Bokt.nl

**Geplaatst**: 31-05-08 17:25

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 31-05-08 17:25

Prachtig weer, het is zo professioneel geschreven, alsof het door iemand is geschreven die heel veel levenservaring al heeft. Ik heb hier absoluut bewondering voor: top ! Lachen

**Geplaatst**: 31-05-08 17:38

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 31-05-08 17:38

wauw

jammer dat dit alweer een van de laatste is, maar goed je kan niet eeuwen doorgaan.. Huilen van het lachen

**Geplaatst**: 31-05-08 19:02

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 31-05-08 19:02

erg mooi weer!
en ERG jammer dat dit één van de laatste hoofdstukken zal zijn!
ik lees het namelijk erg graag.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-06-08 13:04

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 01-06-08 13:04

Hoofdstuk achttien!
Ik vind al die reacties zo leuk, echt waar!
Ook de kritische reacties overginds, daar doe ik dan weer wat mee..
Zoals nu had iemand opgemerkt dat het hele 'probleem' wel erg snel was verklaard.
Daarom heb ik het nog eens overgelezen en was het wel met het commentaar eens, dus heb ik dat proberen te verwerken in dit stuk Slim

Hoofdstuk achttien

Het was een wonder dat ik niet van mijn stokje ging. De stank leek met de minuut erger te worden. Daarbij kwam dat ik het door de veel te kleine lift ontzettend benauwd kreeg. Ik probeerde de drang om terug te gaan en hem de huid vol te schelden, te onderdrukken. Mijn verstand wist dat, dat niet juist zou zijn maar mijn hart zei op dat moment anders. De lift kwam met een korte schokkende beweging tot stilstand op de tweede verdieping. De deuren schoven langzaam open en ik schrok toen ik de oude vrouw op me af zag komen. Zij wilde toch niet ook met de lift? Wel dus. Ze schuifelde voetje voor voetje naar de lift toe en perste zich langs me heen. Onder luid gekraak gingen de deur weer dicht. Ik stond met mijn rug platgedrukt tegen de wand van de lift en onze neuzen waren slechts een centimeter of vijf van elkaar verwijderd. Ik vroeg me af of de bewoners van de flat niet wat geld bij elkaar konden leggen om een fatsoenlijke lift te bouwen voor wat oudere mensen zoals deze vrouw. Vrijwel tegelijkertijd bedacht ik me dat je het niet breed had als je überhaupt in deze flat wilde wonen. Waarschijnlijk was dit meer een soort van noodoplossing, omdat je niets anders kon betalen. Geld wegleggen voor een betere lift zat er zodoende waarschijnlijk niet in. De lift stopte op de eerste verdieping en ik kon mezelf net in evenwicht houden.
‘Is er iemand overleden, kind?’
Ik schrok. Het laatste wat ik verwacht had was dat de vrouw op leeftijd tegen me zou gaan praten. Ze droeg een veel te grote gifgroene jas die vreselijk afstak tegen haar donkerblauwe laarsjes. Doch had het iets achteloos, iets charmants bijna. Ze keek me recht aan en glimlachte vriendelijk. Ik schudde mijn hoofd.
‘Ach, je ziet zo witjes..’
Ik klemde mijn kaken stevig op elkaar en probeerde weg te kijken maar ik was bang dat wanneer ik mijn hoofd zou draaien ik haar misschien een kopstoot zou geven. Dus bleef ik haar noodgedwongen aan staren. De lift zette zich met horten en stoten weer in beweging.
‘Je hoeft me niets te vertellen hoor. Ik ben ook maar een vreemde oude vrouw met een steekje los, maar soms lucht het op je hart uit te stortten bij iemand die je toch nooit meer ziet.’
Verwachtte ze nu dat ik mijn hele levensverhaal aan haar zou vertellen? Had ze geprobeerd me met deze woorden gerust te stellen? Als dat al zo was, was het in ieder geval grandioos mislukt. Dit had ik haar natuurlijk kunnen zeggen maar daar had ik het lef niet voor bovendien vond ik dat ik niet het recht had haar uit te kafferen terwijl ze het hoogst waarschijnlijk goed bedoelde. De lift kraakte, piepte en stopte op de begaande grond. De deuren gingen tergend langzaam open, nog langzamer als voorheen, als dat mogelijk was tenminste. Het liefst had ik mijn krukken laten vallen en was zo snel mogelijk naar buiten gestormd om de verschrikkelijke lucht niet langer in te hoeven ademen, maar ik hield me in en de oudere vrouw netjes voorgaan. Zodra ze de lift goed en wel uit was volgde ik haar en hinkte gehaast langs haar heen.
‘Sterkte!’ Riep ze me schor na.
Ik kon het niet opbrengen haar te bedanken. Met enig geweld duwde ik de deur open en hinkte naar buiten. Ik snoof de frisse lucht diep op in mijn longen en bleef even staan. Ik hinkte verder en liet me op de stoeprand zakken. Af en toe raasde een auto voorbij waardoor een koude windvlaag langs mijn gezicht streek maar of dat de werkelijke reden was dat mijn ogen zich met tranen vulde? Telkens slikte ik de brok uit mijn keel en pakte mijn mobieltje om Elsa te bellen maar eveneens telkens drukte ik het nummer weer weg en stopte hem terug in mijn zak. Mijn hoofd zat helemaal vol met alle informatie die ik zojuist gekregen had. Ik probeerde gebeurtenissen uit het verleden op te halen. Misschien bevatten een van deze gebeurtenissen wel een aanwijzing waardoor ik dit allemaal veel eerder had kunnen weten, maar ik kon me zo snel niets bedenken. Misschien was het ook wel tijdverspilling, want nu wist ik het toch? Er gleed een schrok door me heen toen er luid werd getoeterd. Ik schoot overeind en zag het kleine rode autootje van Elsa. Het portier aan de bestuurderskant vloog open en Elsa kwam naar buiten gestapt. Op een holletje kwam ze op me af.
’Waarom zit je hier? Heeft hij je iets aangedaan?’ Vroeg ze terwijl ze bij me neer hurkte en mijn haar uit mijn gezicht naar achter streek.
’Nee helemaal niet zelfs. Ik wilde gewoon even rustig zitten.’ Antwoordde ik naar waarheid.
‘Echt?’
‘Geloof je me niet?’ Beet ik haar toe.
Ik besefte dat het vijandiger klonk dan bedoeld was en prevelde een verontschuldiging.
‘Sorry, sorry! Zo bedoelde ik het niet. Ik ben gewoon een beetje van streek, geloof ik.’
‘Maakt niet uit lieverd, ik begrijp het best. Het is niet niks wat jij allemaal hebt meegemaakt en nog steeds meemaakt de afgelopen tijd. Maar het komt goed!’
Ik knikte licht en het beeld van de vrouw met haar kindje op het politiebureau schoot weer door mijn hoofd. Zo verbitterd en angstig wilde ik niet worden, wat er ook gebeurde.
’Laten we gaan.’ Zei ik en Elsa hielp me omhoog..

Soms stond ik versteld van zoveel begrip van Elsa’s kant. Ze vroeg me niets over wat er zich binnen de muren van de flat had afgespeeld, terwijl ze zelf op zijn minst een klein beetje nieuwsgierig moest zijn. Ze begreep dat het beter was te wachtten tot ik er zelf over begon. Dat deed ik pas die avond. Elsa had voortreffelijk gekookt. Ze had zich echt uitgesloofd en op het moment dat we terug waren gekomen had ze zich onmiddellijk naar de keuken begeven. We hadden ook niet meer met elkaar gesproken. Ik had haar tijdens de autorit enkel gevraagd hoe ze wist dat ik opgehaald kon worden, aangezien ik nog niet gebeld had. Ze antwoordde dat ze het lang genoeg vond duren. Pas toen we ons beide met een kopje thee op de bank hadden geïnstalleerd vertelde ik haar over het gesprek tussen mij en papa. Een van de vragen die al de hele tijd door mijn hoofd spookte besloot ik met Elsa te delen.
‘Maar het is toch bijna onmogelijk dat iemand zo agressief is geworden door enkel wat problemen rond een bevalling?’
Er viel een korte stilte waarin Elsa duidelijk over een goed geformuleerd antwoord nadacht.
‘Ik denk ook niet dat die ruzie de oorzaak was voor je vaders buitensporige gedrag maar slechts de aanleiding. Tussen de oorzaak en de aanleiding zit namelijk een groot verschil. Het kan best zijn dat er al langer spanningen tussen je ouders waren, maar dat je vader die spanningen gewoon niet in zijn verhaal gemeld heeft. Er hoeft dan slechts dit te gebeuren om de boel te laten ontploffen en je vaders afwezigheid bij de bevalling is dat vonkje waarschijnlijk geweest.’ Antwoordde ze uiteindelijk.
Daar zat een kern van waarheid in. Ik maakte een instemmend geluidje en nam voorzichtig een slok thee.
‘Moet ik mijn aangifte intrekken?’ Vroeg ik aarzelend.
‘Je moet helemaal niets, meid! Je hebt niet zomaar aangifte gedaan. Hoeveel redenen hij er ook voor gehad zal hebben, wat jouw vader jou en je moeder heeft aangedaan is onvergeeflijk, begrijp je dat? Hij kan nog zo berouwvol zijn, het is nou eenmaal gebeurd en daarvoor mag hij best gestraft worden! Maar als je het moeilijk vindt om je vader aan te klagen is dat ook heel begrijpelijk. Het is toch je vader en hoe dan ook, je houdt van hem. Dat is helemaal niet gek, dat is menselijk.’
Kortom, de keus is aan mij dacht ik. Ik bedankt Elsa en ging naar bed..

‘Politiehoofdbureau Damburg, goedemorgen! Met wie spreek ik?’
’Goedemorgen, met Amber Trebel.’
’Wat kan ik voor u doen?’
’Ik wil graag een aangifte intrekken.’
‘Dat is mogelijk mevrouw, om welke aanklacht gaat het?’
‘Een aanklacht tegen mijn vader wegens mishandeling.’
’Oké, pardon maar op welke naam zei u ook alweer?’
’Trebel, Amber Trebel.’
‘Prima, ik maak het in orde!’
’Dank u wel.’
‘Een prettige dag nog!’
’Van hetzelfde!’
En ik verbrak de verbinding. Aarzelend bleef ik naar de telefoon in mijn rechterhand staren. Ik wist niet zeker of ik nu het juiste had gedaan maar hoe langer ik er over nadacht hoe moeilijker de keus leek te worden dus had ik vandaag, na een week nadenken, de knoop doorgehakt en mijn aangifte ingetrokken. Ik kon hem altijd opnieuw aanklagen, niet waar? Nu moest ik enkel nog mijn vader inlichten. Ik had hem niet meer gesproken sinds die bewuste dag waarop er een hele boel duidelijk was geworden. Af en toe had ik op het punt gestaan met te bellen maar steeds had ik de telefoon weer weggelegd. Elsa had gezegd dat ik dingen moest gaan doen die mijn aandacht zouden afleiden en zodoende had ik weer contact met Julia opgenomen. Ditmaal had ik haar alles verteld. Eerst schrok ze zichtbaar, maar daarna was ze vooral heel kwaad, kwaad op mijn vader en op zichzelf dat ze het nooit eerder had opgemerkt. Ook had Elsa contact opgenomen met school. Als ik wilde kon ik dit jaar volgend jaar gewoon overdoen. Een hele geruststelling dus. Het enige wat me nu nog restte was mijn vader bellen en hem het goede nieuws vertellen. Nou ja, het goede nieuws.. Er stond natuurlijk wel wat tegenover..

**Geplaatst**: 01-06-08 13:46

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-06-08 13:46

wauw weer erg mooi!!!!!

**Geplaatst**: 01-06-08 18:21

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-06-08 18:21

Echt geweldig weer *LOL*

.

Goed dat je iets met het commentaar hebt gedaan, zo klopt het allemaal net wat beter.

Echt jammer dat dit al één van de laatste hoofdstukken is. Vind het echt een leuk verhaal, hopen dat er nog velen van jou komen te staan op bokt Lachen

.

**Geplaatst**: 01-06-08 19:16

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-06-08 19:16

Weer een leuk stuk Eef!

**Geplaatst**: 01-06-08 19:17

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-06-08 19:17

Het is echt prachtig om te lezen.

**Geplaatst**: 01-06-08 19:42

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-06-08 19:42

so je weet het wel spannend te houden he.
weer zo'n mooi stuk. jammer maar helaas mag ik jou verhaal niet gebruiken voor een leesverslag. moet voor nederlands een boek lezen van een nederlandse schrijver/schrijvster. maar ik lees veel meer Stephen King enz. maar dat mag weer net he.
wat heb ik toch pech dat ik jou "boek" niet mag gebruiken

**Geplaatst**: 01-06-08 20:16

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 01-06-08 20:16

Wauw!

**Geplaatst**: 02-06-08 07:56

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 02-06-08 07:56

Eef, ik vind dat je ermee naar een uitgever moet gaan.

**Geplaatst**: 02-06-08 16:00

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 02-06-08 16:00

Super mooi verhaal weer !! Haha!

**Geplaatst**: 02-06-08 16:04

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 02-06-08 16:04

Wat goed dat je met het commentaar bent gaan werken!
Vindt het een super stuk Lachen

print het uit en stuur het op naar een uitgever zou ik zeggen... (Al zou het dan wel wat langer moeten zijn)

**Geplaatst**: 02-06-08 16:22

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 02-06-08 16:22

hmm, geweldig!

**Geplaatst**: 03-06-08 11:54

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 03-06-08 11:54

super stuk weer!

**Geplaatst**: 03-06-08 16:37

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 03-06-08 16:37

ik heb alles in 1x gelezen, het is echt super goed!

maare.. misschien is het een stille hint hoor, maar misschien ook niet: waarom heet ze ineens Amver trebel? eerst was het was anders.. ?

**Geplaatst**: 03-06-08 16:54

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 03-06-08 16:54

Mooi, heel mooi eef. Haha!

**Geplaatst**: 04-06-08 15:38

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 04-06-08 15:38

goed stuk weer Haha!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-06-08 17:20

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 04-06-08 17:20

Weer leuke reacties, dankjulliewel!
Vindt het ook leuk om te lezen dat ik er nog steeds af en toe nieuwe lezers bij krijg (en natuurlijk ook dat er heel veel trouwe lezers zijn) Pling

Nummer negentien is af, een lang hoofdstuk dit keer. Ik wist niet zo goed hoe ik moest beginnen maar op het eind kon wist ik niet meer hoe ik moest stoppen, haha! Veel leesplezier!

Hoofdstuk negentien

‘Ja?’
In een reflex drukte ik de telefoon uit en legde hem op tafel. Ik trilde. De manier waarop hij door de hoorn blafte was nou niet bepaald uitnodigend. Ik pakte de telefoon opnieuw en toetste het nummer voor de zoveelste maal in.
’Ja?’
Ik sloot mijn ogen en haalde diep adem. Als ik nu weer zou ophangen kon ik er net zo goed meteen mee ophouden, want zo werd het niets. Ik zat nu al een half uur met de telefoon voor me en hing elke keer weer op zodra papa had opgenomen.
‘Met wie spreek ik?’ Snauwde hij.
‘Met Amber.’ Antwoordde ik zachtjes.
‘Ik dacht dat je nooit meer zou bellen!’
De opluchting in zijn stem was duidelijk hoorbaar. Ik slikte.
’Hoe is het?’ Vroeg ik even zacht als daarvoor.
’Goed, goed en met jou?’ Zei hij enthousiast.
’Goed.’
‘Gelukkig! Je hebt echt geen idee hoe blij ik ben dat je belt! Ik zit al de hele week op je telefoontje te wachten! Op mijn werk worden ze gek van me!’
’Heb je werk?’ Vroeg ik en kon de verbazing in mijn stem niet verbergen.
‘Och ja, dat ben ik helemaal vergeten te vertellen de vorige keer! Toen ik verhuisde heb ik ontslag genomen en ben ik meteen naar een nieuwe baan hier in de buurt opzoek gegaan, ik werk nu binnen een startende telefoononderneming!’
Het was jammer dat ik hem niet kon zien, dan had hij de trotste glimlach op mijn gezicht gezien. Na zijn brute begroeting had ik toch even het idee dat ik de verkeerde keuze had gemaakt om de aangifte in te trekken maar nu gleed er weer een sprenkeltje hoop door me heen.
‘Wat goed pap!’ Antwoordde ik gemeend.
’Bedankt! Het was heel fijn dat ik hier een frisse start kon maken. Het is een jong bedrijf en ik verdien geen top salaris, maar gelukkig heb ik nog een aardig bedragje achter de hand mocht er wat fout gaan.’ Jubelde hij.
‘Super, ik hoop echt voor je dat het een succes wordt.’
‘Bedankt.’ Antwoordde hij, nu iets zachter.
Het was even stil. Nu moest het er van komen, besefte ik me. Nu moest ik hem zeggen dat ik de aangifte had ingetrokken. Ik had me voorgenomen dat pas aan het eind van het gesprek te doen zodat ik eerst kon kijken hoe hij op mijn telefoontje reageerde en niet viste naar het eventuele intrekken van de aanklacht. Hij had de test doorstaan.
‘Pap?’
’Ja?’
’Ik heb vanmiddag het politiebureau gebeld.’
‘Waarvoor? Is er iets ergs gebeurd?’ Vroeg hij direct, een tikkeltje bezorgd.
‘Nee, ik heb mijn aanklacht ingetrokken.’ Antwoordde ik rustig.
‘Je aanklacht tegen mij?’
‘Ja.’
‘Echt?’ Vroeg hij voorzichtig.
‘Echt.’ Herhaalde ik.
‘Ik weet even niet wat ik moet zeggen, dat is geweldig nieuws! Ja natuurlijk is het geweldig nieuws! Ik had niet verwacht dat je al zo snel een beslissing kon maken..’
‘Ik moest wel, hoe langer ik bleef tobben, hoe meer ik de weg kwijt raakte.’ Antwoordde ik zacht.
‘Wauw..’ Klonk het zacht van zijn kant.
‘Er zijn wel twee voorwaardes aan verbonden.’ Vervolgde ik.
‘Geen probleem uiteraard, wat voor voorwaardes?’ Zei hij onmiddellijk.
‘Ik wil dat je contact opneemt met een afkickkliniek, psychiater of psycholoog in verband met je..probleem en ik wil dat je geen contact met me zoekt tot ik dat met jou doe. Ik zal af en toe bellen maar ik wil je voorlopig niet in de buurt hebben, goed?’
’Prima.’
Ik was blij dat het eruit was. Ik vond het moeilijk hem te vertellen dat ik niet zoveel contact met hem wilde de komende tijd. Ik wilde hem in de laatste plaats op zijn ziel trappen maar ik had laatst gemerkt dat ik zijn aanwezigheid gewoon nog niet kon verdragen, zeker niet voor langere tijd.
‘Fijn.’ Zei ik zachtjes.
‘Ja, fijn.’ Stemde hij eveneens zachtjes in.
Er viel opnieuw een korte stilte.
‘Pap?’
’Ja meid?’
’Beloof me dat je hulp gaat zoeken?’
’Ik beloof het.’
’Denk eraan; belooft is belooft.’
‘Ik denk eraan.’
‘Dank je.’
‘Ik moet jou bedanken!’
‘Hm, hoe dan ook je blijft mijn vader.’
‘Arme jij.’
We lachte beide. Lang, luid en misschien wel een tikje overdreven. Uiteindelijk verbrak ik de verbinding. Ik hoopte dat ik de juiste keuze had gemaakt..

’S avonds aan de eettafel vertelde ik Elsa dat ik de aanklacht had ingetrokken en dat ik papa had gebeld. Ze reageerde heel vrolijk en begripvol, hoewel ze het ook goed gevonden had als ik anders had gekozen. Het eerste waar ik zin in had na het eten was een lange douche. Ik kleedde me uit, draaide de kraan open en liet het warme water over me heen stromen. Ik waste mijn haren overdreven uitgebreid en toen ik er onder uitstapte was mijn hele huid gerimpeld. Tevreden wikkelde ik een handdoek om mijn haar en trok een badjas van Elsa aan die aan een haakje aan de muur hing. Ik liep de licht krakende trap af en wilde de kamer inlopen toen ik stemmen hoorde. Ik weet niet waarom, maar ik kon me niet gewoon weer omdraaien en naar boven gaan hoewel dat was wat waarschijnlijk iedereen zou doen. Nee, ik bleef staan, legde mijn oor tegen de deur en luisterde.
‘Ja ze heeft de aanklacht ingetrokken.’
‘Wat goed van haar!’
De eerste stem was van Elsa en de tweede ongetwijfeld van Stanley.
‘Ja, het is een dappere meid.’ Zei Elsa.
‘Vertel mij wat.’ Antwoordde Stanley.
‘Maar vertel eens, hebben jullie nou iets?’ Vroeg Elsa nieuwsgierig.
‘Nee joh!’ Antwoordde hij achteloos als of het een gekke vraag was.
‘Echt niet? Ik had het idee dat er wel wat speelde tussen jullie.’ Zei Elsa enigszins verbaasd.
‘Ze is gewoon een vriendin, een leuke meid hoor maar voor de rest niets.’
Mijn maag draaide zich om. Een leuke meid hoor maar voor de rest niets, dat had hij gezegd. De tranen sprongen in mijn ogen. Zo nu weet je het, dom wicht. Had je nou echt gedacht dat er iets speciaals tussen jullie was? Kom op, Stanley! Hoe kon je dat nou denken? Die is toch veel te hoog gegrepen voor jou? Die heeft hordes meisjes achter zich aanlopen! Die flirt met iedereen, misschien was het wel niet eens flirten en dacht jij dat alleen maar! Een brok vormde zich in mijn keel. Ik draaide me weg van de deur, liep naar de trap en ging op mijn tenen naar boven. Ze mochten absoluut niet weten dat ik hun afgeluisterd had! Ik nam niet eens de moeite meer mijn tanden te poetsen en ging meteen door naar boven. Toen ik diep weggedoken onder de lakens lag voelde ik de tranen over mijn wangen glijden.
‘Hij zou ook gek zijn zo’n meisje als vriendin te willen. Een meisje met gele tanden die nog de hele dag huilt ook.’ Fluisterde ik tegen mezelf, met trillende onderlip..

Misschien was het toeval maar ik was de volgende ochtend wakker voor Elsa. Ik sloop naar beneden, in de hoop dat ze voorlopig nog even door zou slapen en trok beneden de koelkast open. Ik haalde een pak yogi tevoorschijn en schonk een enorm glas tot de nok toe vol. Toen ik het pak terug wilde zetten viel mijn oog op de fles wijn. Ik slikte. Als er iets was waar ik trek in had was het wel in drank. Ik zette het pak yogi terug en haalde fles tevoorschijn met trillende vingers ontkurkte ik de fles zoals ik Elsa zo vaak had zien doen waarna ze me vroeg of ik ook een glas wilde dat ik elke keer braaf had afgeslagen. Ik deed koelkast dicht en nam een enorme teug uit de fles. De wijn gleed door mijn keelgat en hoewel ik hoopte dat ik ervan zou genieten werd ik er echter alleen maar misselijk van. Ik was net wakker, had nog niets gegeten en voelde me verschrikkelijk slecht. Dit alles vormde niet echt een goede combinatie met de drank. Ik zette de fles terug op het aanrecht en dronk in een keer het hele glas yogi op. De zoete vloeistof brandde in mijn keel. Aarzelend keek ik naar de fles. Ik wilde dat heerlijke gevoel weer terug van de vorige keren maar ik besefte dat het zo niet ging werken. Ik sloop terug naar boven trok kleren aan en knapte me wat op. Op tafel legde ik een briefje dat ik een eindje aan het wandelen was voor Elsa. Ik ruimde de troep op, stopte wat briefgeld in mijn broekzak en stopte de fles wijn onder mijn jas. Toen ik over de drempel van de voordeur stapte snoof ik de frisse lucht diep in me op. Een eindje wandelen zou me goed doen! Na een uurtje wandelen had ik nog geen zin om terug naar Elsa te gaan en bovendien had ik de fles wijn nog onder mijn jas. Ik liep naar het centrum en kocht (hoogst waarschijnlijk als eerste die ochtend) een sandwich en een grote beker koffie. Al etend en drinkend zag ik hoe gordijnen opgingen en kinderen zich haastte om op tijd te komen op school. Damburg ontwaakte. Toen ik mijn ‘ontbijt’ achter de kiezen had ging ik naar het park en keek naar de voorbij lopende mensen. De klap op de vuurpijl was een jong stel, misschien een jaar of twee ouder dan ik. Hand in hand liepen ze me voorbij. Ik slikte de brok uit mijn keel, haalde de wijnfles tevoorschijn en begon te drinken. Zonder erbij na te denken dronk ik binnen een half uur de hele fles leeg. Licht in mijn hoofd begon ik te lopen, een heerlijk warm gevoel stroomde door me heen. Wankelend liep ik door het dorp, het huis van Elsa vermijdend. In een van de zijstraatjes bij het centrum was een café. Zonder nadenken liep ik er naar binnen, ging aan de bar zitten en keek glazig naar de barkeeper.
‘Een bier.’ Brulde ik.
‘Volgens mij ben je nog geen zestien, bovendien zijn we nog niet open.’
‘Ik wel, ik ben wel zestien. Jullie zijn wel open anders zat ik hier niet, kom op een biertje maar, een.’ Smeekte ik hem bijna.
Hij liet zijn blik secuur over me heen glijden, gedurende een minuut of twee voor hij een vermoeide zucht slaakte en een biertje voor me tapte.
‘Eentje dan, je ziet eruit als of je het kan gebruiken.’
Het was dat er een bar tussen zat anders had ik hem omhelsd. Ik sloeg in een keer het biertje achterover. Het heerlijke gevoel viel over me heen. Ik staarde naar de barkeeper.
‘Je bent best een lekkerding weet je dat.’ Lalde ik met een dubbele tong.
‘Helaas ben je niet helemaal mijn leeftijdscategorie jongedame.’ Antwoordde hij en grijnsde.
‘Niet? Jammer.’ Lalde ik vrolijk voort en hing inmiddels half over de bar.
‘Rondje voor iedereen!’ Vervolgde ik.
‘Er is niemand anders dan jij! Niemand is zo gek om, om tien uur ’s ochtends een biertje te gaan drinken meid, dus dat rondje wordt niets.’ Zei hij lachend.
‘Dat betekend dat ik iedereen ben, dus rondje voor mij!’ Zei ik schater lachend.
‘Dat zit er niet in, een biertje had ik gezegd.’ Zei hij strikt.
‘Je klinkt net als mijn moeder.’ Klaagde ik ‘O nee, die is dood.’
‘Gecondoleerd.’ Zei hij rustig.
‘Ja, dat zegt iedereen maar niet een die er een snars van meent.’ Mompelde ik en ineens was het heerlijke zweverige gevoel verdwenen.
Het had plaatst gemaakt voor een zwaar misselijk gevoel. Ik had me nog nooit zo slecht gevoeld. Ik liet me van de barkruk glijden, hield me net in evenwicht en wankelde naar de wc.
‘Ik moet even naar de wc.’ Mompelde ik opnieuw en drukte de deurklink naar beneden.
De barkeeper keek me verbaasd na. In de wc draaide ik de deur op slot, ging op de bril zitten en trok mijn broek naar beneden. Ik plaste en toen ik mijn broek met enige moeite weer omhoog had gekregen gaf ik over. Duizelig trok ik door en draaide aan het kraantje om mijn handen te wassen. Ik waste mijn handen en wilde ze afdrogen met een doekje uit het apparaat maar verstapte me, verloor mijn evenwicht en kwam met mijn voorhoofd tegen de rand van de wasbak aan. Alles draaide en ik verloor het zicht. Ik zakte ineen op de grond en verloor in minder dan een seconde mijn bewustzijn..

**Geplaatst**: 04-06-08 17:31

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 04-06-08 17:31

Goed stuk weer, vooral het eerste deel. Het tweede deel vind ik wat minder passen in de rest van het verhaal, minder realistisch. Maar verder prima! Lachen

En "belooft is belooft" moet "beloofd is beloofd" zijn.

Ik kijk uit naar het volgende hoofdstuk!