Bokt.nl

Heb net alles in een keer gelezen, ik kan echt helemaal in het verhaal en in de persoonlijkheden opgaan. Vind het echt fijn om te lezen en mijn aandacht bij te houden Knipoog

Wat betreft de spellingsfouten, nou ik ben zo aandachtig bezig met het verhaal dat er uit mezelf eigenlijk nog geen opgevallen is, dus dat valt reuze mee. Ben benieuwd naar het volgende stukje Haha!

**Geplaatst**: 29-05-08 01:54

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-05-08 01:54

Eefje... !! Lachen

Melis heeft alles uitgeprint, en er een soort boekje van gemaakt. Dat heb ik gister helemaal uitgelezen bij de paarden. En het was in een woord fantastisch echt super eef.. Haha!

Echt een talent! Jan stond echt super lang voor me neus te praten, want melis was bij het veulen en ik zat onder het dakje in het stro te lezen. En hij maar praten en praten en ik heb niks gemerkt, nja uit eindelijk toen die zij (dat jan gillentje/schreeuwtje) kwam ik uit coma zo ongeveer met een halve hartstilstand zowat van de schrik.

En nu weer H 16. OHH ik ben zo benieuwd. Knipoog

Nouja succes er nog mee! We zien het weer.. en trouwens ik ga / moet binnen kort mee naar Joon en jij weer eens mee naar Romy als je dat wilt natuurlijk.. Knipoog

Haha al die mensen die te laat komen hihi, allemaal door jou verhaal. Zo ook ene DIEUWERTJE hihi, grapje dieuw.. Knipoog

.

xxx

**Geplaatst**: 29-05-08 06:07

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-05-08 06:07

wow weer zo goed stuk. ben benieuwd hoe het afloopt

**Geplaatst**: 29-05-08 11:37

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-05-08 11:37

Nou ik lees veel verhalen op Bokt, maar dit is toch wel de leukste Haha!

!

**Geplaatst**: 29-05-08 16:24

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-05-08 16:24

Echt een super verhaal, heb net vanaf pagina 2 alles gelezen. Absoluut: top. Heel erg goed gedaan, ik ben benieuwd hoe het verder gaat. Haha!

**Geplaatst**: 29-05-08 17:19

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-05-08 17:19

Gaaf verhaal!!

**Geplaatst**: 29-05-08 19:06

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-05-08 19:06

leuk!
we want more Tong uitsteken

**Geplaatst**: 29-05-08 19:53

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-05-08 19:53

oeh, ik krijg helemaal de kriebels Bloos!

ik wil verder lezen!
nog veel geluk met je laatste examens

**Geplaatst**: 29-05-08 20:58

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 29-05-08 20:58

*fan meld zich*

Spanneeeeeeeeend Bloos!

let op typfouten hee Lachen

.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-05-08 22:01

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst door de TopicStarter : 29-05-08 22:01

Zo al mijn examens zijn achter de rug! Ik geloof dat ik alles wel netjes gedaan!
Bedankt voor alle super super super lieve reacties weer! Hyper!

Hier is hoofdstuk zeventien! Vrees alleen wel dat dit een van de laatste hoofdstukken is ..

Hoofdstuk zeventien

Een decor voor een horrorfilm daar had de flat meer van weg dan van een woning. De dikke grijze smerige wanden waren vol gekladderd met de meest vulgaire teksten in graffiti. De leuningen aan weerzijde van de brede trap waren meerdere malen gebroken en er hing een sterke ammoniak geur. Het was afschuwelijk. Ik hinkte op mijn krukken naar de trap toen mijn oog op de smalle lift helemaal achterin de hoek van de aankomsthal viel. Ik was verast toen bleek dat hij ook nog werkte, althans min of meer.. Met mijn krukken paste ik er net aan in. Tergend traag ging hij omhoog. Ik stond tegen de wand geleund om mezelf in evenwicht te houden onder de schrokken die hij bij elke etage gaf voor hij tot stilstand kwam. Ik moest helemaal naar de bovenste verdieping, de derde. Het duurde zeker vijf minuten voor de lift tot stilstand kwam op deze etage. De bovenste verdieping bestond uit twee marineblauwe deuren. Nummer vijftig en nummer tweeënvijftig. Tweeënvijftig was van papa, zo had hij gezegd. De deur stond op een kier.
’Pap?’ Riep ik aarzelend door het kiertje heen.
‘Kom verder!’
Ik haalde diep adem, ik moest dit doen. Voor mezelf en voor mama. Ik kon het wel uitstellen maar dan moest het morgen, volgende week, volgende maand of volgend jaar. En het vooruitzicht van een jaar tegen deze ontmoeting aanhikken leek me niets. Nu was het nog vers en als het verdriet gesleten was wilde ik het niet weer oprakelen.. Ik duwde de verassend zware deur met mijn gezonde voet open en hinkte over de drempel die uitmondde in een kleine hal. Ik kon me er nauwelijks in draaien. Aan de muur hing een kleine vierkante spiegel en een ijzeren kapstok en op de grond stond een rijtje schoenen. Ik hinkte door en kwam in de woonkamer. Na alles wat ik tot nu toe had gezien viel dit me alleszins mee. De muren waren netjes gewit en op de vloer lag een licht parket. Het was een grotere ruimte dan ik verwacht had, maar het meubilair was ook tot het minimum beperkt wat de ruimte groter deed ogen. Er stond een grijze tweezitsbank, een televisie en een wit dressoir. Voor de ramen hing een flinterdun wit gordijn dat tot de grond reikte waar je met gemak doorheen kon kijken. Ik zag papa nergens. Even bleef ik besluitloos staan maar toen hinkte ik naar de bank en ging op het puntje zitten. Ik legde even mijn hand op mijn broekzak. Ja, ik had mijn mobiel mee en aan. Er kon me niets gebeuren dacht ik en tipte zenuwachtig met mijn voet op de grond. Ineens ging de deur naast die van de hal open en kwam papa tevoorschijn. Ik schrok, ik had hem in tijden niet meer zo verzorgd en gezond gezien. Hij droeg een schone spijkerbroek en een zwart T-shirt met een witte print.
’Ik ben blij je te zien, meid.’ Begroette hij me buitengewoon opgewekt.
Zwijgend volgde ik elke pas die hij zette. Hij naderde steeds dichter, tilde zijn hand op en legde hem op mijn schouder. Ik trilde over mijn hele lijf en schoot opzij naar de andere kant van de bank.
’Raak me niet aan.’ Zei ik terwijl mijn stem oncontroleerbaar beefde.
‘Sorry, sorry!’ Verontschuldigde hij zich direct, deed een stap achteruit en hief zijn armen in de lucht om aan te tonen dat hij niets deed.
Dit had juist een averechts effect. Ik zag zijn handen in de lucht zwaaien en ik kromp ineen. Beelden flitste door mijn hoofd, hoe hij zijn hand ophief en me keihard in mijn gezicht sloeg. De tranen sprongen in mijn ogen.
’Gaat het wel?’
Ik zag de hulpeloosheid in zijn ogen en voor het eerst in mijn leven had ik medelijden met hem. Zijn blik en zijn houding spraken boekdelen. Hij wist niet wat hij moest doen. Misschien dacht hij dat het met een lach en een traan weer goed was.. Alles vergeven en vergeten maar ik kon hem maar beter meteen uit zijn droom helpen.
‘Nee, het gaat niet.’ Antwoordde ik luid en helder.
Het was even stil toen draaide hij zich om en liep naar de open keuken grenzend aan de woonkamer.
‘Wil je misschien wat drinken?’ Vroeg hij als of er niets aan de hand was.
’Nee dank je. Als je wilt praten, praat.’ Antwoordde ik kil.
Ik hoorde wat kastjes open en dicht gaan en vervolgens de kraan lopen. Toen hij terugkwam had hij een bekend glas in zijn hand, gevuld met water en liep hij regelrecht naar het raam waar hij me de rug toekeerde en enkele minuten zwijgend naar buiten staarde.
‘Je moeder was een bijzondere vrouw, Amber. We leerden elkaar kennen op ons twintigste. Ze was in de bloei van haar leven. Ik had nog nooit zoiets moois en stralends als jouw moeder gezien. Ze lachte zoals niemand anders lacht, ze sprak zoals niemand anders sprak, ze genoot zoals niemand anders genoot, maar bovenal had ze lief zoals niemand anders lief had.. Ik heb nooit, geen enkele luttele seconde aan mijn liefde voor haar getwijfeld. Ik wilde me onmiddellijk settelen.. Huisje, boompje, beestje je begrijpt wat ik bedoel toch? Je moeder had echter heel andere plannen. Ze wilde zich nog niet vastleggen, zich nog niet binden aan een plaats of aan een bepaald persoon, zo zei ze. Ze wilde in een helikopter over de Grand Canyon vliegen, ze wilde zwemmen met dolfijnen in een tropisch land, ze wilde huizen bouwen in Afrika voor arme gezinnen, ze wilde zich bezatten met de duurste wijn op het topje van de Eiffeltoren, ze wilde foto’s maken van leeuwen en olifanten op een safari in de Savanne, ze wilde racen op een kameel.. Alles wat ik niet wilde. Ze probeerde me niet eens over te halen. Ze zei dat ik niet mee moest gaan, omdat ik mezelf daar niet gelukkig meemaakte en het leven was te kort om dingen te doen die je niet gelukkig maken. Op een dag was ze zomaar verdwenen op een voicemail bericht na. Ze had niets gezegd, omdat ik haar dan tegen zou houden zei ze maar ze zou terugkomen ze wist alleen nog niet wanneer. Ik was er kapot van. Iedereen zei dat ik door moest gaan in mijn leven, mijn geluk moest beproeven net als zij, want dit had zij tenslotte ook niet gewild. Het is me nooit gelukt, om mijn geluk zonder haar te beproeven bedoel ik. Zij maakte mij gelukkig. Ik kende de definitie van geluk niet tot ik met haar samen was. Ik studeerde af en werkte keihard. Dag in dag uit was ik met mijn werk bezig, vaak tot diep in de nacht. En na twee jaar stond ze daar ineens weer, net toen ik mijn leven op weer een beetje op rails had. Mijn hele tuin stond vol, vol met koffers en spullen die ik nog nooit van mijn leven gezien had. Ze had haar ooit zo lange golvende haar helemaal kort geknipt en haar ooit zo keurig opgemaakte gezicht was nu bruin geblakerd door de zon en make-uploos. Ze was niet meer de vrouw die ze voorheen was geweest maar dat maakte haar niet minder mooi. Ze nam zoveel energie en gezondheid mee naar binnen.
’Ik kom bij je wonen!’ Zei ze met een brede glimlach en ze is nooit meer weggegaan..’’
We zwegen beide. Zijn stem was zachter geworden en zijn schouders waren naar beneden gezakt. Hij had zijn trots voor even opzij gezet. Voor ik iets kon zeggen ging hij verder.
‘Al vrij snel werd ze zwanger van jou. Ik weet nog hoe blij ze met je was. Vanaf dag een stond ze om de vijf minuten voor de spiegel om naar haar buik te kijken. Hij is gegroeid, hij is gegroeid riep ze dan en toen je nog niet eens beentjes had zei ze dat je al schopte. Ik geloofde dat ik alles had wat ik me maar kon wensen en misschien had ik er op dat moment nog meer van moeten genieten, want daarna ging alles fout..’
’Ga door.’ Drong ik aan toen hij even stil viel.
‘Op de dag van je geboorte zat ik in een zeer belangrijke vergadering. Mijn werk was alles voor me, ik had er al die tijd keihard voor geknokt begrijp je? Het ziekenhuis belde, je moeder was begonnen. Ik kon niet komen, ik kon met geen mogelijkheid weg vond ik.. Toen ik die nacht laat in het ziekenhuis kwam lag je al lang en breed in de coiffeuse. Je moeder barstte in tranen uit toen ik bij haar kwam, ze was woest. Je kent haar en haar principes. Ze was er echt kapot van. Toen jullie naar huis mochten ging het pas flink mis. Ze kon het me niet vergeven, wat ik ook deed. Ik was de slechtste vader die er bestond zei ze hoeveel ik je ook knuffelde en je luier verschoonde op onmogelijke tijden. Toen knapte er iets in me. Ik had nog nooit zo vaak mijn spijt betuigd van iets en nog nooit ergens zo mijn best voor gedaan dan hiervoor.. Ik heb nooit gedacht dat ik mijn vrouw ooit een keer zou slaan, maar ineens werd ik verblind door een soort van waas. Ik gaf haar een klap op haar linkerkaak en vanaf dat moment ging het bergafwaarts. We hadden geen normaal huwelijk meer, ze was zo bang voor me. Op een dag wilde ze gaan. Het enige wat ze zei was dat ze wilde scheiden en dat ze jou meenam. Ik kon het niet verdragen en gaf haar opnieuw een klap en dwong haar hier te blijven anders zou er wat zwaaien.. Vul de rest zelf maar in..’
Een hele tijd bleef het stil. Toen hij zich langzaam omdraaide zag ik dat de tranen geluidloos over zijn wangen stroomde. Ik slikte een brok uit mijn keel. Ik had geen greintje sympathie meer voor hem, maar gek genoeg voelde ik geen woede of angst. Hij leek zo breek- en kwetsbaar. Wat gebeurd was, was gebeurd en boos worden had geen enkele zin.
‘Wil je asjeblieft niet al het contact met me verbreken?’
Ik schrok op van zijn zachte schorre stem. Ik keek hem aan.
‘Je blijft mijn vader, maar ik heb tijd nodig. Je hebt mijn jeugd verpest. Ik ben nog nooit zo bang geweest voor iemand als voor jou. Ik krijg het al benauwd als je in de buurt komt laat staan als je me aanraakt om me bijvoorbeeld een knuffel te geven.’
Zwijgend bleven we beide een tijdje onafgebroken voor ons uit staren tot ik me voorzichtig overeind duwde.
’Ik moet gaan.’ Zei ik kortaf en hinkte de woonkamer uit richting de voordeur.
Net toen ik naar buiten wilde hinken hoorde ik zijn stem.
‘Amber? Wat heb je met je voet gedaan?’
’Gestruikeld!’ En daarmee sloot ik de deur achter me..

**Geplaatst**: 30-05-08 05:37

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-05-08 05:37

Mooi stuk, het laatste was even vaag, als in wie sprak, maar op zich is het echt heel mooi.

**Geplaatst**: 30-05-08 05:49

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-05-08 05:49

nogmaals een goed stuk. vind zelf dat het verhaal nog niet helemaal compleet is nu. vind het erg jammer dat dit 1 van de laatste wordt.

**Geplaatst**: 30-05-08 07:27

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-05-08 07:27

Prachtig weer. Echt leuk dat het een van de weinige verhalen over dit onderwerp is die goed afloopt en waar de hoofdpersoon hetzelfde doet als wat ik gedaan zou hebben Lachen

Erg knap en hoop dat het nog niet een van de laatste wordt... Knipoog

**Geplaatst**: 30-05-08 08:59

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-05-08 08:59

Ik vind het een beetje vaag dat doordat hij niet bij de bevalling is geweest het zo uit de hand loopt, ineens weten wij waarom hij al die jaren slaat, het is in 2 zinnen uitgelegd. Dat vind ik wat zonde Lachen

Als je snapt wat ik bedoel? Vind het wat lastig uitleggen.
Voor de rest heb ik vol spanning gelezen, ik zat constand met het idee in mijn hoofd; nu gaat hij slaan, nu flipt hij hem helemaal de pan uit.
Dus dat heb je dan weer wel onwijs goed gedaan!

**Geplaatst**: 30-05-08 09:47

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-05-08 09:47

Ik vind het wel een goed stuk van de vader en waarom hij bepaalde dingen deed. Vooral omdat dit een van de laatste hoofdstukken is en het verhaal dus niet al te lang wordt (er zijn geen 300 hoofdstukken). Zo weten we precies waarom hij dingen deed, en ik kan me in de dingen die hij zegt ook goed vinden. Leuk hoofdstuk weer..uiteraard benieuwd naar het volgende. Haha!

**Geplaatst**: 30-05-08 19:08

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-05-08 19:08

weer een super stuk..
wel jammer dat dit 1 van de laatste is.. Boos!

hbe he echt vl spanning gelezen..
ben heel beniuwd naar volgende..

**Geplaatst**: 30-05-08 19:56

Re: [VER] Te laat ..

Geplaatst: 30-05-08 19:56

super mooi weer! jammer dat dit een van de laatste stukken word!

Nomineer dit bericht ×