Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-11-05 14:37

Re:

Geplaatst: 20-11-05 14:37

Ik vind het erg leuk om te lezen..Vind het ook goed geschreven!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-11-05 15:02

Re:

Geplaatst door de TopicStarter : 22-11-05 15:02

Hallo,!

Nog eventjes dan komt er een volgend stuk. Ik ben alweer druk begonnen met schrijven!
Ik had het een paar dagen erg druk i.v.b. met school en andere redenen en ben daarom nog niet verder gegaan. Vandaag heb ik weer een stuk getypt en ik hoop het morgen hier weer te plaatsen.

Groetjes, Minte

**Geplaatst**: 22-11-05 18:36

Re:

Geplaatst: 22-11-05 18:36

Leuk verhaal,
Ik wacht op het volgende stuk

**Geplaatst**: 22-11-05 18:46

Re:

Geplaatst: 22-11-05 18:46

more more :p

**Geplaatst**: 24-11-05 14:13

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 24-11-05 14:13

wat gemeen! stoppen als het net spannend begint te worden dit is nog erger dan een reclame blok!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-11-05 17:22

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst door de TopicStarter : 24-11-05 17:22

Hallo,!

Hier is het beloofde vervolg!
Ik vind het zelf niet super geschreven in vergelijking met het anderen maar dat kan ook aan mijn liggen..

Er word een nat washandje op de buil op mijn hoofd gedrukt. Een grote pijnscheut schiet door mijn lichaam. Ik kreun en draai mijn hoofd weg.
‘’Ben je wakker, schoonheid?’’ Hoor ik de jongen zetten. Ik reageer niet op zijn stem en probeer te doen alsof ik slaap. Maar het is blijkbaar erg belangrijk dat ik wakker word want hij schud me woest heen en weer.
‘’Blijf van me af eikel!’’ schreeuw ik terwijl ik mijn ogen open. Lachend trekt de jongen zijn handen terug.
‘’Je hebt een leuk koppie als je boos bent, erg fotogeniek.’’ Zegt hij.
‘’Ach pak op man.’’ Zei ik kwaad. Hij ging op een stoel tegenover me zitten.
‘’Kijk eens om je heen lieverd, wat vind je van je verblijf?’’ zegt hij.
‘’Waarom zou ik, ik blijf hier toch niet, ik ga lekker naar huís!’’ zeg ik. Bij elk woord dat ik uitspreek probeer ik niet te laten merken hoe bang ik ben. Hij mag niet weten dat ik eigenlijk bijna uit elkaar tril van angst, dat pleziertje gun ik hem niet.
‘’Ik laat je even afkoelen, ik kom zo wel weer.’’ Zegt de jongen en hij loopt de kamer uit. Ik hoor hoe hij de sleutel aan de andere kant in het slot steekt en omdraait.
Pas als ik hoor dat hij wegloopt kijk ik om me heen. Hij heeft me in een kleine kamer gezet waarvan alle muren spierwit zijn geverfd. In de hoek ligt een matras en ik zit op een grote stapel kussens. Verder is de kamer vrijwel leeg. Ik zoek steun bij de muur en hijs mezelf overeind. Mijn hoofd protesteert heftig maar ik negeer het. Wat er ook gebeurt ik moet hier weg, ik moet naar huis. Bij de gedachte aan thuis rollen er tranen over mijn wangen. Zal ik ooit weer naar huis kunnen? Ik schuifel naar het raam maar als ik naar buiten kijk realiseer ik me dat ontsnappen geen zin heeft. Ik zit op een bovenverdieping en ben zeker 15 meter van de grond! Ik leg mijn handen op het raam en voel de koelte. Terwijl er tranen over mijn wangen glijden denk ik aan mijn familie. Kon ik maar weer terug, terug naar Nederland, terug naar huis. Ik wil hier niet zijn, niet in dat stomme Griekenland, en als hélemaal niet in dit stomme huis.

Na een uur gaat de deur weer langzaam open. Zoals ik al had verwacht staat de jongen daar, glimlachend naar me te kijken. Ik krijg de neiging om hem aan te vliegen, een schop tussen zijn benen te geven en weg te rennen. Maar ik bleef staan zoals ik stond; steunend op de vensterbank. Terwijl hij de deur achter zich sloot bekeek hij me van top tot teen. Ik voelde me bloot, ik mijn veel te kleine roze topje en heupbroek.
‘’Nou schoonheid, zo te zien ben je al wat afgekoeld. Dan zal ik je samen met mijn grote vriend Ramon even rondleiden.’’ Hij gaf een korte klop op de deur en meteen zwaaide die open en stapte en een gespierde man binnen.
‘’Ramon zorgt ervoor dat je niet wegloopt.’’ Zei de jongen terwijl hij ‘Ramon’ een teken gaf om me vast te pakken. De reus kwam meteen in beweging en pakte mijn bovenarm vast met zijn stalen greep.
‘’Laat me los eikel!’’ schreeuwde ik terwijl ik me probeerde los te rukken.
Maar Ramon leek me zonder moeite te kunnen blijven vasthouden en al snel stopte ik met het tegenspartelen en liep mee.

Hij liet me van alles zien, en legde me alles uit. Dingen die ik niet wilde horen, of zien. Hij vertelde dat ik degen zou zijn die voor hem geld zou verdienen.Iik moest werken, werken in hun net geopende club. Ik moest ervoor zorgen dat mensen zich vermaakten. Maar dat was volgens hem niet zo’n probleem met zo’n mooi lichaam.
Ze zouden me morgen klaarstomen voor het werk achter -en op de bar. Ook zouden ze mijn uiterlijk gaan veranderen, het mocht niet opvallen dat ik het vermiste meisje was. Toen ze me weer terug brachten naar ‘mijn’ kamer voelde ik me een wrak. Ik wilde helemaal niet bezoekers vermaken, of wat-dan-ook. Ik wilde naar huis, meer niet!

Ik had die nacht nauwelijks geslapen. Ik voelde met onveilig, ik wilde weg. Maar ik wist dat het niet kon. De deuren zat op slot, en het raam was ook geen optie. Ik heb een tijd geschreeuwd, uit pure wanhoop. Maar niemand reageerde of luisterde naar me. Ik wilde verdomme niet in die rotclub van hen. Ik wilde niet nachten achter een bar staan en mensen vermaken of hun drank inschenken. Maar ik hield het niet lang vol, ik was moe. Ik ben neergezakt in alle kussens en heb gehuild, gehuild tot ik helemaal leeg was. Waarschijnlijk ben ik toen ik slaap gevallen, in een lichte onrustige slaap.

Ik schrik wakker van gerommel aan de deur. De sloten worden opengemaakt en Ramon komt binnenstappen met een bord eten en een glas drinken. Zonder me een blik waardig te keuren zet hij het voor me neer en verdwijnt weer. Zodra de deur dichtvalt val ik aan op het eten dat Ramon voor me heeft neergezet. Ik heb een enorme honger, maar dat is ook niet vreemd, want sinds het ontbijt van gistermorgen heb ik niks meer gegeten!
Het duurt ook niet lang voordat ik alles op heb gegeten.

‘’Nou lekker ding, ga je mee? Dan zul je de fijne kneepjes als barkeeper leren.’’ Zegt de jongen met een knipoog.
‘’Ik dacht het niet.’’ Zeg ik en ik spuug hem in zijn gezicht. De jongen bedenkt ik geen moment en stoot hard met zijn vuist in mijn buik. Ik klap dubbel van de pijn en begin te schreeuwen van angst. Ik schreeuw dingen die ik anders nooit zou durven te zeggen. Ik wens hem de akeligste dingen toe. Maar het raakt de jongen niet, met een domme grijns op zijn gezicht veegt hij het fluim van zijn gezicht. Als ik even stil ben om naar adem te happen geeft hij Ramon weer het teken om me vast te pakken. Maar ik laat me niet zo maar pakken en ren onder zijn armen uit richting de geopende deur. Maar de jongen ziet het aankomen en gaat er wijdbeens voor staan. Maar ik ren door en hoop dat ik langs hem kan glippen. Ineens word ik weer vastgegrepen bij mijn bovenarm. Het is de ijzeren greep van Ramon. Meteen staak ik mijn ontsnappingspoging, het is toch zinloos.
‘’Maak jezelf nou niet zo moe schoonheid, die energie zul je zo meteen broodnodig zijn!’’ zegt de jongen. Met hangend hoofd laat ik me meeslepen naar de ‘make-over room’ zoals de jongen het noemt.

‘’Wat vind je ervan lekker ding.’’ Zegt de jongen terwijl hij me een spiegel voorhoud. Terwijl de tranen over mijn wangen stromen kijk ik naar mijn haar. Het is een stuk korter en helemaal zwart geverfd. Ik voel me verschrikkelijk met dit zwarte haar, het is alsof mijn laatste hoop op redding is verdwenen.
‘’Hou op met dat gejank!’’ schreeuwt de jongen ineens en hij geeft me een mep in mijn gezicht. Ik voel me ineens zo machteloos dat ik niks meer doe dan alleen nog harder huilen. Dit zint de jongen helemaal niet en hij krijg een gigantische woedeaanval waarbij hij me overal keihard trapt. Maar ik voel het nauwelijks, de pijn van mijn verdriet is te groot.

De jongen heeft voor grote blauwe plekken overal op mijn lichaam gezorgd. Overal waar zijn schoen mijn lichaam heeft geraakt zit een grote blauwpaarse plek. Het is mijn eigen schuld volgens de jongen, mietje dat ik was! Maar het kan me niks schelen wat hij vind, ik wil naar huis, terug naar mijn ouders, zusje…
Maar de hoop is voor mij weg, niemand zal me meer herkennen zonder mijn blonde lokken. Nooit zullen ze me vinden, en weer terug naar huis brengen. Bij het slechte vooruitzicht glijden er weer tranen over mijn wangen. Ik wil schreeuwen, rennen, schoppen of slaan, maar ik blijf bewegingloos zitten op de stapel kussens.

Ik ben benieuwd naar jullie reacties...

Groetjes, Minte

**Geplaatst**: 24-11-05 17:29

Re:

Geplaatst: 24-11-05 17:29

goed stuk weer!
ben alweer benieuwd naar het volgende stuk

!!
ga zo door !

**Geplaatst**: 24-11-05 17:36

Re:

Geplaatst: 24-11-05 17:36

ben ook benieuwd naar het volgende stukje, maar wel leuk geschreven!

**Geplaatst**: 24-11-05 17:43

Re:

Geplaatst: 24-11-05 17:43

Leuk!!Vind het goed geschreven hoor!!

**Geplaatst**: 24-11-05 17:52

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 24-11-05 17:52

Weer een mooi stuk,
ik vind niet dat het slechter is dan de andere stukjes,
vind het beide mooie stukken.
Wacht op een nieuw stukje!

**Geplaatst**: 24-11-05 18:00

Re:

Geplaatst: 24-11-05 18:00

vind dit ook een goed stuk!

op naar de volgende dan maar

**Geplaatst**: 24-11-05 18:03

Re:

Geplaatst: 24-11-05 18:03

Weer een leuk verhaal Minte, schrijf maar gauw verder

**Geplaatst**: 24-11-05 18:27

Re:

Geplaatst: 24-11-05 18:27

Leuk verhaal hoor ! Ik blijf het zeker volgen!
Kortom, je hebt er weer een fan bij !!

**Geplaatst**: 24-11-05 18:29

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 24-11-05 18:29

* wacht alweer op het volgende stuk..

Leuk Minte! Vind het echt een leuk verhaal!

**Geplaatst**: 24-11-05 18:44

Re:

Geplaatst: 24-11-05 18:44

ja goed verhaal!! ik wil meer!!

**Geplaatst**: 24-11-05 19:02

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst: 24-11-05 19:02

die energie zul je zo meteen broodnodig zijn > zal broodnodig zijn of zal je nodig hebben.
Bovendien ga je midden in het verhaal over in een andere tijd?
Eerst is alles in tegenwoordige tijd gescchreven, dan ga je verder in verleden tijd en vervolgens weer terug naar tegenwoordige tijd.

En verder: Inhoudsloze 'Verder / Meeeer / Goed verhaal' berichtjes zijn niet meer toegestaan op CB..

Je hebt een leuke schrijf stijl. Het leest gemakkelijk weg, alleen is het geheel nog niet echt diepgaand oid. Maar dat was vast ook niet de bedoeling.

**Geplaatst**: 24-11-05 19:18

Re:

Geplaatst: 24-11-05 19:18

Sabien_Horsi schreef:
Leuk verhaal hoor ! Ik blijf het zeker volgen!
Kortom, je hebt er weer een fan bij !!

Even een P.s, Je hebt me nu helemaal neveus gemaakt ! Ik ga namelijk bijna elk jaar naar Griekenland de laaste tijd!

Ik vind je heel goed schrijven, alleen dat het cursief is leest een beetje moeilijk vind ik..

**Geplaatst**: 25-11-05 08:19

Re:

Geplaatst: 25-11-05 08:19

Ik vind het erg spannend en ga zeker je verhaal volgen

**Geplaatst**: 25-11-05 10:27

Re:

Geplaatst: 25-11-05 10:27

weer een mooi stuk en het is zeker niet minder dan de andere stukken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-11-05 18:30

Re:

Geplaatst door de TopicStarter : 25-11-05 18:30

Hallo,!

Eve-Lien, die stukken in Verleden Tijd zijn zeg maar stukken waarbij ze terug kijkt op wat er is gebeurt. MAar als er meer zijn die het heel vervelend vinden lezen houd ik ermee op, maar ik vind het zelf wel lekker schrijven eerlijk gezegd!

Verder wil ik iedereen heel erg bedanken voor de leuke reacties!

Groetjes, Minte

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-11-05 20:38

Re: [Verhaal] Ontvoerd in Griekenland

Geplaatst door de TopicStarter : 25-11-05 20:38

Hallo!

Hier alweer een lekker stuk, ik begon met schrijven en het ging zo lekker dat ik het stuk in één keer door heb geschreven. Ik ben er zelf best tevreden over en ben benieuwd naar jullie reacties!

Urenlang blijf ik op die kussens zitten, terwijl ik nadenk over mijn leven. Over de dingen die ik samen met mijn moeder deed, mijn vader die ik een dikke kus gaf, en zelfs over mijn kleine zusje op de lieve momenten. Aan het eind van de middag gaan ze me weer halen, dan zal ik leren hoe ik me moet gedragen als barkeeper. Maar ik wil het niet leren, ik wil iets onmogelijks; ik wil naar huis. Ik pak een pluk haar in mijn hand en kijk naar de zwarte kleur. Langzaam sluiten mijn vingers zich om de pluk en ik geef er een harde ruk aan. Een aantal haren laten los en blijven bewegingloos in mijn hand liggen.
Ik staar naar het zwart en zie ineens Mona voor me.
Een tijdje geleden werd ze er helemaal gek van om altijd te worden uitgescholden voor Dom blondje en besloot haar haren zwart te verven. Ze heeft twee schooluren moeten spijbelen om het voor elkaar te krijgen. Maar jammer genoeg was het resultaat niet om aan te zien! Ik heb er met mijn mobiel veel foto’s van gemaakt. Daarna ben ik met haar terug gegaan naar de kapper en ze heeft het weer blond laten verven.
Zij was trouwens niet de enige die ooit haar haar zwart had laten verven. Steven heeft het ook eens laten doen. Nog niet zo lang geleden eigenlijk…
Steven is één van mijn exen, maar wel één van de leukere. Hij kon me altijd aan het lachen maken met zijn grappen. Ook hij had zijn haar eens zwart geverfd om me te verassen. Toen ik terug kwam van een middag shoppen zat hij ineens in mijn kamer met pikzwart haar. Het stond hem enorm sexy en ik kon het niet laten om hem bijna meteen te bespringen.
Nu heb ik zelf zwart haar, maar dit is niet mijn keuze geweest. Ze hebben het gewoon gedaan, of ik het nou leuk vond of niet. Ze hebben het zwart laten verven zodat niemand me kan herkennen, zodat ik niet meer terug naar huis kan. Zodat ik bij hun achter de bar kan staan om mensen te vermaken, en drinken in te schenken.
Daarvoor hebben ze lekkere dingen nodig, maar die kwamen niet op hun advertenties af. Daarom namen ze me mee, want kwamen de meiden niet op hun af, dan haalden ze ze wel. Tenminste dat was wat ze tijdens het verven van mijn haar zeiden.
Er wordt hard op de deur geklopt en bijna meteen zwaait hij open. De jongen komt binnen samen met Ramon. Ik laat me van mijn plek trekken en sjok met Ramon mee. Ik wil me niet meer verzetten, want het heeft toch geen zin. Ze leiden me naar de club zelf.
‘’Allereerst wil ik zeggen dat ontsnappen voor jouw onmogelijk is. Ramon staat de hele avond bij de deur en zal alles controleren. Probeer ook niet andere mensen argwaan te laten krijgen, want als ik dat merk dan krijg je drie dagen lang gen eten meer. Verder houd ik jouw ook de gehele avond in de gaten vanuit de bar aan de andere kant van de zaal.’’ Zegt ze jongen met een gemeen lachje. Ik laat mijn hoofd zakken en kijk naar de vloer. Op deze vloer word waarschijnlijk elke zaterdag avond gedanst, op deze vloer maken mensen plezier. Maar deze vloer maakt mij alleen maar verdrietig.
‘’De muziek is hier erg luid en mensen zullen op deze lijst hun drankje aanwijzen. Handig voor jouw dus, want jij zult wel geen woord Grieks spreken.’’ Zegt hij en hij kijkt me doordringend aan. Maar ik kijk niet terug, ik blijf maar staren naar het patroon op de vloer.
‘’De drankjes zijn verder niet moeilijk te onthouden, op bijna elk etiket staat met duidelijke letters geschreven wat het is.’’ Ineens schraapt Ramon luidruchtig zijn keel en begint Grieks te praten tegen de jongen. Het is de eerste keer dat ik Ramon wat hoor zeggen. Tot zover heb ik hem nog nooit wat horen zeggen, in welke taal dan ook. Na een tijdje keert de jongen zich weer naar mij.
‘’Als er vervelende bezoekers zijn, die niet hun munten willen geven of dergelijke is hier een rode knop...’’ En hij wijst naar een knop aan de onderkant van de bar.
‘’…Als je daarop drukt zullen er meteen twee uitsmijters verschijnen.. Verder, je zult een seintje krijgen als het tijd is voor meer actie; als je begrijpt wat ik bedoel.’’ Zegt hij met een dikke knipoog.
‘’Maar ja, voor de duidelijkheid; je gaat dus ervoor zorgen dat vooral de jongens even lekker mogen genieten van jouw lichaam. Al snel loopt het dan weer lekker en kun je weer mensen hun drinken geven. Nog vragen?’’ Ik reageer niet en dat vind de jongen maar niks. Hij schopt tegen mijn scheenbeen en herhaalt zijn vraag. Langzaam schud ik mijn hoofd en sjok met hem mee naar weer een andere kamer vol lingerie, minirokjes en veel te kleine topjes. Zwijgend trekt de jongen van alles uit het rek en houd het voor mijn lichaam. Bij sommige kledingstukken knikt hij tevreden en legt ze dan apart. Normaal zou ik het helemaal te gek vinden om in die kleren te dansen. Ik zou me tegen leuke jongens aanvleien en sexy dansen. Maar ik weet dat als ik ze nu aanheb dat ik me naakt zal voelen, onprettig. Ik heb ze niet voor mezelf aan, maar voor een ander.
‘’Daar kan je je verkleden.’’ Zegt de jongen wijzend naar een deur. Hij drukt me het stapeltje kleren in de handen en geeft me een duwtje in de goede richting.
‘’Nee.’’ Breng ik uit.
‘’Wat nee?’’ schreeuwt de jongen. Ik laat mijn hoofd weer hangen en loop richting de deur.

Ik heb alles om de beurt aan moeten doen en het hem laten zien. Dan zat hij aan me, aan míjn lichaam met zíjn handen. Ik wilde het niet, maar liet hem begaan. Wat kon ik er ook tegen doen?
Uiteindelijk heeft de jongen een rokje (maat; Washandje) en een sexy doorschijnend truitje voor me uitgezocht. Onder het rokje krijg ik een glitterend string, en onder het truitje niks; ik mag anderen mijn borsten niet onthouden. Daarna hebben ze me een bord eten gegeven en met weer in mijn kamertje gestopt. Ik heb het opgegeten en ben gaan liggen op het matras, waar ik nu nog steeds lig, wachtend tot de slaap mijn ogen doet dichtvallen.
Nog twee dagen, dan zal ik achter de bar moeten staan om andere mensen te bedienen, met nauwelijks kleren aan. Hoe kon ik het ooit fijn vinden om in die hoerenkleren rond te lopen. Om ze überhaupt aan te passen, hoe kon ik ooit zo gek zijn?
Was ik maar gewoon dik geweest, desnoods met puisten op mijn gezicht. Dan hadden ze me niet hier heen gebracht. Dan was ik nog lekker thuis geweest bij mijn familie. Ik voel de tranen weer komen maar onderdruk ze. Er zijn al teveel gevallen.
Ik denk aan mijn moeder, hoe ze me in slaap zong toen ik nog klein was. Ik denk na en ineens herinner in me de woorden. Zacht fluisterend zing ik het liedje.
Als ik de laatste woorden uitspreek worden mijn oogleden zwaar en vallen naar beneden…

Mijn ontbijt staat al naast me als ik wakker word. Veel langzamer dan de dag ervoor eet ik het op. Wat zouden ze vandaag met me van plan zijn?
Ik hoop dat ze me hier laten zitten en me gewoon met rust laten. Of dat er een wonder gebeurt en ik weer terug kan, naar mijn ouders. Ik slik de laatste happen brood door en hoor hoe er weer op de deur word geklopt. Zonder weer op mijn antwoord te wachten gaat hij open en stapt de jongen binnen.
‘’Douchen schoonheid.’’ Zegt hij met een brede glimlach.
‘’Ik wil hier niet douchen.’’ Probeer ik.
‘’Jij kan wel meer willen, maar ook een lekkere stoot als jouw moet douchen.’’ Zegt hij en hij drukt me kleren in mijn armen. Ik kijk er verbaasd naar.
‘’De rest ligt in de douche.’’ Met hetzelfde woordje als altijd laat de jongen Ramon weer verschijnen die me naar de douche brengt. Maar ik wil me niet meer overgeven aan de jongens en begin me aan de vensterbank vast te klampen.

Dikke Kus Minte

Laatst bijgewerkt door Minte op 25-11-05 20:49, in het totaal 1 keer bewerkt