Bokt.nl

Dark_Bloom schreef:

*gaat op de tafel bonken*
ik wil een nieuw stuhuk

Citaat:

Hoofdstuk 5

De 3 dagen die daarop volgden negeerde ik Mark zijn emails en telefoontjes. Ik wilde hem absoluut niet spreken, als ik een paar uurtjes mijn mobiel uit had had ik er weer 24 gemiste oproepen bij.
"Jammer voor hem!" dacht ik. Ik was boos, ik kon er met mijn pet niet bij dat hij dit gedaan had! Hij had een grens overschreden, een belangrijke grens voor mij!
Maar ik was bozer op mezelf, ik had hem gewoon de huid vol moeten schelden! Alle haat die ik voelde was tegen mezelf gericht en reageerde ik af op mijn armen. Alle woede, alle pijn, al het verdriet, ik reageerde het af op mezelf.
Ik kropte alles op, ik was geen prater. Als mensen vroegen hoe het met me was dan kregen ze enkel en alleen maar 'goed' te horen.
Ik leefde met een masker, een masker dat mijn ware gevoel verborg.
Aan het stilzwijgen tegen Mark kwam toch een einde, een einde waarmee het allemaal weer begon..
Ik zat achter mijn computer, Callanta had ik net gedaan, het ging supergoed met haar! Het duurde vast niet lang meer voordat ik erop kon!
Ik klikte mijn MSN aan, ik gaf mezelf als offline weer want als mijn status op online stond ging iedereen weer vragen hoe het met me ging. De eeuwige vraag waar ik een enorme hekel aan had. "Één email" las ik. Toen ik zag dat hij van Mark was wou ik hem weggooien, maar iets hield me tegen. Ik las het:"Lisanne, ik heb een fout gemaakt, ik had niets tegen je zin in moeten doen en ook niet tegen je moeten schreeuwen, het was dom maar het kwam door de drank. Ik wilde je geen pijn doen, ik wil je niet kwijt, ik hoop dat je het me vergeeft. Mark."
In eerste instantie werd ik alleen maar bozer, hoe dúrfde hij me dit te mailen! Hoe dúrfde hij?! Ergens ver weg hoorde ik mijn moeder roepen 'Lisanne! Eten over 5 minuten!' Ik zei niks terug.
Ik las de email nog een keer of 3 over, hoe vaker ik het las, hoe meer ik het hem vergaf. Het kwam door de drank, hij was dronken dus hij kon er niks aan doen, toch? Nou ja zo naïef was ik dus.
Mijn telefoon ging, dit keer nam ik op; 'Lis hier' zei ik een beetje afwezig. 'Lisanne? Mark hier' zijn stem klonk bijna zielig, maar ik besloot nog even miss-hard-to-get te spelen. 'Ja?' vroeg ik op een "wat moet je?" toon. 'Had je die mail gelezen?'
'Ja' zei ik weer kortaf. 'Luister Lis! Alles wat er in die mail stond was waar! Ik heb een fout gemaakt, wat kan ik doen om het goed te maken?' Hij nam een hap adem en ratelde weer verder. 'Zullen we anders morgenavond naar de bioscoop gaan? ik betaal' Het klonk smekend. 'Toe Lis!'
'Oke dan' zei ik. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan, maar het was zo'n raar gevoel, ik wist dat hij een fout had gemaakt, een grote fout! Maar ik wou hem toch ook niet kwijt. 'Hoe laat?'
'8 uur draait er vast wel iets leuks' zei hij enthousiast. 'Mij best, tot morgen' ik hing op. Ik hield van hem, maar ik was bang, bang voor wat er morgen komen ging, het was allemaal zo dubbel.
Ik sloot mijn computer af en ging naar beneden. 10 minuten te laat voor het eten, dat zouden mijn ouders weer fijn vinden. Maar niemand zei er wat over, aan tafel vroeg mijn moeder 'hoe was het op school?'
'Goed' antwoordde ik waarop ik weer de vraag kreeg 'nog toetsen terug gekregen?' Mijn vader maakte snel een einde aan het vragenvuur van mijn moeder. 'He Marjon, laat dat kind toch met rust.' Ik was hem dankbaar.
Ik liep de rest van de avond door als een zombie. Ik ging dan ook om half 10 al de hond voor de laatste keer uitlaten en om 10 uur lag ik in mijn bed. Roxy wakend aan mijn zijde.
Toen ik de volgende morgen wakker werd had ik me zodanig verslapen dat het al 2 uur 's middags was, mijn halve dag al verpest. Ik had alweer ontzettende hoofdpijn.
Ik nam eerst maar een warme douche en liep daarna naar beneden om te gaan ontbijten.
Na het eten ging ik naar Callanta, deze hinnikte al vrolijk toen ze me zag. 'Hoi meiss, hoe is het met jou?' Ik praatte tegen mijn paard alsof ze mijn beste vriendin was. Maarja, tegen Callant kon ik praten, zij zou me nooit verraden. Haar kon ik vertrouwen.
Ik pakte snel haar spullen en liep met haar naar de buitenbak, ik moest een beetje opschieten want ik wou ook nog langs Joyce. Ik baalde, als ik niet zonodig met Mark mee moest dan had ik langer kunnen blijven.
Het viel me alles tegen met Callanta vandaag, ze was dwars en springerig en ik kon niet veel met haar. Ik was teleurgesteld maarja je kon niet alles hebben.
Nadat ik Callanta had gedaan ging ik naar huis. Als ik snel was kon ik nog even langs Joyce.
'Heb je je huiswerk gedaan?' Daar had je het gezeur al. 'Ja!' riep ik terug naar mijn moeder.
Mijn moeder kwam de gang in 'laat zien dan?' Ik wist dat ze doorhad dat ik nog helemaal niks aan mijn huiswerk had gedaan. Ik zweeg.
'Lisanne! Ik vind het niet leuk als je tegen me liegt! Je gaat nu je huiswerk maken en kom je kamer niet af tot je het af hebt!'
'Mam! Ik moet naar Joyce!' riep ik verontwaardigd terug, wetend dat dit toch niet zou werken. 'Jammer dan! Naar je kamer, nu!' commandeerde ze. Ik vloekte binnensmonds en liep stampend de trap op. 'Loop normaal!' kreeg ik achter me aan geslingerd.
'Whatever' mompelde ik en ik ging op mijn bed zitten met mijn duitse boeken voor me, ik irriteerde me want ik snapte er niks van. Als ik zo doorging kwam ik nooit vanavond het huis uit. Maar al schoot je me lek, van mijn duits begreep ik helemaal niks.
Het was al 6 uur! Ik schrok, nog anderhalf uur dan moest ik echt klaar zijn! Ik werkte me helemaal kriegel en was om kwart over 7 klaar. Minstens de helft van mijn antwoorden was zeker weten fout, maar dat maakte me niet uit.
Snel kleedde ik me om en stipt kwart voor 8 stond ik op de straathoek. Mark zag me al aankomen want hij knipperde met de lichten van zijn scooter.
Ik gaf hem geen zoen, ik ging gewoon achterop zijn scooter zitten. Ik wou niet weer dergelijke acties zoals laatst uitlokken ofzo.
We gingen naar "The skeleton key" niet echt mijn keuze maarja, als Mark erheen wilde.
Ik zat tijdens de film de hele tijd te rillen, waarom wist ik eigenlijk niet want ik was dus echt niet bang voor dat soort films. Mark sloeg een arm om me heen, heel even versteef ik, ik vond het niet fijn. Maar hij leek het niet te merken.
Na de film besloten we nog even iets te gaan drinken in een café. 'He Lisanne!' hoorde ik iemand roepen, ik zag een klasgenoot van me. 'Rob! hoe is het?' vroeg ik, en ik merkte niet dat Mark op de achtergrond een beetje jaloers stond te kijken. 'Ja wel goed' antwoordde Rob. Mark kwam erbij staan maar Rob scheen zich er niet druk om te maken en praatte gewoon verder. 'En met jou?'
'Het gaat prima met Lisanne! En als je ons nu zou willen excuseren!' Mark greep me bij mijn pols en sleurde me mee naar buiten. Buiten rukte ik me los uit zijn greep. 'Pardon?! Zou je me misschien willen uitleggen waar dat op sloeg?!' riep ik boos uit.
'Wie was die jongen?' Mark stond dreigend tegenover me. Ik keek angstvallig om me heen, we stonden echt in zo'n donker straatje waar geen kip kwam. Ik dwong mezelf hem in de ogen te kijken en zei; 'Een klasgenoot! En vertel me nu maar eens waar dat over ging!'
'Hij flirtte met je Lisanne! En jij met hem!' schreeuwde Mark bijna. 'Wat? Je bent paranoia! Hij is een klasgenoot!'
Ik zag nu weer een heel andere kant van mijn vriend, een kant die ik liever nooit gezien had.
'Je bent een eikel! Een jaloerse egoïstische eikel!' Dit had ik beter niet kunnen zeggen, Marks hand schoot naar voren en kwam niet te zuinig op mijn gezicht neer. Met andere woorden: Hij sloeg me. Ik wankelde en viel achterover, mede omdat ik hier helemaal niet op gerekend had.
Ik zag Mark boven me staan, ik was bang dat hij ik-weet-niet-wat zou gaan doen! Er kwam een man van ongeveer 40 langs 'gaat alles goed hier?' vroeg hij, en ik had de neiging te roepen 'help! Hij gaat me vermoorden!' of iets dergelijks.
Mark was me voor met iets zeggen 'het gaat goed, ze was zo dronken dat ze omver viel maar nu is alles weer goed' De man knikte en liep verder.
Mark porde met zijn voet in mijn zij, 'sta op dan vuile slët, en denk maar niet dat ik je ga helpen, je bent waardeloos!' Ik stond op en keek hem recht in zijn ogen, als ik hem nog wou slaan moest ik het nu doen! Maar ik deed niks, ik sloeg mijn ogen neer en wendde mijn gezicht af.
'Goedzo lekker ding, dat is de juiste keus, en niemand hoort hier wat over want ik vermoord je!' Ik schrok en schudde hard mijn hoofd, maar ik besefte wel dat de enige reden waarom het nog aan was mijn eigen angst was. En ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik daarnet niet een flinke ram uitgedeeld had.
Ik stapte weer achterop zijn scooter, hoewel ik nog veel liever lopend was gegaan!
Voor de deur zette hij me af, ik liep zonder mijn ouders gedag te zeggen gelijk door naar mijn kamer. Half huilend pakte ik mijn schaar, om de pijn te verzachten..