg:`Tel even tot 10…rustig aan, de limo komt heus geen half uur te vroeg. Doe anders die nieuwe oogschaduw van je op, die staat je geweldig!` Terwijl Marieke haar nieuwe oogschaduw opdoet, poets ik mijn tanden, trek mijn jurk in de plooi en ga voor de spiegel staan. Ik ben tevreden over hoe ik er nu uitzie, maar of het Johnny ook op zal vallen? Ik heb vannacht bijna niet kunnen slapen, en Marieke volgens mij ook niet. Ze ging vannacht om het kwartier naar de wc, volgens mij is zij nog zenuwachtiger als ik. `En, zou Orlando dit kunnen weerstaan?` vraagt ze met een glimlach. Ik moet toegeven, dat jurkje maakt haar erg slank, terwijl ze al slanker is als ik. `Nooit!` antwoord ik, en we barsten allebei in lachen uit. Na heel wat laagjes oogschaduw, lipgloss en geijsbeer, stopt dan eindelijk een zwarte limousine voor de deur. `Ja, we gaan!` roept Marieke blij, en ze sleurt me mee naar de deur. `Nu heel rustig naar buiten lopen, alsof je niet anders gewend bent.` Ik grijp mijn tasje van de tafel en we lopen naar buiten. Eenmaal in de limo zeggen we weinig, en ik ben bang dat Marieke straks geen nagels meer overhoudt, zo zit ze erop te bijten. Het is een rit van bijna een half uur naar de gigantische zaal waar de première van Pirates of the Carribean zal gaan plaatsvinden. Als we afgezet worden voor de rode loper, voelen we ons echte sterren. `Wen er maar aan,` zeg ik zachtjes tegen Marieke als we ons laten fotograveren door de weinig fotograven die belangstelling voor ons hebben.` Als je straks Orli hebt, zul je wel vaker op de foto worden gezet.` Marieke glimlacht en ik zie dat ze geniet. We lopen na de paar foto`s snel door naar binnen, de fotograven hebben meer interesse voor de echte sterren dan voor twee meisjes die toevallig een prijs hebben gewonnen. Binnen kijken we onze ogen uit. We zien Eva Lonoria, Tom Hanks, Nicole Kidman, Jennifer Lopez, Jack Nickelson, Matthew Perry, Kate Hudson en veel meer andere sterren.` Ik vrees dat we niet veel zullen opvangen van Johnny en Orlando, want die hebben het natuurlijk superdruk!` zegt Marieke teleurgesteld tegen me. `Wij krijgen onze kans nog wel!` zeg ik terug. Een beetje onwennig gaan we wat te drinken pakken en ergens staan. Als een half uur later iedereen de zaal instroomt, wandelen wij er uitkijkend naar Johnny of Orlando achteraan. We krijgen goede plaatsen, en nemen onszelf voor nu gewoon naar de film te gaan kijken, zonder de zaal in te kijken of we `hun` ook zien. De film is echt fantastisch, en we liggen dan ook erg vaak in een deuk. Tegen het einde van de film is onze mascara uitgelopen en hebben we pijn in onze buik. Bij de aftiteling zegt Marieke:`En nu gaan we echt hard op zoek naar ze, want daarvoor ben ik helemaal hierheen gekomen!` Ik knik en we worden in de mensenmassa meegevoerd. Alweer pakken we wat te drinken en staan nog even op de uitkijk. Als we na een tijd zien dat sommige sterren al weggaan, zeg ik: `Ik ga vragen waar ze zijn!` De eerste die ik zie is Jim Carrey. `Excuse me, do you have any idea where Johnny Depp and Orlando Bloom are?` Hij kijkt me bedenkelijk aan, en ik moet mijn best doen om niet in de lach te schieten. ` I know they must be very busy, but..` ` Johnny Depp?` onderbreekt hij me. `Yes, and Orlando Bloom,` zeg ik weifelachtig. I don`t know a Johnny Depp or an Orlando Bloom!` `What?` vraag ik ongelovig. `They are the main characters in this movie!` Hij kijkt me aan alsof ik gek ben. `The main characters in this movie are Jack Sparrow, Will Turner and Elisabeth Swann!` zegt hij. `Ik heb nu geen zin in grapjes` denk ik, en loop de zaal door, op zoek naar een serieus iemand! Als ik per ongeluk tegen Teri Hatcher aanloop, zeg ik:`Oh, I am sorry.` `Doesn`t matter!` zegt ze vriendelijk. `Do you know where Johnny Depp and Orlando Bloom are?` Ze kijkt me vragend aan, en zegt:`I don`t know a Johnny Depp or an uh..` `Orlando Bloom` vul ik aan. `Yeah, Orlando Bloom. Sorry` zegt ze, en loopt weg. Verward loop ik terug naar Marieke, die met Brad Pitt staat te praten. `En?` vraagt ze. `Niets` zeg ik. `Ze kennen ze niet eens!` Marieke kijkt me ongelovig aan. `Waar slaat dat nou weer..` begint ze, tot ze grote ogen opzet en haar mond openvalt. `Wat is er?` vraag ik. Ze wijst naar een poster die aan de muur hangt van Pirates of the Carribean, deel 3. `Nou en?` vraag ik geërgerd. `Kijk dan! Naar die namen!` zegt ze geschrokken. Ik kijk om en loop naar de poster. Pirates of the Carribean: The heart of Davey Jones, with Jack Sparrow, Will Turner and Elisabeth Swann. Ik laat mijn glas uit mijn handen vallen en deins achteruit. `Laten we gaan` fluister ik, en sleur Marieke aan haar arm mee naar buiten. `Ik geloof…begint Marieke als we op de limousine staan te wachten.` `Dat Pirates of the Carribean helemaal niet gespeeld is!` maak ik af. `Dus om `Johnny` of `Orlando` te ontmoeten, moeten we naar…` Marieke kijkt me met grote ogen aan. `Tortuga!` roepen we tegelijk.
We stappen meteen op het vliegtuig naar Venezuela. `Nu moeten we naar de kust, aan de Noordkant van Venezuela` zegt Marieke terwijl ze de kaart bestudeert. `Dan gaan we eerst met de bus naar Caracas, en nemen we vandaar uit de boot naar Tortuga.` Dus daar reden we dan…door het bloedhete Venezuela. De bus was behoorlijk gammel, en als de wegen dan nog goed waren! Maar de wegen waren er zo mogelijk nog slechter aan toe als de bus! We moesten 5½ uur reizen voor we in Caracas aankwamen. Toen we langs de kust liepen, en met behulp van een woordenboekje in gebrekkig Portugees vroegen waar we de boot konden vinden die naar het eiland Tortuga ging, liep men hard weg of lachte ons hard uit. `Por que você ri se nós lhe perguntarmos se lá também um barco a Tortuga for?` (Waarom lacht u als we u vragen of er ook een boot naar Tortuga gaat ? vroeg Marieke aan een man. `Porque todas as centenas dos anos alguém mais que o console foi! Dizem que assombra lá` zei de man serieus. (Omdat er honderden jaren niemand meer op dat eiland is geweest! Ze zeggen dat het er spookt!) Marieke en ik keken bedenkelijk en liepen weg. `En nu?` vroeg Marieke wanhopig. `Je gaat me toch niet zeggen dat we voor niets naar Amerika, en nu ook nog naar Venezuela zijn gekomen?` `Nee,..zeker niet…Kijk eens op de kaart, hoe ver ligt Tortuga van Venezuela af?` vroeg ik. `Hmm even kijken, niet zo ver…ongeveer 15 km.` zegt ze. `Hoezo?` Ik dacht na, keek even rond, en toen Marieke me samenzweerderig naar een houten bootje op het strand zag kijken, zei ze:`Dat was je toch niet echt van plan he?` Ik keek rond, en zag dat er weinig mensen waren op het strand. Het liep dan ook al tegen de avond… Marieke zag dat ik keek hoeveel mensen er waren, en zei:`Je gaat toch niet s`nachts varen? Je bent gek! Het is al erg dom om zomaar op zoek te gaan naar dat eiland zonder dat je weet waar je heen moet!` `Ik weet wel waar ik heen moet!` zei ik beledigd terug. `Kijk, daar in de verte zie je Tortuga al. Jij wil dit toch ook graag?` Ik zag dat Marieke aarzelde.. `Zo ver is het niet, probeerde ik haar te overtuigen, en het is nog tot 11 uur licht. Dat redden we heus wel!` Marieke zuchtte, en zei:` Okee kapitein, maar hoe gaan we dat bootje jatten?`

`Ey, onde você que passa afastado com meu barco?` (Ey, waar gaan jullie heen met mijn boot ?) riep de oude man die visnetten zat te repareren op het strand. `Alleen even lenen!` riep ik hem lachend toe, terwijl Marieke en ik met de boot op onze handen lachend de zee in renden. `Ik heb me in jaren niet meer zo vrij gevoeld!` lachte Marieke. Gelukkig was het bootje niet zwaar, want onze handen werden slap van al dat lachen. De oude man rende het ondiepe water in, maar intussen waren wij al in de boot gesprongen, en hadden wij 10 meter voorsprong. De oude man riep nog wat, en gaf het toen mokkend op. `Ik heb eigenlijk wel medelijden met hem` gaf Marieke toe, terwijl ze de boze man hulpeloos op het strand zag staan. `Niet aan denken, gewoon roeien` zei ik. Na ongeveer 20 minuten geroeid te hebben, hielden we een korte pauze. Ik moest toegeven dat het eiland nog verder was dan ik gedacht had. Het leek zo dichtbij vanaf het strand van Venezuela, maar nu lijkt het maar niet dichterbij te komen. `Zullen we verder roeien? Zo komen we er nooit vrees ik..` zei Marieke. Ik knikte, en we roeiden verder. Na ongeveer een uur achter elkaar zwijgzaam geroeid te hebben, hadden we het allebei niet meer, en Marieke zei:`Ik kan echt niet meer! Mijn armen vallen eraf als ik doorga!` Ik grinnikte bij de gedachte, en zei:` Ik weet het, we kunnen beter nog even pauze nemen.` `Ik ben bang dat we het dan niet redden voor zonsondergang..` zei Marieke ongerust. Ik dacht na. Het werd al een beetje schemerig, en het eiland was wel wat dichterbij gekomen, maar niet veel. Waarschijnlijk hadden we door de stroming een behoorlijke omweg gemaakt, en ik dacht niet dat we het nog zouden redden, maar dat durfde ik niet tegen Marieke te zeggen. Ik had haar tenslotte meegesleept in mijn domme acties. `Ik roei wel een tijdje, alleen` zei ik schuldbewust. Marieke wilde dat eerst niet, maar toen ik met een lach zei dat ik mezelf nog wel 50 keer kon opdrukken, knikte ze. Ik begon te roeien, maar na een tijdje begon het te schemeren. Ook kwam er damp van het water af, en werd al snel een dikke, grijze mist. Marieke, en zelfs ik raakte in paniek, ook al zou ik dat niet toegeven tegenover Marieke. Marieke zat bang voor zich uit te staren, en ik zat een plan te bedenken totdat ik opeens een gigantische zwarte vlek zag. Marieke zag het ook! Het was…het was…een schip! En het was hoogstens 20 meter van ons af! We begonnen meteen allebei heel hard te gillen, en ik roeide alsof mijn leven ervan af hing! (Dat hing het ook) Tot we opeens een bekende stem hoorden roepen: `What is that sound?` `Captain, two girls in a little boat right in front of us!` En meteen daarachteraan `To starboard, rapidly!` `Aye Captain!` Marieke en ik keken elkaar aan, en vroegen ons af wat dat verschrikkelijke geluid was, tot we erachter kwamen dat het uit onze monden kwam… We stopten met gillen en ik fluisterde naar haar:`Hoorde jij wat ik horde?` `Ja!`zei ze geschokt. `Dat was de stem van Jack Sparrow!

k ging staan. `We moeten springen, anders redden we het niet!` Het schip ging scherp naar stuurboord, maar nog kon het ons niet ontwijken. `Wat zeg je?` gilde Marieke angstig. Ik pakte haar hand en schreeuwde:`Springen!` Toen we even later boven water kwamen zagen we het schip, en slechts nog een paar plankjes die over waren van ons bootje. `Nu mag je medelijden hebben met die oude man, zijn bootje is eraan` zei ik. `Dit is niet de tijd voor grapjes, we moeten ze duidelijk maken dat we nog leven, en hier in het water liggen` zei Marieke streng. `Wat moeten we doen dan?` vroeg ik, toen ik tot de conclusie kwam dat gillen misschien het beste was. Dus we pakten allebei een stuk hout, en zwommen richting het schip, dat vaart minderde. We hoorden de bemanning schreeuwen, maar we konden niet verstaan wat ze zeiden. `Help!` gilden we, `help us!` Na ongeveer 5 minuten gillen, zagen we dat ze een sloep in het water lieten zakken. `Yes! Ze hebben ons gezien!` riep Marieke opgewonden. `Weet je eigenlijk wel waar we mee bezig zijn?` vroeg ik. `We zijn bezig om gered te worden!` zei Marieke blij. `Ja, door de bemanning van the Black Pearl!` gilde ik in haar oor, en de lach verdween van haar gezicht. `Wat is daar erg aan?` `Ja, want het is logisch toch, dat je gered wordt door de bemanning van een schip dat alleen in films bestaat?` zei ik sarcastisch, `wie weet komt Will Turner je wel redden!` Marieke staarde me ongelovig aan. De reddingssloep kwam steeds dichterbij. `Je hebt gelijk!` zei Marieke. ` Dit is te bizar! Als the Black Pearl bestaat, dan bestaat Davey Jones vast ook!` Ik trok een vies gezicht, en keek daarna Marieke serieus aan. `We kunnen het beste gewoon de waarheid vertellen, denk ik.` Dat we fans van ze zijn, en graag willen meevaren tot ze ons kunnen droppen in een of ander land waar ze langs komen.` `Ja, en dan?` zei Marieke ` We zijn al onze spullen kwijt! We hebben geen geld meer, geen paspoort, geen papieren!` Ik zuchtte. Ik wist dat ze gelijk had. De reddingssloep kwam steeds dichterbij. `Are ya allright, mates?` vroeg een kerel. Ik herkende hem niet, maar degene die naast hem zat wel! Het was mr. Gibbs! Ze hielpen ons in de boot, en we gingen zwijgend zitten, terwijl we langzaam weer terugvoeren naar the Pearl. `Loose ya tongue, aye?` asked mr. Gibbs. `No sir.` antwoordde Marieke. We komen steeds dichterbij het schip, en ik keek vol verbazing omhoog. Wat was het groot! Eenmaal bij het schip klommen we omhoog via de touwen aan de zijkant. Toen ik over de reling stommelde, en om me heen keek, kon ik mijn ogen niet geloven. `Welcome to the Pearl, me hearties!` Ik keek Marieke aan die ook met grote ogen stond te kijken naar Jack, die vlak voor ons stond. `Captain Jack Sparrow`, `Martine`, `Marieke` stelden we elkaar met een handdruk voor. `What brings you here?` vroeg hij. Marieke en ik keken elkaar even aan, en deden toen ons verhaal, achterwege latend dat we kwamen om ze te versieren, terwijl hij ons meenam naar binnen, en ons op stoelen zette. `So,` zei hij toen we klaar waren met ons verhaal, `you were looking for us.` `Yes, antwoordde Marieke stamelend.` `And what do you want from us?` vroeg hij. `Nothing,` zei ik. `I..I mean, we want gladly sail too, if that is possible.` Hij dacht even na en friemelde met zijn baardje. Toen zei hij: `If you could work on this ship, we will take you with us. If not, we`ll just have to through ya overboard!` zei hij er lachend achteraan. `We will work!` zei Marieke haastig. Toen kwam hij opens wat dichterbij, en zei zachtjes:`You should know, that we are after Davey Jones.` `We know` zei ik zelfverzekerd.
`Well, I`ll send Kelly` zei hij toen hij opstond, `she`ll have some dry clothes for you.` Marieke en ik keken elkaar aan. `Kelly?` Toch niet uh..die Kelly? `Do you need dry clothes, than come with me!` hoorden we vanuit de deuropening. `Kelly!` riepen we toen we omkeken. Ze keek alsof ze een spook zag, en zei aarzelend:`Marieke en Martine?` en daarna met een lach op haar gezicht:` Wat doen jullie hier?` Terwijl we opstonden en met haar meeliepen naar haar hut, waar ze nog wat passende piratenkleren voor ons had, vertelden we hoe we op the Pearl gekomen waren. Toen we daarna vroegen wat ZIJ op the Pearl deed, zei ze:`Tsja, dat is een heel ander verhaal` en glimlachte verlegen. Ze vertelde hoe ze op vakantie was met haar ouders, in Venezuela, toen ze met haar rubberbootje de zee op ging. Toen ze in slaap viel is ze waarschijnlijk nog verder afgedreven. Toen ze wakker werd, zag ze een groot schip, en riep om hulp. Toen het schip op haar af kwam varen, dacht ze het al te herkennen, maar het was te laat. Ze werd aan boord gehaald door de bemanning van Davey Jones! Ze werd naar een klein kamertje gesleept, en daar vastgebonden. Na daar een dag zonder water of voedsel gezeten te hebben, had ze zich weten los te wurmen van de touwen. Maar ze kon nergens de kamer uit! Tot ze opeens de bemanning hoorde schreeuwen, en kanonnen hoorde vuren. Toen er opeens een gat geschoten werd in de kamer waar zij zat, besloot ze een teken te geven aan het schip dat hun beschoot. Ze ging half door het gat hangen, en zag toen the Pearl! Ze gilde en schreeuwde, maar ze waren te druk bezig. Tot ze opeens niet kon geloven wat ze zag! Ze zag 2 Jack Sparrows op the Pearl! De ene was wat kleiner als de ander, maar vanaf deze afstand kon ze verder geen verschil zien! Tot haar grote verbazing gooide èèn van de Jacks een touw, dat ze na 10 minuten te pakken had. Ze maakte het vast, en begon te klimmen. Toen ze halverwege het touw was, had 1 van de bemanningsleden van Davey Jones het door, en ging naar `het kamertje`, en sneed het touw door. Toen hing ze daar, 6 meter boven zee, aan the Black Pearl aan een touw. `Hang on!` riep iemand op het schip, en ze werd langzaam omhoog getrokken. `Dat was dus John, het neefje van Jack` zei Kelly blij. `En sindsdien zijn we onafscheidelijk!` `Het kan niet gekker worden!` zei Marieke. `Oh, maar dat kan helaas wel!` zei Kelly opeens droevig. `Will is vermist, waarschijnlijk dood, en Elisabeth…` ze zuchtte. `Wat is er met Elisabeth?` vroeg ik. `Kom maar mee,` zei Kelly. We liepen achter haar aan naar een kamertje helemaal achterin het schip. Toen ze het opendeed, zagen we een afschuwelijk oud vrouwtje zitten, met zoveel rimpels, dat je haar gezicht moeilijk kon onderscheiden. Ze zat ineengezakt op de stoel, en staarde naar de muur. Kelly deed de deur weer dicht, en zei:`Elisabeth is vervloekt.`

`Vervloekt?` vroeg ik geschrokken, `door wie?` `Door wie weten we niet` zei Kelly `we vonden haar vorige week zo, op het dek! Sindsdien heeft ze nog niet gepraat. Maar het is al laat, ik zal jullie naar jullie bedden wijzen.` We lopen achter Kelly aan het schip door. Ze wijst ons in een klein kamertje, waar 2 hangmatten hangen, met een dekentje erin. `Slaapze!` zegt ze, en doet de deur dicht. Marieke en ik kleden ons uit, houden allebei alleen een te groot shirt aan, want we hebben geen pyjama`s bij ons. We hangen onze natte kleding over een balk, bij een klein raampje, in de hoop dat het morgenochtend droog is. Hoewel, die piratenkleding is ook wel gaaf! Dan horen we er echt bij! We gaan in onze hangmat liggen, die verbazend comfortabel ligt. `Als ik er maar niet uitrol vannacht!` giechelt Marieke. Ik schiet in de lach, en zeg daarna serieus:`Ja, want dan kan Will je niet komen helpen` Marieke kijkt bezorgd. `Zou hij echt dood zijn?` `Ik weet het niet,` zucht ik. `Laten we nu eerst maar gaan slapen…` Midden in de nacht wordt ik wakker. Ik weet niet waarom, maar er bekruipt me een onveilig gevoel. Ik hoor niets, behalve het klotsen van de zee en het wapperen van de zeilen. Ik probeer weer te gaan slapen, maar na een half uur lig ik nog te woelen. `Marieke?` probeer ik fluisterend…`Marieke, ben je wakker?` Geen antwoord. `Nee dus` zeg ik iets harder, en stap voorzichtig uit bed. Dat onveilige gevoel is nog steeds niet weg, en ik wil even frisse lucht inademen, dus ik besluit naar het dek te gaan. Ik open zachtjes de deur, en kijk de gang in. Gelukkig branden daar wat olielampjes. De weg naar het dek is niet moeilijk gelukkig, anders zou ik nog verdwalen. Ik loop het trapje op naar het dek, en adem de zoute zeelucht in. Ik loop door naar de voorkant van het schip, maar opeens zie ik Jack staan. Hij staat in de verte te staren, leunend op de reling. Ik loop zachtjes naar hem toe, maar net als ik `Hey` wil zeggen, trekt hij zijn zwaard en roept:`Who are you?` Ik spring achteruit, en als hij ziet dat ik het ben, bergt hij zijn zwaard weer op. `I`m sorry, I didn`t mean to scare you..` zeg ik stamelend. `Scare me?` zegt hij glimlachend. `You need a hell of a lot more than this to scare me! I was just…` `Alert!` maakte ik af. `Aye, alert` herhaalde hij, en plaatste zijn handen weer op de reling. Het was een tijdje stil, toen ik aarzelend vroeg:`Can you teach me how to handle a sword?` Hij keek me bedenkelijk aan. `Please?` voegde ik eraan toe. `Allright then` antwoordde hij. `The first lesson begins tomorrownight, at 10 AM` zei hij terwijl hij terugliep naar achter. `Thank you` zei ik dankbaar, toen ik achter hem aanliep. `Goodnight miss Romkes` zei hij voordat hij zijn hut binnenging. `Goodnight mr. Sparrow,` zei ik zachtjes, en liep terug naar mijn bed.

Toen ik weer in mijn bed lag, dacht ik aan Jack. Ik voelde me heel vrolijk! Misschien…misschien was ik wel verliefd! Ik draaide me om en dacht aan hoe hij `Goodnight miss Romkes` had gezegd. Ik betrapte mezelf erop dat ik lag te glimlachen in bed. Ik probeerde ergens anders aan te denken, maar dat lukte niet. Steeds hoorde ik weer `goodnight` weerklinken, en ik viel dan ook met een brede glimlach op mijn gezicht in slaap. `Waarom lacht ze? Kelly, kom eens!` hoor ik ergens ver weg. `Wat is er?` hoor ik Kelly`s stem. `Kijk dan!` hoor ik Marieke fluisteren. Daarna gegiechel, en dan doe ik mijn ogen langzaam open. `Wat is er?` vraag ik slaperig. `Waarom had je zo`n big smile op je gezicht?` vraagt Kelly giechelend. Ik denk na. Oow! Gisteravond! `Ik heb een leuke droom gehad` lieg ik. Lachend vertrekt Kelly, en Marieke en ik kleden ons aan, en gaan achter Kelly aan naar de eetzaal. Daar krijgen we een vaag breitje voorgeschoteld, dat ons ontbijt wordt genoemd. Als Jack onze gezichten ziet, geeft hij ons een knipoog, en zegt:`It is not as bad as it looks!` Dus we beginnen met eten. Hij heeft gelijk, het smaakt zo slecht nog niet. Als we klaar zijn met eten gaan we aan het werk. Marieke en ik doen wat schoonmaakwerk, omdat we niet sterk genoeg zijn om op het dek te werken. Terwijl ik bezig ben met schoonmaken, hoor ik Jack en mr. Gibbs praten in Jack`s hut. `So, what is the plan now?` klinkt de stem van mr. Gibbs. `Well, we can`t just assume that Will is dead, so we must look for him first.` hoor ik Jack zeggen. `But we must keep to the Code!` zegt Gibbs opgewonden. `Will didn`t stay behind, he was captured! That are two very different things mr. Gibbs.` Ik ga snel 2 meter verderop staan poetsen als ik voetstappen naar de deur toe hoor lopen. Mr. Gibbs sluit de deur, werpt mij vlug een blik toe en loopt dan richting dek. `Dus, we gaan Will zoeken` zeg ik in mezelf. Na een dag hard werken lopen we s`avonds weer richting eetzaal. Tegen Marieke fluister ik gauw:`Ik heb wat opgevangen van een gesprek tussen Gibbs en Jack!` `Wat dan?` fluistert ze opgewonden terug. `Vertel ik vanavond wel!` Onder het eten voel ik dat Jack naar me kijkt. Ik durf niet terug te kijken, maar als ik dat toch een keer doe, kijkt hij gauw weg. Na het eten gaan Marieke, Kelly en ik even uitwaaien op het dek. `Stel je ons niet even voor aan je geliefde?` vraagt Marieke glimlachend aan Kelly. `Oh, ja! Hoe kan ik dat nou vergeten!` roept Kelly verontschuldigend. We hebben John al een paar keer gezien bij het eten, en hij lijkt inderdaad verdacht veel op Jack, alleen dan in de jongere versie! `John!` roept ze naar beneden `come here for a minute, I want to introduce you!` `Aye, my love, I`ll be there in a second!` klinkt het antwoord van beneden. `Wat is hij toch lief he!` zegt Kelly glimlachend. `John, Martine` `Martine, John` zegt Kelly terwijl ik John de hand schud. `Marieke, John` John, Marieke` klinkt het daarna. `Hello` zegt John daarna. `If you`ll excuse me, I have things to do down-deck` `Bye!` roepen we hem na terwijl hij weer naar beneden gaat. `Leuke jongen zeg!` zegt Marieke, `maar iets te jong voor mij…` `Perfect voor mij!` roept Kelly blij. We hangen die avond nog een beetje rond en doen wat spelletjes, tot we rond kwart over 9 naar bed gaan. `Morgen er weer om 6 uur uit` zegt Marieke. `Welterusten!` roept Kelly als ze haar eigen hut ingaat. Als we in bed liggen, vraagt Marieke:`Maar uh, je had toch wat opgevangen? Vertel!` `Ja,` begin ik..` Ik was dus aan het schoonmaken bij de hut van Jack, en toen hoorde ik Jack zeggen dat we op zoek gingen naar Will, want hij is gevangengenomen!` `Ohhh!` weet Marieke uit te brengen, `door wie dan?` `Geen idee` antwoord ik. Als Marieke een half uur later ligt te slapen, klim ik zachtjes uit mijn hangmat, trek wat kleren aan en sluip de deur uit. Op het dek wacht ik op Jack, op mijn eerste les zwaardvechten. Ik vraag me af waarom ik eigenlijk aan hem gevraagd heb om me te leren zwaardvechten. `Om mezelf te kunnen verdedigen natuurlijk, als we in de moeilijkheden komen!` hoor ik mezelf denken. Maar verderop klinkt een stemmetje in mijn hoofd:`Nee, je wilde gewoon samenzijn met Jack!` Terwijl ik aan het worstelen ben met waarom ik dit nou eigenlijk wou, hoor ik achter me:`Why do you want to learn how to handle a sword in the first place?` Ik draai me om, en zie Jack staan. Mijn hart is het er niet mee eens, als ik antwoord:`So I can defend myself against enemies.`

7 Blz van wordd!! Lang verhaal! Maar wel super mooi! Lovers

**Geplaatst**: 25-08-06 14:50

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 14:50

Wat een mooi verhaal zeg, echt superleuk!
Ga het zeker volgen Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-08-06 15:51

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst door de TopicStarter : 25-08-06 15:51

VOLGENDE DEEL! Haha!

(EXTRA LANG! Clown

)

Dus, ik krijg elke avond om 10 uur zwaardvecht-les van Jack, en alles gaat zo z`n gangetje. Elke dag dezelfde brei, kapotte knieën van het schoonmaken, elka dag lachen met Marieke en Kelly, en mijn verliefdheid wordt steeds erger. Al moet ik toegeven dat ik Jack ook vaak zie kijken, of ik verbeeld het me natuurlijk! Op een dag, die begon als alle anderen, als Marieke en ik wat kleren van de bemanning aan het wassen zijn, horen we opeens vanuit de mast: `Land! Dry land in sight!` Jack komt aangelopen. `Portside!` horen we roepen. Jack pakt zijn verrekijker en kijkt of hij iets ziet. Het is een tijdje stil, en vol afwachting kijken we de Captain aan. `56 degrees to Portside!` roept Jack, gaat voorop het schip staan en geeft opdrachten. Marieke en ik kijken elkaar verwachtingsvol aan, en gaan verder met wassen. `Wat zou dat voor land zijn?` vraag ik aan Marieke. `Geen idee,` krijg ik als antwoord, `de kaart zit nog in mijn koffer met mijn kleren en mijn mooie dure jurk!` Ik zucht. `Ja, ik denk niet dat die mevrouw blij zou zijn dat haar dochters jurk nu in een koffer ronddobbert in de oceaan.` Toch schieten we bij het idee in de lach. Opeens horen we èèn van de bemanningsleden roepen:`Captain, I see a man in the ocean!` Jack loopt naar de man toe, en zegt:`Take him in!` Hij kijkt nog eens beter. `That..that looks like...` zegt Jack stamelend. `WILL TURNER!` roept Marieke opeens als ze over de reling naar de man kijkt. Ze halen hem binnen, en leggen hem op het dek. Jack voelt aan zijn hals, en zegt opeens:`He is still alive! Carry him to my cabine!` Een paar mannen dragen hem naar Jack`s hut, en de rest gaat weer door met werken. De bemanning is stil, je kunt merken dat ze zich allemaal aan het afvragen zijn wat er met Will zou zijn gebeurd. Ongeveer een uur later is er een bespreking in de eetzaal. Marieke en ik lopen achter de bemanning aan, die allemaal op een stoel gaan zitten, maar net als wij willen gaan zitten zegt èèn van de bemanningsleden:`What are they doing here?` `They are a part of the crew now` zegt Jack vastbesloten. Dus gaan we rustig zitten, en luisteren naar Jack. `Will is doing allright,` begon hij. `I spoke to him already. He said Davey Jones kidnapped him, to lure me to their ship, so that he could capture and kill me. He said he escaped, and swam for several hours, until he grabbed a peace of wood and floated along. He didn`t remember what happened after. He woke up in my cabine and that`s all he knows.` Het was even stil. `So, what do we do now?` vroeg een van de bemanningsleden. Jack zuchtte en zei:`I guess Davey Jones is coming after us. I`ll have to deal with him sooner or later. For now we will head back to Tortuga, to see if there are more men who want to become one of my crew. Who want to become a pirate! So, now, back to work you scurfy dogs!` voegde hij er weinig liefdevol aan toe. `Aye captain!` klonk het door de eetzaal, en iedereen stond op, en ging snel weer aan het werk. Toen ook Marieke en ik de eetzaal uit wilden lopen, riep Jack:`You!` Marieke en ik keken om. Hij wees naar Marieke. `Aye, sir?` vroeg ze onzeker. `You will take care of mr. Turner for as long as needed, savvy?` `Aye captain!` zei ze, en we liepen weg. `Dat zul je wel verschrikkelijk vinden!` fluisterde ik haar sarcastisch toe, toen we ons werk weer oppakte. Ze giechelde, en ging schoon water halen.
Een week later ging het al heel wat beter met Will. Of dat nu kwam door de goede zorg van Marieke, of door Marieke zelf, wist ik niet. Hij kwam zelfs al uit bed, en hielp wat op het dek.
Ook met mijn zwaardvechten ging het goed. Ik kon al een redelijk normaal gevecht aangaan, maar als Jack zijn best ging doen, verloor ik het. Na de dagen verstreken merkte ik dat Will en Marieke steeds meer naar elkaar toe gingen trekken. Will keek elke keer onze kant op, en Marieke kon haar ogen ook niet meer van hem afhouden. Bij mij en Jack ging dat iets subtieler, maar er was wel ìèts. Het leek wel of hij mij, als we zwaar werk moesten doen, steeds gemakkelijke klusjes gaf. Ook voelde ik dat hij naar mij keek, ookal betrapte ik hem daar weinig op. Met zwaardvechten bleef hij serieus bij de les, maar ik merkte dat hij het leuk vond. Op een dag was ik met Marieke de vloer aan het schrobben, toen hij me vroeg of ik zijn wapens wou schoonmaken. Toen ik net met zijn zwaard begon, en uit het raampje keek, zag ik iets drijven. Ik legde het zwaard neer, liep naar buiten, en ging over de reling hangen om het beter te zien. Ik kon mijn ogen niet geloven! `Marieke!` riep ik. `Marieke! Onze koffers!` Marieke kwam aanrennen, en nog wat bemanningsleden, die mij niet verstonden, maar nieuwsgierig waren wat er in het water lag. Toen Marieke onze koffers zag, begon ze hard te lachen, en riep:`Ja! Eindelijk mijn dure jurk terug!` Ik lachte ook en riep:`Please, our suitcases, take them in!` Jack kwam eraan gelopen, zag de koffers en zei:` Well, what are you waiting for? Give the ladies their suitcases!` Ik keek hem glimlachend aan en zei:`Thank you.` `Zag ik hem nou blozen?` dacht ik. Mijn gedachten gingen heel ergens anders heen toen ik zag dat onze koffers waren binnengehaald. We deden ze open, en zagen dat onze jurken er nog helemaal goed uitzagen! Blij liepen we naar onze hut, en zetten onze koffers weg. Daarna gingen we weer aan het werk. Toen ik Jack`s zwaard aan het poetsen was, bedacht ik me dat Will niet eens naar die arme Elisabeth gevraagd heeft, terwijl ze toch verloofd waren? Terwijl ik hard aan het denken was, kwam Jack binnen. `Why doesn`t Will ask for Elisabeth? They were ingaged!` vroeg ik aan Jack. Jack zuchtte en ging zitten. `A few days before Will was kidnapped, Will caught Elisabeth with a man from my crew, making out. He threw that man overboard and broke with Elisabeth.` Ik keek meelevend door het raampje naar Will, die aan het werk was. `It seems he is almost over Elisabeth,` zei ik glimlachend, `I think he likes Marieke a lot!` Jack ging naast me staan en keek ook naar Will, die je af en toe een blik zag werpen op Marieke. Toen keek hij mij aan, en ik keek terug. We werden naar elkaar toe getrokken, maar het was alsof er een muur tussen ons in stond. `I…begon hij…` Ik ging weer terug naar het zwaard en begon weer met poetsen. `Ehrm..Will asked me if I would invite you and Marieke to have a diner, here in my cabine.` Hij keek onzeker. Ik keek om, en zei met een glimlach:`I would love to, and I know for sure Marieke would too!` Hij schraapte zijn keel en zei:`Very well than. Tonight, at 8 AM.` Toen vertrok hij weer. Ik merkte dat mijn vingers trilden, en die glimlach van daarnet niet van mijn gezicht kon halen. Ik kon niet wachten om het aan Marieke te vertellen! Toen ik klaar was met het schoonmaken van de wapens, sloop ik naar Marieke, pakte haar arm en trok haar mee in een hoekje. `Wat..` begon ze. `Sssst!` fluisterde ik. Marieke keek me vragend aan. `Jack en Will nodigen ons uit voor een dineetje in Jack`s hut, om 8 uur vanavond!` Marieke zette grote ogen op, en begon zachtjes te lachen. `Dan kunnen we onze mooie jurken aan!` fluisterde ze opgewonden. Ik knikte, en Marieke liep weer terug naar haar emmer, om verder te gaan met de vloer. `Ik ga wel even verder,` zei ik `ga jij maar even pauze houden!` `Dankje,` zei ze, en liep weg. Diep in gedachten was ik toen ik de bel hoorde die aangaf dat we gingen eten. `Wat nu?` fluisterde Marieke, die ik tegenkwam in de gang. `Mag de rest van de bemanning het wel weten?` `We eten gewoon hèèl weinig` gaf ik als antwoord. `Dan kunnen we straks ook nog wel wat op!` Toen we klaar waren met eten, gingen Marieke en ik meteen naar onze hut. `Zo, en nu gaan we ons optrutten` zei Marieke opgewonden. `Marieke, [***]?` klonkt het achter de deur. `Wat doen jullie daar?` `Kom binnen Kelly` zei ik terwijl ik mijn haar tijdelijk in een staart deed. `Wat zijn jullie aan het doen?` vroeg Kelly nieuwsgierig toen ze onze kleren zag liggen. `We gaan dineren met Captain Jack Sparrow en Will Turner!` zei Marieke blij. Kelly haar mond viel open en zei zei:` Ik wist het! Jullie kijken ook altijd zo naar elkaar! Het wordt wel wat he?!` zei ze, terwijl ze Marieke en mij aanporde. `Niet zeggen tegen de rest!` zei ik. `Nee nee, ik zeg niets, als jullie mij morgen een uitgebreid verslag doen!` zei Kelly dwingend. `Jaja, laat ons nu maar omkleden!` zei Marieke lachend, en Kelly ging giechelend weg. Tot onze grote blijdschap zat er ook nog wat make-up in de koffers, dat hadden we al weken niet gebruikt! `Ja!` riep ik. `Eindelijk weer een laagje lipgloss opdoen! Net als die avond dat we naar de premiere gingen he, Marieke?` Marieke giechelde en trok haar jurkje strak. Toen we eindelijk tevreden over onszelf waren, zagen we er dan ook oogverblindend uit, en was het al 2 minuten voor 8! We keken om het hoekje van de deur de gang in of er niemand was, en slopen zachtjes naar de hut van Jack…

**Geplaatst**: 25-08-06 16:02

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 16:02

Geweldig allemaal!!
echtwaar Haha!

**Geplaatst**: 25-08-06 16:10

Re: [verhaal] Marieke en ik op the Black Pearl

Geplaatst: 25-08-06 16:10

super!!

snel weer een volgend stukje!!

Nomineer dit bericht ×