Bokt.nl

Citaat:

Langzaam doe ik mijn ogen open en kijk om me heen. Even rustig wakker worden hoor.
Vliegtuig? Thom? Oja ik ga naar Venetië! Wat een heerlijk ontspannend idee! Twee weken, op iemand anders kosten heerlijk vakantie houden.
En Thom maar denken dat ik overwerkt, gespannen en ongelukkig ben. Hij moest is-
eens weten.
Ik kan m’n geluk niet op op dit moment, Venetië, hoe kan een mens dan ongelukkig zijn?
Ja oké Pieter en die leuke ‘ik-kom-hier-toch-wel-mee-weg’ actie van hem was nou niet zo goed voor m’n humeur maar ik houd het er maar op dat die twee elkaar verdienen!
Als ik naast me kijk zie ik dat Thom ligt te slapen, met zijn lippen een beetje getuit.
Opeens krijg ik een gemeen, maar erg leuk idee.
Ik pak mijn tas en zoek mijn rode lipstick van Chanel. Langzaam breng ik mijn hand met de lipstick erin naar de mond van Thom en heel zacht haal ik de lipstick over zijn onder- en bovenlip.
Grinnikend val ik achterover, terug in mijn stoel. Lang leve vakantie, zie je hoe mijn gespannenheid ineens weg is? Ik smeer zomaar lipstick op de lippen van mijn baas, rode nog wel! Dat zal ‘m leren… Mij gespannen en cynisch noemen.
Ik hoor een rammelend geluid, een stewardess loopt langs met een karretje vol drinken en hapjes.
“Champagne mevrouw?” vraagt ze me. Business class, heerlijk!
“Ja graag, lekker.” Zeg ik, vriendelijk glimlachend tegen haar.
“En voor meneer? Als hij wakker wordt?” Een beetje vreemd kijkt ze naar Thom, waarschijnlijk om zijn prachtig rode lippen bedenk ik me met een grijns.
“Ja hoor, doet u hem ook maar een glaasje!” Zo lang hij slaapt is dat glaasje voor mij denk ik bij mezelf. Als je op vakantie gaat, doe het dan gelijk goed!

Een half uur later wordt ons gevraagd onze riemen vast te maken voor de landing. Ik schud Thom wakker en nog half slaperig maakt ook hij zijn riem vast.
“Gaan we al landen?” vraagt hij me.
“Ja, daarom moet je ook je riem vast doen.” Zeg ik. Ineens schiet ik in de lach als ik kijk naar zijn lippen. Het is ook echt geen smoel, wat een kreng ben ik eigenlijk zeg haha.
“Thom, je moet even met een doekje of zo je lippen afvegen.” Zeg ik met een rood hoofd en ik schiet weer in de lach.
Met een verbaasd hoofd pakt hij een zakdoek en veegt over zijn lippen. Hij kijk naar de zakdoek en ziet het rood van de lipstick.
“Jezus Maaike! Vind je dat nou echt grappig? Is het er helemaal af? Ik loop straal voor joker zo.” Zegt hij. Zijn stem probeert boos te klinken maar ik hoor dat hij het ergens wel humor vindt.

Eindelijk mogen we onze stoelen uit. Ik ben helemaal stijf van het lange zitten.
Ik pak het tasje dat mee mocht als handbagage en loop achter Thom het vliegtuig uit.
Zodra ik boven aan de trap sta die naar de grond leidt voel ik de warmte van buiten. Zo, dat vest mag wel uit! Ik loop de trap af en haal mijn zonnebril uit mijn tas.
Heerlijk zo’n warme zon met koel briesje.
Thom is de trap al af en staat beneden op me te wachten. “Wauw, die zonnebril staat je goed. Zou mij ook wel staan met die lipstick van daarnet erbij!” zegt hij met een speels glimlachje op zijn gezicht.
“Helemaal mee eens. Kom we gaan onze koffers halen.” Praat ik erover heen.
Stil en van het weer genietend lopen we naar de band waar onze koffers op staan. Snel grissen we onze koffers eraf en lopen naar de uitgang van het vliegveld.
We houden en-een taxi aan en Thom zegt de naam van het hotel. De taxi rijdt weg en ik kijk uit het raam, genietend van het mooie landschap.
Na een kleine 40 minuten rijden stopt de taxi voor een prachtig gebouw. Het staat aan een gracht, los van de andere gebouwen erom heen. Het is helemaal wit geverfd met schattige, donkergroene balkonnetjes waarvan de spijlen allemaal sierlijke vormen hebben. Langs de muur boven de ingang klimt een prachtige plant met witte bloemen eraan omhoog.
De taxichauffeur haalt onze koffers uit de achterbak, neemt zijn geld in ontvangst, stapt weer achter het stuur en rijdt weg.
Thom en ik lopen vol bewondering het trappetje naar de ingang op. De trap en de muur om de ingang heen zijn betegelt-betegeld met prachtige, kleine, felgekleurde tegeltjes.
Dit soort hotels zie je alleen in films!
We komen aan in de hal en lopen door naar de receptie. Een aardige man van een jaar of 40 staat achter de balie en geeft ons de sleutel voor de kamer.
Aangekomen in de kamer zie ik dat er gelukkig twee één persoonsbedden staan, met Thom in één bed was me toch even te ver gegaan.
“Dit is echt geweldig! Dit hotel, de plek… echt ‘wauw’ gewoon!” zeg ik met een stralend gezicht naar Thom.
“Ja, ik weet wel wat ik uit moet kiezen. Hier zal je wel tot rust komen denk ik zo?” antwoord-antwoordt hij.
Ik krijg weer zin om lipstick op hem te smeren. Tot rust komen, alsjeblieft zeg ik ben geen bejaarde! Nou goed, laat hem maar lekker. Hij betaald-betaalt tenslotte!
Met mijn toilettas onder mijn arm loop ik richting de badkamer om mijn spulletjes in te ruimen. Dan valt mijn oog op iets…
“EEN JACUZZI!!” roep ik blij op een toon alsof hij gevuld is met briefjes van honderd.
“Voor je ontspanning schoonheid.” Roept Thom vanuit de inloopkast.
Ontspanning, ontspanning… Thom kan me wat! Hij mag zeggen wat hij wil want ik heb een jacuzzi!
Overenthousiast loop ik naar de wastafel die omringd is door kastjes en planken. Ik pak mijn toilettas uit voel me helemaal thuis. Dit houd ik wel vol twee weken.
Ik loop de badkamer uit richting de slaapkamer. Aan de slaapkamer grenst een balkonnetje. Ik loop het balkon op en geniet van het uitzicht.
Dromerig sta ik voor me uit te kijken als ik ineens op mijn heupen twee handen voel. Langzaam gaan de handen richting mijn ogen en opeens zie ik niks meer.
Een stem fluistert in mijn oor, “Eindelijk, alleen wij twee. Dit worden twee geweldige weken.”
Met een ruk draai ik me om en kijk in de dromerige ogen van Thom.
“Hoo even Thom. Jij gaat wel erg snel, als het al zo ver gaat komen deze twee weken. Ik ben hier niet heen gegaan om twee weken alleen met jou te kunnen zijn. Als ik jou moet geloven ben ik hier voor mijn rust en dat bevalt me momenteel eerlijk gezegd een stuk beter dan het idee twee weken met jou te moeten kleffen!” zeg ik fel, misschien iets te fel.
Ik zie het gezicht van Thom betrekken. “Sorry… ik dacht, omdat je mij mee hebt gevraagd…” stamelt hij.
“Ja sorry, ik reageerde wel erg heftig. Maar je moet niet meteen de raarste dingen gaan denken!” zeg ik, met een nu iets vriendelijkere stem.
Opeens hoor ik geschreeuw van beneden. Ik buig me over het balkon en kijk wat er aan de hand is. Twee mannen staan tegen elkaar te schreeuwen, één in het Italiaans en één in gebrekkig Engels. Ik kan er half uit opmaken dat het over geld gaat.
Ik kijk nog eens goed want de Engelse stem komt me wel erg bekent-bekend voor. Die stem heb ik vaker gehoord maar dan terwijl er Nederlandse woorden uitkwamen.
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en terwijl ik dat doe kijkt de persoon om en naar boven.
Er gaat een schok door me heen en een vlaag van paniek overvalt me. Nee! Dit kan niet waar zijn. Wat doet hij hier? Hij hoort in Nederland te zijn! Rotzooien met mijn ex-secretaresse! Pieter hoort in Nederland te zijn, rotzooien met mijn ex-secretaresse!