Bokt.nl

Hoofdstuk 2:
Omdat ik op een afstandje stond kon ik niet zien wie daar stonden. De man wat in de Mercedes zat kon ik niet zien, alleen zijn getatoeëerde arm kwam uit het raam wat soms enkele vreemde gebaren maakten. Er stond ook een man leunend tegen de Mercedes aan. Hij had de rug naar mij toe gekeerd, waardoor ik niet kan zien wie die man was. Het was totaal geen vriendengesprek want er was spanning tussen die twee. De man naast de Mercedes was overduidelijk zenuwachtig en ging om de zoveel tijd zijn plaats veranderen. Het gesprek was niet te verstaan en daarom legde ik voorzichtig mijn fiets neer en liep 100 meter naar voren. Ik versopte me achter een dikke boom en draaide mijn hoofd. Nu zat ik op een afstandje van 50 meter en kon ik de man beter zien die naast de Mercedes stond. Hij had een blauwe jeans aan met een blauwwit gestreepte T-shirt. Hij had een een brede kaak met bruin stekelachtige haren. Als ik zo het gezicht beter bekijk komt die man me bekend voor. Jezus! Het is Gabri´s vader!

Ik draaide me om en legde mijn hoofd achterover tegen de boom. Dit kan niet waar zijn! Wat heeft dit allemaal te betekenen! Ik draaide me hoofd weer naar de andere kant toe en probeerde weer in het gesprek te voegen. De vader van Gabri haalde zijn portemonnee uit zijn zak en haalde wat geld eruit. Ik weet niet precies hoeveel geld het was maar het was gegarandeerd veel. Een stapeltje van 4 cm dik overhandigde hij aan de man die in de Mercedes zat. Hij fluisterde nog wat gespannen naar de man in de Mercedes en hij liep weg. De man in de Mercedes startte de auto en reed weg. Ik draaide me weer om en zuchtte. Ik moest me dit toch allemaal laten bezinken. Dit zal Gabri nooit geloven! Ze zal zeggen dat ik van lotje getinkt ben en dat ik even langs de dokter moet! Ik kan dit echt niet voor me houden. Gabri moet dit weten! Alhoewel ik niet wist wat dit te betekenen had of misschien helemaal niks met die enge vent had te maken leek het wel allemaal verdacht. Het gespannen gesprek, het stapeltje geld, de zwarte Mercedes en Gabri. Ik besloot om maar eerst naar binnen te gaan en kijken wat er gaat gebeuren. Ik zuchtte diep en praatte in mijzelf. `Doe net alsof je niks hebt gezien, Tes! Gewoon niks!´ fluisterde ik. Ik raapte mijn fiets op die ik in de hoek had gesmeten en liep naar Gabri´s huis. Mijn handen trillen nog een beetje na van het kleine avontuurtje. Ik zette mijn fiets naast het huis en deed het op slot. Ik zuchtte nog een keer diep en belde aan. Gelukkig deed niet de vader van Gabri open maar Martha, de moeder van Gabri. Gabri woonde in een ruim herenhuis samen met haar ouders. Gabri was enigskind dus ze kon niet haar hart luchten in de familie, naast mij dan. `Hallo Tessa, ben je voor Gabrielle?´ zei Martha vrolijk. Ik knikte. `Kom maar binnen!´ en ze maakte de deur wijder open zodat ik binnen kon stappen. De hal was met een trap en een kapstok vrij leeg gekleed maar met de planten en schilderijen maakt het wel gezellig. Martha was zelf kunstenares, dus die had er wel verstand van. `Gabrielle is boven!´ en ze wees naar de trap. `Oké, Bedankt!´ en ik liep de grote wenteltrap omhoog. De hal in en dan naar rechts, de 4de deur. Ik klopte op de deur. `Gabri?´ fluisterde ik. `Kan ik binnenkomen?´ Ik hoor wat gemompel aan de andere kant van de deur en besloot om maar naar binnen te gaan. De kamer van Gabri was vrij groot, tenminste, groter dan die van mij. Ze had een bordeauxrode kamer met gordijnen langs de ramen en een bruin bureau onder het raam. Gabri zat op bed een boek te lezen. Ze keek me beduusd aan en vroeg wat er was. `Mijn moeder zij dat je gebeld had maar ik kreeg geen gehoor toen ik terugbelde dus ben ik maar langsgekomen.´ zei ik. `Ohja…´ zei ze op een goedmaking toontje en begon verder te lezen. `Gabri? Wat is er aan de hand?´ vroeg ik bezorgt. Gabri keek me aan. `Niks hoor!´ en ze keek naar buiten. `Gabri, mij kan je niks wijsmaken. Er is wat aan de hand!´ en mijn stem werd wat strenger. Ik vond dit niet meer leuk, ik wil weten wat er aan de hand is! `Heb je toch niet weer last van die vent?´ vroeg ik voorzichtig. Gabri wreef over haar bovenarm. Ik haalde haar arm weg en zag een grote blauwe plek. Mijn adem stokte. Wat is hier aan de hand? De tranen rolde over Gabri´s wangen. Ze haalde mijn arm weg en ze wreef er nog een keer overheen. Ze snoof een paar keer en haalde haar tranen weg. `Hij blijft me maar achtervolgen´ begon Gabri te haperen. `Op school, in de vakantie´s, als ik buiten, gewoon overal!´ En de tranen kwamen weer. `Oh, Gabri! Waarom heb je me dit niet verteld!´ zei ik geschrokken en ik omhelsde haar. Gabri begon te huilen.
`Huil maar lekker uit!´ zei ik. De tranen rolde ook over mijn wangen. Wat erg voor haar. Wat zou ze doorgemaakt hebben? Daar zaten we dan, beduusd en in de war. Op een gegeven moment haalde ik een zakdoek uit mijn broekzak en veegde daar mijn tranen weg vervolgens gaf ik het door en Gabri deed hetzelfde. Ik keek haar aan met een vragende blik. `Valt hij je nog steeds lastig?´ vroeg ik en snoot me neus. Gabri keek naar beneden en begon wat te friemelen aan haar armbandje. Het antwoord leek duidelijk. Zal dit te betekenen hebben met de Mercedes en de vader van Gabri. Ik wist niet zeker dat ik dit moest vragen maar ik wou duidelijkheid hebben. `Gabri? Heeft je vader hier ook mee te maken?´ ze keek omhoog. `Wat bedoel je?´ zei Gabri met een fronsend hoofd. `Nee, nee…laat maar!´ De misselijkheid kwam boven. Ik wou er niet aan denken wat die vent allemaal heeft gedaan! `Heb je nog steeds last van hem?´ vroeg ik. Weer keek Gabri naar beneden. `Weten je ouders het?´ en ik haalde haar hoofd omhoog zodat ik in haar natte ogen kon kijken. `Nee! Niet doen! Als ik ze het vertel doet hij wat tegen mijn ouders! Nee, Tes, alsjeblieft! Blijf erbuiten! Bemoei je er niet mee!´ zij Gabri geschrokken en ze stond op. In een keer sloeg Gabri om. Van een verdrietig muisje naar een beschermend katje. `Ik probeer je alleen maar te helpen!´ zei ik en ging naast haar staan. `Tes, ik wil dat je gaat. Je weet waar de deur is!´ schreeuwde ze. `Gabri, maar…´ zei ik verwarmd. Ik kon mijn oren niet geloven. `ERUIT!´ en deed nog zelfs haar kamerdeur open waardoor ik maar haar zin gaf en maar wegging. Maar niet met een fijn gevoel. Dit is niet meer leuk! Alles kwam zo snel achterelkaar! Gabri´s telefoontje, die enge vent, de Mercedes wat voor het huis stond, de vader van Gabri en wat met Gabri zelf aan de hand is. Ik moet me dit op een rijtje zetten en laten bezinken. Ik besloot om naar huis te gaan en zonder nog enige gedag te zeggen tegen de ouders van Gabri stond ik alweer buiten. Een gevoel wat me dwars zat, een brok in mijn keel en mijn gedachten totaal naar Gabri. Ik haalde mijn sleutels uit mijn broekzak en maakte het slot open van mijn fiets. Ik liep het erf af en fietste weg. Mijn humeur was totaal niet optimaal en mijn gedachten ging steeds hetzelfde rijtje op en neer. Wat heeft die Mercedes te betekenen? En wat heeft de vader van Gabri er mee te maken? En Gabri was totaal niet in orde. Ik lette totaal niet op het verkeer en botste ook bijna tegen een auto. Ik zei tegen mijzelf in gedachten dat ik me rustig moest houden en niet mijzelf gek moest maken. Ik was bijna thuis toen ik merkte dat er een auto me al 10 minuten aan het volgen was. Ik keek om en zag dat het diezelfde zwarte Mercedes was. oliebol! Dit is niet goed, dacht ik bij mezelf! Ik bleef rustig fietsen want anders viel het ook meteen op. Ik legde een andere route af zodat ik kon kijken dat ik het niet verzinde. Maar ik had toch gelijk. Wanneer ik rechtsaf sloeg, ging de Mercedes ook rechtsaf. Ik was aan het denken en aan het denken. Wat moet ik nu doen? Als ik naar mijn huis ga weet hij meteen waar ik woon! En dat moet ik echt niet hebben! Ik realiseerde me dat er ook een fietspaadje was in het bos waar geen auto´s doorheen konden. Ik sloeg de 2de straat links en de 3de straat weer rechts. Ik zag in de verte het bos al en merkte dat de Mercedes ook al wist wat ik van plan was. Hij maakte sneller vaart zodat hij me kon afremmen. Dat liet ik niet gebeuren! Ik zette de versnelling 2 gaten hoger en ging sneller fietsen. 200 meter, 175 meter, 150 meter, 100 meter…De vermoeidheid begon omhoog te komen. Nee, ik kon niet langzamer fietsen ik moet door!! Ik voelde Mercedes in mijn nek! 75 meter, 50 meter, 25 meter, 10 meter, 5 meter………

Ik hoop dat jullie het leuk vinden! Volgende stuk weer op de volgende pagina!

Niet kopieren zonder toestemming!

**Geplaatst**: 22-05-06 16:25

Re:

Geplaatst: 22-05-06 16:25

spannend !!

*ik wil nog een stukje

*

edit: pas nieuw stukje op de volgende blz?

dat duurt veel te lang !!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-06 16:29

Re: [Verhaal] Mishandeling: Damage!

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-06 16:29

Charlie_Pony: Als de dezelfde mensen reageren op pagina 1 dan zijn we zo bij de volgende pagina. Als ik te snel het volgende stukje plaats dan is het ook niet leuk! Wees geduldig! Ik weet gegarandeert dat er vanavond weer een stukje bij is op de volgende pagina, hihi!