Bokt.nl

Citaat:

Toen Sandra bij het lokaal aankwam waren de meesten al gaan zitten en begonnen aan hun onverwachte SO. Sandra was eigenlijk wel blij met dit SO, want het hoofdstuk waar ze mee bezig waren was heel makkelijk, dus kon ze haar cijfer nog wat opkrikken. Bovendien dacht ze dat het nu ook niet zo zou opvallen dat haar ogen rood waren. Na een goed half uur lekker doorgewerkt te hebben was ze klaar. Ze had alle vragen kunnen beantwoorden, en twijfelde maar bij eentje. Ze draaide haar vel om en keek uit het raam. Een moeder met een kinderwagen en een kindje op een fiets kwamen voor bij. Het was amuserend om te zien hoe de moeder het kind zover probeerde te krijgen om niet te ver vooruit te gaan. Ook waren er twee mannen bezig blaadjes weg te blazen. Sandra vond het heerlijk om lekker uit het raam te staren en een beetje dag te dromen. Haar humeur verbeterde langzaam. Na zo’n tien minuten landde er een brief je op haar tafel. Sandra schrok op en vouwde het open.

Ga je zo mee naar de friettent? In ieder geval ik en Lieke gaan.
xxx Floor

Ps so goed gemaakt?

Of ze ‘zo’mee ging naar de friettent? Hoezo, zo? Wilden ze dan spijbelen? Daar had ze helemaal geen zin in. Haar ouders waren al kwaad genoeg vanwege haar cijfers. En Floor spijbelde normaal toch nooit? Niet dat zij dat normaal wel deed, maar Floor was altijd heel erg braaf. Die had namelijk hele strenge ouders. Nog erger dan de hare! Sowieso had ze eigenlijk geen zin om naar de friettent te gaan. Ze wilde graag naar huis. Sandra draaide het briefje om en schreef:


Weet je wel zeker dat je wilt spijbelen?

Daarna verfrommelde ze het tot een propje, en gooide het terug. Floor vouwde het open en las wat Sandra geschreven had. Ze grinnikte.

Natuurlijk ga ik niet spijbelen! Wat denk je? Met mijn ouders?
We zijn na dit uur uit! Het vijfde en het zesde uur vallen uit!

Toen Sandra dit las was haar humeur weer helemaal goed. Dan kon ze gewoon naar huis en daar lekker tv kijken, relaxen en niet meer aan vervelende dingen denken. Dat klonk erg aantrekkelijk. Terwijl ze zat te genieten van dit vooruitzicht ging de bel. ‘Oke, SOs inleveren.’ beval de leraar. Terwijl sommigen hun laatste zinnen afmaakten stonden Sandra en Floor op en pakten hun rugzakken. ‘Dus, ga je mee?’ vroeg Floor. ‘Eh, ik denk dat ik naar huis ga.’ zei Sandra. ‘O,’ zei Floor een beetje teleurgesteld, ‘Waarom?’ ‘Gewoon, heb ik zin in. Even lekker voor de tv hangen.’ zei Sandra, hopend dat Floor niet kwaad zou worden. ‘Oke, dan.’ antwoordde Floor, zichtbaar een beetje beledigd.

Citaat:

Sandra fietste naar huis. Heerlijk dat ze niet nog meer uren op school had hoeven doorstaan. Strakjes ging ze eerst een ei bakken, en het vervolgens lekker voor de tv opeten. Ze hoopte dat er iets leuks op tv zou zijn, maar anders ging ze Pirates of the Caribbean wel nog een keer kijken. Die had ze van Chris gekregen voor haar verjaardag. Of ze ging lekker internetten. Ze vond MSN’en zo leuk! En ze wist eigenlijk niet eens waarom. Het was misschien nog wel leuker dan tv kijken. Ze kon ook nog MSN’en, terwijl ze tv keek. Haar vader had wireless internet aangemaakt. Dat was echt cool. Nu kon ze overal internetten! Zelfs in de tuin! Waarom ze in de tuin zou willen internetten wist ze niet, maar het feit dat het kon was toch wel leuk. Ze ging onder een viaduct door. Bijna thuis, alleen nog rechtdoor tot de rotonde. Daar naar rechts en dan was ze er. Soms wilde ze dat haar moeder haar met de auto bracht. Dat was natuurlijk niet gezond, maar altijd maar fietsen was toch wel erg saai. Er was ook niemand om met haar mee te fietsen. Tenminste, niet dat ze wist. Misschien moest ze het toch nog maar eens aan een paar mensen vragen, dacht ze. Ze sloeg rechtsaf en ging haar poort door. Ze zette haar fiets in de schuur en liep naar binnen. Hmm, de deur was op slot. Zou haar moeder niet thuis zijn? Raar. Ze zocht haar sleutel op en maakte de deur open. Er lag geen briefje op tafel. Nou ja, haar moeder zou het wel vergeten zijn. Die had natuurlijk ook verwacht dat ze pas om half drie thuis zou komen. Sandra hing haar jas op en begon een ei te bakken. Toen ze klaar was volgde ze haar idee en ging MSN’en en tv kijken.

Citaat:

Sandra fietste naar huis. Heerlijk dat ze niet nog meer uren op school had hoeven doorstaan. Strakjes ging ze eerst een ei bakken, en het vervolgens lekker voor de tv opeten. Ze hoopte dat er iets leuks op tv zou zijn, maar anders ging ze Pirates of the Caribbean wel nog een keer kijken. Die had ze van Chris gekregen voor haar verjaardag. Of ze ging lekker internetten. Ze vond MSN’en zo leuk! En ze wist eigenlijk niet eens waarom. Het was misschien nog wel leuker dan tv kijken. Ze kon ook nog MSN’en, terwijl ze tv keek. Haar vader had wireless internet aangemaakt. Dat was echt cool. Nu kon ze overal internetten! Zelfs in de tuin! Waarom ze in de tuin zou willen internetten wist ze niet, maar het feit dat het kon was toch wel leuk. Ze ging onder een viaduct door. Bijna thuis, alleen nog rechtdoor tot de rotonde. Daar naar rechts en dan was ze er. Soms wilde ze dat haar moeder haar met de auto bracht. Dat was natuurlijk niet gezond, maar altijd maar fietsen was toch wel erg saai. Er was ook niemand om met haar mee te fietsen. Tenminste, niet dat ze wist. Misschien moest ze het toch nog maar eens aan een paar mensen vragen, dacht ze. Ze sloeg rechtsaf en ging haar poort door. Ze zette haar fiets in de schuur en liep naar binnen. Hmm, de deur was op slot. Zou haar moeder niet thuis zijn? Raar. Ze zocht haar sleutel op en maakte de deur open. Er lag geen briefje op tafel. Nou ja, haar moeder zou het wel vergeten zijn. Die had natuurlijk ook verwacht dat ze pas om half drie thuis zou komen. Sandra hing haar jas op en begon een ei te bakken. Toen ze klaar was volgde ze haar idee en ging MSN’en en tv kijken.

Citaat:

Terwijl de computer opstartte zette ze de tv aan. Er was een lieve reclame met puppy’s voor toiletpapier. Wat die puppy’s met toiletpapier te maken hadden was een raadsel, maar de reclame was in ieder geval lief. Haar ei was ook goed gelukt, maar waarom startte die computer zo traag op. Hehe, ze kon haar wachtwoord invullen. Snel typte ze ‘lampenkap’ en drukte op enter. Bah, ‘het door u opgegeven wachtwoord is incorrect. Probeer het opnieuw en druk op enter’. Langzamer typte ze ‘lampenkap’ en zag haar programma’s laden. Intussen zocht ze een leuk tv programma op, en haar relaxte middagje kon beginnen. Dacht ze.

Citaat:

Na zo’n tien minuten hoorde Sandra haar moeder binnenkomen. ‘Hoi!’ riep ze. Haar moeder hing haar jas op en deed de deur naar de woonkamer open. Ze ging zitten en keek een beetje bezorgd. ‘Eh, Sandra. Ik moet je iets vertellen. Schrik niet, maar eh... ik heb vandaag een auto-ongeluk gehad.’ Sandra schrok wel. ‘Een auto-ongeluk?’ vroeg ze, ‘maar ben je dan wel in orde?’ Haar moeder antwoordde dat ze zich nu prima voelde, maar dat de dokter had gezegd dat ze het waarschijnlijk pas een dag later zou voelen. ‘En de auto?’ vroeg Sandra voorzichtig. ‘Nou,’ zei haar moeder, ‘dat is een ander verhaal.’ De auto bleek met 60 km per uur door een andere auto geraakt te zijn toen haar moeder naar links wilde gaan, en daar net iemand vandaan kwam. De man was door het rode licht gereden, omdat hij perongeluk het verkeerde pedaal indrukte. Omdat haar moeder naar links wilde, stond haar auto voor de klap naar links gedraaid, daarna echter, stond hij een baan verder naar rechts gedraaid. Haar moeder had de andere auto niet zien aankomen en schrok zich naar toen haar auto ineens ergens anders heen ging en er iets wits, de airbag, in haar gezicht vloog. Haar auto was alleen aan de voorkant geraakt, en ze kon nog gewoon uitstappen, maar of hij ook repareerbaar was? Waarschijnlijk niet. Sandra schrok ervan. Wat een verhaal. Ze had gedacht een middagje lekker te relaxen, maar integendeel. Ze wist niet wat ze moest doen. Haar moeder zag er normaal uit. Maar na zo’n verhaal kon ze toch niet gewoon verder gaan met waar ze mee bezig was? Ze zette de tv uit en vroeg of ze iets kon doen. Haar moeder antwoordde dat dit niet nodig was en ging thee zetten. Sandra keek of er iemand online was, zodat ze dit verhaal met iemand kon delen. Ze moest het even kwijt, want ze wist niet hoe ze er mee om moest gaan. Haar moeder stond achter het fornuis alsof er niks gebeurd was, terwijl ze niet meer dan een uur geleden door een auto geraakt was. Sandra visualiseerde zich het ongeluk. Plotseling drong het tot haar door hoeveel geluk haar moeder had gehad. Als ze een seconde later het kruispunt was gepasseerd had de man niet de vóórkant van de auto geraakt, maar het midden, precies waar haar moeder zat. Dan had Sandra waarschijnlijk niet eens meer een moeder gehád. Het duurde even voordat dat tot haar doordrong. Haar moeder had gewoon dood kunnen zijn, maar in plaats daarvan stond ze nu gewoon in de keuken thee te zetten. Wat een rare gedachte. En het ongeluk had ook helemaal niet aan haar moeder gelegen. Haar moeder was gewoon naar links gegaan toen het groen werd. Het was allemaal de schuld van die man. Die man was gewoon door rood gereden. Van binnen werd ze heel boos op die man, terwijl ze niet eens wist wie het was. Ze begon haar verhaal aan Chris te vertellen, alweer vergeten zijnd hoe bot hij tegen haar gedaan had. Maar Chris reageerde helemaal niet. Toen ze uiteindelijk ‘hallo?’ typte, kwam er als reactie alleen ‘ik ben bezig’. Sandra was weer teleurgesteld in haar vriendje. Zonder gedag te zeggen meldde ze zich af en ging naar boven. Ze probeerde haar huiswerk te maken, maar moest steeds aan het ongeluk en aan Chris denken. Ze begreep niet hoe iemand ‘bezig’ kon zijn, na zo’n verhaal gehoord te hebben.

Citaat:

Toen Sandra haar huiswerk eindelijk af had, ging ze naar beneden. Het had veel langer geduurd, want in haar gedachten had ze zich het ongeluk een paar keer voorgesteld en was met steeds meer vragen gekomen. Chris ging natuurlijk ook niet zomaar uit haar gedachten weg. Terwijl ze de trap afliep dacht ze: Als ik straks de deur open doe ligt mijn moeder daar dood op de grond; net zoals in een film. Ze schrok van haar eigen gedachte. De filmindustrie tastte je brein echt aan. Natuurlijk lag haar moeder daar niet dood op de grond; haar moeder was helemaal gezond. Het ongeluk had alleen de auto beschadigd, niet haar moeder. Toch nog een beetje bang deed Sandra de deur naar de woonkamer open. Ze zag haar moeder op de bank een boek zag lezen. Gelukkig, dacht ze. Ze had nooit beseft hoeveel impact een ongeluk in je familie op je had. Ze wist eigenlijk ook niet of ze nog wel in een auto durfde zitten. Als haar moeder een seconde later was geweest... Haar gedachten werden onderbroken haar moeder: ‘Is je huiswerk af?’ ‘Eh ja, mama’ zei Sandra, terwijl ze ging naast haar moeder op de bank ging zitten. ‘Mama?’ begon Sandra. ‘Ja?’ zei haar moeder. ‘Ik begrijp het niet van het ongeluk.’ Ze was even stil, maar begon toen een hele reeks vragen te stellen. ‘Waarom stopte die man niet? En waarom zag jij hem niet? En gaat die man nu betalen voor een nieuwe auto? En was het stoplicht voor jou echt groen? En hoe was het met hem? En is zijn auto nog heel? en hoe oud was hij? Of was het trouwens een zij?’ ‘Sandra, Sandra, kalmeer!’ zei haar moeder. Sandra stopte met haar vragen, maar begon ongeduldig met haar voet tegen de tafelpoot te schoppen. Haar moeder pakte haar hand. ‘Sandra, het is allemaal goed met mij. Dat is toch het belangrijkste?’ Sandra schrok. ‘Natuurlijk!’ riep ze, ‘Natuurlijk is dat het belangrijkste! Maar ik wil het gewoon weten. Ik begrijp het gewoon niet. Hoe ...’ Sandra’s moeder onderbrak haar weer. ‘Ik snap het wel, ik snap het wel.’ zei ze en ze begon uit te leggen wat er nu precies gebeurd was en dat het goed geregeld was. Sandra kalmeerde een beetje. Aan het eind van het gesprek gaf ze haar moeder een knuffel. ‘Mama, ik ben zo blij dat je nog leeft!’ zei ze. ‘Ik vind dat we nooit meer ruzies om niks moeten hebben. Eigenlijk moeten we gewoon helemaal geen ruzies meer hebben.’ ‘Ik ook, maar waarschijnlijk zijn we dat morgen allebei al weer vergeten.’ zei haar moeder. ‘Nee, hoor.’ zei Sandra. Maar ze wist dat het waar was. Dat was best raar. Mensen waren gewoon best raar. Ze houden wel van elkaar, maar ze maken toch ruzie. En ze weten gewoon niet wat echt belangrijk is. En ze zijn eigenlijk allemaal slecht. Sandra nam zich voor om een goed mens te worden. Om niet meer boos te worden; om niet meer te zeuren. Ze had een gevoel van goedheid over zich heen gekregen. Helaas was dit alweer verdwenen toen haar moeder haar een uur later vroeg de afwas te doen, en ze zuchtend en klagend weigerde.

Citaat:

Sandra keek op haar klok, 7:57 AM. Bijna acht uur? Dan was ze veel te laat! Waarom had haar moeder haar niet gewekt? Dat deed ze normaal altijd om zeven uur! Sandra stond op uit haar bed en liep naar haar ouders’ slaapkamer! Ze deed de deur open met de gedachte boos op haar moeder te worden, maar besloot de deur weer dicht te doen en niks te zeggen, toen ze zag dat haar moeder vredig lag te slapen. Ze liep naar beneden en begon zelf de tafel te dekken. Wat was dat saai en vervelend; steeds maar heen en weer lopen met van alles en nog wat. Eigenlijk was het best lief van haar moeder dat ze dat elke dag voor haar deed. Dat had ze nooit zo beseft. En ze wilde nog tegen haar moeder gaan schreeuwen ook, toen zij het een keer vergeten was. En dat terwijl ze de vorige dag een ongeluk had gehad. Weer besefte Sandra dat ze eigenlijk helemaal niet aardig was. Weer nam ze zich voor om een beter mens te worden. Ze was verbaasd dat ze haar voornemen van gisteren zo snel al weer vergeten was. Toen ze de tafel had gedekt begon ze haar brood te smeren en op te eten. Terwijl ze een hap in haar mond stak, keek ze op de klok. Kwart over acht? O nee hè, dacht ze. Ze moest zich nog douchen, aankleden, opmaken, haar tas inpakken en naar school fietsen! En ze had nog maar vijf minuten! Ze gooide haar vork op tafel en rende naar boven. Wat kon ze aan? Ze moest snel iets pakken. Niet te moeilijk doen. Die broek? Nee, die was vies. En díe had ze gisteren al aan gehad. Dat kon wel, maar dat stond zo raar. Of moest ze daar niks omgeven? Ze moest wel opschieten. Had ze daar sowieso wel een trui bij? Of was het warm genoeg voor een T-shirt. Sandra werd gek van haar gedachten. Ze gooide haar kastdeur met een klap dicht en ging op haar bed zitten. Ze zuchtte. Ze wilde haar moeder om hulp vragen, maar wilde haar niet wakker maken. Waarom gingen dingen nou altijd fout als je haast had? Ze wist het antwoord eigenlijk wel: omdat je ze dan te snel wilt doen. Sandra kalmeerde zichzelf. Ze moest gewoon haar kast opendoen, een truitje en een broek pakken en dan snel douchen. Ze zuchtte opnieuw en keek op de klok. 8:21 uur. Haar eerste uur was begonnen. Ze zag Floor in gedachten een briefje naar Esther schrijven: ‘Waar is Sandra?’. Als dat haar tenminste wat kon schelen. Sandra stond op en liep zuchtend naar haar kast. Ze hoefde zich nu niet meer te haasten, want te laat was ze toch al. Ze opende de deur en zocht haar donkerblauwe spijkerbroek. Toen ze die gevonden had pakte ze een rood shirtje en vertrok naar de douche. Net toen ze de badkamer in wilde gaan kwam haar moeder uit haar slaapkamer gelopen. ‘Hoi,’ zei ze, ‘ik heb me verslapen.’ ‘Dat had ik al door, ja.’ mompelde Sandra. ‘Als jij nu gaat douchen, dek ik intussen de tafel, en dan breng ik je zo wel even met de auto naar school.’ zei haar moeder. Sandra zuchtte. Ze was inmiddels behoorlijk chagrijnig geworden. Een beetje bot riep ze: ‘Ten eerste heb ik de tafel al gedekt en gegeten en ten tweede heb je helemaal geen auto, want je hebt een ongeluk gehad!’ Haar moeder keek verbaasd en was even stil. ‘Dus daarom doet m’n nek zo’n pijn.’ zei ze toen. Toen barstten ze allebei in lachen uit. Vervolgens ging Sandra douchen, en haar moeder beneden thee zetten. De dokters hadden wel gelijk gehad: de pijn was inderdaad pas een dag later gekomen.