Marja schrok toen ze naar achteren keek. Er stond een zwart gedaante bij haar benen, en iets greep haar bij haar broek. Marja durfde niks te zeggen, en zag nog een zwart gedaante op haar af komen. Marja keek snel om, maar de man bij de lantaarnpaal. Ook hij was weg.
Marja werd gepakt bij haar broekspijp, en haar been werd omhoog te trokken. Marja wilt een gil geven, maar voor ze dat doet, ziet ze wat haar been omhoog houdt. Op dat moment dat ze het beseft wordt haar been losgelaten. Marja ziet dat een van de vieze paarden, haar been vast had. Het beestje was gewoon nieuwschierig wat in de wei lag.
Marja was meteen rustiger toen ze het wist, dat het paard degene was die haar broek pakte. Marja probeerde het paard te kunnen aaien. Het beestje was zo rustig en zo lief.
Ineens kwam de andere schim ook. Ook dat was een paard. Marja voelde zich heel relaxt bij de paarden. Ineens schoten de paarden weg...
Marja hoorde ook iets. Een auto, die veels te hard reed. marja keek richting de weg, en zag een politie wagen. De wagen stopte voor de wei, en de agenten hadden zaklampen. Ze deden de lichten aan, en schenen door de wei. Marja probeerde zich zo dicht mogelijk tegen de grond te liggen. Boven haar stopte een zaklamp. “Wat ligt daar?” Vroeg een agent aan de ander. “Ooh dat is vast een haas”
De agenten gingen de auto weer in en reden verder.
[i]Opgelucht haalde Marja weer adem. Marja ging zitten, en keek naar de paardjes. Ze aaide ze en liep weer naar huis. Haar droom was echt een droom, een ilusie.
Marja liep richting haar huis. Dacht nog aan de enge minuten met de dronke mannen. Ineens kreeg ze kippevel op haar armen. Marja keek om haar heen, en wist even niet meer waar ze was. Ze liep door, in het pikke donker, en kreeg het koud. De wind zette op, en iets zij haar dat ze moest op schieten. Marja rende de over de weg, en ineens zag ze twee felle lampen op haar af komen. Marja stopte midden op de weg, en besefte dat het een auto was. Ze sprong opzij, maar de auto was te snel...
Daar lag ze, op de grond. Haar enkel deed zeer. Ze wou schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit haar mond. De auto stopte, iemand stapte uit, en mompelde iets. De passagier ging weer terug de auto in, en reed weer verder. Marja keek naar de auto, en zag dat het een wit busje was. Marja greep naar haar enkel, en probeerde op te staan. Ze probeerde naar huis te hinkelen.
Thuis aangekomen, was haar moeder al wakker. "Waar was jij jonge dame?"
Hey ik heb ff alles bijgelezen. Ik vind dat het verhaal een leuke wending heeft. In het begin wist ik niet waar het heen zou gaan en had dit niet verwacht. Maar 't is leuk om te lezen en ga het zeker volgen ga zo door! Dit doe je beter dan je tekend gehehehe.
"Waar was je?" Vroeg haar moeder nog maals. Marja zei niks, hinkelde verder naar een stoel die aan de keukentafel stond. Marja ging zitten, en legde haar zere enkel op tafel. "Hoe komt dat? En waar was je?" Vroeg haar moeder boos en streng. " Ik was even een rondje lopen" Andwoorde Marja stug. Marja bekeek dr enkel, die erg opgezwollen was. Marja d'r moeder liep naar de koelkast en opende de vriezer. Ze haalde er ijsklontjes uit, en gaf ze aan Marja. "Hier mee word de zwelling minder" Zei ze bezorgd. Marja pakte de ijsklontjes aan en legde deze op haar enkel. "Auw" Mompelde marja kwampachtig. Marja haar moeder liep naar de trap, en zei niets meer.
Marja keek naar haar enkel. 'Dik gekneusd! Of gebroken' Dacht Marja in haar zelf. Ze keek naar de klok. 'Jemig! 5 minuut voor 3'. Ze haalde haar enkel en de ijsklontjes van tafel, en hinkelde naar de bank. Daar legde ze haar enkel neer, en ging zitten. Ze keek in de krantenbak die naast de bank stond. Ze pakte een stapel kranten, en keek of er wat leuks in stond.
Na vijf kranten, zag ze een brief liggen. Marja las wat er op stond.
" Aan Marja"
Marja had deze brief nog nooit gezien! Ze opende de enveloppe en haalde er drie papieren uit. Ze begon met lezen...
Marja keek naar de brief. De brief was getypt, en kwam vermoedelijk uit een computer. Marja las de brief:
'
Marja, dit is misschien niet leuk om te lezen, maar ik heb er met manon over gehad en wij zijn ergens uit gekomen.
Het is maar beter dat wij geen contact meer met elkaar hebben. De dagen dat jij bij mij hoort te zijn, wil ik met mijn gezin door brengen. Klinkt misschien heel banketstaaf, want jij blijft altijd mijn meisje, maar dit is het beste zo!'
Marja stopte met lezen. De tranen sprongen in haar ogen. Een snik kwam van uit het niets. ' Manon, hoe kon die tuthola dit nou besluiten met mijn vader? Hoe komt het dat hij met "zijn gezin" meer tijd wilt door brengen, als ik maar 1 keer in de 14 dagen bij hem ben? Hij woont daar, heeft daar zijn plekje, komt nooit het huis uit, en wilt NOOIT met mij leuke dingen doen. Alleen maar suffe musea's bezoeken, of die speeltuintjes, voor Dorien en Claudia (de dochters van Manon uit het vorige huwelijk). Nooit zijn we met z'n tweetjes, zo als het wel hoord te zijn'
Marja las de brief verder:
' Ik bel je wel, om weer eens wat samen leuke dingen te doen. Lijkt mij heel leuk, maar de eerst komende tijd heb ik het zo druk. Het huis word verbouwd, komt een kinderkamer bij. Oo nu ik er toch over schrijf, ik moet je wat vertellen. Manon is zwanger van mij! Leuk he? Krijg je er een broertje of zusje bij. Ben je niet meer alleen.
Nou lieverd, ik bel je zo snel mogelijk oke?
Kus kus Pappa en Manon en de kids! '
Marja keek op het andere papiertje, en zag een tekening die Dorien en Claudia hadden gemaakt. Vijf poppetjes, vader, moeder, en 2 middel grote kindjes, en een baby in de kinderwagen.
Marja was razend! De tranen bleven maar komen, de snikken werden harder en harder. Marja pakte een kussen van de bank, en smeet hem zo hard als ze kon op de grond. Kwaad was ze, heel kwaad. Haar kwaad was zo groot, als haar verdriet was. Ze kon het niet geloven. Hoe kon dit gebeuren? Wat heeft ze gedaan, waardoor het zo ver is gekomen?