Bokt.nl

Otje_Merlot schreef:

ik ben nu pas bij hoofdstuk 2 en vindt het een heel goed verhaal maar wat me opvalt is dat je elke keer ik met een hoofdletter schrijft ook midden in een zin. Een beetje zoals engels met I als je snapt qat ik bedoel ik weet niet of het de bedoeling was en het stoort ook niet heel erg maar het viel me gewoon op

Verder hele leuke schrijfstijl en goed verwoord enzo ik blijf het wel lezen

Citaat:

“Jasmieeeeeeenn.” Hoorde ik een huilende stem van boven gillen. Snel rende ik naar boven, naar m`n broertjes kamer. Ik schrok……

Hoofdstuk 4.


Daar stond Tim geschrokken. “Wa…wa… wat doe jij hier?” Stotterde ik. Tim werd rood. Snel pakte ik Bobbie en ik keek Tim boos aan. “Ik ehm.. ja.. ehh ik moet weer gaan.” Riep hij en hij liep langs me de trap af. Hij dacht dat hij slim was, maar dat was ie niet, want daar stond m`n vader. Hij hielt hem tegen. “Zo, en wat was jij van plan te doen?” Riep m`n vader agressief. Tim keek verslagen naar de grond. “JASMIN, IK HAAT JE!” Schreeuwde Tim ineens en hij rende onverwachts langs m`n vader, zodat hij hem niet tegen kon houden. Ik stond nogsteeds boven aan de trap met Bobbie. Voorzichtig liep ik naar beneden. M`n vader keek me streng aan. “Wie was dat?” vroeg m`n vader. Ik keek om me heen. “Tim, hij vond me eerst leuk, alleen ik hem niet, dus was ik heel banketstaaf tegen hem… en nu… haat hij mij dus.” Zei ik makkelijk. Langzaam knikte m`n vader. “Jaja… oké, hoe is hij binnen gekomen?” Vroeg m`n vader verder, net alsof ik in de gevangenis zat. Ik begon te lachen. “Sorry, waarom ben je zo serieus?” Lachte ik. M`n vader begon ook te lachen maar keek gelijk weer serieus. “Jasmin, ik meen dit serieus, hoe is hij binnengekomen?” Vroeg hij me weer. Ik haalde m`n schouders op. “Ik heb geen idee, volgens mij door het raam ofzo, want via beneden is het onmogelijk, omdat wij hier zitten.” Verklaarde ik. M`n vader rende langs mij naar boven. Ik kalmeerde Bobbie, die krijsend op m`n schoot zat. Een paar tellen later kwam m`n vader weer naar beneden. “Het raam stond open, dus ik denk dat hij via het raam binnen is gekomen.” Begon hij. “Maar het maakt verder niet uit, als het maar niet meer gebeurd.” Ging hij verder. Ik knikte.
Na het eten liep ik samen met m`n vader naar de buren. “Leuk dat je er bent, Jasmin!” Begroette Peter, de buurman, me. Ik glimlachte naar hem. Nadat we wat hadden gedronken liep ik samen met Angelique naar Escape en Moose. “Waarom heet Escape eigenlijk zo?” Vroeg ik verbaasd toen we bij het hek stonden te kijken naar de paarden. Escape was een mooie, grote Fries. Moose was een KWPN-er. “Omdat hij in de eerste weken dat ik hem had best vaak ontsnapte, eerst heette hij Willem, een best simpele naam, maar doordat hij dus vaak ontsnapte heb ik hem maar Escape genoemd, een naam die dus best wel bij hem past.” Legde ze uit. Ik knikte. “En ontsnapt hij nu ook nog steeds?” Vroeg ik nieuwsgierig verder. Angelique schudde haar hoofd. “Nee, ik had na een paar weken Moose erbij gekocht, omdat Escape zich eenzaam voelde, en toen ontsnapte hij niet meer. Moose en Escape zijn niet bij elkaar weg te halen. Als ik met één van de twee aan het werken ben, hinniken ze naar elkaar, dat is echt heel lief om te zien.” Vertelde Angelique enthousiast. Ik kreeg een glimlach op m`n gezicht. “Nou, we kunnen wel beginnen met borstelen, pak jij Escape?” Vroeg ze. Ik knikte voorzichtig en ik liep achter haar aan naar de zadelkamer om een halster te pakken. Daarna liepen we de wei in. Ik was wel een beetje bang, maar Angelique zei dat Escape helemaal niks deed, dus pakte ik hem gewoon, Angelique had gelijk; Escape liet zich rustig pakken, maar Moose iets moeilijker. Nadat we hadden gepoetst gingen we opzadelen. “Ik weet niet of je het wilt, maar je mag wel op Escape rijden!” Bood ze aan. Ik schudde m`n hoofd. “Nee, ik wil liever eerst even kijken, hoe Escape is enzo, daarna zien we wel verder.” Antwoordde ik verlegen. Ze knikte. Ik mocht Moose in z`n stal zetten en dat ging goed. Angelique was inmiddels al op Escape gestapt. Na een half uur ging ze galopperen en Escape deed heel rustig. “Escape is echt een paard waar je alles mee kan doen. Hij kan ook heel goed springen.” Vertelde Angelique. Ik hield van springen, het was leuk om te zien, en ik denk dat het ook leuk is om te doen. “Mag ik ook een keer springen met Escape?” Vroeg ik dapper. Angelique begon een beetje te lachen. Ik keek verbaasd. “Ja, natuurlijk mag dat, alleen nu nog niet, dat begrijp je toch wel?” Beantwoordde ze. Ik keek beledigd naar de grond. “Ja, ik snap het wel hoor. Kan Escape hoog springen?” Vroeg ik belangstellend. Ze kwam precies voor mij stilstaan. “Ja, ik vind van wel. Morgen laat ik het wel zien.” Zei ze en ze reed weer verder. Ik keek op m`n horloge en zag dat het half 10 was. “Sorry, maar ik moet nu gaan, ik moet nog wat huiswerk maken. Ik kom morgenmiddag weer!” Riep ik. Angelique kwam naar me toe. “Tot morgen, ik hoop dat je dan wel durft te rijden. Doei!” Zei ze vriendelijk. Ik knikte en liep naar huis.
De dag daarna op school ging gemakkelijk. Iedereen deed aardig tegen me en ik kreeg een cijfer van Geschiedenis terug; een 8,6, het was nog een proefwerk ook! Toen ik thuis was vertelde ik m`n goede cijfer gelijk aan m`n vader, die de krant zat te lezen. “Hmm, goed, leuk.” Zei hij ongeïnteresseerd. Ik liet dat maar even gaan en liep naar boven, m`n vader had vast een slechte dag. Ik was van plan om mijn kamer even wat beter in te richten. Ik verplaatste m`n tv-kastje, met daarop m`n tv. Dat was het enige. Het was nog maar half vier, dus bedacht ik dat ik wel naar Angelique kon gaan. Ik pakte wat oude kleding uit m`n klerenkast, en trok dat aan. Daarna liep ik naar beneden en wachtte ik even. “Doeg pap, ik ga even naar de paarden!” Riep ik voorzichtig. Er kwam wat gebrom uit m`n vaders mond. “Waarom ben je nou zo chagrijnig?” Dat floepte bijna uit m`n mond, maar ik kon het nog net inhouden. Ik liep maar snel naar Angelique en de paarden toe.
“Hoi Jasmin! Leuk dat je er weer bent!” Riep Angelique toen ze de deur open had gedaan, nadat ik aan had gebelt. Ik liep met haar mee naar de paarden. “Ik zou nu wel willen proberen om op Escape te rijden, zou dat mogen?” Vroeg ik verlegen, toen we bij het weiland stonden. Angelique keek me verrast aan. “Natuurlijk mag dat, maar je moet het echt zelf willen hè! Je moet je niet gedwongen voelen hè!” Antwoordde ze. Ik knikte snel. “Ja, ik weet het écht zeker!” Zei ik terug, maar ik wist eigenlijk niet zeker of ik het wel wou. Toen we Escape hadden opgezadeld, kon ik niet meer terug. Ik nam een cap aan van Angelique ging naast haar staan. “Goed, weet je wat je moet doen?” Vroeg ze. Ik keek haar raar aan en schudde verlegen m`n hoofd. “Eerst ga je je beugels op maat maken, ik laat wel even zien hoe.” Begon ze gelijk uit te leggen. Ze deed het voor. “Nu jij.” Zei ze toen ze klaar was. Ik liep naar de rechter beugel toe en deed precies wat Angelique deed, en gelijk daarna liep ik ook naar de andere beugel. “Helemaal goed!” Vertelde Angelique mij. Ik voelde me al een beetje trots, maar wel zenuwachtig. “Nu kun je erop gaan, aan de linkerkant. Je doet je linkervoet in de beugel en doet je andere been over het zadel heen, dat weet je toch nog wel of niet?” Legde ze weer uit. Ik knikte en deed wat ze zei. Toen ik erop zat ging Escape een beetje raar doen dus ik schrok. “Angelique, wat doet ie?” Vroeg ik een beetje bang. Angelique begon te lachen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. “Hij doet niks hoor, hij heeft alleen maar zin om te rijden! Zullen we even gaan stappen, ik hou hem goed vast.” Zei ze. Ik vond het nogsteeds een beetje eng, maar ik wil wel een beetje dapper zijn, dus knikte ik maar. Ze begon rustig te lopen en ik hield me goed vast. “Dit is eigenlijk best wel weer grappig!” Zei ik na 5 minuutjes. Angelique lachte naar me. “Wil je het even zelf proberen?” Bood ze aan en liet hem voorzichtig los. “Ja, is goed!” Antwoordde ik. Gelukkig wist ik nog een beetje hoe het moest. Angelique bleef er gewoon naast lopen zodat er niks kon gebeuren. “Wil je een drafje proberen?” Vroeg Angelique nieuwsgierig. Voorzichtig knikte ik m`n hoofd. “Ja, maar dan moet je hem eerst wel even vasthouden!” Angelique deed wat ik zei en we gingen over naar een rustige draf. Ik wist wat ik moest doen; Lichtrijden. “Staan, zit, staan, zit.” Zei Angelique. Ik hobbelde nog een beetje maar het ging steeds beter. We gingen weer over in stap. “Nu wil ik even alleen proberen!” Zei ik moedig. Angelique keek ongemakkelijk. “Weet je dat zeker?” Vroeg ze voorzichtig. Ik knikte snel. Angelique liet los en ging op het hek zitten. Ik voelde me wel een beetje onzeker. Voorzichtig ging ik over in draf. Opeens sprong er iets uit de bosjes en Escape ging er vandoor, keihard racen. Ik wist niet wat ik moest doen dus liet ik me maar vallen. Escape werd weer wat rustiger. Ik had pijn, overal pijn. En ineens werd alles zwart voor m`n ogen....