Bokt.nl

Citaat:

‘Ik dacht dat je wat zei,’ Zijn ogen kijken mij scherp aan, alsof hij mijn gedachten binnen wil dringen. Mijn vrolijke en opgelaten humeur is meteen verdwenen. Een koude rilling loopt over mijn rug, doodsbang voor de blik in zijn ogen. Zijn ogen stralen één ding uit. Moord.

Citaat:

Resoluut draai ik mij om, zijn blik ontwijkend.
‘Janice, ik sms je nog wel over de moord op Rose okey? Ik wil het er nu niet over hebben.’ Handig draai ik mijn fiets om en zorg dat ik zo snel mogelijk weer thuis ben. Een thuis die opeens zo veilig lijkt. Lijkt, want ik realiseer mij opeens dat Laurens de sleutel van ons huis heeft. Snel grijp ik mijn telefoon en stuur hem een smsje, hij moet die sleutel gewoon terug geven en dat zo snel mogelijk! Ik wil niet dat hij hier zomaar binnen kan komen. Straks voert hij nog uit wat zijn blik zei. Een snelle blik op mijn handen zegt mij dat ik zit te trillen van angst. Ik probeer de vraag ‘Wat nou als…’ uit mijn hoofd te bannen, maar het lukt niet.
Wat nou als ik niet met hem gezoend had? Wat nou als hij Anna écht vermoord heeft? Wat nou als hij de huissleutel gekopieerd heeft? Wat nou als…
‘Kappen nu!’ schreeuw ik mijzelf uit onmacht toe. Ik wil dit niet, deze angst, deze onzekerheid, ik kán het gewoon niet! Zonder dat ik het door heb glijden de tranen over mijn wangen, even blijven ze aan mijn kin hangen om zich vervolgens op mijn broek te laten opdrogen. Te verdwijnen. Alsof ze nooit bestaan hebben. Even slik ik. Was ik maar een traan, dan bestond dit allemaal niet. Ik grijp mijn benen vast met mijn armen en laat mijn kin op mijn knieën rusten. Zachtjes wieg ik mijzelf heen en weer, niet wetend wat te doen, geen oplossing vindend.
‘Waar ben je Rose, als ik je écht nodig heb? Je bent toch een geest? Dan zit je toch niet vast op een plek?’ Fluister ik zacht, hopend op een teken, wat dan ook. Een teken dat zich niet laat zien, niet laat voelen, niet laat horen. Ondertussen staar ik hopeloos voor mij uit terwijl de tranen zich opwellen in mijn ogen. Mijzelf afvragend of het ooit nog goed komt. Maar de oplossing lijkt nu verder weg te zijn dan ooit. Simpelweg, omdat de naam en de persoon die ik als moordenaar zie, niet overeen komen, zelfs niet in de breedste zin van het woord.

Plotseling begint mijn telefoon te trillen. ‘Hey! Ik hoorde van Sjaak dat je terug komt! Wou je even feliciteren! Liefs Marc’ Lees ik op het scherm. Even glimlach ik. Een vage tinteling gaat door mijn buik. Voordat ik het door heb, sms ik hem terug. Als ik binnen een paar minuten weer een smsje terug heb begin ik te lachen. Ik betrap mijzelf er zelfs op dat ik het helemaal niet erg vind om hem te smsen. Sterker nog, ik word ook nog nieuwsgierig naar hem. Ik weet dat hij geweldig kan zoenen, maar hoe zou hij verder zijn? Zal ik hem durven vertrouwen en eens met hem gaan daten? Zou ik uiteindelijk durven te vertellen over Rose? Na een kwartier waarin heel wat af is gesms’t krijg ik een smsje of we een keer wat kunnen afspreken. Even word ik overspoelt door twijfel. Wil ik dat? Durf ik dat? Ik haal mijn schouders op. Wat heb ik te verliezen? Voordat ik het zelf doorheb stem ik toe. Angst is voor even, spijt is voor je hele leven toch? Tot mijn opluchting stelt hij voor om gewoon een avondje samen te gaan poolen. Iets wat ik niet kan, maar wel iets op een locatie waar meer mensen zijn dan hij en ik alleen. Ergens word ik overspoeld door opluchting.

‘Hey! Ben je al thuis?’ Verbaasd stapt Anna aan het einde van de middag de kamer binnen. Ik knik even.
‘Hoe ging het bij Sjaak en Sjors? Is het gelukt?’ Ik glimlach even en knik ja. Anna glimlacht even, vervolgens knikt ze kort en loopt ze door naar de keuken. Een tijd lang hoor ik gerammel in de kastjes en even later hoor ik dat het eten wordt opgezet.
‘Lisa! Kun je mij even helpen? Je doet nu toch helemaal niks.’ Klinkt het opeens vanuit de keuken. Plotseling komt de melodie van ‘doe dit doe dat’ in mijn hoofd, een nummer dat ik even van te voren op de radio heb gehoord. Zomaar vanuit het niets begin ik het te zingen.

‘Doe dit doe dat is alles wat ik hoor
Ik ben het zat dus draai nu me zin eens door
Laat mij nu maar ik ga m’n eigen weg
Ik wil gewoon helemaal niets’

Het galmt vrolijk door de huiskamer heen. Anna komt de keuken uit en hoort mijn gezang even aan. Dan begint ze te lachen.
‘Nooit geweten dat jij een Jim fan bent Lisa!’ Grijnst ze even. Ik haal mijn schouders op. Het klopt dat ik geen fan ben van Jim, sterker nog, ik vond hem altijd helemaal niks. Maar het nummer daarentegen is juist hartstikke fijn. Nog even zing ik een paar regels van het nummer zachtjes en maak ondertussen een paar danspasjes.
‘Ben je alleen zo vrolijk omdat je weer aan het werk kan of?’ Even houdt ze haar hoofd schuin, in haar ogen brand nieuwsgierigheid. Ik kan het niet laten en begin te lachen. Ontschuldig kijk ik haar aan.
‘Nee hoor, niks aan de hand. Hoezo?’
‘Het lijkt alsof je verliefd bent. Dat is alles.’ Reageert ze rustig. Even denk ik na. Doe ik verliefd? Ik heb wel veel meer energie dan vanochtend dat wel. En de angst die ik vanmiddag had is ook verdwenen. Even speelt er een glimlach langs mijn lippen.
‘Tot zoverre ik weet ben ik niet verliefd.’ Ik grijns even en Anna begint nog meer te lachen.
‘Goed, als je toch niks los wilt laten, mag je mij nu gaan helpen bij de salade. Goed plan of?’
‘Ik vind het goed,’ reageer ik snel. ‘Wat wil je in de salade hebben? IJsbergsla? Komkommer? Appeltjes? Druifjes enzovoorts?’ Anna knikt even.
‘Komt wel goed dus. Dan ga ik eens bezig met de aardappelen enzovoorts, misschien kan ik je ondertussen nog wat uithoren over jouw vrolijkheid.’ Reageert Anna op haar gemak. Even kijk ik haar aan. Anna’s ogen glinsteren van plezier.
‘Moeten we dan niet bezig?’ Probeer ik haar voorzichtig op andere ideeën te brengen. Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel een kruisverhoor over dingen die ik zelf ook niet begrijp.

‘Hallo? Iemand thuis?’ Klinkt het opeens in de huiskamer. Even kijk ik Anna aan.
‘Ik ga wel,’ reageer ik snel, wetend dat het Laurens is die de sleutel komt brengen. Ik loop de huiskamer binnen en inderdaad, daar staat hij. Even peil ik hem en ontdek zijn onzekere houding. Met een bedenkelijke blik neem ik hem in mij op. Waar is zijn houding van vanmiddag gebleven?
‘Je wou de sleutel.’ Zegt hij opeens. Ik knik kort en strek mijn arm uit. Laurens strekt zijn arm uit en geeft mij de sleutel. Op het moment dat ik de sleutel wil overnemen trekt hij hem snel terug. Op zijn lippen zit een scheve glimlach.
‘Waarom wou je de sleutel terug?’ Voor de tweede keer vandaag kijkt hij mij strak aan. Hij probeert een antwoord af te dwingen, realiseer ik mij.
‘Ik vertrouw je niet, je komt op de meest ongelegen momenten het huis binnen en je maakt misbruik van de sleutel. Genoeg antwoord?’ Reageer ik op spottende toon.
‘Laatst vond je het anders helemaal niet erg dat ik er was om je te troosten.’ Reageert hij op dezelfde spottende toon. Even deins ik terug van zijn reactie. Die had ik niet zien aankomen.
‘Jij hebt gewoon misbruik gemaakt van de situatie.’ Bijt ik hem toe.
‘Misbruik gemaakt? Hoezo?’
‘Door mij zomaar te zoenen.’
‘Het was een zoen! Wat is je punt?’
‘Dat je even later bij Janice was om met haar iets te beginnen? Terwijl je nét vrijgezel was? Moest je mij er even tussendoor nemen? Was dat nou nodig?’ Onzeker kijk ik hem aan. De woede borrelt in mij op. Even kijkt hij mij aan alsof hij mij wat wil zeggen. Dan schut hij zijn hoofd.
‘Nou zeg het maar!’ Schreeuw ik hem toe. Laurens schut zijn hoofd.
‘Het heeft geen zin, je zou het toch niet begrijpen. En bovendien was jij net zo erg, want jij had de avond voordat je met mij op jouw bank zoende, met een ander gezoend. Dus ik vraag mij nog steeds af wat je punt is.’
‘Dat ik mij gebruikt voel?’
‘En die Marc dan? En ik?’
‘Jij zoende mij.’ Fluister ik bijna.
‘Jij zoende terug.’
‘Maar jij begon.’
‘Gedraag je nou niet als een klein kind, Lisa! Ik heb geen zin in een welles – nietes spelletje.’ Zijn ogen boren zich in de mijne. Ik voel dat ik begin te blozen.
‘Mag ik mijn sleutel terug?’
‘Dat mag je.’ Hij gooit mij de sleutel toe en draait zich om. Even later hoor ik de buitendeur dichtslaan. Anna komt achter mij staan en slaat haar arm om mij heen.
‘Ik neem niet aan dat je erover wil praten, maar mocht je wat kwijt willen…’
‘Anna, hou je mond en laat mij met rust.’ Bijt ik haar toe, haar arm schut ik van mij af en pak mijn telefoon van de bank. Vervolgens sla ik de deur met een klap dicht en loop naar boven. Diep verzonken in mijn gedachten en mijn twijfels. Heeft Laurens het wel gedaan? Of moet ik toch meer mensen in de gaten gaan houden?

Citaat:

‘Nou, kom eens hier!’ Lachend steekt Marc zijn arm naar mij uit. Verlegen loop ik naar hem toe. Een lichte blos verschijnt er op mijn wangen. Ik probeer mijzelf moed in te spreken, het is Marc toch maar?
‘Niet zo verlegen,’ fluistert hij in mijn oor als ik tegen hem aan ga staan. ‘Ik doe je niks, het enige wat ik doe is je leren poolen.’ Zijn handen glijden over mijn armen heen en even voel ik mijn lichaam trillen, zelfs de haartjes op mijn armen gaan overeind staan. Stilletjes hoop ik dat hij het niet merkt.
‘Heb je het koud?’ Fluistert hij in mijn oor. Ik schud mijn hoofd.
‘Valt wel mee.’ Reageer ik zo stoer mogelijk. Marc begint achter mij zachtjes te lachen. Als ik mij verbaasd omdraai kijken zijn blauwe ogen mij vrolijk aan. Even trek ik mijn wenkbrauw op.
‘Is er wat?’ Vraag ik zo spottend mogelijk. Langzaam vormt zijn mond een spottend, maar sexy lachje. Even vraag ik mij af waarom ik hem niet gewoon durf te zoenen. Dat hebben we al eerder gedaan, dus waarom nu niet? Dan voel ik zijn hand over mijn kaaklijn glijden en zijn ogen ontmoeten de mijne.
‘Ik dacht dat je niet zo verlegen was.’
‘Dat ben ik ook niet!’ Schiet ik in de verdediging. Marc begint te lachen.
‘Dan acteer je goed.’ Merkt hij op. Ik glimlach even.
‘Ga je mij nog leren poolen of?’ Spottent trek ik een wenkbrauw omhoog, hopend dat mijn verlegenheid zal verdwijnen. Net zo snel als hij er opeens was. Marc kijkt naar de keu in mijn handen.
‘Zou je die dan niet eerst normaal moeten kunnen vasthouden?’ Met het zelfde gebaar als mij trekt hij ook een van zijn wenkbrauwen omhoog. Plotseling schiet ik in de lach.
‘Misschien.’ Zeg ik op een fluisterende toon. De glans in de ogen van Marc zegt mij genoeg en voorzichtig laat ik mijn vingertoppen over zijn lippen glijden. Langzaam vormen dezelfde lippen een glimlach, dan pakt hij mijn hand en pakt hem in de zijne. Voorzichtig knijpt hij er even in, dan buigt hij zich langzaam naar mij toe en voel ik zijn lippen op de mijne. Voordat ik het doorheb laat hij mij alweer los. Zijn kus brand nog even na op mijn lippen en ik besluit hem naar mij toe te trekken.
‘Zie je wel dat ik niet zo verlegen ben?’ Zeg ik zacht voordat ik mijn lippen op de zijne plaats. Ik voel hem zachtjes lachen, met moeite bedwing ik een lach. Marc zijn hand glijdt over mijn rug naar beneden, zelf moet ik mij inhouden om hem niet helemaal te bespringen. Als we elkaar loslaten kijkt Marc mij vrolijk aan.
‘Houdt je er wel rekening mee dat we nog in het poolcafé zijn?’ Vraagt hij mij op plagerige toon. Ik begin te lachen.
‘Ik wel, jij dan?’ Even prikt hij mij in mijn zij.
‘Ik niet, heb alleen nog maar oog voor jou.’ Zegt hij dan zachtjes.
‘Zullen we hier weggaan?’ Vraag ik vanuit het niets aan hem. Even kijkt hij mij verbaasd aan.
‘Waar gaan we heen dan? Ik dacht dat ik jou moest leren poolen?’
‘Laat dat poolen maar zitten, ik heb niet het idee dat daar nog veel van terecht komt. Dus wat denk je er van? Ergens samen wat drinken? Op een wat rustigere plek?’ Stel ik voor.
‘Klinkt goed! Ik denk dat je gelijk hebt over dat poolen. Dat wordt hem niet vandaag. Morgen nog maar een keer proberen dan.’ Klinkt het ontmoedigd. Voordat ik het door heb grijpt hij mijn hand weer vast en neemt hij mij mee naar een plek waar het rustiger zou zijn. Ondertussen dansen er in mijn buik een aantal vlinders rond. Als Marc zich even omdraait geef ik hem een kus.
‘Het heeft even geduurd, maar blijkbaar kun je nou geen genoeg meer van mij krijgen.’ Klinkt het zelfvoldaan uit zijn mond. Ik trek even mijn wenkbrauw op.
‘Blijkbaar heb jij wel al genoeg van mij?’ Grap ik met een spottende lach op mijn gezicht.
‘Nooit! Anders had ik ook niet al die moeite voor je gedaan.’ Even denk ik na over deze woorden. Al die moeite? Die paar smsjes? Of heb ik toch wat gemist voordat ik mijn geheugen verloor?

‘Hey Lisa! Ik dacht ik mail je maar even. Ook omdat ik je niet kon bereiken gisteravond, waar was je? Ik zou je nog vertellen over de moord op Rose weet je nog? Omdat je gistermiddag niet helemaal luisterde enzo. Heeft dat iets te maken met waar je gisteravond was? Niet dat ik nieuwsgierig ben ofzo, maar je kent mij, ben gewoon bezorgd om jou. Vooral nadat ik heb gehoord hoe Rose om het leven is gekomen. Ben je de brief die in het boek zat al tegengekomen? Diegene die de brief heeft geschreven heeft het gedaan. Ik weet het bijna zeker. Vooral als ik wist wie die brief geschreven heeft. Maar weet je wat nou het rare is, het is niet het handschrift van Anna of Gert. Zij vallen dus al af. Kim kan nog niet zo schrijven he? Dus in huis ben je in ieder geval veilig. Maar ik zou je als ik je spreek nog wel even vertellen hoe ze volgens mij om het leven is gekomen. Ik spreek je! X Janice.

Bedenkelijk lees ik het mailtje een paar keer, fijn dat ze er achter is gekomen dat het geen Gert, Anna of Kim was. Maar dat wist ik zelf ook wel al. Gert en Kim zijn amper thuis doordat Kim behoorlijk wat hobby’s heeft en met Anna krijg ik een steeds sterkere band. Even blijft mijn blik rusten op de woorden ‘Ben gewoon bezorgd om jou.’ Zal zij echt bezorgd om mij zijn of probeert ze niet verdacht over te komen. Ze streept zelf wel een aantal verdachten weg. Maar als Kim, Gert, Anna en Janice afvallen, wie blijft er dan over?
‘Rose, als je nog een keer ons in de weg loopt, dan zul je er spijt van krijgen. Ze hoort bij mij. Dat weet ik en dat weet zij ook. De enige die het niet kan accepteren ben jij. Ik stel voor dat jij jezelf uit de problemen houdt voordat ik jou iets aan moet doen om de relatie die ik heb te behouden. Mocht je nog één keer ook maar iets doen waardoor zij in twijfel wordt gebracht over mij, dan ben jij nog niet van mij af! Dit is dus de laatste waarschuwing. Laat ons met rust!’
Bij wie hoorde ik dan? De enige persoon die ik als vriend kan noemen is Laurens. Dat verklaard dan ook weer die moordblik. Even stokt mijn adem in mijn keel als ik mij realiseer dat Janice via hem kan weten hoe Rose vermoord is. Maar een moordenaar is toch nooit open over zijn daden? Hoe hij iemand vermoord heeft? Of zou Janice er meer mee te maken hebben dan dat ze mij verteld? Zou zij samen met Laurens Rosa vermoord hebben? Maar waarom zou ze dat gedaan hebben? Even laat ik mijn hoofd op mijn handen rusten. Dan loop ik naar mijn bureau en grijp een vel papier. Even staar ik voor mij uit en probeer alles op een rijtje te zetten. Wat weet ik over Janice? Wat kan zij als motief hebben?
Janice is een vriendin, sinds kort de vriendin van Laurens, ze kende Rose goed en weet hoe je haar moet oproepen. Dan schut ik mijn hoofd. Waarom zou zij dan Rose vermoord hebben? Ze had niks tegen haar. Misschien dat Rose laatst wel apart reageerde maar zou dat niet meer te maken hebben met Laurens? Laurens die de sleutel had en dus vrij toegang had tot ons huis? Laurens die mij wel kon vermoorden als ik wat zei over ons tegen Janice?
Ik bekijk de brief nog eens goed. Het handschrift kan niet het handschrift van een meisje zijn. Zo ziet het er niet uit. Plotseling denk ik terug aan de dag dat ik Laurens weer ontmoette. Hij was aan het werk, er lag een notitieblok. Ik probeer zo goed als het gaat terug te denken aan het handschrift wat ik toen zag. Vervolgens bekijk ik de brief nog een keer. Tot zoverre ik mij kan herinneren, komt het niet overeen. Betekend dit dat hij afvalt? Snel schut ik de gedachte van mij af. Wie weet heeft iemand anders het wel voor hem geschreven. Hij is toch de enige persoon die ik kan bedenken die het gedaan heeft, ook als ik de reactie op zijn naam bedenk die Gert en Anna gaven. Even sluit ik mijn ogen, één ding zit mij dwars. Laurens zijn naam, komt niet overeen met de naam die op het papier staat. En de eigenaar van de naam, zie ik niet als verdachte. Ook omdat ik hem nog maar net ken. Waarom zou hij het dan gedaan hebben? Of zou ik toch een verleden met hem delen?

En omdat ik mijzelf nu heb klemgeschreven ga ik nu eens goed nadenken hoe ik mij in vredesnaam hieruit ga schrijven

_Caitje__ schreef:

'schut' is weer met de 'd'

verder nog steeds spannend verhaal en succes met je eruit schrijven!

Debbyy schreef:

Alette ik heb even vraagje dat verhaal zon zoen en vakantie hadj egzegt dat Stefan en aniek nog in het volgende verhaal komen nou dis volgende verhaal maar komen hun nog in dit verhaal