Bokt.nl

In de netste kleren die we hadden, stonden we de weer erna op het strand. Kelly en ik hadden van takken een boog gemaakt, en die helemaal versierd met bloemen. Daar zou Marieke onderdoor lopen als ze naar het altaar zou lopen. Nou ja, het altaar… We stonden in de avondzon te wachten op Marieke en Will. Een zacht briesje woelde door onze haren. Toen zagen we ze aankomen. Er verscheen een glimlach op onze monden toen we daar Marieke, met een gigantisch dikke buik, en in een mooie jurk gekleed aan de arm van Will zagen aankomen. Het wàs echt een perfect stel! Ze hadden nog nooit ruzie gehad, Marieke zorgde altijd zo goed voor hem, en hij was altijd zo zorgzaam. Het zou echt het perfecte gezinnetje worden! dacht ik grinnikend. Het perfecte gezinnetje op een piratenschip! Ze kwamen steeds dichterbij, en je zag het geluk in hun ogen, en de oprechte blijdschap in hun lach. Ze gingen voor Jack staan, en die glimlachte naar ze. Jack mocht hun trouwen, hij was tenslotte Captain! Hij was volgens mij de tekst vergeten, want hij zei maar wat! We moesten moeite doen om niet te lachen. `We are gathered here today, for the marriage of Will Turner and Marieke Bakker. Give each other the right hand, please..` Ze gaven elkaar de hand. `Copy me` zei hij tegen Will. Will knikte. `I, Will Turner..` `I, Will Turner` `Promise you, Marieke Bakker, stand by you in sickness and healt, in rich or in poor.` Will herhaalde het. Volgens mij moest er nog een stuk achteraan, maar blijkbaar was Jack dat vergeten. `Will you take Marieke Bakker as your lovely wife?` `Yes` antwoordde Will. Toen begon Jack hetzelfde praatje tegen Marieke, die ook eindigde met `yes`. Toen haalde Jack de 2 ringen uit zijn zak, die Will aan hem had gegeven. Het waren mooie, zilveren ringen. Die van Will was breed en dik, en die van Marieke was smal, en er zat een diamantje bovenop. Toen Marieke de ring om haar vinger kreeg geschoven, glansde ze helemaal, en Will lachte toen ook hij een ring omkreeg. Toen kusten ze elkaar, en juichten we, en klapten we allemaal. Will en Marieke hadden allemaal lekker eten en drinken gekocht, en Jack had hout gekocht, voor een kampvuur. Eerst gingen we eten op het strand, en daarna zaten we rond het kampvuur. Het was echt erg gezellig, en we vergaten de vreselijke periodes die we achter de rug hadden. Het was al laat toen we terug naar het hotel gingen, en onze bedden opzochten. De weken daarna meldden steeds meer mannen zich aan bij Jack, en the Pearl schoot echt op! 2 weken later zei Jack tegen ons:`I think we can leave next week!` Daar waren we erg blij mee, want Marieke hoefde nog maar 3 weken, maar kon haast niets meer! Ze was zo gigantisch dik! Ze kon nog geen 10 minuten staan of ze had al pijn in haar rug en in haar benen. Will was erg zorgzaam èn bezorgd geworden, ze hoefde dan ook bijna niets meer te doen. Will had het liefste dat ze de hele dag op bed bleef liggen, maar van Kelly en mij moest ze af en toe naar buiten. De dag voor het vertrek werkten Kelly, Will en ik niet. We moesten helpen met inladen. We hadden zakken meel, enigszins houdbare groenten en nieuwe stoelen en tafels ingekocht, want de oude waren er bijna allemaal uitgedreven. De hele dag liepen we met alles te sjouwen, en we waren dan ook doodop aan het eind van de dag. Maar het was allemaal de moeite waard, want morgen zouden we vertrekken! We gingen vroeg naar bed, want we wilden voor de middag weg zijn. Ik was best nerveus voor morgen. Ik merkte dat Jack erg vrolijk was, en het deed me goed om hem zo te zien. Ik ging dicht tegen hem aanliggen in bed, en zei grinnikend:`Well Captain Jack Sparrow, tomorrow we will see nothing but the ocean again!` Hij glimlachte, en we vielen snel in slaap.

Will hielp Marieke hun bed in. `Are you okay?` vroeg hij. Ze knikte. Hij ging naast haar liggen. Eigenlijk lag Marieke al een paar weken niet lekker, maar dat zei ze maar niet tegen Will, hij zou er alles aan doen om dat beter te maken, en hij had het al zo druk! Ze ging met haar hoofd op zijn borst liggen, en hij streelde met zijn vingers haar rug. Ze giechelde. Hij keek haar aan. `What?` vroeg hij glimlachend. `That tickels..` giechelde ze. Hij lachte. `Hey! The baby is kicking!` zei Marieke opeens. Will legde zijn hand op haar buik, en voelde hun baby tegen zijn hand schoppen. Hij lachte. Ook Marieke legde haar handen op haar buik. `My God, it is going wild!` lachte ze. Toen stopte de baby met schoppen, en gingen ze weer goed liggen. `I will be glad when the baby is born..` zei Will. `Yes, me too,..I am so curious what it will look like!` Will keek haar ontdeugend aan. `That is not the only reason` fluisterde hij. Marieke lachte. `The baby is not even born, and now you are already thinking of making more babies!` lachte ze. Hij gaf haar een lange zoen, en viel daarna in slaap. Marieke had er wat meer moeite mee in slaap te komen, maar haar ogen vielen na een tijdje toch ook dicht.

De volgende ochtend werd ik wakker van Jack, die zich aan stond te kleden. `Oh..ik ben nog zo moe!` dacht ik. Maar toen herinnerde ik me dat we vandaag weggingen, en sprong uit bed. Ik gaf Jack een kus, en sprong toen zelf ook in mijn kleren. We hadden gisteren alles al klaar gemaakt, dus we konden zo vertrekken. Ik keek op mijn horloge, en zag dat het toch al 9 uur was! Snel rende ik naar buiten, naar de bakker. Ik haalde wat brood, en nam afscheid van de man waar ik zo lang bij gewerkt had. Ik holde weer terug naar het hotel, en bracht iedereen wat brood. Toen we allemaal gegeten hadden, pakten we onze spullen, en gingen richting het strand. Will en Kelly hielpen met het ondersteunen van Marieke, het was nog best een eindje lopen naar het strand! Jay, mr.Gibbs, Glenn, Jack en ik namen de tassen mee, met de weinig bezittingen erin die we hadden. We liepen het stadje uit, en ik keek nog 1x achterom. San Juan zou ik waarschijnlijk nooit meer terugzien. Ik zag dat er al veel mannen stonden te wachten op het strand. Ik keek een keer omhoog naar het reuzachtige schip. Het schip waarop we zoveel meegemaakt hadden, en ook nog veel zouden meemaken! We gooiden onze spullen naar binnen, en de mannen begonnen met graven. We moesten een geul graven naar de zee toe, zodat het schip, als het vloed werdt, zo de zee in zou glijden. Ik hielp met graven, en het ging erg snel. We hadden al een diepe geul, en het water kwam steeds hoger te staan. Jack vond dat we al in het schip moesten gaan zitten, we zouden vanzelf de zee wel opkomen. Dus we gingen aan boord. Het was erg lastig om Marieke aan boord te krijgen. Ze moest helemaal omhoog klimmen via de touwen aan de zijkant. Ik vond het doodeng, maar Will en de anderen hielden haar gelukkig goed vast! Toen zij op het dek stond, gingen Jack en ik, de laatste twee, naar boven. We moesten een tijdje wachten tot het water ons mee zou nemen, en Jay kwam met het idee de zeilen alvast te hijsen, omdat de wind de goede kant op stond. Zo zou het wat sneller gaan. Jack vond het goed, en de mannen hesen de zeilen. Toen de wind in de zeilen kwam voelden we een enorme schok, en kwamen we los van het land. Iedereen juichte, en omhelsde elkaar. Eindelijk! Eindelijk was het moment weer aangebroken dat we de zee weer opkonden! Met the Pearl nog wel! Wie had dat ooit gedacht?! Ik was blij, maar dacht ook terug aan de storm, en het moment dat the Pearl zonk. Al die bemanningsleden,…we waren een hechte groep. We voeren steeds verder van het land af, en ik kon eventjes niet blij zijn. Ik kreeg een arm om me heen, en zag dat het Kelly was. `Ik weet waar je aan denkt..` zei ze. Ik glimlachte naar haar. Ik was blij dat ik Marieke en Kelly had. Wat had ik zonder hen gemoeten?! Ik keek achterom, en zag Marieke staan. Ik vond haar erg bleekjes, en observeerde haar even…

Nomineer dit bericht ×