Bokt.nl

Citaat:

Sandra had heerlijk geslapen en stond zelfs op voor de wekker ging. Een beetje neuriend liep ze naar haar kast toe en begon daar een leuke outfit uit te zoeken. Een leuk kort spijkerrokje en een roze shirtje waren uiteindelijk haar keuze. Sandra keek op de klok. Ze had nog tijd voor een lekker lange douche. Ze liep de badkamer in en legde haar kleren op het kastje. Toen ze in de spiegel keek zag ze een knap meisje. Ookal moest ze misschien niet teveel om uiterlijk geven, in ieder geval was ze niet lelijk en hoefde mensen haar daar niet om af te keuren. Chris had ook nooit gezegd dat ze niet knap was. Chris. Chris was een tijd uit haar gedachten geweest, maar was nu weer even terug. Nog half aan hem denkend trok ze haar pyjama uit en stapte onder de douche. Het warme water leek even haar gedachten van haar af te spoelen en even dacht ze helemaal nergens aan behalve aan hoe heerlijk het voelde.
Toen ze had genoten van een heerlijke douche kleedde ze zich aan en maakte ze zich op. Ze was tevreden met hoe ze eruit zag en liep naar beneden. ‘Hoi mama,’ zei ze heel vriendelijk. Samen aten ze een ontbijtje waar ze deze keer totaal geen haast bij nodig hadden. Toen ze helemaal klaar was om te gaan had ze nog tien minuten over. Ze moest maar vaker vroeg op staan, dat was echt relaxt! Ze liep naar boven en keek in haar nachtkastje. Ze had niet echt een dagboek, maar schreef zo nu en dan wel eens een soort brief aan haarzelf. Ook lagen er foto’s en andere dingen die haar konden helpen om mooie en speciale momenten in haar leven bij zich te houden. Dingen die gewoon erg belangrijk voor haar waren. Toen Sandra haar laatje opendeed was het eerste wat ze zag een foto van Chris. Ze pakte hem op en keek er naar. Ze aaide zijn haar en dacht terug aan hoe verliefd ze was geweest. Geweest. Toch? Vond Sandra hem dan toch nog leuk? Was ze nog steeds bezig het te verwerken, of misschien zelfs nog het te accepteren? Ze had amper de kans gehad na te denken over zulk soort vragen, omdat ze zo bezig geweest was met de doos. Misschien was dat wel goed. Misschien moest ze ook niet teveel over haar relatie nadenken. Hij was tenslotte toch al afgelopen. En sowieso, het was toch maar een middelbare schoolrelatie? Sandra stopte de foto terug en besloot maar naar school te vertrekken. Ze zei haar moeder gedag, en stapte op de fiets. Nadenkend over hoe serieus ze verliefd was geweest en of ze nog steeds verliefd was kwam ze bij school aan. Al denkend liep ze automatisch naar haar vriendinnen toe. Zelfs toen Floor zich omdraaide en met een overdreven lach en sarcastisch toontje ‘hoi Sandra’ zei, realiseerde ze zich niet dat ze Floor de vorige dag over haar dozentheorie had verteld en wat voor iemand zij was.

Citaat:

Sandra ging zitten en dacht nog steeds aan Chris. Op eens voelde ze twee handen op haar schouders drukken en schrok op. ‘Ik zei hoi, Sandra.’ zei Floor. ‘O, sorry, hoi.’ antwoordde Sandra, nog altijd niet bewust van wat haar te wachten stond. ‘Sandra hier, heeft zeer speciale ideeen.’ begon Floor. ‘Ze vind onze leefstijl namelijk verkeerd, en vind dat we in een doos leven. We leven niet goed, volgens haar, en moeten uit onze dozen stappen en een wat ‘belangrijker’ leven gaan leven.’ De meisjes waren even stil en begrepen toen dat lachen de gewenste reactie was. ‘Ik heb dit al besproken met enkelen van jullie, en diegenen waren het er mee eens dat dit zo niet kan. Toch?’ Een paar meisjes knikten, maar leken dit meer uit angst dan uit wil te doen. ‘Ja,’ zei Erica toen, ‘Sandra meid, we houden allemaal heel veel van je, maar toen Floor me vertelde over wat je allemaal had bedacht, toen had ik natuurlijk wel echt even zoiets van: nee! Dat snap je natuurlijk wel... Ja, dus eh, daarom hebben we nu allemaal gezamenlijk besloten dat je twee keuzes hebt: Je stopt te praten over zulke rare dingen en je gedraagt je weer normaal zoals je altijd deed, of je ligt eruit.’ Sandra wist dat Erica dit helemaal zelf bedacht had en dat de meeste meiden geen idee hadden waar zehet over had. Ze vroeg zich af of Floor dit wel wilde. Het leek erop dat ze behoorlijk overtuigd was van wat ze zei, maar Erica probeerde je altijd te manipuleren, zodat ze haar zin door kon drijven. Zolang je haar zin deed was je haar beste vriendin, maar wanneer je iets zei wat haar niet beviel kwam de halve school tegen je in opstand. En dat gebeurde nu dus met Sandra. ‘Je keuze lijkt me wel duidelijk.’ zei Erica. ‘Mij ook.’ zei Sandra resoluut. ‘Ik blijf natuurlijk in mijn theorie geloven. Je hebt hem zojuist weer bewezen.’ Sandra draaide zich om en liep weg. Weer dook ze de damestoiletten in. Dezelfde damestoiletten waar haar gedachten een paar weken geleden begonnen waren. Ze begon zich er al bijna thuis te voelen.

alies schreef:

nieuw stukje

Citaat:

Sandra sloot zich op in een WC-hokje en begon zachtjes te sniffen. Het was haar allemaal even teveel. Deze aanval had ze absoluut niet zien aankomen. In een reflex had ze gedaan wat ze zichzelf al zovaak in haar gedachten had zien doen. Ze had gedaan wat ze hoopte te doen: ze had haar vrienden laten merken dat ze het meende. Maar waarom? Nu had ze geen vrienden meer. Nu kon ze een echt leven gaan leiden, maar wat had dat voor zin? Ze zag het helemaal niet meer zitten en had duidelijk iemand die een arm om haar heen sloeg en haar vertelde dat alles goed zou komen nodig. Zich voorstellend hoe Chris dit zou doen voelde ze zich weer even blij. Sandra besefte dat ze toch nog verliefd op hem was. Waarom kwam hij anders haar gedachten binnen wandelen in een crisis, zoals deze?
Er klopte iemand op haar deur. Sandra’s hart klopte meteen sneller bij de gedachte dat dat vast Chris was. Helaas hoorde ze een andere stem ‘Sandra?’ zeggen. ‘Wat is er?’ zei Sandra met een stem waaraan je kon horen dat ze probeerde om gewoon te klinken, maar hier niet helemaal in slaagde. ‘Kan ik iets doen?’ vroeg de stem weer. Sandra probeerde te bedenken wie haar helper was, maar kwam er pas bij de volgende opmerking achter. ‘Ik en Klara enzo begrijpen dat je het wat moeilijk hebt, maar we houden wel veel van je, hoor.’ Sandra mompelde iets. Het was Tanja. Tanja die haar in haar droom verteld had dit te doen. Eigenlijk was zij de oorzaak van dit alles. De droom had haar de doorslag gegeven. Anders had ze dit nooit gedaan. Sandra’s gedachten sloegen op hol. Die stomme Tanja, dacht ze. Misschien heeft ze wel iets mysterieus gedaan en is ze zo in mijn droom terechtgekomen om mijn leven te ruineren. Ja, want ze is natuurlijk jaloers. Jaloers omdat ik mooier, en rijker ben. En misschien ook nog wel, omdat zij geen vriendje heeft. Sandra dacht er even niet over na dat zij dat op dat moment ook niet had, en was zo onder de indruk van alles dat ze haar gedachten nog echt geloofde ook. Ze stormde het hokje en gilde: ‘Echt niet! Het is allemaal jouw schuld. Jij hebt mijn leven geruineerd. Ik voelde me prima over mijn leven, en door jou ging ik me schuldig voelen. Jouw schuld! Jouw schuld!’ De deur achter zich dicht slaand liep ze het toilethokje uit. Niet wetend waar ze heen moest liep ze de trap af richting de fietsenstallingen. Ze zag haar fiets staan en kreeg plotseling een idee. Waarom zou ze die fiets niet gewoon meenemen en de school verlaten? Een paar uurtjes overslaan kon geen kwaad. Even weg van deze ellende die ze had veroorzaakt... Sandra zocht haar sleutel op en stak hem in het slot, maar terwijl ze hem omdraaide begon ze weer wat normaler te denken. Ze moest het niet doen. Ze moest terug naar binnen gaan en deze dag dapper afmaken. Niet alleen om niet geschorst te worden, maar ook om haar vriendinnen te laten zien dat ze niet gewonnen hadden. Niet gewonnen hadden, dacht Sandra, dat klinkt verkeerd.