Bokt.nl

Citaat:

Stotterend probeer ik wat uit te brengen. Er zijn geen woorden nodig. Hij pakt mijn hoofd tussen zijn handen en drukt zijn lippen op de mijne. Mijn lichaam reageert gelijk op het zijne. Ik sluit mijn ogen en geniet. Het is een heerlijke, lange zoen. Ik doe mijn ogen open en Stefan kijkt me lief aan. Ik kijk een beetje verlegen terug. Hij is tenslotte wel 17 en ik ben pas 14! Maar als hij zachtjes mijn voorhoofd kust zijn al mijn twijfels verdwenen. Alleen hij is er nog.

“Je hebt WAT?” schreeuwt Anne. Hier was ik al bang voor. Stefan en ik hadden besloten dat ik het gewoon eerlijk zouden zijn. Maar Anne leek er niet echt blij mee te zijn. “Super zeg!, lacht Anne blij, ik had je mooi te pakken hè?” Ik geloof dat ik nog nooit zo dom gekeken heb. Anne rolt over de grond van het lachen, en trekt me mee. En voor de zoveelste keer liggen we in de slappe lach op de grond te rollen. Quasi beledigt komt Stefan binnen. “Jullie lachen me toch niet uit hè?” Ik spring op en loop naar Stefan toe. “Natuurlijk niet gekkie..” En ik geef hem een zoen. “Waar heb ik dat aan verdient?” grinnikt hij. “Je bent heel stout geweest..” zeg ik streng. En ik bijt hem in zijn neus. “Au!” Stefan springt de kamer rond terwijl hij zijn neus vast houdt. Ik lach en trek mijn gezicht in een strenge plooi. “Dat doen we met stoute jongens!”

“Pap, mam!, gil ik, Hier zo!” Ik zie mijn vader en moeder uit het vliegtuig komen. Mijn ouders zwaaien enthousiast naar mij en Anne. We hadden besloten Stefan thuis te laten, om mijn ouders aan het idee te laten wennen. Lachend zwaaien we terug. Ze komen op ons aflopen, maar wie loopt er met hun mee? Een knappe jongen, ik schat van een jaar of 16/17. Hij heeft een prachtige amandelkleurige huid en zwart, een beetje krullerig haar. Wat een kanjer! Gelijk na deze gedachte voel ik me schuldig. Ik heb tenslotte wat met Stefan. De onbekende jongen kijkt me wat onzeker aan, en ik voel een elektrisch schokje van binnen. Wat doet hij met me? En nog belangrijker, wat doet hij bij mijn ouders. Een beetje onhandig steekt de jongen zijn hand naar me op. Ik glimlach vriendelijk terug. Hij slaat zijn ogen verlegen neer en ik voel dat ik rood wordt. Inmiddels hebben mijn ouders én de vreemde jongen hun weg gebaand door de mensenmassa. “Ik heb jullie zo gemist!” gil ik terwijl ik naar hun toe ren. Ik voel de tranen over mijn wangen lopen en spring in hun armen. Opeens bedenk ik me dat ook de vreemde jongen nog naast ons staat. Ik maak me los uit hun omhelzing en loop op hem af. “Hoi, ik ben Iris.” En ik steek mijn hand uit. Hij pakt mijn hand en even lijkt de wereld stil te staan. Het voelt zo warm, zo zacht.. Wakker worden Iris! Je hebt een vriendje! “I.. ehm.. I don’t speak dutch., stamelt de jongen, my name is Chiv.” Langzaam komen mijn ouders op ons aflopen. “Iris, dit is Chiv. Je nieuwe broer.” legt mijn moeder voorzichtig uit. Ik heb volgens mij nog nooit zo onnozel gekeken. “Ehm… mijn broer? Je bedoelt.. dat jullie hem geadopteerd hebben!?” Even snakte ik naar adem. Was deze onweerstaanbare jongen vanaf nu mijn broer? Ik wist niet wat ik hier mee aan moest. Mijn vader verstoorde mijn gedachten. “Klopt. Chiv woonde al sinds zijn 5e in een kindertehuis. Zijn ouders zijn allebei overleden aan Aids, en heeft geen familie meer. We zoeken hem nu al een aantal jaar op,…” Ik liet hem niet uitpraten. “En dat waren jullie mij zeker even vergeten te vertellen!” Ik was woest. Chiv was vast heel aardig, en ik had niks tegen hem, maar ze hadden het me moeten vertellen! “Iertje rustig nou.. zoals ik al zei, we zoeken hem nu al een paar jaar op, we hebben het je niet verteld omdat we al jaren twijfelen. We wilden hem al vanaf het begin adopteren, maar we hebben gewacht tot je wat ouder was, en het zou begrijpen. Daarom bleven we langer weg, om Chiv voor te bereiden. Ben je niet een beetje blij? Je wilde altijd al een grote broer!” Ik zuchtte diep. Eigenlijk waren mijn ouders fantastische mensen. Om Chiv zo te helpen. Oké, ze hadden het me moeten vertellen, maar ik had nu wel mooi een broer! Daar droomde ik al mijn hele leven van. Ik zag hoe mijn vader ‘mijn nieuwe broer’ in het engels uitlegde wat er zonet was gebeurd. Ik stapte op ze af, en schraapte al mijn moed bij een. “Hey Chiv, I have always wanted a big brother, just like you.” Ik gaf hem een knipoog. Hij kreeg lichte blosjes op zijn wangen, herstelde zich, en gaf me een verleidelijke glimlach. “For me the same.” Ik voelde me toch wat opgelaten, al was het gewoon bedoeld van “broer tot zus”. Wat was er tussen hem en mij?
Anne stond er verward naar te kijken. Ik schaamde me kapot, ik had haar zomaar aan haar lot overgelaten. Ik liep snel naar haar toe en praatte haar bij. Alleen liet ik één ding weg.. het gevoel dat ik van hem kreeg. Stefan was tenslotte haar broer. “Ik hou van Stefan, ik weet het zeker!” mompelde ik in mezelf. “Toch?”

Eenmaal thuis aangekomen plofte we met zijn vieren op de bank. Anne bleef staan. Daar zaten we dan. Vanaf nu een gezin. Pap, Mam, Chiv en ik. Het voelde raar. Chiv’s stem verstoorde de stilte. “I’m very happy that I’m a part of this family now., begon Chiv, And I’m going to learn dutch.” Hij begon te lachen, en al snel lachten we allemaal. “Ik moet gaan, dag allemaal! Bye Chiv!” zei Anne terwijl ze opstond. We zeiden haar allemaal gedag, en zwaaiden haar uit. Toen we weer binnen stonden meldde ik dat ik naar bed ging, en strompelde naar boven. Het was een rare dag geweest.

“Good Morning!” fluistert iemand in mijn oor. Ik schrik me kapot en spring overeind. Ik kijk recht in het lachende gezicht van Chiv. “You should have seen your face! I’m your brother now you know, not a ghost!” Beschaamd kijk ik hem aan, maar door zijn lachende gezicht schiet ik zelf ook in de lach. Lachend liggen we samen in mijn bed. “You are crazy!” gil ik in zijn oor als hij me begint te kietelen. “I know it!” hikt hij. Als we zijn uitgelachen kijkt hij me lang en doordringend aan. Ineens overvalt me dat gevoel weer. Een elektrische schok, alsof ik in brand sta. Ik voel dat ik rood wordt en sla mijn ogen neer. Hij heeft hetzelfde, ik weet het zeker. Chiv verbreekt de spanning door me omhoog te trekken. “Come on, we are going to “our” parents.” We lopen samen naar beneden.
“Ik ga naar Stefan!” gil ik door het huis. Ik loop naar buiten en pak mijn fiets. Mijn ouders wisten het nog steeds niet, maar ik ging het ze vanavond vertellen. Ik fietste rustig weg, ik had eerlijk gezegd niet heel erg de behoefte Stefan te zien.
Ik zette mijn fiets voor het huis en belde aan. “Hé meisje..” zei Stefan lief. En hij kuste me. Lang en zacht. Ik smolt van binnen. “Hoi Steef.” Ik voelde dat mijn wangen gloeiden. Hij keek me vertederd aan. . “Kom binnen.” Ik liep naar binnen en wilde op een stoel neer ploffen, maar Stefan gebaarde naar boven. Ik haalde mijn schouders op en liep met hem mee. Eenmaal boven liepen we zijn kamer in. Ik keek om me heen. Dit was het dus. Stefan’s kamer. Ik liet me op zijn bed vallen en ging liggen. Zijn bed was lekker zacht, en het rook naar hem. Ik was zo in mijn gedachten verdiept dat ik geen eens merkte dat hij naast me kwam liggen. “Een kwartje voor je gedachten!” grapte hij. Voordat ik een antwoordt kon geven, begon hij me te zoenen. We lagen dicht tegen elkaar aan en hij streelde mijn rug. Ik vond dat mijn hand er ook maar een beetje bij lag dus haalde ik hem door zijn haar. Daar lagen we op zijn bed, zoenend. Ineens was het moment over en stopten we. Hij keek me lief aan. Ik voelde niks als hij me zo aankeek. Ja, ik vond hem schattig en lief, maar niet dat gevoel als bij Chiv.. Niet aan Chiv denken! Stefan is het voor mij! Ik voelde dat Stefan naar me keek. Zijn handen gleden over mijn buik, onder mijn truitje. Ruw trok ik zijn handen weg. “Dat wil ik nog niet.”, was het enige dat ik zei. “Oké liefje, wat jij wilt..” Hij trok me naar zich toe en zo lagen we een tijdje in een omhelzing. Maar ik dacht niet aan Stefan. Nee, ik dacht weer aan Chiv.